မဂၤလာပါရွင္.. ဒီဘေလာဂ္ေလးကို ၂၀၀၆ ၾသဂုတ္လမွာ စတင္ေရးခဲ႔ပါတယ္။ အခုေတာ႔ အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ေဒါ့ကြန္းမွာ စာေတြ ဆက္ေရးေနေၾကာင္းပါ...။
လာလည္ေသာ လူနည္းစု ေမာင္ႏွမမ်ားကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ရွင္။

Sunday, April 05, 2009

ေခတ္ေနာက္ျပန္ဆြဲသူမို႔

ရွားအိမ္တစ္ေယာက္ သူငယ္ခ်င္း ၀ါရ ရဲ႕ အိမ္ေရွ႕ခန္းက ဆိုဖာေပၚမွာ ေက်ာမွီျပီး တီဗြီမွန္သားျပင္ကို စိုက္ၾကည္႕ေနသည္။ တီဗြီမွန္သားျပင္ေပၚမွာ မိန္းမမ်ားကို ျပစားျပီး နာမည္ရလာေသာ “deal or no deal” အစီအစဥ္ထဲက အတိုမ်ားအဟုိက္မ်ားကို ၾကည္႔ေနစဥ္ အိမ္ေရွ႕ခန္းက ဖုန္းက ဆယ္မိနစ္တစ္ခါေလာက္ ျမည္ေနသည္။


"၀ါရ.. ဖုန္းမကိုင္ဘူးလား"

"ငါ႕ဖုန္းေတြ မဟုတ္ဘူး ရွားအိမ္၊ ငါ႕အခန္းေဖာ္ ၀ါသီရ ရဲ႕ ဖုန္းေတြ"

"လာလွခ်ည္လား"

"အင္း.. သူ႕ေကာင္မေလးေတြေလ"

"ေကာင္မေလးေတြ…. "

"အင္း… အြန္လိုင္း၊ အြန္လိုင္း" ၀ါရက ရယ္က်ဲက်ဲနွင္႕ေျပာသည္။

"သူ႕သမီးက တကၠသိုလ္ေတာင္ေရာက္ေနျပီမဟုတ္လား၊ မိန္းမေကာ"

"ကြဲေနတယ္ေလကြာ… တရား၀င္ကြဲတာေတာ႕မဟုတ္ေသးပါဘူး။ မင္းလဲ လုပ္ၾကည္႔ပါလား၊ အြန္လိုင္းမွာ ေပါတယ္၊ ငါေတာင္ ဂ်ာမဏီမွာေက်ာင္းတက္ေနတဲ႕ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္နဲ႕ အဆင္ေျပေနတယ္"



"စိတ္မ၀င္စားပါဘူးကြာ"

၀ါရ က ေဆးလိပ္ေငြ႕မ်ား တဖြားဖြားကို လက္နွင္႕ယပ္ခတ္ျပီး ျပာခြက္ထဲသို႕ ထိုးထည္႕လိုက္သည္။


"မင္းအိမ္ရွင္က အိမ္ထဲမွာ ေဆးလိပ္ေသာက္ခြင္႕ေပးလား" ရွားအိမ္ေမးလိုက္သည္။


"ဒီလိုေပါ႕ကြာ… ဒါနဲ႕ မင္းေတာ႕ ရန္ကုန္မွာ သၾကၤန္က်မယ္ဆိုေတာ႕ အဆင္ေျပေနတာေပါ႕"

"ပူေတာ႕ ေတာ္ေတာ္ပူမယ္ထင္တယ္"

"မင္း စလုံးမွာ ဘယ္ေလာက္ၾကာမလဲ"

"သုံးရက္ေလာက္ပါပဲ။ အမ နဲ႕ေတြ႕ခ်င္တာလည္းပါတယ္"

အိမ္ေရွ႕ခန္း တံခါးက ပြင္႕လာသည္။ ၀ါရ သူငယ္ခ်င္း ၀ါသီရ ေက်ာပိုးအိတ္ကိုလြယ္ျပီး ၀င္လာသည္။

"ျပန္လာျပီလား"

"ေအး.. ဒီေန႕ အလုပ္အိုဗာတိုင္မို႕ နည္းနည္းေနာက္က်သြားတယ္"

"ဒါ.. ရွားအိမ္.. မင္း စလုံးကို လူၾကဳံပို႕ခ်င္တယ္ဆို…"

"ဟုတ္ကဲ႕ ကိုရွားအိမ္ ေတြ႕ရတာ၀မ္းသာပါတယ္။ ေက်းဇူးပဲဗ်ာ၊ က်ေနာ႕ ညီမ၀မ္းကြဲကို လက္ေဆာင္ေလးေပးလိုက္ခ်င္လို႕"


"ရပါတယ္ဗ်ာ"

၀ါသီရ အခန္းထဲကို ၀င္သြားသည္။ ဖုန္းျမည္သံက ေပၚလာျပန္သည္။ ၀ါသီရ အခန္းျပင္ ျပန္ထြက္လာျပီး ဖုန္းကို ေကာက္ကိုင္လိုက္သည္။


"ဟလို.. အင္း.. ကို ဒီေန႕ နဲနဲေနာက္က်သြားလို႕"

"......"

"ခုမွ အလုပ္က ျပန္လာတာ ခ်စ္ရဲ႕"

ဖုန္းကို အသံအုပ္ေျပာရင္း အခန္းထဲကို ၀ါသီရ ၀င္သြားသည္။ နာရီ၀က္ခန္႕ၾကာေတာ႕ အခန္းထဲက အထုပ္နွစ္ထုပ္နွင္႕ထြက္လာသည္။


"ညီေလး ေက်းဇူးပဲ.. ဒါက စကၤာပူက “နုသီ” အတြက္၊ ဖုန္းနံပါတ္ ဒီအထုပ္ ေပၚမွာေရးထားတယ္။ ဒါကေတာ႕ ကမာရြတ္က “နုရီ”၊ ဖုန္းနံပါတ္ေတြကုိ အထုပ္္ေတြေပၚမွာ ေရးထားေပးတယ္"


"ရပါတယ္အကို.. အပန္းမၾကီးပါဘူး"

ရွားအိမ္ အထုပ္မ်ားကို လွမ္းယူလိုက္သည္။

***********


 


ဆိုင္ေလးထဲမွာ လူရွင္းေနသည္။ အျပင္မွာ စကၤာပူမိုးက ဖြဲဖြဲေလးရြာေနသည္။ ရွားအိမ္ ေရွ႕စားပြဲေပၚက ေခါက္ဆြဲျပဳတ္ခြက္က အေငြ႕တေထာင္းေထာင္းထေနသည္။ စားပြဲနားမွာ လူရိပ္ေၾကာင္႕ ေမာ႕ၾကည္႕လိုက္ေတာ႕ မိန္းကေလးနွစ္ေယာက္ကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။


"ကိုရွားအိမ္လားမသိ"

"ဟုတ္ကဲ႔ပါ"

သူမတို႕ ရွားအိမ္ေဘးက ခုံမ်ားမွာ ၀င္ထိုင္လိုက္သည္။
"တစ္ခုခုစားပါလား၊ က်ေနာ္ေကၽြးပါ႕မယ္... ဒါနဲ႕ကို၀ါသီရ ရဲ႕ ညီမက..."

မ်က္လုံးျပဴးျပဴးေကာင္မေလးကိုၾကည္႔ျပီး ရွားအိမ္ကေျပာလိုက္သည္။

"က်မမဟုတ္ဘူး။ သူ.. သူ.." မ်က္လုံးျပဴးမေလးက ရယ္က်ဲက်ဲနွင္႕ ဆံတိုမေလးကို လက္ညွိုးထိုးျပသည္။

ကုိ၀ါသီရ ညီမက သူ႕အစ္ကိုနဲ႕ နည္းနည္းမွ မတူဟု ရွားအိမ္တစ္ေယာက္ စိတ္ထဲက ေကာက္ခ်က္ခ်မိသည္။

"ေအာ္.. ေတြ႕ရတာ၀မ္းသာပါတယ္၊ နွစ္ေယာက္လုံးကိုေပါ႕"

"ကို၀ါသီရနဲ႕ အကိုနဲ႕က ခင္တာၾကာျပီလားဟင္" ဆံတိုမေလးက ဆံပင္ေလးကုိခါျပီး ရွားအိမ္ကိုေမးသည္။


"သူနဲ႕ေတာ႕ သိပ္မသိဘူးခင္ဗ်၊ သူ႕နဲ႕တူတူေနတဲ႕ ၀ါရ နဲ႕ သူငယ္ခ်င္းပါ"

"ကို၀ါသီရက စလုံးကို လာမယ္ေျပာေသးလား"

"အဲဒါေတာ႕မသိဘူး၊ သူ.. ညီမဆီ မေရာက္တာၾကာျပီထင္တယ္"

"ရွင္.. အဲ.. ညီမဆီ တစ္ေခါက္မွကို မလာေသးတာ၊ ညီမက ေတြ႕ခ်င္ေနျပီေလ၊ သူက အလုပ္ခြင္႕မရေသးဘူးဆိုလို႕"


"ဟိုတစ္ခါ သူ႕မိဘေတြ လာလည္ေသးတယ္ၾကားတယ္၊ ညီမက ဘာလို႕ လိုက္မလာတာလဲ"

"ရွင္... အကိုကလဲ ဟင္းဟင္း၊ ညီမတို႕ နားမွ မေဖာက္ရေသးတာ"

"ဗ်ာ.... အဲ... ေတာင္းပန္ပါတယ္.. က်ေနာ္ သူ႕ညီမနဲ႕ မွားသြားလို႕"

"ရပါတယ္"

***********


အျပင္မွာ က်ီးကန္းေအာ္သံမ်ားက ရွားအိမ္ရဲ႕နားထဲမွာ သာယာနာေပ်ာ္ဖြယ္။ ေျခေထာက္မ်ားေအာက္က ေအးျမေသာ ေက်ာက္သားျပင္ရဲ႕ အထိအေတြ႕ကို ခံစားရင္း “နုရီ” လူၾကဳံပစၥည္းလာယူမည္ဆို၍ အိမ္ေရွ႕ခန္းမွာ မၾကားရတာၾကာျပီျဖစ္ေသာ တြံေတးသိန္းတန္၏ သီခ်င္းကို နားေထာင္ရင္း ေစာင္႕ေနသည္။


လူေခၚေခါင္းေလာင္းသံတစ္ခ်က္ၾကားလိုက္သည္။ အိမ္ေရွ႕တခါးကို ထဖြင္႕ေတာ႕ အိမ္ေပါက္၀မွာ မိန္းကေလးနွစ္ေယာက္ရပ္ေနသည္။


“မနုရီထင္တယ္.. ၀င္ပါခင္ဗ်ာ”

အေအးခြက္ေလးထဲက ပိုက္ကေလးမ်ား လႈပ္ခတ္ေနသလို အိမ္ေရွ႕ခန္းမွာ စကားသံမ်ားကလည္း ေ၀႕၀ဲေနသည္။


နုရီက ၀ါသီရအေၾကာင္း၊ ကေနဒါအေၾကာင္း ေမးျမန္းသည္ကို ရွားအိမ္ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ေျဖေပးေနသည္။ နုရီ၏ ေမးခြန္းေတြက ရွားအိမ္၏ စိတ္ထဲမွာ အေတြးမ်ားစြာကို ျဖစ္ထြန္းေစသည္။ သို႔ေပမယ္႔ နုရီကို ျပန္လည္ေမးလိုေသာ ေမးခြန္းမ်ားကို မေမးေတာ႔ဟု ရွားအိမ္ ဆုံးျဖတ္လိုက္သည္။ ေသခ်ာတာကေတာ႕ နုရီ လည္း ၀ါသီရ နွင္႔ ရုပ္ရည္ခ်င္းမဆင္။


၀ါသီရ ေပးလိုက္ေသာ အထုပ္ေလးကို ပိုက္ျပီး နုရီတို႕ ျပန္ဖို႕ျပင္ၾကသည္။ ရွားအိမ္ တခါး၀ထိ လိုက္ပို႔ေပးအျပီး နုရီ သူငယ္ခ်င္း ေရွ႕ကသြားနွင္႕သည္ကို အခြင္႕ေကာင္းယူကာ ရွားအိမ္ကို မ်က္နွာငယ္ေလးနွင္႕ နုရီေမာ႕ၾကည္႕လာသည္။


“အကို.. ကို၀ါသီရ က ဘာလို႔ျမန္မာျပည္ကို ျပန္မလာတာလဲ”

“အလုပ္ခြင္႔မရလို႔ထင္တယ္။ က်ေနာ္လဲ တိတိက်က်ေတာ႕ မသိဘူးဗ်”

“က်မတို႕ရင္းနွီးေနတာ ၂နွစ္ေလာက္ေတာင္ရွိေတာ႕မယ္၊ တခါမွ မေတြ႕ရေသးဘူး။ သူ ဒီတစ္ခါလာရင္ က်မကို သူ႔မိဘေတြနဲ႕ ေတြ႕ေပးမယ္လို႔ ေျပာတာပဲအကိုရယ္"

ရွားအိမ္ ဆံပင္ကိုသပ္ကာ နႈတ္ဆိတ္ေနလိုက္မိသည္။

ရွားအိမ္ဘာမွ ျပန္မေျပာေတာ႔ မရဲတရဲအျပဳံးေလးျပဳံးကာ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္၊ သြားလိုက္ပါဦးမယ္ဟု နႈတ္ဆက္ကာ နုရီ ျခံထဲမွ ထြက္သြားေလေတာ႕သည္။


အိမ္ေရွ႕ဆိုဖာေပၚမွာ အရုပ္ၾကိဳးျပတ္ထိုင္ခ်လိုက္ျပီး ကက္ဆက္ရီမုတ္ကိုယူကာ သီခ်င္းကို အက်ယ္ၾကီးဖြင္႕လိုက္သည္။ ရွားအိမ္ တစ္ေယာက္ သူ၏ဆံပင္မ်ားကို တျဗန္းျဗန္းျမည္ေအာင္ ကုတ္လိုက္ရင္း တစ္ေယာက္တည္း အက်ယ္ၾကီးေအာ္ပစ္လိုက္ေတာ႕သည္။


“ရွားအိမ္ေရ.. မင္း ေခတ္ေနာက္က်ေနျပီကြ၊ သိပ္ကို ေခတ္ေနာက္က်ေနျပီ… ဟူးးး”


hut1.png


ေခတ္ကိုခံစားနားလည္ရင္း.. တစ္ဘက္မွလည္းေစတနာမ်ားစြာျဖင္႔ ...

Comments from Ainchannmyay.com

ေခတ္ေနာက္က်တာဘဲေကာင္းတယ္ထင္ပါတယ္ေနာ္……အစ္မ။ ေကာမန္႔ရၿပီ..ေပ်ာ္ဒယ္။
Comment by Phyo Evergreen — April 3, 2009 @ 11:58 pm |

ေရာက္တယ္မဂ်ီးေရ..မဖတ္၇ေသးတာေတြဖတ္ေနတာအငမ္းမရ..
အြန္လိုင္းမွာစာမဖတ္ရတာႀကာလို႕…
ျမန္မာႏွစ္သစ္ေရာက္ေတာ႕မယ္မဂ်ီးေရ..ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ
Comment by ေဒါင္းမင္း — April 4, 2009 @ 12:04 am

ေခတ္ေနာက္ျပန္ပဲ ဆြဲၾကပါေစလို႕….။
Comment by sin dan lar — April 4, 2009 @ 1:12 am

အမေရ.. ေခတ္ေနာက္က်တာပဲ ေကာင္းမလား..။ ေတာ္ၾကာ ေခတ္ေရွ ့လြန္ေနလို ့ ဟထိုးလဲ ေခ်ာ္သြားမွျဖင့္ ၂ ဘက္စလံုး မေကာင္းဘူးေနာ္။ တဘက္က အတည္ဆိုရင္ေပါ့ေလ… ။
Comment by ေနညိဳရင့္ — April 4, 2009 @ 2:49 am

အစ္မေရ… ဖတ္အၿပီးမွာ ရွားအိမ္လိုပဲ ဘာေျပာရမွန္းမသိတဲ့ ခံစားခ်က္မ်ိဳး ျဖစ္သြားတယ္။ ညီမရဲ႕ ရည္းစားမ်ားတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ သူ႔ေကာင္မေလးအတြက္ ေပးလိုက္တဲ့ လက္ေဆာင္ထုပ္ေလး သယ္သြား ေပးဖူးတယ္။ ညီမက ေကာင္ေလးအေၾကာင္းကို သူေမးတာေတြ ေျပာျပေနတုန္း နားေထာင္ရင္းၾကည့္ေနတဲ့ ေကာင္မေလးရဲ႕မ်က္လံုးေလးေတြကို ဘယ္လိုျပန္ေရးျပရမလဲ မသိဘူး။ ဘယ္ေတာ့မွေတာ့ မေမ့ေတာ့ဘူး…။ အစ္မ ၀တၳဳေကာင္းေလးအတြက္ အရမ္းကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္…
Comment by ေရႊျပည္သူ — April 4, 2009 @ 3:00 am

သိပ္မွန္တာပဲမမရယ္ ကိုယ္ကပဲ ေခတ္ေနာက္က်တာလား သူတို႔ကပဲ ေခတ္ေရွ႔ေျပးတာလား
Comment by မြန္ — April 4, 2009 @ 6:43 am

ေခတ္ရဲ႕ ေနာက္မွာပဲ ေနခဲ့ေတာ့မယ္။ ေခါင္းရႈပ္တယ္ေလ။ :D
Comment by ပုံရိပ္ — April 4, 2009 @ 8:32 am

I really like this post~~ I heard alot of same stories in sg too~~ huuu huuu
Headache :(
Comment by mee mee may — April 4, 2009 @ 9:06 am

မေလးေရ …
အြန္လိုင္းမွာ အဲဒီလိုေယာက္်ားေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ားေနမလဲ မသိဘူးေနာ္။
အြန္လိုင္းဆိုတာ တကယ့္ဘ၀ အစစ္အမွန္မဟုတ္ဘူးဆိုၿပီး အမ်ဳိးမ်ဳိး လိမ္ညာၾကေပမဲ့ ၾကာေတာ့လည္း ဇာတိေတြက ေပၚတာပါပဲ။
အျဖစ္မွန္ဆိုတာ ၾကာၾကာဖံုးထားလို႔ ရတာမွ မဟုတ္တာေလ။
“ေခတ္ေနာက္က်တယ္” လို႔ ရွားအိမ္က စိတ္ေပါက္ေပါက္နဲ႔ ေျပာလိုက္တာေနမွာ … တကယ္က သစၥာမရွိတာပဲ … မဟုတ္လား။
Comment by ေမဓာ၀ီ — April 4, 2009 @ 10:51 am

ေနာက္မွာဘဲေကာင္းတယ္ အဖြားေရ၊ ေရွ႕ေရာက္ရင္ စိတ္ေမာလို႕၊ေအာ္လိုက္ခ်င္တာက ရွားအိမ္ေရ မင္းေခတ္ေနာက္က်တာဘဲေကာင္းတယ္…. ငါလည္း အေဖာ္ရတယ္… လို႕ေပါ့ဗ်ာ
Comment by ေဒါင္းေသေ်ာင္းမွာေပ်ာ္သည့္က်ား — April 4, 2009 @ 12:52 pm

အဖြား နာမည္မွားတာျပင္ေပးေနာ္
ေနာက္မွာဘဲေကာင္းတယ္ အဖြားေရ၊ ေရွ႕ေရာက္ရင္ စိတ္ေမာလို႕၊ေအာ္လိုက္ခ်င္တာက ရွားအိမ္ေရ မင္းေခတ္ေနာက္က်တာဘဲေကာင္းတယ္…. ငါလည္း အေဖာ္ရတယ္… လို႕ေပါ့ဗ်ာ
Comment by ေဒါင္းေသေခ်ာင္းမွာေပ်ာ္သည့္က်ား — April 4, 2009 @ 12:54 pm

အျပင္မွာ တကယ္ ဒီလိုလူေတြရွိေနတာ အမ်ားၾကီးပဲ၊ ရွားအိမ္ေရ.။
ဘ၀ဆိုတာကို အဲဒီလိုေက်ာ္ျဖတ္ခ်င္ၾကတဲ့ လူေတြေနာ္။
အခ်ိန္နဲ႕လူ႕တန္ဖိုးဆိုတာကို သူတို႕ေမ့ေလ်ာ့ေနၾကတာ ထင္တယ္။
Comment by အၿပံဳးပန္း — April 4, 2009 @ 7:40 pm

Phyo Evergreen… အမလဲ ကြန္႔မင္႕ေရးလို႔ရသြားလို႔ ေပ်ာ္တယ္ း)
ေဒါင္းမင္း .. အခုဘယ္ေရာက္ေနလဲ၊ ေမာင္ေလးလဲ နွစ္သစ္မွာေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ
sin dan lar … က်မလဲ အဲလိုပဲထင္ပါတယ္ မစႏၵာလင္းရယ္..
ေနညိဳရင္႕… ေယာကၤ်ားေလးျဖစ္ျဖစ္၊ မိန္းကေလးျဖစ္ျဖစ္ အတည္ဘက္က နာတာေပါ႕ေလ..
ေရႊျပည္သူ … အမေတာ႔ မေနနိုင္ေတာ႔လို႔ ေရးမိတာပါ။ ခုနကေျပာသလို နွစ္ဘက္လုံးက အေပ်ာ္ဆိုရင္ေတာ႔ ျပီးတာပါပဲ။ တဘက္က စီးရီးယစ္ျဖစ္ေနရင္ေတာ႕…
မြန္ … အမတို႔ ေနာက္က်ေနတာပဲျဖစ္မွာပါမြန္ရယ္။
ပုံရိပ္… ေနခဲ႔ေတာ႕ပုံရိပ္ေရ… တူတူေနခဲ႕မယ္
mee mee may … ကမၻာအနွံ႕ကိုျဖစ္ေနတယ္နဲ႕တူပါတယ္ မီးမီးေမရယ္..
ေမဓာ၀ီ .. မေမေရ.. ေစ႕စပ္ထားလို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ ယုတ္စြအဆုံးလက္ထပ္ထားတာေတာင္ တကယ္ခ်စ္မိၾကတယ္ဆိုလဲ ျပတ္ျပတ္သားသားကြဲျပီးအတည္ယူၾက၊ အဲလိုမ်ိဳး မိန္းမေတြရဲ႕ နွလုံးသားကို အြန္လိုင္းေပၚက အေပ်ာ္ကစားျပီးေတာ႕ respect မရွိတာကို မေလး မေနနိုင္လို႔ ေရးလိုက္မိတာပါပဲ မေမရယ္..။
ေဒါင္းေသေခ်ာင္းမွာေပ်ာ္သည္႔က်ား … အေရးထဲအေဖာ္ညွိေနရေသးတယ္ေနာ္။ ေခတ္ေရွ႕ေျပးခ်င္ေသးလို႔လား.. တိတ္ကဲေျမးေရ.. ဒီရက္ေတြ အဖြားမအားေသးလို႔၊ တိုင္ပင္စရာရွိတယ္ဆို အီးေမးလ္သာပို႕ထား။
အျပဳံးပန္း … “အခ်ိန္နဲ႕လူ႕တန္ဖိုး” ဆိုတာကို အရမ္းၾကိဳက္သြားတယ္။ မေလးလဲ ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ ျပန္ဆန္းစစ္ရမယ္။
Comment by မေလး — April 4, 2009 @ 7:47 pm

အဲ့…အေနာ္ဘာမွ ေျပာေတာ့ဘူး :P ေခတ္ဆန္မိလို႔ ေမွာက္ခံုလဲက်သြားတာ သြားက်ိဳးသြားတယ္ ။
Comment by ေမာင္မ်ိဳး — April 4, 2009 @ 10:18 pm

ဟား ဟား ေခတ္မီတဲ့ ပိုစ့္ေလး တစ္ခုပါပဲ မမေရ..
အဲလိုေတြ အေတာ္မ်ားလာေနၿပီ အခု… ေယာက်ၤားေတြမ်ား ခက္တယ္
မိန္းမေတြက ပိုခက္တယ္ မမေရ
Comment by Pinkgold — April 4, 2009 @ 11:18 pm

ဖတ္သြားတယ။္ ညီမ.
Comment by kom — April 5, 2009 @ 1:45 am

ဟူးးးးးး
ဖတ္ျပီးရင္ေမာသြားတယ္ မေလးရယ္…
အဲလုိသာဆုိရင္ ကၽြန္ေတာ္ေတာ႔ ဘုိးေတာ္ဘုရားလက္ထက္ ျပန္ေရာက္ေနျပီလားမသိ.
ဖတ္မိသူေတြလည္း ကုိယ္ခ်င္းစာျပီး တစ္ဦးေပၚတစ္ဦး မလွည္႔စားမိၾကပါေစနဲ႔လုိ႔ ဆုေတာင္းမိပါတယ္ဗ်ာ.
ေခတ္ၾကီးက သိပ္ကုိတုိးတက္ေနလြန္းေတာ႔လည္း ေရျခားေျမျခားဆုိတာ မရွိေတာ႔ဘဲ အရမ္းကို နီးစပ္ေနေစခဲ႔တာကုိက ျပႆနာေတြရဲ႔ အရင္းအျမစ္လုိ ျဖစ္ေနတယ္.
ေခတ္ေနာက္က်စြာနဲ႔ ဘာကိုမွမသိျပန္ရင္လည္း ဘုမသိဘမသိနဲ႔ လွည္႔စားခံရမယ္. ေခတ္နဲ႔အညီေျပးလုိက္ျပန္ရင္လည္း ဒီပုတ္ထဲက ဒီပဲ ျဖစ္သြားမယ္.
အေကာင္းဆုံးကေတာ႔ ဘာေတြျဖစ္ေနတယ္ဆုိတာကုိ အမွန္အတုိင္းနားလည္ျပီး အလုိဆႏၵေတြကုိ ေကာင္းစြာခ်ဳပ္တည္းထားႏုိင္ျခင္းသာ မွန္ကန္ေသာ ေနထုိင္ျခင္းျဖစ္လိမ္႔မယ္ထင္တယ္ မေလးေရ…
ေျပာေနရင္း ကၽြန္ေတာ္လည္း ဓမၼဆရာတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနျပီလားမသိ.. း)
စကားမစပ္. ဘန္နာေပၚက ပိေတာက္ပန္းေလးေတြကုိၾကိဳက္တယ္.
ေက်နပ္ေပ်ာ္ရႊင္စြာျဖင္႔ ေခတ္ေနာက္ျပန္အပ္ေသာ…
Y.
Comment by Yan — April 5, 2009 @ 7:45 pm

ေမာင္မ်ိဳး.. တစ္ကယ္ၾကီးလားေမာင္ေလးရယ္..
Pinkgold … ေယာကၤ်ားျဖစ္ျဖစ္၊ မိန္းမျဖစ္ျဖစ္ အတည္ခံစားရသူ နာတာေပါ႕ ညီမရယ္..
kom .. ဟုတ္ကဲ႕အမ.. လာလည္တာေက်းဇူးပါေနာ္
Yan … အဲလိုလုပ္သူေတြက တျပိဳင္နက္ တကယ္ကိုနွစ္ေယာက္ခ်စ္မိတာပါ ဆိုရင္ ဘယ္လိုလုပ္ၾကမတုန္းေနာ္… ဘန္နာေပၚက ပိေတာက္မဟုတ္ဘူး။ မေလးက လူ႕ဂြစာ.. ပိေတာက္ကို မၾကိဳက္ဘူး။ သူမ်ားေတြ စကားထဲထည္႔မေျပာတဲ႕ ငု၀ါေလးေတြကိုၾကိဳက္လို႕ ငုပန္းေလးေတြတင္ထားတာပါရွင္..
Comment by မေလး — April 5, 2009 @ 11:24 pm

ေဆာ္ဒီအာရဗ်မွာဆုိရင္ေတာ႔ အုိကီတယ္. တျပိဳင္တည္း ေလးေယာက္ေတာင္ ခ်စ္လုိ႔ရတယ္. အဲလုိဆုိရင္ေတာ႔ ဘာသာေျပာင္းရင္ေျပာင္း. မေျပာင္းရင္ေတာ႔ တစ္ခြန္းပဲ ေျပာစရာရွိေတာ႔တယ္. ေျမြမဖမ္းနဲ႔လုိ႔… :)
တစ္ျပိဳင္တည္းႏွစ္ေယာက္ခ်စ္မိရင္ ေျမြဖမ္းတာနဲ႔အတူူတူပဲ. တစ္ခ်ိဳ႔က်ေတာ႔လည္း ေျမြဖမ္းတာေတာ္တယ္ဗ်. ကၽြန္ေတာ္႔အသိတစ္ေယာက္ကုိ ေမးဖူးတယ္.
သူက ေလာေလာဆယ္ ယူအန္(န္)မွာ လုပ္ေနတဲ႔ အရာရွိတစ္ေယာက္ေနာ္.. သူက ဘာေျပာလဲသိလား.
(၁) စံေတာ္ခ်ိန္မတူေစနဲ႔တဲ႔. ဥပမာ ႏုိင္ငံမတူတာမ်ိဳးေပါ႔.
(၂) သူမွသူ ျဖစ္ေနတယ္လုိ႔ ထင္ေနေပ႔ေစတဲ႔. အျမဲတမ္း Available ျဖစ္ေနတယ္လုိ႔ ထင္ေအာင္လုပ္တဲ႔.
(၃) မသိတဲ႔၀ွက္ဖဲေလးေတြထားျပီး လုိသလုိ ကစားတဲ႔… ဥပမာ. အစ္မတုိ႔၊ ညီမ၀မ္းကဲြတုိ႔ စသည္ျဖင္႔ေပါ႔တဲ႔.
ကၽြန္ေတာ္ေတာ႔ သူေျပာတဲ႔စကားေတြကုိၾကည္႔ျပီး ေတာ္ေတာ္ေလး လန္႔လည္းလန္႔မိတယ္. ျဖဳံလည္းျဖဳံသြားတယ္.
အေသးစိတ္လည္း မေျပာရဲဘူး. ေတာ္ၾကာ ကိုရန္က ဘာလုိ႔အဲေလာက္သိေနတာလဲဆုိျပီး မေလးက ျပန္ေမးမွ ကြဳိင္ပဲ… အဲဒိ႔အခါက်ရင္ ေျမြဖမ္းတာတင္မကဘူး. ငါးရွဥ္႔ေရာ၊ ငါးေျမြထုိးေရာ၊ ငါးေျပမေရာ အကုန္ဖမ္းတာထက္ပုိဆုိးလိမ္႔မယ္. ဟတ္ဟတ္ဟတ္. မ်က္စိထဲေတာင္ျမင္ေယာင္မိေသးတယ္. ရွလြတ္.. ရွလြတ္.. ရွလြတ္နဲ႔ လက္ထဲက ေျပးထြက္ေနမယ္႔ ငါးေတြငါးေတြ. :)
စကားမစပ္… ငု၀ါပန္းနဲ႔ ပိ္ေတာက္ပန္း ေတာ္ေတာ္တူတယ္ေနာ္. ကၽြန္ေတာ္ခုမွ ျပန္ၾကည္႔မိတယ္. ဟုတ္သားဗ်.
အင္း. မေလးရဲ႔ အႏွိမ္ခံေလးေတြကုိမွ ေမတၱာထားတတ္တဲ႔ ေစတနာေလးကုိ ကၽြန္ေတာ္ ေလးစားမိပါတယ္ဗ်ာ. I mean it…
ေကာင္းေသာညေလးျဖစ္ပါေစ မေလးေရ. ဆီေဘာက္စ္မရွိေတာ႔ ေကာ္မန္႔မွာပဲ လာျပီး ပြားေနရေတာ႔တယ္. ခြင္႔လႊတ္.
Y.
Comment by Yan — April 5, 2009 @ 11:40 pm

ဒီလိုလူမ်ိဳးေတြကို ယံုစားမိတဲ့မိန္းကေလးေတြသနားပါတယ္။
Comment by ေမ့သမီး — April 6, 2009 @ 1:46 am

(၂၁ရာစုမွာ.. အစစ္အမွန္ခံစားခြင့္ရေသာ အတုအေယာင္ ပရိုဂရမ္ မ်ားစြာ. ကြန္ပ်ဴတာ မွ ဂ်နရိတ္ ထပ္ လုပ္ေပး လိုက္ေသာ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ..) အင္း… ခံစားရတဲ့သူက ပိုတန္မလားေတာင္ မသိဘူး.. ဘာမွ မခံစားရတဲ့သူက ဟန္ေဆာင္ေနရာတာနဲ႔. အခ်ိန္ကုန္ လူပန္း ေပမဲ့.. တကယ္ ခံစားရတဲ့သူကေတာ့ ေကာင္းသည္ျဖစ္ေစ ဆိုးသည္ျဖစ္ေစ.. ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ နဲ႔ ထိေတြ႔ခြင့္ရ သြား တယ္ေလ.. လြမ္းတယ္ ဆိုတဲ့ အရသာကလည္း ခံစားလို႔ အေတာ္ေကာင္းဆိုပဲ.. :D .. ( ဂြ ေတြးၾကည့္တာပါ :P ) ေနေကာင္းရဲ့လား မအိမ့္.. မေရာက္ျဖစ္တာေတာင္ ၾကာေပါ့..
Comment by Tesla — April 6, 2009 @ 6:42 pm

Right ကိုတက္စ္ မွန္တယ္.. ခ်စ္တယ္ဆိုတာနဲ႔ ထိေတြ႔ခြင့္ရသြားတယ္။
မေလးေရ ဒီပိုစ့္ေလးကို သမီး ေမလ္းပို႔လိုက္တယ္။။ ဖတ္ေစခ်င္သူေတြဆီကို။ ခြင့္ျပဳေနာ္ မေလး :P
Comment by Pinkgold — April 6, 2009 @ 8:48 pm

Yan... ကိုရန္ ခုလိုေျပာျပတာ မေလး ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ဒီထက္အေသးစိတ္ေျပာရင္လဲ ပိုေကာင္းပါတယ္။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ႔ ရိုးသားတဲ႔မိန္းကေလး၊ေယာကၤ်ားေလးေတြ နုနယ္ေသးတဲ႕ အြန္လိုင္းတက္ခါစ လူငယ္ေတြ သတိထားမိရတာေပါ႕။
ေမ႕သမီး… ဟုတ္တယ္ေမ႕သမီး
Tesla… ကိုတက္စ္ေျပာမွ အေကာင္းဘက္ကလွည္႔ေတြးရင္ ဟုတ္သလိုလိုရွိသား၊ လြမ္းတယ္ဆိုတဲ႕အရသာက ေကာင္းတယ္ဆိုတာေတာ႕ ခုမွပဲၾကားဖူးေတာ႕၏။ ဟုတ္.. မေလး ေနေကာင္းပါတယ္။ ကိုတက္စ္လာေကာ.. စလုံးမွာပဲလား။ ကိုတက္စ္ဘေလာ႕ဂ္ေတာင္ မေရာက္တာၾကာျပီ။ စာမေရးေသးဘူးထင္လို႔။
Pinkgold… ရတယ္ညီမေလး။ မေလးလဲ လူငယ္ေတြကို သိျပီးသားျဖစ္နိုင္ေပမယ္႔လည္း သိေစခ်င္တဲ႕ ေစတနာပါ။

2 comments:

တန္ခူး said...

On line… on line သမီးမိန္းခေလးေမြးထားတဲ့သူေတြဆို ပိုိစိုးရိမ္စရာေပါ့အိမ့္ေရ…
ဒီပို ့စ္ေလးကို မိန္းခေလးေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ဖတ္မိၾကပါေစလို ့ ဆုေတာင္းပါတယ္…
အြန္လိုင္းေရာဂါ ၾကိဳတင္ကာကြယ္လို ့ရေအာင္ေလ…
အိမ္ေထာင္ရွိသူေတြ အြန္လုိင္းမွာ ေဖာက္ျပန္တာက လက္ေတြ ့မပါဘူးဆုိေပမယ့္ အေတာ္အက်ည္းတန္တဲ့ လုပ္ရပ္ပဲအိမ့္ေရ… ကာယကံပဲမပါတာ.. မေနာ၊ ၀ဇီကံေတြကေတာ့ ျဖစ္ခ်င္တိုင္း ျဖစ္ေနတာမိုလား… မထိမ္းနိုင္ရင္ ကာယကံေတြပါ ေနာက္ဆက္တြဲပါလာနိုင္တာမို ့ အေတာ္ရင္ေလးစရာပါ…
ဒီပို ့စ္ေလးအတြက္ ေက်းဇူးပါအိမ့္ေရ….

Thwin said...

ေခတ္ေနာက္ျပန္ဆြဲသူေတြပဲ ရွိရင္ ပိုေကာင္းမယ္ထင္တယ္ေနာ္..။ ေခတ္ေနာက္ျပန္ပဲ ဆြဲခ်င္တယ္..။

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...