မဂၤလာပါရွင္.. ဒီဘေလာဂ္ေလးကို ၂၀၀၆ ၾသဂုတ္လမွာ စတင္ေရးခဲ႔ပါတယ္။ အခုေတာ႔ အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ေဒါ့ကြန္းမွာ စာေတြ ဆက္ေရးေနေၾကာင္းပါ...။
လာလည္ေသာ လူနည္းစု ေမာင္ႏွမမ်ားကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ရွင္။

Saturday, February 28, 2009

စင္ေယာ္


birdpng3.png


ထိုေန႕က ပင္လယ္ေလေတြက ျငိမ္သက္ေနသည္။ပစိဖိတ္သမုဒၵရာ ေရျပင္က်ယ္ေပၚမွာ ရြက္ေလွအခ်ိဳ႕ ျငိမ္သက္စြာ ခရီးနွင္ေနသည္။ အေနာက္ဘက္ေကာင္းကင္က ေန၀န္းဆီမွ ေရာင္ျခည္ေတြက ပင္လယ္ျပင္ေပၚကို ေတာက္လက္စြာ ျဖာသြန္းက်ေနသည္။ အေရွ႕ဘက္ ပင္လယ္နွင္႕ မိုးကုပ္စက္၀ိုင္းေထာင္႕မွာ နွင္းဖုံးေနေသာ ေတာင္တန္းၾကီးက မိုးျမင္႕သို႕ တိုးတိုက္၀င္ေတာ႕မေယာင္။


ေရတက္ေနသျဖင္႕ ကမ္းစပ္မွာ ကေလးငယ္အခ်ိဳ႕ ေရကစားေနၾကသည္။ ျမက္ရွည္ပင္ေတြၾကားက သစ္တုံးျပတ္ေတြေပၚမွာ စင္ေယာ္ငွက္မ်ား အနားယူေနၾကသည္။ ပင္လယ္ကိုပတ္ျပီး ေဆာက္လုပ္ထားေသာ လူသြားလမ္းေလးေပၚတြင္ လမ္းေလ်ာက္ေနသူမ်ား၊ စကိတ္စီးေနသူမ်ား၊ အေျပးေလ႕က်င္႕ေနသူမ်ားနွင္႕ စည္ကားေနသည္။



လူသြားလမ္း၏တဖက္ ကားေတြတန္းစီရပ္ထားေသာ ကားလမ္းတေလ်ာက္မွ ေစ်းဆိုင္ေလးမ်ား၊ စားေသာက္ဆိုင္မ်ားမွာ လူစည္ကားေနသည္။ ၾကိဳးမဲ႕မီးတိုင္မ်ားတြင္ ခ်ိတ္ဆြဲထားေသာ ပန္းဆိုင္းမ်ားထံမွ ပန္းရနံ႕မ်ားက လတ္ဆတ္ေနေသာ ပင္လယ္ေလထဲမွာ လြန္႕လူးကူးခတ္ေနၾကသည္။
ငါးေၾကာ္နွင္႕ အားလူးေၾကာ္အနံ႕မ်ား၊ စေတာ္ဘယ္ရီ၊ ဗနစ္လာနွင္႕၊ ေခ်ာ႕ကလက္ ေရခဲမုန္႕ရနံ႕မ်ားလည္း ပန္းရနံ႕မ်ားနွင္႕ ေရာယွက္ကာ ေလထဲမွာ လြန္႕လူးေနၾကသည္။

ေတာင္ကုန္းေပၚမွာ ကပ္ျပီး ေဆာက္ထားေသာ အမိုးျပန္႕ျပန္႕အိမ္မ်ား၏ ေလသာေဆာင္မ်ားေပၚတြင္ လွပေသာပန္းအိုးမ်ား၊ လွဲေလ်ာင္းအနားယူနိုင္ေသာ ကုလားထိုင္မ်ား၊ စားပြဲမ်ားနွင္႕ လွပေသာ ေရာင္စုံထီးေလးမ်ားကို ေတြ႕ေနရသည္။


လူရွင္းေသာ ကုန္းေလ်ာတစ္ခုေပၚရွိ ျမက္ခင္းစိမ္းစိမ္းေပၚတြင္ စာအုပ္တစ္အုပ္ကိုဖတ္ေနစဥ္ ျမင္ကြင္းထဲသို႕ အရပ္ရွည္ရွည္၊ ပိန္ပိန္ပါးပါး အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးက ၀င္ေရာက္လာသည္။ ကမ္းစပ္ရွိ ေက်ာက္တုံးမ်ားေပၚတြင္ လွဲေလ်ာင္းေနေသာ သစ္လုံးမ်ားေပၚရွိ စင္ေယာ္ငွက္တစ္ေကာင္ကို ေငးၾကည္႕ေနသည္။ ထိုစင္ေယာင္ငွက္၏ အေသြးအေရာင္သည္ မႈန္မိႈင္းေနျပီ။ ငွက္၏ နႈတ္သီးတို႕သည္ ခ်ြန္ျမစူးရွျပီး ပန္းေရာင္သန္းမေန၊ ထူထဲျပီး အညိဳရင္႕ေရာင္ေျပာင္းေနျပီ။ ထိုအမ်ိဳးသမီးက ငွက္နားသို႕ ကပ္ျမည္ၾကံတိုင္း ငွက္ၾကီးက ေလးပင္စြာနွင္႕ သစ္တုံးတစ္တုံးမွာ အျခားသစ္တုံးသို႕ ကူးသြားသည္။ အမ်ိဳးသမီးက ငွက္ၾကီးကို အတန္ၾကာၾကည္႕ေနျပီး ကုတ္အက်ၤီအိတ္တြင္းမွ ဖုန္းကိုထုတ္လိုက္ျပီး တစ္ေနရာရာကို ဖုန္းေခၚလိုက္သည္။ မၾကာခင္မွာပင္ ယူနီေဖာင္း၀တ္လူအခ်ိဳ႕ သူမ နားသုိ႕ေရာက္လာၾကသည္။ အရပ္ျမင္႕ျမင္႕ ေထာင္ေထာင္ေမာင္းေမာင္း ထိုသူမ်ား၏ ယူနီေဖာင္းေက်ာဘက္တြင္ တိရိစၦာန္ကယ္ဆယ္ေရး အဖြဲ႕ဟု အျဖဴေရာင္မ်ားျဖင္႕ေရးထားသည္။

သူတို႕၏လက္ထဲတြင္ ပိုက္ကြန္မ်ား၊ ၾကိဳးမ်ား ၇ွိေနသည္။ ငွက္ၾကီးနားကို အားလုံးက ေျဖးေျဖးခ်င္းတိုးကပ္သြားသည္။ ငွက္ၾကီးက အကပ္မခံ။ သစ္တုံးတစ္တုံးေပၚကို ကူးလိုက္ျပီး ပ်ံသန္းရန္ ၾကိဳးစားကာ အေတာင္ကို ျဖန္႕လိုက္သည္။ အေတာင္ကိုျဖန္႕လိုက္ေသာအခါ ငွက္ၾကီး၏ ညာဘက္အေတာင္ပံက တြဲေလာင္းၾကလာသည္ကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။ အိုမင္းရုံမက အေတာင္က်ိဳးေနေသာ ငွက္ၾကီး ပ်ံသန္းလို႕မရနိုင္။ ကယ္ဆယ္ေရးသမားမ်ားက ငွက္ၾကီးနားကို ထပ္မံခ်ည္းကပ္ရန္ ၾကိဳးစားၾကသည္။ သည္တစ္ခါေတာ႕ ငွက္ၾကီးက သူ၏ အေတာင္ပံမ်ားကို ျပန္ေခါက္သိမ္းလိုက္သည္။ ဘယ္ဘယ္အေတာင္ပံက အေသအခ်ာ က်က်နန ေခါက္သြားကာ ကိုယ္ေဘးမွာ ကပ္၀င္သြားသည္။ ညာဘက္အေတာင္ပံကေတာ႕ တြဲေလာင္းက်ေနဆဲ။ အေတာင္သိမ္းျပီးေသာ ငွက္ၾကီးက သစ္တုံးေပၚမွာဆင္းကာ ပင္လယ္ဘက္သို႕ ေလးပင္စြာေလွ်ာက္သြားျပီး ပစိဖိတ္ေရျပင္ေပၚမွာ ကိုယ္ေဖာ႕ကာ လိႈင္းစီးရင္း ပိုက္ကြန္မ်ားနွင္႕ ေ၀းရာသို႕ ေအးခ်မ္းစြာ ကူးခတ္သြားေတာ႕သည္။


ကယ္ဆယ္ေရးသမားမ်ားက အမ်ိဳးသမီးနွင္႕ ျပဳံးရယ္စကားေျပာျပီး ကားေပၚတက္ကာ ထြက္ခြာသြားေတာ႕သည္။ ျမက္ခင္းစိမ္းစိုေသာ ကုန္းေပၚမွာ ဆင္းကာ အမ်ိဳးသမီးနားမွာ ေဘးခ်င္းယွဥ္သြားရပ္လိုက္သည္။ ေရထဲတြင္ လိႈင္းစီးေနေသာ စင္ေယာ္ငွက္အိုၾကီးကို နွစ္ေယာက္သား အခ်ိန္ၾကာျမင္႕စြာ ၾကည္႕ေနမိၾကသည္။ ငွက္ၾကီးကေတာ႕ မိုးကုပ္စက္၀ုိင္းဘက္ကို ေငးေမာရင္း တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ လြမ္းဆြတ္ဖြယ္ ေအာ္ျမည္လိုက္သည္။


သိပ္အိုေနေတာ႕ အေတာင္ေကာင္းေအာင္ တစ္ခုခုလုပ္ေပးနိုင္လည္း၊ ေလွာင္အိမ္ထဲမွာထက္ ဒီေရျပင္ေပၚမွာပဲ သူေပ်ာ္လိမ္႕မယ္ ထင္ပါတယ္။


အမ်ိဳးသမီး၏ မ်က္နွာကို ၾကည္႕ျပီး ေျပာလိုက္သည္။


ဟုတ္တယ္၊ ဒီေရျပင္ဟာ သူ႕ရဲ႕ အိမ္ပဲ။ အေတာင္က်ိဳးဘ၀နဲ႕ပဲ ဘ၀ကို ေပ်ာ္ရႊင္စြာ အဆုံးသတ္သြားေတာ႕မယ္ထင္တယ္။


အမ်ိဳးသမီးက ျပန္ေျပာသည္။ အမ်ိဳးသမီးက သူမ၏ စကားအဆုံးတြင္ မ်က္နွာကို သည္ဘက္သို႕လွည္႕လာသည္။


ထိုအမ်ိဳးသမီး၏ နွာေခါင္း၊ နဖူး၊ မ်က္လုံးနွင္႕ မ်က္နွာတစ္ခုလုံးသည္ စင္ေယာ္ငွက္ၾကီးတစ္ေကာင္နဲ႕ ထူးဆန္းလြန္းစြာ တူေနပါေတာ႕သည္။


hut1.png



Comments from www.ainchannmyay.com

မမေရ.. ဖတ္ၿပီးေတာ့ အေတြးေလးေတြရသြားပါတယ္
Comment by thetpaingthu — February 28, 2009 @ 3:34 am

စင္ေရာ္ေတြကို ေ၀းေ၀းကေတာ့ ျမင္ဖူးတယ္။ တစ္ခါမွေတာ့ ေစ့ေစ့စပ္စပ္ မၾကည့္ဖူးဘူး။ ပံုျပင္ေတြထဲကလို အဲဒီအမ်ဳိးသမီးက စင္ေရာ္ႀကီး ဘ၀ေျပာင္းထားတာလို႔ ကေလးအေတြးနဲ႔ ေတြးမိေသးတယ္။ မေလးရဲ႕ အေရးအသားလက္ရာေၾကာင့္ အေပၚပိုင္းမွာ ဖတ္လို႔ေကာင္းတယ္။
ကယ္ဆယ္ေရးသမားေတြက အဲဒီလို အိုမင္းေနတဲ့ သဘာ၀ငွက္ေတြ (တိရစၧာန္ရံုထဲကမဟုတ္တဲ့) ကိုေတာင္ လိုက္ၿပီး ကာကြယ္ကုသေပးတာလား။
Comment by ေအးခ်မ္းသူ — February 28, 2009 @ 5:28 am

အစ္မေရ စင္ေယာ္ငွက္နဲ႔ဘယ္လိုတူတာလဲ…. ၿမင္ၾကည့္လို႔မရဘူး..။
Comment by Evergreen Phyo — February 28, 2009 @ 6:35 am

မေလး တကယ္မ်ားႀကဳံခဲ့တဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေလးလား။
Comment by ပုံရိပ္ — February 28, 2009 @ 3:27 pm

မဂီ်းေရ..သီးခ်င္းထဲက..အေတြးမ်ားလဲခ်ာခ်ာလည္…ျဖစေနျပီ..ေမာင္ေလးဥာဏ္မမွီတာပဲျဖစ္မယ္
ဇင္ေယာ္၀င္စားတာလား..ဒါမွမဟုတ္သူရဳပ္ကိုကဇင္ေယာ္နဲ႕တူေနတာလား..
Comment by ေဒါင္းမင္း — February 28, 2009 @ 7:40 pm

သက္ပိုင္သူ … ဟုတ္ကဲ႕ေမာင္ေလး.. အမလဲ အဲ႕ေန႕က အိမ္ကို အေတြးေတြနဲ႕ ျပန္လာတာ။
ေအးခ်မ္းသူ … ဟုတ္တယ္ညီမေလး.. အေတာင္က်ိဳးေနေတာ႕ ေကာင္းေကာင္းရွာမစားနိုင္ေတာ႕ အစာေရစာေကၽြးျပီး အေတာင္ကို တခုခုလုပ္ေပးနိုင္မလားဆိုျပီး အနည္းဆုံးေတာ႕ ေခၚသြားၾကည္႕မလို႕ထင္တယ္။ http://www.spca.bc.ca က ဒီျမိဳ႕မွာ အတန္ၾကီးမားတဲ႕ အဖြဲ႕အစည္းပဲ။ wildlife ေတြကိုကာကြယ္တယ္။ လမ္းေပၚက တိရိစၦာန္ေတြကအစ လိုက္ကယ္တယ္။ ငွက္ကေလး ၾကြက္ကေလးက အစ၊ လႈလို႕လဲရတယ္။ ကေလးေတြကိုလဲ တိရိစၦာန္ေတြကို ဘယ္လိုျပဳစုရမလဲစတဲ႕ သင္တန္းေတြလဲ ေပးပါတယ္။
ပုံရိပ္ .. ဟုတ္တယ္ ပုံရိပ္.. တကယ္႕အျဖစ္ပါ။
အျမဲစိမ္းျဖိဳး နဲ႕ ေဒါင္းမင္း .. ကိုျဖိဳးေျပာမွ အမ ရယ္ခ်င္သြားတယ္။ ေဒါင္းမင္းနဲ႕ကိုျဖိဳးေရ.. အဲဒီမိန္းမက ငွက္နဲ႕ကိုတူတာေလကြယ္။ ဥပမာ.. သမၼတေဟာင္းဘုရွ္ဆို ေမ်ာက္နဲ႕တူတယ္။ စသျဖင္႕လူေတြမွာ တိရိစၦာန္ရုပ္ခံရွိတာ။ သူကေတာ႕ ရုပ္ခံတူတာမဟုတ္တဲ႕အျပင္၊ တကယ္႕ စင္ေယာ္ၾကီးနဲ႕တူတာ။ ျပန္ေတြးရင္ အမ ၾကက္သီးထတယ္ ဘာလို႕လဲမသိဘူး။
Comment by မေလး — February 28, 2009 @ 7:57 pm

ဟီးဟုတ္လားဒါဆိုကၽြန္ေတာ္ကေရာဘာနဲ႕တူလဲမဂ်ီးဟီး
ေျပာျပႀကည္႕..
Comment by ေဒါင္းမင္း — March 1, 2009 @ 6:11 am

မေလးေရ- စိတ္ကူးဆန္းေလး ေၾကာင့္ ..အေတြးဆန္းဆန္းတခု ရသြားတယ္။
တခါတေလေတာ့ ေတြးမိတာ….သဘာ၀ မွာ အားလံုးျပည့္စံု ျပီးသားပါ..ေနာ္။
ခင္တဲ့-
Comment by K — March 2, 2009 @ 12:17 am

ေဒါင္းမင္း…. ေျပာျပၾကည္႕ရမယ္ဆိုရင္…. အင္း.. ေဒါင္းမင္းဆိုမွေတာ႕ ေမာင္ေလးဟာ…. ေဒါင္းနဲ႕ တူျပီေပါ႕ကြယ္..
ေက.… ဟုတ္တယ္ေက..။ မေလးေတာ႕ သဘာ၀ရဲ႕ဘယ္ေထာင္႕ကိုၾကည္႕ၾကည္႕ မျပည္႕စုံမႈေတြရွိေနခဲ႕တယ္ဆိုရင္ေတာင္မွ… သူ႕ရဲ႕ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကို ျမင္ေနရပါတယ္..
Comment by Anonymous — March 2, 2009 @ 12:54 am

ကိုျဖိဳး ေျပာတာကို သေဘာက်တယ္ ။ ဒီိပို႔စ္ေလးဖတ္ျပီး ဟိုတစ္ခါ ၀က္၀ံေလးကို အစာေကြ်းေနတယ္ဆိုတဲ့ သူတစ္ေယာက္ ျပန္ျမင္ေယာင္သြားတယ္ အဲ့ပို႔စ္ေလးနဲ႔ ခပ္ဆင္ဆင္ ။
Comment by ေမာင္မ်ိဳး — March 2, 2009 @ 1:29 am

အေတြးေလးက သေဘာက်ခ်င္စရာေလးပဲ…. မုိက္တယ္…
Comment by ေန႕အိပ္မက္ — March 2, 2009 @ 4:58 am

1 comment:

တန္ခူး said...

အိုမင္းရင့္ေရာ္လာတဲ့ ေနာက္ဆံုးေန ့ရက္ေတြေရာက္လာလဲ စင္ေယာ္ေလးေတာင္ လြတ္လပ္ျခင္းနဲ ့အေဖာ္ျပဳခ်င္တာပဲေလ… ကိုယ္အနာတရမျဖစ္ဖို ့ထက္ စိတ္အနာတရမျဖစ္ဖို ့က ပိုအေရးၾကီးတယ္မိုလား…

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...