မဂၤလာပါရွင္.. ဒီဘေလာဂ္ေလးကို ၂၀၀၆ ၾသဂုတ္လမွာ စတင္ေရးခဲ႔ပါတယ္။ အခုေတာ႔ အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ေဒါ့ကြန္းမွာ စာေတြ ဆက္ေရးေနေၾကာင္းပါ...။
လာလည္ေသာ လူနည္းစု ေမာင္ႏွမမ်ားကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ရွင္။

Tuesday, October 11, 2011

အလြမ္းကေ၀ ရဲ႕ ပန္းစည္းေၾကြသံ

စမ္းေခ်ာင္းေလးက တိတ္ဆိတ္ျငင္သာစြာ စီးဆင္းလို႔ေနသည္။ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ငွက္ကေလးေတြရဲ႕ ေအာ္ျမည္သံကလြဲလို႔ အရာအားလုံးက ျငင္သာသိမ္ေမြ႔ေနသည္။ စမ္းေခ်ာင္းေလးထဲမွာ ေက်ာက္တုံးေတြကို ေရစီးပြတ္တိုက္သံ၊ သစ္ရြက္ေမ်ာပါသြားသံ.. ကုန္ကုန္ေျပာရရင္ ေပါေလာေမ်ာပါလာတဲ႔ ပူစီေပါင္းကေလးေတြ ေဖာက္ ကနဲ ေပါက္သြားသံေတာင္ ၾကားရေတာ႔ မေလာက္ တိတ္ဆိတ္ေနသည္။

စမ္းေခ်ာင္းေလးေဘးက လမ္းကေလးအတိုင္း သူမ ေလွ်ာက္လာခဲ႔သည္။ ရြက္ေၾကြေတြကို ျဖတ္နင္းလိုက္တိုင္း ရြက္ေျခာက္ေၾကမြသံေတြက သူမေျခေထာက္ေအာက္မွ ခပ္တိုးတိုး တိုးထြက္လာေနသည္။ ေျခဖမိုးအနားထိ ၀ဲက်ေနသည္႔ ဂါ၀န္အနားစမွာ ရြက္ေျခာက္ အစအနတို႔ေတာင္ ကပ္ပါလာေနသည္။ 


သူမလက္ထဲမွာ လွပတဲ႔ ပန္းစည္းကေလး တစ္စည္း။ ပန္းစည္းေလးထဲမွာ ႏွင္းဆီပန္းအ၀ါေတြလည္း ပါသည္၊ အမည္မသိ ပန္းျဖဴျဖဴေတြလည္း ပါသည္၊ ရိုးတံသြယ္သည္႔ အစိမ္းေရာင္ပန္းေတြလည္း ပါသည္။ ပန္းစည္းကေလးကို သူမ ငုံ႔ၾကည္႔လိုက္သည္။ ၿပီးေတာ႔ တိုးတိုးေလး ေျပာလိုက္သည္။

"မင္းကို သူ ႏွစ္သက္လိမ့္မယ္ထင္တယ္.. ပန္းစည္းကေလးရယ္.."

ေတာင္ကုန္းကေလးအတိုင္း သူမ ဆက္ေလွ်ာက္လာခဲ႔သည္။ သူ႔ဆီ ေရာက္ေတာ႔မည္။ 

သူႏွင့္သူမ သိပ္ခ်စ္ခဲ႔ၾကသည္။ သိပ္ခ်စ္ခဲ႔ၾကသေလာက္ စကားေျပာအေပါက္အလမ္းေတာ႔ တစ္ခါမွ မတည္႔ခဲ႔ၾက။ သူမက စကားေျပာသိမ္ေမြ႔သေလာက္ သူက မာေက်ာေက်ာႏိုင္လြန္းသည္ဟု သူမထင္သည္။ စကားေျပာ မႏူးညံ႔ေသာ သူသည္ ပုဆိုးရွည္ရွည္၀တ္ၿပီး ညင္သာစြာေတာ႔ လမ္းေလွ်ာက္တတ္ေလသည္။

"အၿမဲတမ္း ပုဆိုး၀တ္ပါလားဟင္"

"အၿမဲတမ္းေတာ႔ မ၀တ္ပါရေစနဲ႔၊ ကို္ယ႔္ကိုကိုယ္ၾကည္႔ရတာ ၀ါးျခမ္းျပားနဲ႔ တူလြန္းလို႔ပါ"

သူက ဆံပင္ေတြကို သပ္ၿပီး ရယ္သြမ္းေသြးခဲ႔သည္။

ေတာင္ကုန္းေလးေပၚက ၀က္သစ္ခ်ပင္ႀကီးကို လွမ္းျမင္လိုက္ရသည္။ အရင္တုံးကဆိုလွ်င္ ဒီသစ္ပင္ႀကီးကိုမွီရပ္ၿပီး သူမကို ေစာင့္ေနတတ္သည္။ သူမကို ေတြ႕လိုက္တိုင္း သူ႔ႏႈတ္ခမ္းမွာ အၿပဳံးတစ္စက တိတ္တခုိးလက္သြားသည္။

"က်ေနာ္ေစာင့္ေနတာ"

"လြမ္းတယ္ မ.. ရယ္"

'က်ေနာ္ မ နဲ႔ မခြဲႏိုင္ဘူး'

သူ႔အသံေတြကို ပဲ႔တင္ထပ္ကာ ၾကားေနရသည္။
သူ.. သူမကို ေစာင့္ေနရာ ၀က္သစ္ခ်ပင္ႀကီးဆီကို သူမ အၿမဲေရာက္သည္။ အထူးသျဖင့္ သူ၏ ေမြးေန႔ေတြမွာ မပ်က္မကြက္ေရာက္ေလ႔ရိွသည္။ ဒါေပမယ္႔ ဒီႏွစ္ေမြးေန႔မွာ သူ႔ဆီကို သူမ ေရာက္ေအာင္ မသြားႏိုင္ခဲ႔။ မသြားႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ကိစၥေတြက ေပၚလာခဲ႔သည္။ ဒါကို သူခြင့္လႊတ္လိမ့္မည္ဟု သူမ ေမွ်ာ္လင့္ေနမိသည္။

ေတာင္ကုန္းေလးေပၚကို သူမ တျဖည္းျဖည္း ေရာက္လာခဲ႔ၿပီ။ ၀က္သစ္ခ်ပင္ႀကီးနားကို ေရာက္လာသည္ႏွင့္အမွ် သူမ ရင္ေတြ ခပ္တိုးတိုး ခုန္ေနသည္။

"သူနဲ႔ ေတြ႔ရေတာ႔မယ္.."

"ဒီႏွစ္ ေမာင့္ေမြးေန႔ က်မ ေနာက္က်သြားတယ္ ေမာင္ရယ္"



၀က္သစ္ခ်ပင္ႀကီး ေအာက္ကို ေရာက္လာခဲ႔ၿပီ။ သစ္ပင္ႀကီးနဲ႔ မလွမ္းမကမ္းမွာ သူ႔ကိုလွမ္းေတြ႔လိုက္ရသည္။ 

သူရွိရာသို႔ သူမ ေျခလွမ္းသြက္သြက္ျဖင့္ ေလွ်ာက္သြားလိုက္သည္။ အနားကို ေရာက္လာေတာ႔ သူမ မ်က္လုံးကို သူမ မယုံႏိုင္။

"ဟင္..."

"ဟင္.... ဒါ... ဒါ.. ဘယ္က ပန္းေတြလဲ"

"ဘယ္သူေပးတာလဲ"

သူမလက္ထဲက ပန္းစည္းက ေျမျပင္ေပၚကို လြတ္က်သြားသည္။ သူမ သူ႔အနားကို ရုတ္တရက္တိုးကပ္လိုက္မိ၍ သူမပန္းစည္းကို သူမ ျပန္တက္နင္းမိလိုက္သည္။ သူမ ယူလာတဲ႔ ပန္းေတြက သူမေျခေအာက္မွာ ေၾကမြသြားသည္။ ပတ္၀န္းက်င္ကို ေ၀႔၀ဲၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ အရာအားလုံးဟာ တိတ္ဆိတ္ေျခာက္ကပ္ေနသည္။ သစ္ရြက္တစ္ရြက္ ေၾကြက်သြားသံကိုေတာင္ ၾကားလိုက္ရသလိုလို။
သူမ... အရင္ေရာက္ႏွင့္ေနေသာ ပန္းစည္းကို ေကာက္ကိုင္ၾကည္႔လိုက္သည္။ ပန္းစည္းထဲမွ ကဒ္ျပားေလးတစ္ခု။

"ေကာင္းေသာေမြးေန႔ေတြ အျမန္ဆုံး ေရာက္ပါေစကြယ္"

ကဒ္ျပားကေလး ေအာက္ကို လြတ္က်သြားျပန္သည္။ သူမ လက္ေခ်ာင္းေတြ တုန္ေနသည္။ သူမ သူ႔ေျခရင္းမွာ အင္အားခ်ည္႔နဲ႔စြာ ထိုင္ခ်လိုက္သည္။

"ဘာေတြလဲ.... ဟင္... ဘာေတြလဲ ေမာင္ရယ္..."

"ေမာင္.... ေမာင့္မွာ အျခားတစ္ေယာက္ ..."

"အို... "

"ရက္စက္လိုက္တာ.. ေမာင္ရယ္၊ က်မကို အစကတည္းက ဘာလို႔ မေျပာျပခဲ႔သလဲကြယ္.."

သူမ မ်က္ရည္ေတြ ရစ္၀ဲလာမိသည္။ သူမ သူ႔ကို အရုတ္ႀကိဳးျပတ္မွီတြယ္ေနမိသည္။ သူမ ေက်ာျပင္မွာေတာ႔ သူလွဲေလ်ာင္းရာ အုတ္ဂူျဖဴျဖဴေလး၏ ေအးစက္စက္ အထိအေတြ႔သာ။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ေကာင္းကင္မွာ ညိဳ႕တက္လာကာ လွ်ပ္ပန္းတို႔ လက္ေနၾကေပၿပီ။ မၾကာခင္ မိုးသည္းထန္စြာ ရြာသြန္းေတာ႔မည္။ တုန္ယင္ေနေသာ ႏႈတ္ခမ္းေတြကို ဖိကိုက္ထားရင္ ညိဳ႕မိႈင္းေနေသာ ေကာင္းကင္ျပင္ကို ေမာ႔ၾကည္႔ေနခဲ႔မိသည္။ သူမ ေကာင္းကင္ႀကီးကို ေၾကကြဲစြာ ေမာ႔ၾကည္႔ေနခ်ိန္တြင္ ၀က္သစ္ခ်ပင္ႀကီးေနာက္မွာ သြယ္ႏြဲ႔ေသာ အရိပ္တစ္ခုက ေတာင္ကုန္းေအာက္သို႔ ေျဖးညွင္းစြာ ဆင္းသြားခဲ႔ပါေတာ႔သည္။




( အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ )
++++++
ဓာတ္ပုံေလးေတြကို အင္တာနက္က ယူပါသည္ရွင္။


တိတ္တခိုး

မျမင္ဖူးခင္ ကတည္းက
ၾကင္ဖူးသူရင္.....နဲ႔
ခင္တြယ္စူးနစ္
ၾကည္ႏူးစိတ္နဲ႔
တိတ္တိတ္ေလး ခ်စ္ခဲ႔ရသူပါ.... ေမာင္.......



Wednesday, October 05, 2011

ထြက္မသြားပါနဲ႔ကြယ္..

Gregorian - Moment Of Peace


ထြက္မသြားပါနဲ႔ကြယ္...

နတ္ဆိုးေတြရယ္..
အတၱေတြရယ္..
သိတတ္ခါးသီးမႈေတြကို ခ၀ါခ်လို႔...
နူးည႔ံမႈတစ္ခုကို ဆက္လက္ေထြးေပြ႕ထားပါရေစ...

ေအးခ်မ္းၿငိမ္သက္ျခင္းေတြဟာ..
လက္ေတြ႕မက်ဘူးလို႔ ခံယူထားတဲ႔ ဒီကမၻာႀကီးထဲမွာ..
အဲဒီအရာေတြက..
တစ္ေန႔ေတာ႔ လက္ေတြ႕က်လာရမွာပါ...

 ျပန္လာပါ...
ကိုယ္႔ အၾကည္ဓာတ္ကေလးရယ္...



Sunday, October 02, 2011

မငိုပါနဲ႔ အိမ္႔ခ်မ္းေျမ့

ဆရာဦးထြန္းလြင္ (မိုး/ဇလ)က စာေပေဟာေျပာပြဲေတြမွာ “မငိုပါနဲ႔ ဧရာဝတီ” ကိုေခၚေဆာင္သြားခဲ႔တယ္။ က်မရဲ႕ ေကာ႔မန္႔ထဲကဟာေတြပါ ထပ္ထည္႔ထားတာေတြ႕တယ္။ (က်မရဲ႕ ေကာ႔မန္႔ေတြကို စာသားေတြအျဖစ္ထပ္ထည္႔ထားတာပါ)။

ဆရာဦးထြန္းလြင္ဟာ ဆရာေမာင္စိန္၀င္း(ပုတီးကုန္း)ရဲ႕ ကဗ်ာနဲ႔ ဖြင့္ထားပါတယ္။ ဆရာေမာင္စိန္၀င္းရဲ႕ အမည္ကို ကဗ်ာေလးေအာက္မွာ ေရးထားတယ္။ ေဟာေျပာပြဲ အေခြကို ၾကည္႔ရသူတစ္ဦးကလည္း ေျပာပါတယ္...။

"ဆရာဦးထြန္းလြင္ ကိုယ္တိုင္ အစ္မေရးထားတဲ့စကားလုံးေတြကို ပရိုဂ်က္တာထိုးျပတယ္၊ စာသားေတြကိုပါ ပရိုဂ်က္တာနဲ႔ျပပါတယ္။ စကားလုံးေတြကို မ်က္လုံးထဲျမင္ေနရေတာ့ ပိုျပီးသိသာတယ္ ပါးစပ္က အလြတ္ေျပာရင္ေတာင္ မွတ္မိမွာမဟုတ္ဘူး..." လို႔ ဆိုပါတယ္။

ဆရာဦးထြန္းလြင္ရဲ႕ ေဟာေျပာခ်က္ေတြအေနနဲ႔လည္း ကိုယ္႔ရင္တြင္းျဖစ္ စာသားေတြကို အျခားဆိုက္ဒ္ေတြမွာ ဆက္လက္ေ၀မွ်ထားတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ .. အိမ္႔ခ်မ္းေျမ့ ဆိုတဲ႔ အမည္ကို လုံး၀ မေတြ႔ရပါဘူး။

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...