အလြမ္းကေ၀ ရဲ႕ ပန္းစည္းေၾကြသံ

စမ္းေခ်ာင္းေလးက တိတ္ဆိတ္ျငင္သာစြာ စီးဆင္းလို႔ေနသည္။ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ငွက္ကေလးေတြရဲ႕ ေအာ္ျမည္သံကလြဲလို႔ အရာအားလုံးက ျငင္သာသိမ္ေမြ႔ေနသည္။ စမ္းေခ်ာင္းေလးထဲမွာ ေက်ာက္တုံးေတြကို ေရစီးပြတ္တိုက္သံ၊ သစ္ရြက္ေမ်ာပါသြားသံ.. ကုန္ကုန္ေျပာရရင္ ေပါေလာေမ်ာပါလာတဲ႔ ပူစီေပါင္းကေလးေတြ ေဖာက္ ကနဲ ေပါက္သြားသံေတာင္ ၾကားရေတာ႔ မေလာက္ တိတ္ဆိတ္ေနသည္။

စမ္းေခ်ာင္းေလးေဘးက လမ္းကေလးအတိုင္း သူမ ေလွ်ာက္လာခဲ႔သည္။ ရြက္ေၾကြေတြကို ျဖတ္နင္းလိုက္တိုင္း ရြက္ေျခာက္ေၾကမြသံေတြက သူမေျခေထာက္ေအာက္မွ ခပ္တိုးတိုး တိုးထြက္လာေနသည္။ ေျခဖမိုးအနားထိ ၀ဲက်ေနသည္႔ ဂါ၀န္အနားစမွာ ရြက္ေျခာက္ အစအနတို႔ေတာင္ ကပ္ပါလာေနသည္။ 

သူမလက္ထဲမွာ လွပတဲ႔ ပန္းစည္းကေလး တစ္စည္း။ ပန္းစည္းေလးထဲမွာ ႏွင္းဆီပန္းအ၀ါေတြလည္း ပါသည္၊ အမည္မသိ ပန္းျဖဴျဖဴေတြလည္း ပါသည္၊ ရိုးတံသြယ္သည္႔ အစိမ္းေရာင္ပန္းေတြလည္း ပါသည္။ ပန္းစည္းကေလးကို သူမ ငုံ႔ၾကည္႔လိုက္သည္။ ၿပီးေတာ႔ တိုးတိုးေလး ေျပာလိုက္သည္။

"မင္းကို သူ ႏွစ္သက္လိမ့္မယ္ထင္တယ္.. ပန္းစည္းကေလးရယ္.."

ေတာင္ကုန္းကေလးအတိုင္း သူမ ဆက္ေလွ်ာက္လာခဲ႔သည္။ သူ႔ဆီ ေရာက္ေတာ႔မည္။ 

သူႏွင့္သူမ သိပ္ခ်စ္ခဲ႔ၾကသည္။ သိပ္ခ်စ္ခဲ႔ၾကသေလာက္ စကားေျပာအေပါက္အလမ္းေတာ႔ တစ္ခါမွ မတည္႔ခဲ႔ၾက။ သူမက စကားေျပာသိမ္ေမြ႔သေလာက္ သူက မာေက်ာေက်ာႏိုင္လြန္းသည္ဟု သူမထင္သည္။ စကားေျပာ မႏူးညံ႔ေသာ သူသည္ ပုဆိုးရွည္ရွည္၀တ္ၿပီး ညင္သာစြာေတာ႔ လမ္းေလွ်ာက္တတ္ေလသည္။

"အၿမဲတမ္း ပုဆိုး၀တ္ပါလားဟင္"

"အၿမဲတမ္းေတာ႔ မ၀တ္ပါရေစနဲ႔၊ ကို္ယ႔္ကိုကိုယ္ၾကည္႔ရတာ ၀ါးျခမ္းျပားနဲ႔ တူလြန္းလို႔ပါ"

သူက ဆံပင္ေတြကို သပ္ၿပီး ရယ္သြမ္းေသြးခဲ႔သည္။

ေတာင္ကုန္းေလးေပၚက ၀က္သစ္ခ်ပင္ႀကီးကို လွမ္းျမင္လိုက္ရသည္။ အရင္တုံးကဆိုလွ်င္ ဒီသစ္ပင္ႀကီးကိုမွီရပ္ၿပီး သူမကို ေစာင့္ေနတတ္သည္။ သူမကို ေတြ႕လိုက္တိုင္း သူ႔ႏႈတ္ခမ္းမွာ အၿပဳံးတစ္စက တိတ္တခုိးလက္သြားသည္။

"က်ေနာ္ေစာင့္ေနတာ"

"လြမ္းတယ္ မ.. ရယ္"

'က်ေနာ္ မ နဲ႔ မခြဲႏိုင္ဘူး'

သူ႔အသံေတြကို ပဲ႔တင္ထပ္ကာ ၾကားေနရသည္။

သူ.. သူမကို ေစာင့္ေနရာ ၀က္သစ္ခ်ပင္ႀကီးဆီကို သူမ အၿမဲေရာက္သည္။ အထူးသျဖင့္ သူ၏ ေမြးေန႔ေတြမွာ မပ်က္မကြက္ေရာက္ေလ႔ရိွသည္။ ဒါေပမယ္႔ ဒီႏွစ္ေမြးေန႔မွာ သူ႔ဆီကို သူမ ေရာက္ေအာင္ မသြားႏိုင္ခဲ႔။ မသြားႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ကိစၥေတြက ေပၚလာခဲ႔သည္။ ဒါကို သူခြင့္လႊတ္လိမ့္မည္ဟု သူမ ေမွ်ာ္လင့္ေနမိသည္။

ေတာင္ကုန္းေလးေပၚကို သူမ တျဖည္းျဖည္း ေရာက္လာခဲ႔ၿပီ။ ၀က္သစ္ခ်ပင္ႀကီးနားကို ေရာက္လာသည္ႏွင့္အမွ် သူမ ရင္ေတြ ခပ္တိုးတိုး ခုန္ေနသည္။

"သူနဲ႔ ေတြ႔ရေတာ႔မယ္.."

"ဒီႏွစ္ ေမာင့္ေမြးေန႔ က်မ ေနာက္က်သြားတယ္ ေမာင္ရယ္"

၀က္သစ္ခ်ပင္ႀကီး ေအာက္ကို ေရာက္လာခဲ႔ၿပီ။ သစ္ပင္ႀကီးနဲ႔ မလွမ္းမကမ္းမွာ သူ႔ကိုလွမ္းေတြ႔လိုက္ရသည္။ 

သူရွိရာသို႔ သူမ ေျခလွမ္းသြက္သြက္ျဖင့္ ေလွ်ာက္သြားလိုက္သည္။ အနားကို ေရာက္လာေတာ႔ သူမ မ်က္လုံးကို သူမ မယုံႏိုင္။

"ဟင္..."

"ဟင္.... ဒါ... ဒါ.. ဘယ္က ပန္းေတြလဲ"

"ဘယ္သူေပးတာလဲ"

သူမလက္ထဲက ပန္းစည္းက ေျမျပင္ေပၚကို လြတ္က်သြားသည္။ သူမ သူ႔အနားကို ရုတ္တရက္တိုးကပ္လိုက္မိ၍ သူမပန္းစည္းကို သူမ ျပန္တက္နင္းမိလိုက္သည္။ သူမ ယူလာတဲ႔ ပန္းေတြက သူမေျခေအာက္မွာ ေၾကမြသြားသည္။ ပတ္၀န္းက်င္ကို ေ၀႔၀ဲၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ အရာအားလုံးဟာ တိတ္ဆိတ္ေျခာက္ကပ္ေနသည္။ သစ္ရြက္တစ္ရြက္ ေၾကြက်သြားသံကိုေတာင္ ၾကားလိုက္ရသလိုလို။
သူမ... အရင္ေရာက္ႏွင့္ေနေသာ ပန္းစည္းကို ေကာက္ကိုင္ၾကည္႔လိုက္သည္။ ပန္းစည္းထဲမွ ကဒ္ျပားေလးတစ္ခု။

"ေကာင္းေသာေမြးေန႔ေတြ အျမန္ဆုံး ေရာက္ပါေစကြယ္"

ကဒ္ျပားကေလး ေအာက္ကို လြတ္က်သြားျပန္သည္။ သူမ လက္ေခ်ာင္းေတြ တုန္ေနသည္။ သူမ သူ႔ေျခရင္းမွာ အင္အားခ်ည္႔နဲ႔စြာ ထိုင္ခ်လိုက္သည္။

"ဘာေတြလဲ.... ဟင္... ဘာေတြလဲ ေမာင္ရယ္..."

"ေမာင္.... ေမာင့္မွာ အျခားတစ္ေယာက္ ..."

"အို... "

"ရက္စက္လိုက္တာ.. ေမာင္ရယ္၊ က်မကို အစကတည္းက ဘာလို႔ မေျပာျပခဲ႔သလဲကြယ္.."

သူမ မ်က္ရည္ေတြ ရစ္၀ဲလာမိသည္။ သူမ သူ႔ကို အရုတ္ႀကိဳးျပတ္မွီတြယ္ေနမိသည္။ သူမ ေက်ာျပင္မွာေတာ႔ သူလွဲေလ်ာင္းရာ အုတ္ဂူျဖဴျဖဴေလး၏ ေအးစက္စက္ အထိအေတြ႔သာ။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ေကာင္းကင္မွာ ညိဳ႕တက္လာကာ လွ်ပ္ပန္းတို႔ လက္ေနၾကေပၿပီ။ မၾကာခင္ မိုးသည္းထန္စြာ ရြာသြန္းေတာ႔မည္။ တုန္ယင္ေနေသာ ႏႈတ္ခမ္းေတြကို ဖိကိုက္ထားရင္ ညိဳ႕မိႈင္းေနေသာ ေကာင္းကင္ျပင္ကို ေမာ႔ၾကည္႔ေနခဲ႔မိသည္။ သူမ ေကာင္းကင္ႀကီးကို ေၾကကြဲစြာ ေမာ႔ၾကည္႔ေနခ်ိန္တြင္ ၀က္သစ္ခ်ပင္ႀကီးေနာက္မွာ သြယ္ႏြဲ႔ေသာ အရိပ္တစ္ခုက ေတာင္ကုန္းေအာက္သို႔ ေျဖးညွင္းစြာ ဆင္းသြားခဲ႔ပါေတာ႔သည္။

( အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ )

++++++

ဓာတ္ပုံေလးေတြကို အင္တာနက္က ယူပါသည္ရွင္။