မဂၤလာပါရွင္.. ဒီဘေလာဂ္ေလးကို ၂၀၀၆ ၾသဂုတ္လမွာ စတင္ေရးခဲ႔ပါတယ္။ အခုေတာ႔ အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ေဒါ့ကြန္းမွာ စာေတြ ဆက္ေရးေနေၾကာင္းပါ...။
လာလည္ေသာ လူနည္းစု ေမာင္ႏွမမ်ားကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ရွင္။

Thursday, April 02, 2009

မဲ႕

အနီရဲရဲ လတစ္စင္းေအာက္မွာ ေလာကတစ္ခုလုံးက ရဲရဲေတာက္ေနသည္။ ေခ်ာင္းေရသည္ အနီေရာင္လႊမ္းျခဳံျခင္းခံေနရသည္။ ေခ်ာင္းစပ္ရွိ သစ္ပင္၊ ျခဳံစပ္စပ္မ်ား၊ ေက်ာက္တုံးမ်ားလဲ ရဲရဲေတာက္ေနသည္။ ေခ်ာင္းစပ္ရွိ အနီေရာင္သဲေသာင္ျပင္ေပၚမွာ ဖိနပ္မပါေသာ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးက သစ္ရြက္ေတြမွ အစိမ္းေရာင္နွင္းစက္ တရေဟာ က်ေနၾကသည္ကို ေငးၾကည္႕ေနသည္။ ျခဳံပုတ္ေအာက္က နွင္းရည္ငတ္ျပတ္ေနဟန္ရွိေသာ ညငွက္တစ္ေကာင္က နႈတ္သီးကို အက်ယ္ၾကီးဟျပီး နွင္းစက္မ်ားကို ျမိန္ရွက္စြာ ေသာက္သုံးေနသည္။ ျပီးေတာ႕ အစိမ္းေရာင္နွင္းရည္မ်ားကို လည္ဇလုပ္နွင္႕ သယ္ေဆာင္ျပီး အသိုက္ျမဳံမွာ အစာကိုေစာင္႕ေနေသာ ငွက္ကေလးငယ္မ်ားထံသို႕ ပ်ံသန္းသြားသည္။


ဖိနပ္မပါေသာ အမ်ိဳးသမီးက လည္ပင္းမွာပတ္ထားေသာ ေရာင္စုံပု၀ါကို ျဖဳတ္လိုက္ျပီး လမင္းထံသုိ႕ လက္ကမ္းလိုက္သည္။ သူမ၏ ဆံႏြယ္ေတြ ညေလထဲမွာ ကစင္႕ကလ်ား လြင္႕ေမ်ာေနၾကသည္။ မိုးေကာင္းကင္လမင္းထံမွ အနီေရာင္ အလင္းတန္းမ်ားက ေရာင္စုံသက္တန္႕မ်ားအျဖစ္ ေျပာင္းသြားျပီး သူမထံသို႕ ေရာင္စုံအလင္းမ်ားက လွပစြာ ခုန္ဆင္းလာၾကသည္။ ထိုေရာင္စုံအလင္းမ်ားထဲတြင္ ခ်စ္ရည္လူးေနၾကသည္႕ ငါးကေလးနွစ္ေကာင္၊ အနီရဲရဲ ေဒါင္းရုပ္ပါေသာေခါင္းစည္းတစ္ခုနွင္႕၊ ရုပ္တုတစ္ခု။



ခ်စ္တယ္ေျပာခဲ႕တယ္.. ဒါေပမယ္႕..

ထိုအရာမ်ားကို သူမ အငမ္းမရ ဖမ္းဆုတ္ဖို႕ ၾကိဳးစားလိုက္သည္။ ေရာင္စုံအလင္းတန္းက သူမထံမွာ ေ၀းရာသို႕ ေရြ႕ေလ်ာသြားသည္။ သူမ ေျဖးညွင္းစြာ အလင္းတန္းရွိရာသို႕ လိုက္သြားသည္။ အလင္းတန္းက တျဖည္းျဖည္းေရြ႕ေလ်ာေနရာမွ၊ ျမန္လာသည္။ ေနာက္ေတာ႕ သူမနွင္႕ ေ၀းရာသို႕ အရွိန္အဟုတ္ျပင္းစြာ စတင္ေရြ႕ေလ်ာသြားေနသည္။ သူမ ထမီကို လက္နွင္႕ အသာစုမကာ သဲေသာင္ေပၚမွာ အလင္းတန္းေျပးရာသို႕ အရွိန္အဟုန္ျပင္းစြာ ေျပးလိုက္ေနမိသည္။ သူမ ေျခေအာက္မွာ သဲမႈန္ေတြ နွင္႕ အနီေရာင္ေရစက္မ်ား တဖြားဖြား က်န္ခဲ႕သည္။ သူမ၏ ဆံပင္ေတြ ေလထဲမွာ လြင္႕ေမ်ာေနသည္။


"ငါးကေလး၊ ရုပ္တုနဲ႕ ေခါင္းစီးကို မလိုခ်င္ဘူး၊ က်မ ရဲ႕ လည္စည္းသာ ျပန္ေပးပါ"
သူမ အလင္းတန္းကို ေအာ္ဟစ္ျပီး ေတာင္းပန္မိသည္။
"က်မ လည္စည္းကိုသာ ျပန္ေပးပါ"

သူမ ထပ္မံေအာ္ဟစ္ျပီး ေသာင္ျပင္ေပၚမွာ ဒူးတုပ္ထိုင္ခ်လိုက္သည္။ လက္ဖ၀ါးနွစ္ခုထဲ မ်က္နွာကို အပ္ကာ ရိႈက္ေနမိသည္။ သူမ မ်က္ရည္ေတြက အစိမ္းေရာင္ေတြ။


"မိန္းကေလး အခ်ိန္မေတာ္ ဒီေနရာမွာ ညည ဘာ လာလာလုပ္ေနတာလဲ"
ျခဳံပုတ္ တစ္ခုနားမွာ ကြယ္ေနေသာ အရိပ္တစ္ခုထံမွာ အသံေၾကာင္႕ သူမ အငိုတိတ္သြားသည္။
အျပာရင္႕ေ၇ာင္ ေက်ာက္တုံး တစ္တုံးေပၚမွာ ထိုင္ျပီး အေတာင္ပါေသာ ငါးမ်ားကို ျမွားေနေသာ အဖိုးအို တစ္ဦးကို အနီေရာင္လေရာင္ေအာက္မွာ ေတြ႕ေနရသည္။
သူမ ေငးေမာအံ႕ၾသျပီး ျပန္မေျဖမိ။

"မင္း ခ်စ္သူကို လာလာရွာတာလား"
သူမ ေခါင္းငုံ႕ခ်လိုက္သည္။ သူမ ေျခဖမိုးမွာ ခရမ္းေရာင္ ပန္းပြင္႕မ်ားတြယ္ကပ္ေနသည္။

"ငါ ေမးေနတယ္ေလ…"

"က်မ တို႕ သိပ္ခ်စ္ခဲ႕ၾကတယ္"

"မင္းပဲ အခ်စ္ဆိုတာကို မယုံဘူးဆို"

"မဟုတ္ဘူး၊ ခ်စ္ခဲ႕ၾကတယ္။ အိပ္မက္ေတြလဲ အတူတူ မက္ခဲ႕ၾကတယ္။"

"အခု.. ဘာလို႕ လာလာရွာေနတာလဲ"

"အဘ ဘာေတြေျပာေနတာလဲဟင္၊ ဒါနဲ႕ အဘက ဘာလို႕ ညၾကီး ငါးျမွားေနတာလဲ"

"ေအး.. ငါးေတြက အေတာင္ပါေတာ႕ ထင္သေလာက္ မလြယ္ပါဘူးကြာ၊ ေနာက္ေန႕ေတာ႕ ငါးျမွားခ်ိတ္ထက္ ပိုက္ကြန္တစ္ခုေလာက္ေတာ႕ ယူလာခဲ႕ဦးမွ၊ ဒါနဲ႕ ငါေမးတာေျဖဦးေလ၊ မင္း ခ်စ္သူကို ဘာလို႕လာလာရွာေနတာလဲ"

"သူနဲ႕ ဒီေခ်ာင္းေဘးမွာ အနီေရာင္လ သာတဲ႕ညေတြမွာ ခ်ိန္းထားလို႕ပါ အဘရယ္.. ဒါေပမယ္႕ အနီေရာင္ညေတြ သာေပါင္းလဲ မ်ားပါျပီ။ က်မ သူ႕ကို မေတြ႕ေတာ႕တာလဲ ၾကာပါျပီ"

"မင္း ျပန္ပါေတာ႔ မိန္းကေလး၊ ဘယ္ေတာ႕မွလဲ လာမရွာပါနဲ႕ေတာ႕"

"ရွင္…"

"ျပန္ပါေတာ႕"

"ဘာ.. ဘာျဖစ္လို႕လဲ။ ေနာက္သုံးရက္ေနရင္ အနီေရာင္လတစ္စင္း ထပ္သာဦးမယ္ေလ အဘ"

"မသာေတာ႕ပါဘူးကြာ၊ မင္းလဲ လာစရာမလိုေတာ႕ပါဘူး"

"ဘာ.. ဘာျဖစ္လို႕လဲ အဘရယ္"

"မင္းရဲ႕ခ်စ္သူဆိုတာ ဘယ္တုန္းက မွ တည္ရွိမေနခဲ႕ပါဘူး"

"ဘာ"

"ဟုတ္တယ္၊ မင္းရဲ႕ခ်စ္သူဆိုတာေကာ၊ မင္းတို႕ရဲ႕ အခ်စ္ဆိုတာေကာ၊ အိပ္မက္ေတြဆိုတာေကာ၊ ကုန္ကုန္ေျပာမယ္ကြာ၊ မင္းဆိုတဲ႕ အရာဟာလဲ ဘယ္တုန္းကမွ တည္ရွိမေနခဲ႕ဘူး"

".........."

"ဘယ္တုန္းကမွ ျဖစ္တည္မႈ မရွိခဲ႕တဲ႕ ခ်စ္သူကို မင္း ေမ႔ပစ္လိုက္တာဟာ အားလုံးအတြက္ အေကာင္းဆုံးျဖစ္ပါလိမ္႕မယ္"

ေျပာေျပာဆိုဆို ငါးျမွားေနေသာ အဘိုးအိုက သူ႕ေဘးမွ ပန္းခ်ီကားခ်ပ္ကို ဆြဲယူလိုက္ျပီး ဖ်က္ေဆးမ်ားနွင္႕ စတင္ ေလာင္းခ်ေနေတာ႕သည္။


သူမ မ်က္ရည္ေတြ က်ဆင္းလာသည္။ သူမ ေျခဖမိုးမွ ခရမ္းရင္႕ေရာင္ပန္းပြင္႕မ်ား စတင္ျပီး မႈန္၀ါးလာေနသည္။ ထို႕ေနာက္ သူမရဲ႕ ျဖဴသြယ္ေသာ ေျခေခ်ာင္း၊ ေျခဖမိုး၊ ေျခမ်က္စိ၊ ေျခသလုံး စသည္တို႕ သူူမ မ်က္စိေအာက္တြင္ပင္ တျဖည္းျဖည္း မႈန္၀ါးကြယ္ေပ်ာက္လာေနပါေတာ႕သည္။ သူမ အေျခအေနေတြကို စတင္နားလည္လာေနျပီ။


"အဘ.. အဘ… က်မ ကြယ္ေပ်ာက္မသြားခင္ တစ္ခုေလး…"

"ေျပာ"

"က်မတို႕ တစ္ကယ္ခ်စ္ခဲ႕ၾကတာ မဟုတ္ဖူးလားဟင္"

အဘိုးအိုက ေခါင္းကို ေလးတြဲ႕စြာ ခါယမ္းရင္း ဖ်က္ေဆးမ်ားကို ပန္းခ်ီကားခ်ပ္ေပၚသို႕ တျဖည္းျဖည္း သြန္းေလာင္းေနပါေတာ႕သည္။

"အဲဒါေတာ႕ ငါမသိဘူးကြာ၊ မင္းရဲ႕ခ်စ္သူ ဆိုတာေတာ႕ ဘယ္တုန္းကမွ ျဖစ္တည္မႈတစ္ခု မဟုတ္ခဲ႕တာပါပဲ မိန္းကေလး၊ ဘယ္တုန္းကမွ မရွိခဲ႕ပါဘူးကြာ..."

"ဘယ္တုန္းကမွ မရွိခဲ႕ပါဘူး"

"ဘယ္တုန္းကမွ မရွိခဲ႕ပါဘူး"

"ဘယ္တုန္းကမွ မရွိခဲ႕ပါဘူး"

hut1.png



Comments from ainchannmyay.com

အေရာင္ေတြအေၾကာင္းမသိပါဘူး။ အနီေရာင္ေပၚမွာ အစိမ္းေရာင္တစ္ခ်ဳိ႕တစ္ဝက္၊ ခရမ္းရင္.ေရာင္ တစ္ခ်ဳိ႕။ ေပါ႔ပါးမေနတာေတာ႔ေသခ်ာေနျပီ။ ဒါဆိုပန္းခ်ီကားမွာ အနီေရာင္ေတြၾကားက မိန္းမရုိင္းပ်ဳိတစ္ဦး ေကာင္းကင္ကလမင္းကို ေမွ်ာ္ျပီးရပ္ေနတဲ႔ပံုစံေပါ႔ ျပီးေတာ႔ လည္စည္းေလးကို လက္တစ္ဖက္က လမင္းဆီကို ကမ္းေပးတဲ႔အေနအထားမ်ဳိး။ စိတ္ကူးထဲမွာ ျမင္တာကို ခ်ေရးခ်င္းသက္သက္ပါဘဲ။
Comment by ေရွးစာဆို — March 24, 2009 @ 7:22 pm

အဲ့ဒီမိန္းခေလး က ပန္ခ်ိီကားေလးလားး
အဖိုးအိုေျပာတ့ဲ စကားေလးက ျမန္မာအယူနဲ႔ နီးလိုက္တာ ဘယ္အရာမွမတည္ျမဲျခင္းကိုသူေျပာသြားတာပဲ။
Comment by ေမာင္မ်ိဳး — March 24, 2009 @ 7:31 pm

အစ္မေရ နစ္နစ္ေမ်ာေမ်ာခံစားသြားတယ္..။ ပို႔စ္ေလးကိုဖတ္ၿပီး မ်က္စိထဲမွာပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္ အသက္္၀င္လာတာကို.ၿမင္ေယာင္လာတယ္.. ။
Comment by Phyo Evergreen — March 24, 2009 @ 7:59 pm

မနည္းကို နားလည္ေအာင္ ႀကိဳးစားလိုက္ရတယ္ မမေရ..
Comment by Pinkgold — March 25, 2009 @ 2:54 am

ေရွးစာဆို… အေရာင္ေတြနဲ႕ psychology ကို ေရးသြားတာကို သေဘာက်တယ္
ေမာင္မ်ိဳး … ဟုတ္တယ္ေမာင္ေလး.. မတည္ျမဲျခင္းကို ဘာသာတရားေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ေျပာၾကတယ္.. လူေတြကသာ ေမ႕တတ္ၾကတာပါ
အျမဲစိမ္းျဖိဳး … မေလးလဲ နစ္နစ္ေမ်ာေမ်ာေရးလိုက္တယ္
Pinkgold … :P တမင္အဲလိုျဖစ္ေအာင္ ေရးထားတာ.. ေနာက္ျပီး ဆရာေကာက္ႏြယ္ကေနာင္ေျပာသလို “နားလည္ျခင္း၊ နားမလည္ျခင္းဟာ အနုပညာမဟုတ္ပါဘူး။ အနုပညာဆိုတာကို ေဘာင္ စည္းေတြနဲ႕ တုပ္ေနွာင္ထားလို႕ မရဘူး။ အနုပညာဟာ သူ႕ဘာသူ လြတ္လပ္ေနတယ္။ ေရးသူက သူခံစားသလိုေတြးျပီး ခံစားသင္႕ရာ ခံစားနိုင္တယ္။ ေရးသူက ဒါဟာ လူပဲဆိုရင္ သူ႕အတြက္ေတာ႕လူပဲ။ ခံစားရတဲ႕လူဟာလည္း ဒါကို ေခြးလို႕ထင္ရင္ သူ႕အတြက္ေခြးပဲ။ အေရးၾကီးတာ ခံစားတတ္ဖို႕ပဲ။” ဆိုသလိုပါပဲ ညီမေလးရယ္.. သီခ်င္းေလးပါနားေထာင္ေလ း))
Comment by မေလး — March 25, 2009 @ 12:09 pm

မေလးေရးတာ ကၽြန္ေတာ္ နားမရွင္းဘူးဗ်
ကၽြန္ေတာ္ကိုက သိပ္ၿပီး အဲဒီလို မေတြးတတ္တာလားေတာ့သိဘူး
ဘယ္တုန္းကမွမရွိခဲ့ပါဘူး ………. ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလည္းဟင္
ေျပာျပေနာ္ စာေရးဆရာမၾကီး
Comment by ေဒါင္းေသခ်ာင္းမွာေပ်ာ္သည့့္ က်ား — March 28, 2009 @ 12:52 pm |

“ဟုတ္တယ္၊ မင္းရဲ႕ခ်စ္သူဆိုတာေကာ၊ မင္းတို႕ရဲ႕ အခ်စ္ဆိုတာေကာ၊ အိပ္မက္ေတြဆိုတာေကာ၊ ကုန္ကုန္ေျပာမယ္ကြာ၊ မင္းဆိုတဲ႕ အရာဟာလဲ ဘယ္တုန္းကမွ တည္ရွိမေနခဲ႕ဘူး”
သိပ္မွန္တာပဲ မမအိမ့္ရယ္။ အဲဒီမရွိခဲ့တဲ့ အရာေတြကိုပဲ ျငိတြယ္ဖမ္းဆုပ္ေနမိၾကတာေနာ္။ ဗုဒၶဘာသာ အယူအဆနဲ႔လည္း တထပ္ထဲပါပဲ။ အရမ္းလွတဲ့ ၀တၳဳတစ္ပုဒ္ပါပဲ မရယ္။ စာေကာင္းတစ္ပုဒ္ဖတ္ရတာ အာဟာရတစ္ခုကို မွီ၀ဲလိုက္ရသလိုပါပဲ… ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ အစ္မ…
Comment by ေရႊျပည္သူ — March 29, 2009 @ 7:32 am

အခ်စ္ဆိုတာ ၿဒပ္ရုပ္မွ မဟုတ္ပဲ။
Comment by ေဝဠဳ — March 30, 2009 @ 1:06 pm

ေဒါင္းေသေခ်ာင္းမွာ ေပ်ာ္သည္႕က်ား… ဒီထက္ရွည္တဲ႕ နာမယ္ေရြးလို႕မရေတာ႕ဘူးလားမသိ၊ ရွင္းမျပေတာ႕ပါဘူး က်ားေသေခ်ာင္းမွာ ေပ်ာ္သည္႕ေဒါင္းရယ္.. စာ၊ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကိုရွင္းျပလိုက္ရင္ ငုံေနတဲ႕ပန္းဖူးေလးကို အတင္းလက္နဲ႕ပြင္႕ခုိင္းလိုက္သလိုျဖစ္သြားတတ္လို႕ေျပာၾကတယ္ရွင္႕
ေရႊျပည္သူ … ဒီလိုနဲ႕ လူပီသစြာနဲ႕ ျငိတြယ္ဖမ္းဆုပ္ေနၾကဦးမယ္ထင္ပါတယ္ ညီမရယ္..
ေဝဠဳ .. ဒါေပမယ္႕လည္း ျဒပ္ရုပ္မွာတြယ္ျငိေနတဲ႕ အခ်စ္ဆိုတာေတြကို က်မေတာ႕ ျမင္ေနတာပါပဲရွင္။ က်မ ၾကားဖူးတာေတာ႕ ေယာကၤ်ားေတြရဲ႕အခ်စ္က မ်က္လုံး၊ မိန္းမေတြရဲ႕အခ်စ္က နား တဲ႕။
Comment by မေလး — March 31, 2009 @ 11:54 pm

မရ်ီးေရမေတြ႕တာႀကာေပါ႕
ကၽြႏ္ေတာ္မဲေဆာက္ျမိဳ႕ခဏေရာက္တုန္းလာလည္ပါတယ္စာေတြလဲမဖတ္ရတႀကာေပါ႕
Comment by ေဒါင္းမင္း — April 1, 2009 @ 2:22 am

ကၽြန္ေတာ္လည္း နာမည္ဘဲေလ နာမည္ကို ေျပာင္းျပန္ၾကီး ျပန္လုပ္တာ ယၾတာေခ်တာလားဟင္၊ အဓိပၸါယ္မေဖာ္နဲ႕၊ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာၿပီး မေတြးနဲ႕ေလ၊ ေလမမီေတာ့ဘူး အဖြားရဲ႕၊ အခ်ိန္ေတြလြန္သလို ေဒါင္းေတြရတာေတြလည္း ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာမႈေတြနဲ႕မတည္တာေတြကုန္ၿပီလို႕ၾကားတယ္ေနာ္ — web ေပၚမွာ အခ်င္းခ်င္းခြပ္ေနၾကတာနဲ႕တင္ တစ္ခုခုလုပ္ဖို႕ မျပင္ဆင္ ႏိုင္တာနဲ႕ ဘဲ ေရေျမာကုန္ၿပီ….. ေရေတြထဲမွာေျမာသြားတာ ေရ ေတြေလ ေရေတြ .. :)
(တစ္ကယ္ကို ေဒါင္းေတြေရေျမာတဲ့ ေနရာမွာ ေပ်ာ္တာပါဗ်ာ၊ အဲဒီ ေဒါင္းေသေခ်ာင္းနားမွာ တာ၀န္က်တုန္းကေပါ့၊ျပန္ေတြးရင္ေပ်ာ္တုန္း)
Comment by ေဒါင္းေသေခ်ာင္းမွာေပ်ာ္သည့္က်ား — April 4, 2009 @ 1:06 pm

No comments:

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...