မဂၤလာပါရွင္.. ဒီဘေလာဂ္ေလးကို ၂၀၀၆ ၾသဂုတ္လမွာ စတင္ေရးခဲ႔ပါတယ္။ အခုေတာ႔ အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ေဒါ့ကြန္းမွာ စာေတြ ဆက္ေရးေနေၾကာင္းပါ...။
လာလည္ေသာ လူနည္းစု ေမာင္ႏွမမ်ားကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ရွင္။

Thursday, July 15, 2010

ရိုးရိုးေလး..

ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း
လြတ္လပ္ျခင္းေတြ..
မပြင့္မလင္း
မလြတ္လပ္ျခင္းေတြ...
တုန္ယင္၀ိုး၀ါး
ျမိဳသိပ္ထားမႈေတြ..
အမွားေတြ..
အမွန္ေတြ...
ပုန္ကန္မႈ..
သတ္မွတ္ခ်က္မ်ား
ကစားပြဲေတြၾကားမွာ..
ရင္ခုန္သံေတးသြားတစ္ပုဒ္နဲ႔
လႈပ္ခတ္သံခပ္တိုးတိုး

ေမာင္.....

ရိုးရိုးေလးပဲ ခ်စ္တယ္။

(ေရးတာတျခား ထြက္လာတာတျခား.. ေမာင္ ကဗ်ာမ်ားကို အတင္းကာေရာ.. အသက္ျပန္သြင္းေနေသာ.. အိပ္မရေသာညမ်ားသို႔..)

Saturday, July 10, 2010

ခု ညေတာ႔ အိပ္ႏိုင္မယ္ မထင္ဘူး

ခိုင္ထူး သီခ်င္းပါ..
တစ္ကယ္လည္း အိပ္မရဘူး။

ဘာလို႔ဆို မနက္ျဖန္ ဂ်ာမဏီ နဲ႔ ယူရိုဂြိဳင္ (ဥရုေဂြး) တို႔ တတိယေနရာကို လုမွာလည္းပါတယ္။
ေႏြရာသီေရာက္လာၿပီဆိုေတာ႔ အလိုလို အူျမဴးေနတာလည္း ပါပါတယ္။ ဒီျမိဳ႕ေလးဟာ ေႏြရာသီဆို အလြန္႔ကို သာယာလွပ ေနခ်င့္စဖြယ္ပါ။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ေႏြရာသီေကာ ကမၻာ႔ဖလားႀကီးကိုေကာ ၿပီးဆုံးမသြားေစခ်င္ပါဘူး။ (အတၱ.. အတၱ)

အားကစားေတြကိုႀကိဳက္ေပမယ္႔ ေဘာလုံးကေတာ႔ တကမၻာလုံးပါ၀င္ပတ္သက္ဆင္ႏြႊဲၾကေတာ႔ ေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပြဲႀကီးပါပဲ။ ျမန္မာျပည္သာ ပါလို႔ကေတာ႔ ေပ်ာ္လိုက္မည္႔ျဖစ္ျခင္း။ ေျမာက္ကိုရီးယားကစားသမား သူတို႔ ႏိုင္ငံေတာ္သီခ်င္းဆိုရင္း ငိုခ်င္းခ်တာေလာက္ေတာ႔ မေလးး အတြက္ အေပ်ာ႔ျဖစ္ေတာ႔မေပါ့။ အခုေတာ႔ သက္ဆိုင္ေသာ ျမန္မာျပည္ေကာ ကေနဒါပါ ေဘာလုံး မေကာင္းေသာ တိုင္းျပည္ေတြ ျဖစ္ေနေတာ႔တာပါပဲ..။ အရင္ဘ၀က ဆုမွားေတာင္းခဲ႔မိလားမသိပါဘူး။ ကိုယ္..ေရာက္ေလရာတိုင္းျပည္သည္ ကမၻာ႔ဖလား ေျခစစ္ပြဲ မေအာင္ေသာ တိုင္းျပည္ျဖစ္ရပါလို၏......လို႔။ ဟင္း..

ဒီည အိပ္မရတဲ႔ တူတူ ဘေလာဂ္ေတြလည္း မေရာက္တာၾကာေတာ႔ ဟိုသြားဒီသြားသြားရင္ ေမာင္ေတြဆီေရာက္သြားပါတယ္။

ကိုျဖိဳး (အဲဗာဂရင္းျဖိဳး) ဆီေရာက္ေတာ႔ ေတာ္ေတာ္ေလး လြမ္းထားတာေတြ႔တယ္။ သီခ်င္းေလးေတာင္ ပါလိုက္ေသး..။ ေနာက္ ကိုဏီ(ဏီလင္းညိဳ) ဆီေရာက္ေတာ႔လည္း ပိုလို႔ေတာင္ လြမ္းထားေသးတယ္။ သူတို႔ ကဗ်ာေတြက အရမ္းကို လန္းေနတယ္။ ကဗ်ာေတြဖတ္ေနခ်ိန္ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ေႏြေလပူေတြကလည္း အျပင္မွာ တိုက္ေနေတာ႔ ငိုေတာင္ငိုခ်င္သြားတယ္။ သြားတာကေတာ႔ သူတို႔ကို သြား စ မလို႔ပါပဲ။ ဒါေပမယ္႔ သူတို႔က အရမ္းေတြေၾကြေနၾကေတာ႔ မစေနာက္ ေတာ႔ပဲ ခပ္တည္တည္နဲ႔ ျပန္ခဲ႔ရတာပါပဲ။ ေနာက္ေတာ႔ ဘ၀ဇတ္ခုံ (ေမာင္မ်ိဳး)ဆီေရာက္သြားတယ္။ ေမာင္ေလးမ်ိဳးဘေလာဂ္ဖတ္ၿပီးေတာ႔ ဘုရားတ ၿပီး ျပန္ထြက္လာခဲ႔ရတယ္။ ဘုရား..ဘုရား..။ သြားဖတ္ၾကည္႔ၾကပါ။ ရယ္လည္းရယ္ရတယ္။ သူမ်ားကို ကိုယ္ခ်င္းမစာတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ေမာင္မ်ိဳးေလး ေရးပုံဟာ ဟာသဓာတ္ ပါလို႔လည္းပါပါတယ္။

ေနာက္ မိန္းကေလး ဘေလာဂါေတြဆီေရာက္ေတာ႔ အကုန္နီးပါးက အသြင္မတူတာေတြ..တူတာေတြနဲ႔ အရမ္းကို ၾကည္နူးစရာေတြ ေရးေနၾကပါေရာ..။ ကိုယ္႔ကိုလည္း အစ္မသီတာက တက္ဂ္ထားေတာ႔ သူတို႔ဘာေတြေရးလည္း လိုက္ေလ႔လာတာလည္း ပါပါတယ္။

အစ္မသီတာနဲ႔ အစ္မတန္ခူးအေၾကာင္း အနည္းငယ္ေျပာခ်င္ပါတယ္။
အဲ႔အေၾကာင္းမေျပာခင္ အရင္.. အေဒၚ၂ေယာက္အေၾကာင္းေျပာပါမယ္။

အေဒၚ၂ေယာက္ရွိတယ္။ ၂ေယာက္လုံး ဒီကပါ။ တေယာက္ကို အန္တီနီ လို႔ေခၚၿပီး တစ္ေယာက္က ပိုငယ္လို႔ မမေဆြ လို႔ေခၚတယ္။ တစ္သက္လုံး အဲသလိုပဲ ေခၚလာတာ။ တစ္ေန႔ အမ်ိဳးေတြစုေတာ႔ ကန္ေတာ႔ၾကမယ္ဆိုေတာ႔ အိမ္ေအာက္ဆင္းသြားတယ္။ အဲဒီမွာ အန္တီနီက မမေဆြကို ထိုင္ဦးခ်ေနတာေတြ႔ေတာ႔တာပါပဲ။
ထုံးစံအတိုင္း ငါေတာ႔လုပ္ခ်လိုက္ျပန္ျပီ ဆိုၿပီး ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ တိတ္တိတ္ေလးေျပာၿပီး သူတို႔ကို ပါးစပ္ေလးအေဟာင္းသားနဲ႔ ၾကည္႔ေနတာေပါ့။

ေနာက္ဆုံး မေနနိုင္တဲ႔အဆုံး.. ဘာလို႔ မမေဆြကို အန္တီနီ က ဦးခ် ေနတာလည္း လို႔ ေမးလိုက္တယ္။
သူတို႔က ခပ္တည္တည္ပဲေလ။ မမေဆြက အန္တီနီထက္ ပိုႀကီးလို႔ေပါ့တဲ႔..ကဲ။
အဲဒါကို ဘာလို႔ မေျပာလည္း၊ တစ္သက္လုံးေျပာင္းျပန္ႀကီးေခၚေနခဲ႔တာကို ဒီတိုင္းထားထားတယ္.. ဆိုေတာ႔...
အကုန္လုံးသိတာကို..၊ တစ္ဦးတည္းက ထြင္ေခၚေနတာထင္လို႔တဲ႔...။
ဟြန္း...

အခု အမ တန္ခူးတို႔ဆီျပန္သြားပါမယ္။

ေျပာခ်င္တာက အစ္မသီတာကို ငယ္ငယ္ေလး(၂၀ေလာက္) ထင္ၿပီး မသီတာ.. မသီတာ.. နဲ႔ သူ႔ပိုစ္ေတြမွာ ကြန္႔မင့္ေတြ သြားသြားေရးတယ္။ အစ္မတန္ခူးကို မ...ဆိုၿပီး ကဗ်ာဆန္ဆန္ေလး ေခၚတယ္။ တစ္ေန႔က်ေတာ႔ အစ္မသီတာရဲ႕ ေမြးေန႔ပိုစ္ကိုလည္းဖတ္လိုက္ရတယ္။ ပုိစ္ေအာက္မွာလည္း "မ" လို႔ ေခၚတဲ႔ အစ္မတန္ခူးက "မသီတာ" လို႔ ေခၚတဲ႔ အစ္မသီတာကို အစ္မ ဆိုၿပီး ေခၚထားတာလည္းေတ႔ြေရာ.. အားနာလိုက္တာဆိုတာ မေျပာပါနဲ႔ေတာ႔။

ဒါနဲ႔ အစ္မသီတာကို.. "မသိလို႔ မသီတာမသီတာနဲ႔ ေခၚခဲ႔မိတာ ခြင့္လႊတ္ပါ၊ မရိုမေသလုပ္တာ မဟုတ္ပါ.. မ" ဆို..ေတာင္းပန္ခဲ႔ရတယ္။ အခု သူတက္ဂ္ထားေသာ ပိုစ္ကို ကမၻာ႔ဖလားႀကီး ၿပီးမွ ေရးေပးမယ္လို႔ ေျပားထားရတယ္။
ခုခ်ိန္မွာ ဒီဖလားႀကီးကလြဲၿပီး ဘာကိုမွ စိတ္မ၀င္စားဘူးျဖစ္ေနလို႔ပါ။

ဒီၾကားထဲမွာ ဂ်ာမဏီမွေရဘ၀ဲေလးနဲ႔ စကၤာပူမွ မိနီဆိုေသာ ၾကက္တူေရြးတို႔ရဲ႕ ႏွိပ္စက္ျခင္းကိုလည္း ခံေနရပါေသးတယ္။ ့ျမန္မာျပည္မွ ေရျမင္းႀကီးဆိုတာလည္း ရွိလိုက္ေသးတယ္။

မေလာင္းစဖူး တစ္ခါပဲေလာင္းတာ ရႈံးလို႔ ယူအက္စ္မွ သူငယ္ခ်င္းတစ္ဦးကို အိုင္ဖုန္းအေၾကြးတင္ေနေသးတယ္။ ေနာင္ေလးႏွစ္ေစာင့္ဦးဆိုေတာ႔ ဘာတဲ႔.. သံသရာ၀ၮ္မေၾကာက္ဖူးလားတဲ႔ (စာလုံးေပါင္းမွားမွန္းသိေသာ္လည္း.. ငိုက္ေနပါသည္ :P).. အဲသလိုခ်ိန္းေျခာက္ပါတယ္။ တစ္ကယ္ဆို ေနာင္ေလးနွစ္ ဒီထက္ေကာင္းတဲ႔ဟာေတြရမွာ သူမသိဘူး။
စကၤာပူက သူငယ္ခ်င္းတစ္ဦးကလည္း ၁၀၀၀ႀကီးမ်ားေတာင္ ႏိုင္တာကို မသိဟန္ေဆာင္ေနၿပီး တစ္ကယ္က ရႈံးေနေၾကာင္းနဲ႔ ေရခဲကိုျပဳတ္တစ္မ်ိဳး၊ ေၾကာ္တစ္ဖုံ စားေနေၾကာင္း သနားေအာင္ ေျပာေနပါေသးတယ္။

ေနာက္ဆုံးေတာ႔ ကိုေအာင္(ပ်ဳႏိုင္ငံ)ဆီေရာက္သြားေတာ႔ သူ႔ဆီဗုံးမွာ မနက္ျဖန္ ကစားပြဲမွာ..ယူရိုဂိြဳင္မွာ အလြန္ေကာင္းတဲ႔ တိုက္စစ္မွဴးေတြပါလာမယ္ျဖစ္ေၾကာင္း ေဆြးေႏြးထားတာေတြ ဖတ္ရေတာ႔ ဂ်ာမဏီတြက္ ပူပန္စိတ္ေတြနဲ႔ ပိုလို႔ အိပ္မရေတာ႔ပါဘူး..

ဂ်ာမဏီနိုင္ပါေစ..လို႔ ဆုေတာင္ မေတာင္းရဲေတာ႔ဘူး...

အားေပးသမွ် အသင္းရႈံးခ်ည္းေနလို႔ပါကြယ္..။







Wednesday, July 07, 2010

ထင္းရူးနံ႔သင္းေသာ ဧရာ၀တီ


irr1.pngirr2.png
irr3.png
ႏွင္းရိပ္ရီေ၀ေ၀ၾကားမွာ ေငြလက ခပ္တိုးတိုးသာေနသည္။ ထင္းရူးပင္ဖ်ားေတြက လရိပ္ေအာက္မွာ ငိုက္ျမည္းေနသည္။ မီးဖိုေခ်ာင္ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ လရိပ္က အရည္ေပ်ာ္ၿငိမ္သက္လို႔..။ သူ.. ေသာက္လက္စေရခြက္ကို အိပ္ခ်င္မူးတူးျဖင့္ ပန္းကန္ေဆးေၾကြခြက္ထဲ ထည္႔လိုက္စဥ္ မီးဖိုတံခါးက ျဖည္းျဖည္းဖြင့္လာသည္။
"မအိပ္ေသးဘူးလား..ေမာင္ေတာင္ တေရးႏိုးလာၿပီ၊ ဆံပင္ေတြလည္း ႏွင္းရည္ေတြစိုလို႔ပါလား"

"လသာလြန္းလို႔ ထြက္ရိုက္တာ"

"အိပ္သင့္ၿပီေနာ္၊ မနက္က် မထႏိုင္ဘူးျဖစ္ေနဦးမယ္"

"လူ႔ဘ၀က တိုတိုေလး၊ လသာညေတြကလည္း ေရတြက္လို႔ေတာင္ ရလို႔ပါ"

"ဆံပင္ေတြအေျခာက္ခံဦး၊ အိပ္ေရးေတြပ်က္လို႔လည္း မ်က္တြင္းေတြ မည္းလာေနၿပီ"

"ဟင္.. ဟုတ္လို႔လား"

"ဟုတ္တယ္.. အနည္းဆုံး ခုနစ္နာရီေတာ႔ အိပ္သင့္တယ္"
"တစ္ေန႔ကို လူတစ္ေယာက္က ေျခာက္နာရီထက္ ပိုအိပ္ရင္ျဖစ္ျဖစ္ ေလ်ာ႔ၿပီးအိပ္ရင္ျဖစ္ျဖစ္ အသက္တိုတတ္တယ္တဲ႔။ ေမာင္လည္း သတိထားဦး၊ တစ္ခ်ိန္လုံး အိပ္ခ်ည္းပဲ ေနေနတာပဲ၊ အသက္တိုေနဦးမယ္ေနာ္.. ဟြန္း"
ေျပာေျပာဆိုဆိုႏွင့္ သူမ.. အခန္းထဲ ၀င္သြားၿပီး တံခါးကို ပိတ္သြားေတာ႔ သူလည္း သူ႔အခန္းထဲ ၀င္သြားေတာ႔သည္။
%%%%%%%
နံနက္ခင္း ေနေရာင္ျခည္က ေတာက္လက္ေနသည္။ စားပြဲေပၚမွာ နံနက္စာပူပူေႏြးေႏြးက စားပြဲေပၚမွာ အဆင္သင့္။ သူ... ေကာ္ဖီကိုငွဲ႔အၿပီး အိမ္ေရွ႕တခါးက ညင္ညင္သာသာပြင့္လာသည္။ အားကစား၀တ္စုံႏွင့္ သူမ၏ ေကာက္ေၾကာင္းတို႔ ေနေရာင္ျခည္ၾကားက တစ္ခ်က္လွမ္းၾကည္႔လိုက္သည္။ မီးဖိုေခ်ာင္ေကာင္တာေပၚက သူမအတြက္အဆင္သင့္ေကာ္ဖီခြက္ကို ယူၿပီး သၾကားဗူးနားကို သူမ ကပ္သြားသည္။ တစ္ဇြန္း၊ ႏွစ္ဇြန္း၊ သုံးဇြန္း...။
"ေတာ္ေလာက္ၿပီထင္တယ္။ ဒီေလာက္ သၾကားေတြေသာက္ေနတာ၊ နည္းတဲ႔သၾကားေတြမဟုတ္ဘူးစားတာ၊ ဒီၾကားထဲ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ကလည္း စားတာသိပ္နည္းတယ္.. antioxidant မ်ားမ်ားစားရေတာ႔မယ္လို႔ ေျပာေနတယ္"
သူမ ဘာတစ္ခြန္းမွ ျပန္မေျပာဘဲ ငုတ္တုပ္ထိုင္ၿပီး ေကာ္ဖီကို ငုံ႔ေသာက္ေနသည္။

"ေရာ႔.. ဒီမွာ မုန္လာဥနီစား"

"......................"

"ဘယ္ေတြေရာက္ခဲ႔လည္း၊ ပန္းျခံဘက္သြားတာလား၊ ပင္လယ္ဘက္ကိုသြားတာလား"

သူမ ေခါင္းခါသည္။ စကားျပန္မလာ။

"ညက ကားဆီျဖည္႔ထားေပးတယ္ေနာ္.. အဆင္ေျပတယ္မဟုတ္လား"

"အင္း"

စကားသံ ပလုံးပေထြးထြက္လာသည္

"ထမင္းေၾကာ္စားေလ.."

"ဟင့္အင္း"

သူမ မ်က္၀န္းေတြကို အမိအရ လိုက္ဖမ္းေတာ႔ မ်က္ရည္က ၀ဲေနၿပီ။

"ဘာျဖစ္ေနရတာလည္း"
"သၾကားစားတာ ဘာျဖစ္လည္း၊ တစ္ေန႔ကို ၂ဇြန္းေလာက္ပဲစားတာကို..၊ မုန္လာဥနီနဲ႔ မတည္႔ပါဘူး၊ လည္ပင္းထဲက ေသြးေတြထြက္လာပါတယ္ေျပာတာလည္း ဒီမုန္လာဥနီကိုပဲ စားခိုင္းေနတာ..။ ေနာက္ၿပီး လူကို ေကာင္းေကာင္းေျပာပါဆိုလည္း မေျပာဘူး။ ဒီလို အသံက်ယ္ႀကီးနဲ႔ ေအာ္တာလည္း မႀကိဳက္ပါဘူးလို႔ ေျပာထားတယ္။ ေမာင္.. က်မ ေန႔သစ္ကို ဖ်က္ဆီးလိုက္ၿပီ"
"အာ........ဘယ္မွာမ်ားမင့္ေန႔သစ္ ဖ်က္ဆီးမိလိုက္ရျပန္ၿပီလည္း... ဘာမွကို မေျပာရေသးပါလားကြာ၊ စိတ္ကလည္း ႏုလိုက္တာ၊ ဒီေလာက္ေလးမွ ေျပာလို႔ မရရင္ မဟုတ္ေသးဘူးထင္တယ္ေနာ္"
"ေမာင္က်ေတာ႔ေကာ ဘာေလ႔က်င့္ခန္းမွ မလုပ္ဘူး။ လာ.. လာခဲ႔ အခုလာလုပ္"

"မလုပ္ပါရေစနဲ႔ဦးကြာ... ေကာ္ဖီေလးေတာ႔ ေသာက္ပါရေစဦး"

"မရဘူး။ လာခဲ႔ ဒီလိုလုပ္ၾကည္႔ ဘယ္ေလာက္ေပ်ာ႔လည္းၾကည္႔မယ္၊ အခုလို ေျခဖ်ားကိုထိလား လာလုပ္"

"................"
"ဟင္း.. ဒူးေခါင္းေတာင္ ေက်ာ္ေအာင္ မလုပ္ႏိုင္ဘူး။ သူက်ေတာ႔ ဘာေလ႔က်င့္ခန္းမွ မလုပ္ဘူး။ အေၾကာေတာင္ ေကာင္းေကာင္းမေလ်ာ႔တတ္ပဲနဲ႔"
"ေဟ႔ေဟ႔.. ေမာင္ ေလ႔က်င့္ခန္း မလုပ္ေပမယ္႔ က်န္းမာေရးနဲ႔ ညီညႊတ္တာေတြ စားတယ္ေနာ္၊ မင္းသာ.. သၾကားေတြစြတ္စားေနတာ"
သူ သတင္းစာကို ငုံ႔ဖတ္ရင္း ေကာ္ဖီေသာက္ေနစဥ္ သူမ ထမင္းစားပြဲမွ ေပ်ာက္သြားပါေတာ႔သည္။ ဒီအခ်ိန္ဆိုရင္ အခန္းထဲမွာေအာင္းၿပီး မ်က္ရည္၀ဲေနေလာက္ၿပီကို သိေတာ႔ သူ သက္ျပင္းအသာခ်မိသည္။
သူမအိပ္ခန္းတံခါးကို အသာတြန္းဖြင့္၀င္လိုက္ေတာ႔ ေမႊးပ်ံ႔ေနေသာ သူမအခန္းေလးက ဆီးႀကိဳေနသည္။ သူမကို စာအုပ္ေတြႏွင့္သတင္းစာေတြၾကားမွ ငုတ္တုပ္ ေတြ႕ရသည္။
"ရုပ္ရွင္သြားၾကည္႔မလား..."

"ႏိုး"

ဂ်စ္ကန္ကန္ႏွင့္ သူမကို သူ စိတ္တိုခ်င္လာသည္။

"လာပါကြာ.. သြားမယ္။ အျပင္မွာ အရမ္းသာယာတယ္..."

သူမ ျပဴတင္းေပါက္အျပင္ကို တစ္ခ်က္လွမ္းၾကည္႔ၿပီး မ်က္ႏွာေလးက ခ်က္ခ်င္းၿပဳံးသြားသည္။

"သြားေလ.. ေမာင္သာၿပီးေအာင္ အရင္လုပ္၊ အခ်ိန္အရမ္းမဆြဲနဲ႔ေနာ္.... က်မက အခုကို ေကာက္ထသြားလို႔ရတယ္"
ရုပ္ရွင္ရုံထဲမွာ လူသံေတြဆူညံေနသည္။ နံရံေပၚက အရုပ္ကားခ်ပ္ေတြကိုၾကည္႔ရင္း ဘယ္ရုပ္ရွင္ၾကည္႔ရင္ ေကာင္းမလည္းဟု ဆုံးျဖတ္ရခက္ေနၾကသည္။
"ေမာင္ႀကိဳက္တဲ႔ ဒရာမာျဖစ္မယ္ဒီကားက.. ဒါပဲၾကည္႔လိုက္ၾကမယ္ေလ..ေနာ္"
"မင္းမႀကိဳက္ဘူး မဟုတ္လား၊ မင္းၾကိဳက္တဲ႔ ဒီ alien ကားေတြပဲ ၾကည္႔ပါကြာ..၊ ေမာင္က အဲသလို သဘာ၀ကိုလြန္တဲ႔ ယုတၱိမတန္တဲ႔ ကားေတြကို မႀကိဳက္ဘူး"
"က်မကေတာ႔ ယုတၱိသိပ္ဆန္လြန္းၿပီး တစ္လေလာက္ ရင္ထဲစြဲနစ္ခံစားေနရမယ္႔ ကားမ်ိဳးေတြကို မၾကည္႔ခ်င္ဘူး။ ၿပီးရင္ အၾကာႀကီး စိတ္ကေကာင္းမွာ မဟုတ္ဘူး၊ alien ကားေတြကလည္း ယုတၱိမက်ဘူးလို႔ ဘယ္ေလာက္မ်ားျငင္းခ်က္ထုတ္ႏိုင္မွာလည္း။ သူ႔အတိုင္းအတာနဲ႔သူ ယုတၱိရွိတတ္ပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ခါမွာ လူ႔သဘာ၀ေတြကို ပိုေတာင္ျမင္ရတတ္ေသးတယ္။"
"မင္းႀကိဳက္တဲ႔ ဒီalien ကားပဲၾကည္႔ေတာ႔..."

"ဟင့္အင္း.. ဒရာမာပဲၾကည္႔ေတာ႔...."

"ေမာင္.. သိပ္စိတ္မပါဘူး"

"က်မလည္း စိတ္မပါဘူး"

"ကမ္းစပ္သြားထိုင္မလား..."

"အင္း.. သြားမယ္"
ပင္လယ္ကမ္းစပ္မွာ လႈိင္းရိုက္ခတ္သံေတြကို ၾကားေနရသည္။ အတိတ္ထဲမွာ စိတ္တူကိုယ္တူ နစ္ေမ်ာေနတတ္ၾကေသာ လူႏွစ္ေယာက္ ေအးျမေသာ ပင္လယ္ေလကို ရႈရိႈက္ေနၾကသည္။ အတိတ္ထဲမွာ က်င္လည္တတ္ၾကေသာ၊ အတိတ္ကို လြမ္းဆြတ္တတ္ၾကေသာ သူနွင့္သူမ၏ စကား၀ိုင္းမ်ား၊ ျငင္းခုံေဆြးေႏြးပြဲမ်ားသည္ ပစၥဳပၸန္မ်ား၊ အနာဂတ္မ်ားနွင့္ေရာယွက္ကာ အေရာင္တလက္လက္ ေတာက္ပေနတတ္ေသးသည္။
အေၾကာင္းအရာတစ္ခုကို ႏႈတ္အားျဖင့္ ခ်က္က်လက္က်ရွင္းျပရန္ အလြန္ၾကာတတ္ေသာ၊ လိုရင္းမေရာက္ႏိုင္ေသာ သူမႏွင့္ ေရလည္ေအာင္ ရွင္းျပေျပာဆိုတတ္ေသာ သူ။ မ်က္ႏွာေခါင္းငုံ႔ေနလွ်က္က ပတ္၀န္းက်င္မွာ အပ္က်သည္ကို သိေသာ သူမႏွင့္ မ်က္လုံးျပဴးၾကည္႔ေနတာေတာင္ ဆင္တစ္ေကာင္ျဖတ္သြားတာ မသိလိုက္တတ္ေသာ သူ။ (စိတ္တိုခ်ိန္မ်ားမွလြဲၿပီး) အလြန္ ႏႈတ္ေအးေသာ သူမ ႏွင့္ ႏႈတ္သြက္ေသာသူ။ ၿမိဳသိပ္ခံစားတတ္လြန္းေသာ သူမႏွင့္ ပြင့္လင္းေသာ သူ တို႔.. ပင္လယ္ကမ္းစပ္မွာ ထိုင္ၿပီး ေရာက္တတ္ရာရာေတြကို နာရီေပါင္းမ်ားစြာ မပ်င္းမရိေျပာဆိုတတ္ၾကေသးသည္။ ႏွစ္ဦးစလုံးကေတာ႔ သာမန္လူမ်ားထက္စာလွ်င္ ေအးသည္ဟု ဆိုၾကေသာ္လည္း သူတို႔ႏွစ္ဦး စိတ္ဆိုးခ်ိန္မ်ားတြင္ေတာ႔ ၿပဴတင္းေပါက္မွ ခုန္ပ်ံထြက္လာတတ္ေသာ စာအုပ္မ်ား၊ သတင္းစာမ်ား၊ ဖိုင္တြဲမ်ား၊ ယုတ္စြအဆုံး လက္ကိုင္ဖုန္းမ်ားႏွင့္ လက္ပ္ေတာ႔ပ္မ်ားကိုပါ အိမ္ေနာက္ဖက္ ျမက္ခင္းျပင္ေပၚမွာ ေတြ႔ရတတ္ေပသည္။
"ေျပာပါဦး..."

"ဟင္.. ဘာေျပာရမွာလည္း၊ ဒီေလာက္ေျပာၿပီးၿပီ..."

"ရုံးမွာ အခုဘာေတြျဖစ္ေနလည္း .."
"ျဖစ္ဘူး.. ေျပာႏိုင္ေတာ႔ဘူး.. ေမာတယ္။ ေမာင္ဟာ အရမ္းေျပာႏိုင္တာပဲေနာ္.. အဘိုးႀကီးျဖစ္ရင္ ဘယ္လိုေနမလည္းမသိဘူး။ က်မ အဲ႔ေလာက္စကားေတြ မေျပာႏိုင္ဘူး"
"ခုနကေျပာတဲ႔ ရုံးကိစၥျပန္ေျပာပါဦး... အဲ႔ဒါအေရးႀကီးတယ္"

"ေျပာၿပီးၿပီေလ.."

"မရွင္းဘူး မင္းေျပာတာ... လိုရင္းမေရာက္ဘူး"

"ဖိုင္း... စာေရးၿပီးပဲေျပာမယ္"

"ေကာင္းတယ္.. မင္းက စာေရးရင္ သိပ္ေတာ္... အဲ....မဆိုးပါဘူး..."

"ဟုတ္ကဲ႔၊ မဆိုးဘူး...အဆင့္"

"ဒီလိုေပါ႔ကြာ.. ကိုယ္႔လူဆိုေတာ႔ ႏွိမ္ထားတာ.... ဟဲဟဲ"

"ဟင္းဟင္းး... "

သူမ ခပ္တိုးတိုးရယ္လိုက္ၿပီး အသက္ကို ခက္ခက္ခဲခဲ ရိႈက္ရႈလိုက္သည္

"ေနေကာင္းရဲ႕လား.. ျပန္မလား"

စိုးရိမ္မႈေတြလွ်ံထြက္သြားေသာ မ်က္လုံးမ်ားႏွင့္ သူကၾကည္႔ရင္း ေမးလာသည္။

"မျပန္ဘူး... ရတယ္.. ေနခ်င္ေသးတယ္.."

သူမအသံေတြက တိုးတိုး၀င္လာသည္။ ပင္လယ္ဘက္မွ ေလျပင္းမ်ားက တ၀ုန္းဒိုင္းဒိုင္းႏွင့္။
%%%%%%%
တိတ္ဆိတ္ေသာ အခန္းက်ဥ္းကေလးထဲက ကုတင္တစ္လုံးေပၚမွာ သူမ လွဲေလ်ာင္းေနသည္။ သူမ ဆံပင္ေတြက နဖူးစပ္မွာ ေငြေရာင္သန္းေနသည္။ အျပင္မွာ ျမဴေတြေ၀႔၀ဲေနသည္။ ညေနခင္းေနေရာင္ေဖ်ာ႔ေဖ်ာ႔က အခန္းထဲကို ထိုးက်ေနသည္။ သူက ကုတင္ေဘးမွာ ထိုင္ၿပီး သူမလက္ကေလးကို ဆုပ္ကိုင္ထားသည္။ သူမ ကုတင္ေဘးမွာ သမီးနွင့္သားႏွစ္ေယာက္က မတ္တပ္ရပ္ၿပီး စုိးရိမ္သည္႔ မ်က္လုံးမ်ားႏွင့္ၾကည္႔ေနသည္။ သမီးက သူမလိုပဲ အရပ္ရွည္သည္။ ဆံပင္ေတြကေတာ႔ သူမေလာက္ မသန္စြမ္းေပမယ္႔ ေပ်ာ႔ေပ်ာ႔ေလးေတြႏွင့္ ၾကည္႔ေကာင္းသည္။ မ်က္၀န္းေတြကေတာ႔ ရြဲလုံးႀကီးေတြအလား လွပလြန္းသည္။ နႈတ္ခမ္းေတြက နီရဲစိုမြတ္ေနသည္။ သူမ အပ်ိဳတုန္းကေတာ႔ ထက္ျမက္ေသာ၊ မိန္းမပီသေသာ၊ ထမင္းဟင္းခ်က္ေတာ္ေသာ၊ ရုပ္ရည္အဆင့္အတန္းထက္ စိတ္ဓာတ္အဆင့္အတန္းျမင့္မားေသာ၊ အရပ္ရွည္ရွည္ အသားညိဳညိဳ ဆံပင္ရွည္ရွည္ သမီးခုႏွစ္ေယာက္ လိုခ်င္ခဲ႔ဖူးသည္။ တစ္ကယ္တမ္း သားႏွစ္ေယာက္ႏွင့္သမီးတစ္ေယာက္ရလာေတာ႔လည္း သူမ ေက်နပ္မိသည္ပါပဲ။ သမီးကေလးကခ်စ္စရာေကာင္းသေလာက္ သားေတြကလည္း အခ်ိဳးက်နစြာ၊ ေယာကၤ်ားပီသစြာ ေခ်ာသည္။ သားေတြေကာ သမီးေကာ သူမ ႏွင့္ ပိုၿပီးတူသည္ကို သူမ ဂုဏ္ယူေနမိသည္။
"သမီးနဲ႔သားတို႔ အျပင္ခဏသြားေနေနာ္.. ေမေမ ေဖေဖ႔ကို မွာစရာရွိလို႔"
သားသမီးမ်ားက အခန္းအျပင္ဘက္ကို ေလးတြဲ႔စြာ ထြက္ခြာသြားသည္။ သူမကုတင္ေပၚမွာ ေခါင္းဦးႏွင့္ မွီၿပီးထိုင္ႏိုင္ရန္ သူက ကူညီေပးသည္။ သူမ သူ႔လက္ကို ဆုပ္ကိုင္ထားသည္။
"ေမာင္... က်မေသရင္ေလ... ၀မ္းနည္းတဲ႔ပြဲထက္.. ေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပြဲလုပ္ေပးႏိုင္မလားဟင္..."

"ေတာ္ပါေတာ႔ကြာ..."

"မဟုတ္ဘူး... က်မပြဲကို ေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပြဲလုပ္ေပးပါေနာ္... ေနာက္ၿပီး Casablanca သီခ်င္းလည္း ဖြင့္ေပးပါ.."

".............."
"ေနာက္ၿပီး...... ေနာက္မိန္းမယူမယ္ဆိုရင္.. ေနာက္မိန္းမ ေျပာစကားထက္ ကေလးေတြစကားကို အေလးအနက္ထားပါ။ ကေလးေတြကို ပိုယုံပါေနာ္..."
"မဟုတ္တာေတြ မေျပာစမ္းပါနဲ႔ကြာ..."

"အဟင္း... ယူခ်င္ေနတယ္ မဟုတ္လား..."

သူမ သူ႔ကို အေျပာင္အပ်က္ေျပာေတာ႔ မ်က္ရည္စိုေသာ မ်က္၀န္းေတြနဲ႔ မခ်ိၿပဳံး သူၿပဳံးသည္။

"ေျပာပါ.. ကတိေပးပါ။ ေနာက္မိန္းမစကားထက္ ကေလးေတြစကားကို ယုံမယ္လို႔...."

"ဟာကြာ......... ကၽြတ္..."

"ေမာင္...ေျပာပါ ပလီစ္း"

"ေအးကြာ...ယုံပါ့မယ္ကြာ.."

"ေနာက္ၿပီး... က်မပိုင္ဆိုင္တဲ႔ ပိုင္ဆိုင္ျခင္းနည္းနည္းကေလးကို ေနာက္မိန္းမ လက္ထဲ မပါေစနဲ႔ေနာ္.. အထူးသျဖင့္ သမီးကို ေပးပါ။ "

"..........."

"ေနာက္.. ျဖစ္ႏိုင္ရင္ေလ... က်ဥ္းေျမာင္းတာေတာ႔ မဟုတ္ဘူး။ ျမန္မာေတြနဲ႔ပဲ လက္ဆက္ေစခ်င္တယ္..ေနာ္...ေမာင္"

"..........."

"ေမာင္.....ေျပာေလ"

"အင္းပါကြာ.... စိတ္ခ်ပါ"
"က်မ ဟိုမွာ ေခါင္းမခ်ႏိုင္ေတာ႔တာ က်မသိပါတယ္။ ေနရာဆုိတာ ပညတ္ခ်က္ေတြပါလို႔ပဲ ကိုယ္႔ကိုကို္ယ္ေျဖသိမ္႔ရေတာ႔မွာေပါ့ေမာင္....။ က်မ အရိုးျပာကို တစ္၀က္ကို ဒီမွာျမဳပ္ႏွံၿပီး တစ္၀က္ကို ဧရာ၀တီျမစ္ေပၚမွာ ႀကဲခ်ေပးပါေနာ္....ေမာင္"
"........................."

"ေမာလိုက္တာ ေမာင္ရယ္... က်မ ခဏအိပ္ဦးမယ္ေနာ္...."
%%%%%%%

ထိုေနရာမွာ... ေရစီးညင္သာေနသည္။ ကမ္းပါးမွ သဲျဖဴျဖဴတို႔ ျမစ္ထဲကို ၿပိဳၿပိဳက်သြားသည္။ ၀ါးေဖာင္ေတြ နားမွာ ဇင္ေယာ္ငွက္ေတြပ်ံ၀ဲေနသည္။ ေတာင္တန္းေတြေပၚက ထုံးျဖဴျဖဴေစတီေတြဆီက ဆည္းလည္းသံေတြကို ၾကားေနရသည္.....။

ထိုေနရာမွာ ရွဥ္႔ကေလးေတြ၊ ေရာ္ဘင္ငွက္ကေလးေတြ ခုံဆြခုံဆြ သြားေနသည္။ ေျမကြက္လပ္ေလးတစ္ခုေပၚမွာ ပန္းျဖဴျဖဴကေလးေတြ ေ၀ေနၿပီး ထင္းရူးပင္ေပၚမွာ ဆည္းလည္းေလးေတြ လႈပ္ခတ္ေနသည္။ ခပ္လွမ္းလွမ္းေတာအုပ္ထဲက စမ္းေရက်သံကို ၾကားေနရသည္။ ညေနခင္း ေလေျပထဲမွာ အေ၀းက ဘုရားေက်ာင္းေခါင္းေလာင္းသံက သာယာစြာ စီးေမ်ာလာေနပါေတာ႔သည္။
%%%%%%%
အစ္မသီတာတက္ဂ္ေသာ "အသြင္တူ၏ မတူ၏..." ကို ေရးဖြဲ႔ပါသည္။





Monday, July 05, 2010

ခ်စ္တဲ႔ ခေရ...

ခေရပင္လမ္းေလး

လြမ္းတယ္....
အလြမ္းနဲ႔ အတၱညေတြထဲက.. 
ဆုံးရႈံးမႈေတြနဲ႔ ေအာင္ျမင္ျခင္း ညေတြထဲက...
ျပန္မရႏိုင္ေတာ႔တဲ႔ ခေရ.....


လြမ္းတယ္....
ရင့္က်က္လာမႈနဲ႔ ကေလးဆန္ဆဲေန႔ေတြထဲက..
ကြယ္၀ွက္မႈေတြနဲ႔ ဖြင့္ဟမႈေတြၾကားက..
အေ၀းႀကီးေ၀းခဲ႔တဲ႔.. ခေရ....

လြမ္းတယ္...
ျဖဴစင္မႈနဲ႔ ညစ္ႏြမ္းမႈေတြထဲက...

ခ်စ္သူေၾကာင့္....
ရင္နာမႈနဲ႔ ၾကည္ႏူးျခင္း ေန႔ေတြၾကားက
ဥေပကၡာျပဳခဲ႔တဲ႔... ခေရ....

  
                                                                                       ေသဆုံးခ်ိန္တိုင္ေအာင္....
                                                                                       သတိရသြားေတာ႔မယ္.....ခေရ....



























Mimusops elengi

Saturday, July 03, 2010

အိမ့္ခ်မ္းေျမ့၏ အဖိုးတန္ေရွးေဟာင္းပစၥည္းမ်ား

လာလည္တဲ႔ လူနည္းစု ေမာင္ႏွမေတြကို ခ်စ္ခင္လြန္းအားႀကီးလို႔ ဘယ္သူေတြနဲ႔မွ မေ၀မွ်ေသာအရာေတြကို ေ၀မွ်တာပါ..
အခု... မေလး အိမ္ေျပာင္းေနတယ္..
ကမၻာ႔ဖလားႀကီးကိုလည္း သမိုင္းေပးတာ၀န္အရ ၾကည္႔ရေသးတယ္..
ဆိုေတာ႔....
လူလည္း လူရုပ္ေတာင္ မေပၚေတာ႔ပါဘူး..
အခု အိမ္ေအာက္ဆင္းတယ္.. အိမ္ေအာက္မွာ မေလးစုေစာင္းထားေသာ ေရွးေဟာင္းပစၥည္းအေမြအႏွစ္ေတြ ထြက္လာတယ္...
နည္းတာမဟုတ္ဘူး...



ဟုတ္ကဲ႔... တစ္အိမ္လုံး စာအုပ္ခ်ည္းပါပဲ... အဲဒါအကုန္လားဆိုေတာ႔ မဟုတ္ပါဘူး.. ကားဂိုေဒါင္ထဲမွာ ေနာက္ထပ္ ၁၅ဗုံးရွိပါေသးတယ္.. သတင္းစာအေဟာင္းကအစ၊ မဂဇင္းအေဟာင္းအဆုံး.. အကုန္ရွိပါတယ္။
 စိန္ေရႊကိုႀကိဳက္သူဟာ စိန္ေရႊစုတဲ႔တြက္.. စိန္ေရႊရမယ္တဲ႔... မေလးရဲ႕.. ေမေမေျပာတာပါ....
မေလးကလား.........စာအုပ္ေတြႀကိဳက္ပါတယ္.. အရမ္းကိုႀကိဳက္ပါတယ္.. ဒီေတာ႔.. အရမ္းခ်မ္းသာပါတယ္ (စာအုပ္ေတြ)


ဒါေတြကေတာ႔ တိုလီမုတ္စ.. ခဲတံ၊ ခဲဖ်က္၊ ေဘာပင္၊ ေရာင္စုံေဘာပင္.. ပန္းခ်ီစုတ္တံ.. ၀တၳဳကုန္ၾကမ္း.. အဆုံးစြန္ေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ႔ ရည္းစားေဟာင္းမ်ားေပးထားေသာ ကဒ္ျပားေတြကအစ (ျမန္မာပန္းခ်ီေလးေတြလွလို႔.. ဖိနပ္ဗုံးထဲမွာ (ခြင့္လႊတ္ၾကပါ..)

ေအာက္မွာဆက္လက္ၾကည္႔ရႈပါ...

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...