မဂၤလာပါရွင္.. ဒီဘေလာဂ္ေလးကို ၂၀၀၆ ၾသဂုတ္လမွာ စတင္ေရးခဲ႔ပါတယ္။ အခုေတာ႔ အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ေဒါ့ကြန္းမွာ စာေတြ ဆက္ေရးေနေၾကာင္းပါ...။
လာလည္ေသာ လူနည္းစု ေမာင္ႏွမမ်ားကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ရွင္။

Sunday, June 07, 2009

အနွစ္နွစ္ဆယ္ေက်ာ္ ၾကာေသာခါ၀ယ္...

ေခ်ာမြတ္ျပီး ေကြ႕ေကာက္ေသာ၊ အရိပ္ေကာင္းေသာ ကားလမ္းမတစ္ခုေပၚမွာ ကားေလးက တရိပ္ရိပ္ေျပးလႊားေနသည္။ ကားလမ္းေဘးက က်ယ္ျပန္႔ေသာ ေရျပင္က်ယ္ၾကီးနွင္႔ လမ္းတစ္ဘက္တစ္ခ်က္က ၾကီးမားစိမ္းစိုေသာ သစ္ပင္မ်ားကို က်မ ေငးၾကည္႔ေနမိသည္။ ကားေလးက ဂိတ္၀တစ္ခုကိုေက်ာ္ျဖတ္ျပီး တကၠသိုလ္ေက်ာင္း၀င္းၾကီးတစ္ခုထဲသို႔ ေရာက္လာသည္။ ပထမဦးစြာျမင္လိုက္ရသည္က ၾကီးမားျပီးခမ္းနားေသာ အေဆာက္အဦးၾကီးတစ္ခု။ သစ္လြင္ေသာေဆးမ်ားသုတ္ထား၍ ပိုျပီးထည္၀ါေနသည္။ အေဆာက္အဦးၾကီးေရွ႕မွာေတာ႔ နွင္းဆီနီ၊ ၀ါ၊ ျဖဴ၊ ပန္းေရာင္၊ လိေမၼာ္ေရာင္ စသျဖင္႔ ေရာင္စုံနွင္းဆီဥယ်ာဥ္ၾကီး။ ဥယ်ာဥ္ၾကီး၏အလယ္မွာေတာ႔ ေက်ာက္ျဖဴျဖင္႔ ထုဆစ္ထားေသာ၊ ပြင္႔ေနေသာစာအုပ္ၾကီးတစ္အုပ္။ ထုိစာအုပ္ထဲမွ ေရပန္းမ်ားက လွပစြာဖ်ာထြက္ေနသည္။ ဥယ်ာဥ္ၾကီးတစ္၀ုိက္ျမက္ခင္းျပင္ေပၚမွာ ေက်ာင္းသူ၊ ေက်ာင္းသားမ်ား စာဖတ္သူဖတ္၊ အုပ္စုလိုက္ထုိင္ျပီး ျငိမ္သက္စြာ စကားေျပာသူေျပာျဖင္႔ စည္ကားေနသည္။ အေဆာက္အဦးၾကီးေဘးမွျဖတ္ျပီး သစ္ပင္စိမ္းမ်ား စနစ္တက်တန္းစီစိုက္ထားေသာ လမ္းမအတိုင္း ကားကို ေျဖးညွင္းစြားေမာင္းလာၾကသည္။ ေက်ာင္းလမ္းမၾကီး၏ တစ္ဖက္တစ္ခ်က္တြင္ ကမၻာေပၚတြင္ေက်ာ္ၾကားလွေသာ ဤတကၠသိုလ္ၾကီး၏ စာၾကည္႔တိုက္မ်ား၊ ျပတိုက္မ်ားက၊ သုေတသနအေဆာက္အဦးမ်ားက ခန္႔ထည္စြာ တည္ရွိေနၾကသည္။


"Wow!"

ကားေနာက္ခန္းမွာ တစ္လမ္းလုံး ျငိမ္သက္စြာပါလာေသာ အငယ္ဆုံးသားဆီမွ အသံတစ္ခ်က္ထြက္လာသည္။


"သား.. ဒီတကၠသိုလ္ၾကီးကို သေဘာက်ေနျပီမဟုတ္လား"

သားထံမွာ ရယ္သံ ခပ္တိုးတိုး ထြက္လာသည္။

"သား... ဒီေက်ာင္းကို မင္းအကိုနဲ႔အစ္မလို ၀င္နိုင္ေအာင္ၾကိဳးစားပါသားရယ္။ ဒီတကၠသိုလ္က ကမၻာေပၚမွာအေကာင္းဆုံးနံပါတ္ခ်ိတ္ထားတာ သုံးနွစ္ဆက္တိုက္ရွိေနျပီ။ ေနာက္ျပီး နွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ အစဥ္အလာရွိတဲ႔တကၠသိုလ္။ ဒီေက်ာင္းကဘြဲ႔ရသြားတဲ႔သူေတြဆိုရင္ ကမၻာေပၚမွာဘယ္နိုင္ငံသြားသြား လက္မေထာင္နိုင္ျပီသားရဲ႕၊ ပညာေရးပိုင္း၊ အေတြးအေခၚပိုင္း၊ လႈမႈဆက္ဆံေရးအပိုင္း၊ က်မ္းမာေရး၊ တီထြင္ၾကံဆနိုင္မႈ ဘယ္ေထာင္႔ကၾကည္႔ၾကည္႔ ဒီေက်ာင္းထြက္ေတြဆို လူသားေတြကိုအက်ိဳးျပဳနိုင္ၾကတာခ်ည္းပဲ။ နိုင္ငံအနွံ႕က ေတာ္ေပ႕၊ တတ္ေပ႕ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူေတြ ဒီေက်ာင္း၀င္ဖို႔ကို နွစ္ရွည္လမ်ား ၾကိဳးစားေနၾကတာ။ သားလဲၾကိဳးစားပါသားရယ္"


"It's quite competitive to get accepted by this university, Mom."


"၀င္ခြင္႔ရဖို႔ေတာ႔ခက္တယ္သား၊ ဒါေပမယ္႔ ၾကိဳးစားရင္ျဖစ္ပါတယ္သားရယ္၊ မင္း အကိုနဲ႔အမေတာင္ ၀င္ေသးတာပဲ၊ ဒီတိုင္းျပည္က ေက်ာင္းေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ကမၻာ႔အေကာင္းဆုံးေတြထဲမွာ ပါေနတာပဲ။ ေနာက္ျပီး မင္းကို အေမေျပာရတာလဲေမာျပီ။ အဂၤလိပ္စကားခ်ည္းပဲ ေျပာမေနပါနဲ႔ဆိုတာ၊ ဗမာလိုေလးလဲေျပာပါဦး"



"ကဲ.. အေမ... ဘယ္မွာခ်ိန္းထားတာလဲ"
ကားေမာင္းေနေသာ သူ က သားနွင္႔ က်မကို သေဘာက်ျပီး ျပဳံးေနရာက ေမးလိုက္သည္။

"တဲနစ္ကြင္း နံပါတ္၁၅ နားက အပန္းေျဖတဲ႔ေနရာတဲ႔၊ ခဏေနာ္... ေျမပုံထုတ္ၾကည္႔လိုက္ဦးမယ္၊ သူတို႔ေက်ာင္းၾကီးက အၾကီးၾကီး"


သည္လိုနွင္႔ တဲနစ္ကြင္းနားကအပန္းေျဖေဆာင္ရွိရာကို ေရာက္လာၾကသည္။ ကားေလးကို အရိပ္ေကာင္းေသာသစ္ပင္တစ္ပင္ေအာက္တြင္ ရပ္လိုက္ျပီး အပန္းေျဖေဆာင္အ၀င္၀ဘက္သို႔ ေလွ်ာက္လာခဲ႔ၾကသည္။


အပန္းေျဖေဆာင္တြင္းသို႔၀င္လိုက္သည္နွင္႔ ေျပာင္လက္ေတာက္ပေသာ ေက်ာက္ျပားမ်ားခင္းထားေသာ ခမ္းမၾကီးကိုျမင္လိုက္ရသည္။ ခမ္းမၾကီး၏ဧည္႔ခန္းလိုေနရာတြင္ အေရာင္တင္ထား၍ေျပာင္လက္ေတာက္ပေနေသာ ၾကိမ္မ်ားျဖင္႔ျပဳလုပ္ထားေသာ ခုံမ်ားကို ျမင္လိုက္ရသည္။ ထိုခုံမ်ားေပၚတြင္ ထိုင္ျပီးစကားေျပာေနၾကေသာ သားၾကီးနွင္႔သမီးငယ္က ၀င္လာေသာက်မတို႔အား မတ္တပ္ရပ္ျပီး ၾကိဳလိုက္သည္။


"သားတို႔ ေစာင္႔ရတာၾကာသြားလား"
သူက သားနွင္႔သမီးကို ေမးလိုက္သည္။

"မၾကာေသးပါဘူး ေဖေဖနဲ႔ေမေမ"

သားၾကီးနွင္႔သမီးကေျဖျပီး သူတို႔ ညီအငယ္ဆုံးကို အရင္ဆုံးဖက္ျပီးနႈတ္ဆက္သည္။ ျပီးေတာ႔ က်မတို႔ကိုဖက္ျပီးနႈတ္ဆက္သည္။ သမီးငယ္က က်မလက္ကေလးကို ကိုင္ထားသည္။ မ်က္ဆံၾကီးၾကီးမွာ မ်က္ေတာင္ရွည္မ်ား၀ိုင္းရံထားေသာ သမီးငယ္၏လွပေသာမ်က္၀န္းမ်ားကို က်မ ၾကည္႔ေနမိသည္။


"ေမေမ... ဒီအပန္းေျဖေဆာင္ေအာက္ထပ္က ထမင္းဆိုင္မွာ ညစာစားၾကမယ္။ ျပီးေတာ႔မွ ေက်ာင္းၾကီးကိုလိုက္ျပမယ္ေနာ္"


"ေအးေအး.. သမီးတို႔ အဆင္ေျပသလိုလုပ္ပါကြယ္"

သူ၊ သားၾကီးနွင္႔ သားငယ္က ေရွ႕မွဦးေဆာင္ကာ အပန္းေျဖေဆာင္ေအာက္ထပ္သို႔၊ ေျပာင္လက္ေနေသာ ကၽြန္းမ်ားျဖင္႔ေဆာက္ထားေသာ ေလွကားက်ယ္ၾကီးအတိုင္း ဆင္းသြားၾကသည္။


သမီးနွင္႔က်မက လက္ခ်င္းတြဲျပီး သူတို႔ေနာက္မွလိုက္ပါသြားသည္။ ေအာက္ထပ္ေရာက္ေတာ႔ က်ယ္၀န္းေသာစၾကၤတေလွ်ာက္မွာ၊ လွပျပီးလင္းထိန္ေသာမီးပုံးမ်ားကို ခ်ိတ္ဆြဲထားသည္ကို ျမင္လိုက္ရသည္။ စၾကၤတစ္ဖက္တစ္ခ်က္တြင္လည္း စာအုပ္ဆိုင္မ်ား၊ အက်ီ ၤေရာင္းဆိုင္မ်ား၊ အားကစားပစၥည္းေရာင္းဆိုင္မ်ား၊ အစားအေသာက္ေရာင္းဆိုင္္မ်ားကို ေတြ႕ရသည္။


"ေမေမ.. ဒီေျမေအာက္စၾကၤက ၂၄နာရီ စည္ကားေနတာေမေမရဲ႕။ ဒီစၾကၤေတြကတဆင္႔ ဟိုးဘက္ေတြက ေကာလိပ္ေတြအထိ ေပါက္တယ္။ Escalator ေတြေပၚတက္သြားလို႔ရသလို၊ ေက်ာင္းသားေတြတြက္သီးသန္႔လုပ္ေပးထားတဲ႔ ေျမေအာက္ရထားေတြကေန ဟိုးဘက္ေကာလိပ္ေတြကို သြားလိုက္ရုံပဲ"


စကားတေျပာေျပာနွင္႔ စားေသာက္ဆိုင္တစ္ခုထဲသို႕ ၀င္လိုက္ၾကသည္။

စားေသာက္ဆိုင္ထဲမွာ မိသားစု၀ိုင္းထိုင္ရင္း၊ စားစရာမ်ားကိုမွာစားရင္း ေရာက္တတ္ရာရာမ်ားကို ေျပာေနၾကသည္။


"ေႏြေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတာ႔ ခဏေတာ႔ ျပန္လာၾကဦး၊ အေမ မင္းတို႔ကို လြမ္းတယ္"

"လာမွာပါ ေမေမ၊ ခုလဲ ေမေမနဲ႔ေဖေဖတို႔ ကေနဒါနဲ႔ဒီကို သြားလိုက္ျပန္လိုက္လုပ္ေနၾကတာပဲမဟုတ္လား"
သားၾကီးက ပဲသီးကို ခက္ရင္းနွင္႔ထိုးလိုက္ျပီး ေျပာလုိက္သည္။

"အေဖေကာ အေမေကာ သားၾကီးနဲ႔ သမီးတြက္ ဂုဏ္ယူတယ္။ အေဖတို႔ ကေနဒါမွာ ပင္ပင္ပန္းပန္းအလုပ္လုပ္ရၾကိဳးနပ္တယ္ကြာ၊ ဒါနဲ႔ စကားမစပ္ အငယ္ဆုံးကို ျမန္မာလိုေလးဘာေလးလဲ သင္ဖုိ႔ေျပာၾကဦး"
ကေလးေတြ အေဖက ေရေႏြးၾကမ္း တက်ိဳက္ေမာ႔ျပီး ေျပာလိုက္သည္။

"သား.. ျမန္မာလို ေကာင္းေကာင္းတတ္ပါတယ္"

သားငယ္က အသံ၀ဲ၀ဲေလးနွင္႔ ၀င္ေျပာသည္


"ေျပာတတ္ရုံနဲ႕မျဖစ္ဘူး။ စာမေရးတတ္လို႔ မရဘူး"
က်မ သားငယ္ကို ေျပာလိုက္သည္။

"You wanna join us here, baby brother?"

သမီးငယ္က သူ႕ေမာင္ေလးကို လွမ္းစလိုက္သည္။ သားငယ္က ပခုံးတြန္႔ျပလိုက္သည္။ သားၾကီးက သူ႔ညီေလးကို ခ်စ္စနိုးနွင္႔ ျပဳံးၾကည္႔ေနသည္။


ထမင္းစားေသာက္ျပီး သားၾကီးနွင္႔သမီးက သူတို႔၏ေက်ာင္းၾကီးအနွံ႕လိုက္ျပသည္။ တကၠသိုလ္၀င္းတစ္ေလ်ာက္လည္း ကမၻာလွည္႔ခရီးသည္မ်ားနွင္႔ ျပည္႔ေနေလသည္။ ေန၀င္ရီတေရာ ဆည္းဆာေရာင္ေအာက္မွာ ျမက္ခင္းစိမ္းမ်ား၊ လွပေသာ သစ္ပင္၊ ပန္းပင္မ်ား၊ ၾကီးမားခန္႔ထည္ေသာ ေခတ္မွီအေဆာက္အဦးမ်ားအျပင္၊ သည္တိုင္းျပည္မွ အထင္ကလ်ဗိသုကာပညာရွင္မ်ားျဖင္႔ ရိုးရာမပ်က္ေအာင္ ျပန္လည္ျပဳျပင္ျပီး တည္ေဆာက္ထားေသာ အေဆာက္အဦးဆန္းမ်ားက ရင္သပ္ရႈေမာဖြယ္။


သားၾကီးနွင္႔သမီးကို သူတို႔အေဆာင္ေတြသို႔ ျပန္ပို႔ေပးအျပီး က်မတို႕ ေက်ာင္း၀င္းထဲမွျပန္လည္ထြက္ခြာလာၾကသည္။ အျပန္လမ္းမွာေတာ႔ သားငယ္က သူ႕အေဖေဘးေရွ႕ခန္းမွာ ထိုင္ျပီးလိုက္ပါလာသည္။ က်မက ကားေနာက္ခန္းမွာ တစ္ေယာက္တည္း အေတြးနယ္ခ်ဲ႕ျပီး လိုက္ပါလာခဲ႔သည္။ သားၾကီးနွင္႔သမီးငယ္ကို သည္လိုထိပ္ထိပ္ၾကဲေက်ာင္းမွာထားနိုင္သည္ကို ဂုဏ္ယူလို႔မဆုံးေတာ႔။ အျပန္လမ္းမွာ ေက်ာင္းဂိတ္၀ေပါင္းမ်ားစြာထဲမွာမွ၊ သည္ပင္မ ဂိတ္၀ကို သူက အမွတ္တယအေနျဖင္႔ ျဖတ္ျပီးထြက္ဟန္တူသည္။ ကမၻာမွာေက်ာ္ၾကားသည္႔ သည္ေက်ာင္းၾကီး၏အမည္ကို ဂိတ္ေပၚမွာ ေငြေရာင္စာလုံးမ်ားျဖင္႔ထြင္းထားသည္။ ထိုစာလုံးမ်ားကိုလည္း ေက်ာင္းဂိတ္၀ေအာက္ဘက္ ပန္းျခံထဲမွေရာင္စုံမီးမ်ားျဖင္႔ ပင္႔ျပီးထိုးထားသည္။ ေက်ာင္းၾကီး၏အမည္က ေရာင္စုံအလင္းတန္းေတြၾကားမွာ ထင္ရွားစြာေတာက္လက္ေနသည္။ က်မ ကားေနာက္ခန္းမွတဆင္႔ ေက်ာင္းဂိတ္ေပါက္၀ကို သမင္လည္ျပန္တစ္ခ်က္လွည္႔ၾကည္႔ျပီး ပီတိေလးမ်ား ပလုံစီထလို႔ ျပဳံးလိုက္မိသည္။ ေက်ာင္းဂိတ္ေပၚက ေက်ာင္းၾကီး၏ အမည္ကေတာ႔....


"ရန္ကုန္တကၠသိုလ္" ဟူသတည္း။

အမ တန္ခူးတက္ဂ္ထားတာကို ေရးထားျခင္းပါ.... (ညက အိပ္ခ်င္မူးတူးနဲ႔ ထည္႔ဖုိ႕က်န္ခဲ႔လို႔)

ေနာက္ျပီး ဒီပိုစ္ကို အတက္ဂ္မခံရေသးေသာ၊ လာမည္႔ အနွစ္၂၀ကို ေရးခ်င္စိတ္ရွိေသာ.. စာေရးသူ ေမာင္၊နွမ မ်ားအားလုံး ေရးေပးၾကပါ… လို႔.. အကုန္လုံးကို ဒီတစ္ခါ တက္ဂ္ပါ၏…

hut1.png



Comments from AinChannMyay.com


မေလးးးး
ေကာင္းလိုက္တာ အဲလိုျဖစ္ခ်င္တယ္ တကယ့္ကို ျဖစ္ခ်င္တယ္။
Comment by ခင္မင္းေဇာ္ — June 7, 2009 @ 2:45 am

ဖတ္ျပီးဘာလို႔မသိ မ်က္ရည္ဝဲမိတယ္ တကယ္ဆို ဖတ္ျပီးရယ္မိရမွာ ဘာငိုစရာရွိသလဲ
Comment by မြန္ — June 7, 2009 @ 3:02 am

အစ္မေရ ဖတ္ရင္းနဲ႔ ၿမက္ခင္းေပၚမွာထိုင္ေနတဲ့ေက်ာင္းသားေတြ၊ ခံုတန္း႐ွည္ေတြေပၚမွာစာက်က္ေနၾကတဲ့ေက်ာင္းသူေတြ ၾကီးက်ယ္ခမ္းနားတဲ့ေက်ာင္းေဆာင္ေတြ မ်က္စိထဲၿမင္လာတယ္..။ အစ္မစာထဲကအတုိုင္းတကယ္ၿဖစ္ေစခ်င္ပါတယ္..။ အစ္မကသားသမီးေတြကို ေတာ္ေတာ္ပ်ိဳးေထာင္ေပးထားတာဘဲ တကၠသိုလ္ေတြေတာင္ ေရာက္ကုန္ၿပီ.. =D စတာ..။
Comment by Phyo Evergreen — June 7, 2009 @ 4:27 am

ေကာင္းလိုက္တဲ့စိတ္ကူးအစ္မေရ…။ ဖတ္ရင္းေျမာသြားတယ္…။ ဘယ္ Uni ပါလဲလို႕….။ ေျမေအာက္ရထားကလြဲရင္ က်န္တာေတြက ကြ်န္ေတာ္တို႕ေတြ တစ္ကယ္ျဖစ္ခ်င္တဲ့စိတ္နဲ႕ ၾကိဳးစားၾကရင္ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္..။ ေျမေအာက္ရထားကေတာ့ ရန္ကုန္ေျမသားအေနအထားနဲ႕ ျမိဳ႕ဖြဲ႕စည္းပံုအရ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး..။ :)
Comment by Black Dream — June 7, 2009 @ 5:33 am

မေလးေရ
မနက္စာ စားတာ ထမင္းေၾကာ္စားတယ္နဲ႕တူတယ္၊ ထမင္းလံုး ပါးမွာကပ္ေနတယ္ ခြာပါအုန္းဆို ခြာမွ မခြာတာ၊ ဒါေၾကာင့္ ထမင္းလံုးတေစၦေျခာက္တာေနမယ္ဗ်၊ သိလား၊
ေလးစား……..လ်က္…
Comment by ေဒါင္းေသေခ်ာင္းမွာ ေပ်ာ္သည့္ က်ား — June 7, 2009 @ 7:06 am

သူငယ္ခ်င္း…ဘာေျပာရမွန္းေတာင္မသိေတာ႕ဘူး။ေက်ာင္းနဲ႕ပတ္သက္ရင္ခံစားခ်က္ျပင္းတယ္။
Comment by Angel Eyes — June 7, 2009 @ 9:19 am

မေလးေရ..
ေနာင္အႏွစ္ဆယ္မွာ သားၾကီးေရာ သမီးေရာေတာင္ တကၠသိုလ္တက္ေနျပီဆိုရင္ေတာ့ အဲဒီ ဇာတ္လိုက္က ခုကတည္းက ေမြးထားမွ ရေတာ့မယ္..ဇာတ္လိုက္က ဘသူလဲေတာ့ မသိ :D
Comment by ေမျငိမ္း — June 7, 2009 @ 9:44 am

မေလးေရ အဲသလုိ ျဖစ္လာမယ့္ေန႔ကုိ ေမွ်ာ္လင့္မိပါတယ္။
Comment by ပုံရိပ္ — June 7, 2009 @ 1:49 pm

ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ဆိုတဲ့နဲ႕ ေျပာစရာစကားေတြ ဆြံ႕အသြားေစခဲ့ပါတယ္။
Comment by ရြာသားေလး၀ိုင္တီယူ — June 7, 2009 @ 6:06 pm

ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ဆိုတာနဲ႕ ေျပာစရာစကားေတြ ဆြံ႕အသြားေစခဲ့ပါတယ္။ အကြ်မ္းမွ မ၀င္ပဲေလ
Comment by ရြာသားေလး၀ိုင္တီယူ — June 7, 2009 @ 6:08 pm

တကယ္ကို တမ္းတလြမ္းေမာသြားပါတယ္ အိမ့္ေရ…
အိမ့္ပံုေဖာ္ထားတာ ေကာင္းလြန္းလုိ ့ တကယ္အတိုင္းပဲ… မ်က္စိထဲေတာင္ျမင္ေယာင္လာမိတယ္…
မျမင္နုိင္တဲ့ မနက္ျဖန္မွာ အေျခအေနေတြက ပိုဆိုးလာနိုင္သလို ပိုလဲေကာင္းလာနိုင္တာပဲေလ…
အတိတ္ေကာင္း နိမိတ္ေကာင္း ပို ့စ္ေလးမို ့ အဲဒီအတိုင္းသာ ျဖစ္လိုက္ပါေတာ့လို ့ ဆုေတာင္းမိတယ္…
သေဌး၀ါဒ သီခ်င္းေလးကို သတိရမိတယ္…
ပို ့စ္ေကာင္းေကာင္းေလးအတြက္ ေက်းဇူးပါညီမေရ…
Comment by တန္ခူး — June 7, 2009 @ 6:18 pm

ခင္မင္းေဇာ္… အစ္မေရ.. မေလးလဲ တစ္ကယ္ကို ေမွ်ာ္လင္႔ပါတယ္။
မြန္ .. မေလးလဲ မြန္႔ေကာ႔မန္႔ဖတ္ျပီးေတာ႔ ေတြးရင္းတစိမ္႔စိမ္႔၀မ္းနည္းလာတယ္။ ဒါေပမယ္႔လည္း ဒီဘြဲ႔ေတြနဲ႔ အဆင္ေျပေနသူေတြလဲ ေလာေလာဆယ္အမ်ားၾကီးဆိုျပီး မေလး အားတင္းထားပါတယ္။
Phyo Evergreen … ဒါေတာင္ အစ္မ အိမ္မွာ ကေလးသုံးေယာက္ထားခဲ႔တာေရးဖို႔ က်န္သြားလို႔ :P
Black Dream …. ဒါဆိုလဲ မိုးပ်ံရထားေပါ႕ ေမာင္ေလးေရ… နွစ္၂၀ ဆိုတာ ဂ်န္နေရးရွင္းတစ္ခုပဲရွိေသးတယ္ေနာ္။ ဒီဂ်န္နေရးရွင္းတစ္ခုအတြင္းမွာ က်န္တာထားေတာ႔ အေတြးအေခၚေတြ ဒီေလာက္ေျပာင္းသြားဖို႕ေကာ ျဖစ္နိုင္မယ္ထင္လား။
ေဒါင္းေသေခ်ာင္းမွာ ေပ်ာ္သည့္ က်ား .. သင္႔ခ္ယူပါ :D
Angel Eyes … တူတူပဲ သူငယ္ခ်င္းေရ..။ သူငယ္ခ်င္းေတာ႔ မသိဘူး။ တို႔ေတာ႔ ေက်ာင္းတက္ရတာ ျမန္မာျပည္မွာပိုေပ်ာ္တယ္။ ေျခခ်ဖူးရုံတက္ခဲ႔ရေတာ႔ တစိမ္႔စိမ္႔ ပိုစြဲလန္းေနမိလားမသိပါဘူးကြယ္..။
ေမျငိမ္း … ဇာတ္လိုက္က စံပယ္ပန္းကိုင္ထားတဲ႔ လက္ပိုင္ရွင္ပါ အစ္မ။
ပုံရိပ္ … မေလးလဲ ေမွ်ာ္လင္႔တယ္ ပုံရိပ္ေရ..။ ျဖစ္ခဲ႔ဖူးတာပဲ.. ျဖစ္လာမွာပါ။
ရြာသားေလး၀ိုင္တီယူ.… မေလးကလည္း ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ပဲ ေရာက္ဖူးေတာ႔ ဥပမာေလးတစ္ခုအေနနဲ႔ပဲ ေရးသြားတာပါ။ ကိုယ္႔တိုင္းျပည္က ဘယ္ေက်ာင္းျဖစ္ျဖစ္ ထိပ္တန္း၁၀၀ထဲ၀င္ရင္ ေတာ္ပါျပီ။
တန္ခူး…မေလးကို တက္ဂ္ေသာေၾကာင္႔လည္း ေက်းဇူးပါ မ.. ေရ
Comment by မေလး — June 7, 2009 @ 11:29 pm

ကြန္မေကာင္းလို႕ျမန္မာျပည္ကြန္နက္ရွင္ကတကယ္ေလတယ္အဟုတ္ပဲ
Comment by ေဒါင္းမင္း — June 8, 2009 @ 12:38 am

မမေရ ဒုတိယအႀကိမ္လာဖတ္ပါတယ္။ ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစရွင္။
Comment by thumalay — June 8, 2009 @ 3:45 am

မေရာက္ဖူးဘူး မ ။ငယ္ငယ္ကေတာ့ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ကို မေလးလိုမ်ဳိးပံုေဖာ္ျပီး ေရာက္ခ်င္ခဲ့တယ္။ခုေတာ့ လမ္းခုလတ္တင္ အေ၀းမွာပဲ။။။။။တကယ္ျဖစ္ေစခ်င္လိုက္တာ မေလးေရ။
Comment by maylay — June 8, 2009 @ 8:20 am

အစ္မေရ့ မုန္႕ဖုိးနည္း၂ပဲ ပါခဲ့ေတာ့ ျမန္၂ေလးပဲဖတ္သြားရေတာ့တယ္ :P ေနေကာင္းတယ္ဟုတ္ သတိရတယ္ ။
Comment by ေမာင္မ်ိဳး — June 9, 2009 @ 7:24 am

1 comment:

မင္းယြန္းသစ္ said...

မေလးေရ... ဒီတဂ္ကေလးကို ကၽြန္ေတာ္ ေရးလိုက္မယ္ အမေရ... :)

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...