မဂၤလာပါရွင္.. ဒီဘေလာဂ္ေလးကို ၂၀၀၆ ၾသဂုတ္လမွာ စတင္ေရးခဲ႔ပါတယ္။ အခုေတာ႔ အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ေဒါ့ကြန္းမွာ စာေတြ ဆက္ေရးေနေၾကာင္းပါ...။
လာလည္ေသာ လူနည္းစု ေမာင္ႏွမမ်ားကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ရွင္။

Sunday, February 22, 2009

မွီျငမ္းမႈ၊ ကူးယူအသုံးျပဳမႈေတြ ျပဳၾကရာ၀ယ္..

ဒီပိုစ္ကိုေရးရန္၊ မ ေရးရန္ကို စဥ္းစားခဲ႕တာ လနဲ႕ခ်ီခဲ႕ပါျပီ။ ဘာျဖစ္လို႕လဲဆိုေတာ႕ လူဆိုတာ (က်မ အပါအ၀င္) ဘယ္သူမွ အမွား မကင္းၾကသူမ်ားမို႕ ရိုးသားစြာ မွားယြင္းမိေသာ လူငယ္မ်ား၊ Copy right law, plagiarism စသည္မ်ားကို တိတိက်က်မသိလို႕ (က်မ ကိုယ္တိုင္လဲ ဒီဥပေဒေတြေဒါင္႕ေစ႕ေအာင္ မသိပါဘူး) လုပ္မိတဲ႕လူငယ္မ်ားကို ဖိျပီးေျပာသလိုျဖစ္မွာစိုးလို႕လဲ အခ်ိန္ေပးျပီး စဥ္းစားပါတယ္။ ေနာက္ဆုံးေတာ႕ ေရးဖို႕ဆုံးျဖတ္လိုက္ပါတယ္။ ဒီပိုစ္ကို တင္ရတဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္က ကုိယ္တိုင္ေလ႕လာ သင္ယူခ်င္လို႕လည္းျဖစ္ပါတယ္။ အားလုံးရဲ႕ ပြင္႕လင္းမွ်တျပီး ရင္႕က်က္ေသာ အျမင္မ်ားကိုလဲ ေမွ်ာ္လင္႕ပါတယ္။ က်မ ေျပာဖူးသလိုပဲ ဒီကိစၥဟာ ျပန္လည္မွ်ေ၀သူမ်ားရဲ႕ intention ေပၚမွာ အမ်ားၾကီးမူတည္လို႕ ဘယ္သူကိုမွ မထိခုိက္ေအာင္ သတိထားေရးေနသည္႕အခါ အမွားအယြင္းပါခဲ႕ရင္ နားလည္ေပးၾကရန္ ေရွးဦးစြာ ေျပာလိုပါတယ္။


ေမြးဖြားလာကတည္းက စကားတတ္ျပီး ေမြးလာတာမဟုတ္တဲ႕ က်မတို႕လူသားေတြ ေန႕စဥ္ေျပာတဲ႕စကားေတြ၊ ေရးသမွ်စာေတြဟာ မွီျငမ္းမႈ၊ ကူးယူအသုံးျပဳမႈေတြနဲ႕ မလြဲပါဘူးတဲ႕.....


ဒါေပမယ္႕ ခံစားခ်က္ေတြ၊ ကဗ်ာေတြ၊ စာေတြ၊ သီခ်င္းသံစဥ္ေတြ၊ စာသားေတြကေတာ႕ တစ္ဦးနဲ႕တစ္ဦး ထပ္တူက်နိုင္ဖို႕က နဲပါတယ္။ စာေပအနုပညာကို တန္ဘိုးထားသူမ်ားဟာ မိမိရဲ႕ ကဗ်ာေတြ၊ စာေတြကို အေျခအေနေပၚမွာမူတည္ျပီး စိန္ေတြ၊ေရႊေတြထက္ တန္ဘိုးထားတတ္ၾကပါတယ္။ ဘေလာဂါအခ်ိဳ႕ကဆိုရင္ သူတို႔ရဲ႕ဖန္တီးမႈေတြကို သားသမီးနဲ႕ေတာင္ တင္စားပါတယ္။ ကိုယ္ေရးတဲ႕စာေတြကို မယူဖို႕၊ ယူျပီး ေ၀မွ်ရင္လဲ အနည္းဆုံးေတာ႕ မူရင္းဖန္တီးသူရဲ႕ အမည္ေလးကို ေဖာ္ျပေပးဖို႕ ထပ္ခါတလဲလဲ ေျပာေနၾကတာ၊ မိမိေရးတဲ႕ စာေတြက သိပ္ေကာင္းေနတယ္ထင္လို႕၊ မိမိကသိပ္ၾကီးက်ယ္ျမင္႕ျမတ္ေနတာဆိုျပီး အထင္ေရာက္လို႕ေတာ႕ မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ္႕ကဗ်ာေတြ၊ စာေတြဟာ သုံးမရေအာင္ ညံ႕ဖ်င္းေနရင္လဲပဲ အျမတ္တနိုးေလးနဲ႕ ျဖစ္တတ္ၾကတာ စာေရးသူ၊ ကဗ်ာေရးသူ အခ်င္းခ်င္းလဲ သိပါတယ္။ ဥပမာ.. ေရႊလက္ေကာက္တစ္ကြင္း ေပ်ာက္သြားရင္ ဆိုင္မွာ ပုံတူျပန္လုပ္လို႕ရပါတယ္။ အသစ္၀ယ္လို႕ရပါတယ္။ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္၊ စာတစ္ပုဒ္၊ သီခ်င္းစာသားတစ္ပုဒ္၊ ပန္းခ်ီတစ္ခ်ပ္ေပ်ာက္သြားရင္ အဲသလို ထပ္တူက်တဲ႕ ကဗ်ာ၊ စာ၊ သီခ်င္း၊ ပန္းခ်ီကားခ်ပ္ကို ထပ္တူက်ေအာင္ ထပ္ေရးဖုိ႕ ထပ္ဆြဲနိုင္ဖို႕က မလြယ္ေတာ႕ပါဘူး။ ဖန္တီးသူရဲ႕ ခံစားခ်က္၊ အေျခအေန၊ အခ်ိန္က၊ ဖန္တီးမႈတစ္ခုကို လုံး၀ ေျပာင္းလဲသြားေစပါျပီ။ ပုံတူတစ္ခု ဘယ္လိုမွ ထြက္မလာေတာ႕ပါဘူး။


အနုပညာကို ေ၀မွ်ခံစားသူေတြကလည္း ကဗ်ာေတြ၊ စာေတြ ေကာင္းလို႕ ေ၀မွ်ခ်င္တယ္၊ ကိုယ္႕ဘေလာ႕ဂ္မွာ တင္ခ်င္ၾကတယ္။ အခ်ိဳ႕က ရိုးသားစြာ မူရင္းေရးသူကို မေဖာ္ျပဘဲ တင္မိတယ္။ အခ်ိဳ႕ကေတာ႕ သူမ်ားစာေတြကို ကိုယ္ေရးသလို လူေတြ ထင္ေယာင္ထင္မွားျဖစ္ေအာင္ လုပ္ျပီးတင္တတ္ၾကတယ္။


mywinterdream.gif

အေပၚက စကရင္ေရွာ႕မွာဆိုရင္ စာေရးသူဟာ က်မရဲ႕ ေဆာင္းအိပ္မက္ထဲက စာသားေတြကို ျဖတ္ေတာက္ျပီး သူ႕စာေလးထဲမွာ ျဖတ္ကပ္ညွပ္ထားပါတယ္။ က်မ စိတ္ထဲမွာေတာ႕ “ေၾသာ္.. သူ.. ငါေရးတဲ႕ ဒီစာသားေတြကို ေတာ္ေတာ္ေလးၾကိဳက္နွစ္သက္သြားတာပါလား” လို႕ ျဖစ္သြားပါတယ္။ အမွန္ေျပာရရင္ေတာ႕ ၀မ္းသာမိပါတယ္။ က်မရဲ႕ စာသားအခ်ိဳ႕ဟာ စာဖတ္သူအခ်ိဳ႕ကို “ထိ” သြားေစတာကို။ ဆက္ျပီး ဒီဆိုက္ဒ္ေအာက္က စာေရးသူရဲ႕ ေအာက္က စာကို ဖတ္ရေတာ႕ ဒီတစ္ခါ “ထိ” သြားသူကေတာ႕ က်မ ပါပဲ။ “အခြင္႕ရွိေစခ်င္” ဆိုတာကို က်မ ၀ိုင္းျပထားပါတယ္။ ဖတ္ၾကည္႕ၾကပါ။



mywinterdream2.gif

က်မ အဲဒီမွာ စိတ္မေကာင္းေတာ္ေတာ္ေလး ျဖစ္သြားတယ္။ ကိုယ္ခ်င္းစာသြားတယ္။ သူတို႕မွာ ျမိဳ႕ေပၚကို တက္လာမွ အင္တာနက္ဆိုတာကို ဖြင္႕ၾကည္႕ျဖစ္တယ္။ က်မလဲ ရန္ကုန္မွာ အင္တာနက္ ထိုင္ဖူးပါတယ္။ ကြန္နက္ရွင္က ေကာင္းလိုက္၊ မေကာင္းလိုက္ ၾကဳံရဖူးပါတယ္။ ဒီလိုအေျခအေန၊ အခ်ိန္အခါမ်ိဳးမွာ က်မရဲ႕ စာေလးေတြကို ျပန္လည္ခံစားျပီး ျဖတ္၊ကပ္၊ညွပ္ လဲ က်မ ဘာမွကို မေျပာလိုေတာ႕ပါဘူး။ ဒါဟာ ဆယ္ရွစ္နွစ္ မျပည္႕ေလာက္ေသးတဲ႕ ကေလး တစ္ေယာက္ေယာက္လဲ ျဖစ္နိုင္ပါတယ္။ ေကာ္ပီရိုက္တို႕ ပေလဂ်ာရစ္ဇင္မ္ တို႕ကို ဘာမွ မသိသူတစ္ဦးဦးလဲ ျဖစ္နိုင္ပါတယ္။


ေအာက္မွာ ေဖာ္ျပထားတဲ႕ စာကေတာ႕ က်မ၏ နွလုံးသည္းပြတ္ ခ်စ္သူ႕အိမ္ ကေလးကို စာေရးသူ ဘေလာဂါမေလးတစ္ဦးက ေဖာ္ျပျပီး အမည္ မထည္႕ထားပါဘူး။ သူလဲပဲ ဘာအခက္အခဲရွိလဲ မသိနိုင္ပါဘူး။ သူ႕ကို ငဲ႕ညွာတဲ႕ အေနနဲ႕ က်မ သူ႕အမည္၊ ဆိုက္ဒ္ အမည္ကို ဖ်က္ထားပါတယ္။


chitthuhouse1.gif

chitthuhouse2.gif

(မည္သုိ႕ပင္ျဖစ္ေစ… ဒီလိုလုပ္လိုက္တယ္ဆိုရင္ ဆင္႕ပြားကူးယူ တင္ျပသူဟာ မရည္ရြယ္ေပမယ္႕ စာဖတ္သူမ်ားကို မေလးမစားလုပ္မိသလို ျဖစ္သြားတတ္ပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႕လဲဆိုေတာ႕ စာဖတ္သူမ်ားဟာ မူရင္းဖန္တီးသူကို သိခြင္႕ရွိပါတယ္) အခ်ိဳ႕ ဆင္႕ပြားေ၀မွ်သူေတြကေတာ႕ စကားလုံးေတြကို ျပင္ျပီးကို တင္ၾကတယ္။ ဒီေနရာမွာ စကားလုံးေတြကို ျပင္လိုက္ျပီဆိုကတည္းက မူရင္းဖန္တီးသူရဲ႕ ဆိုလိုရင္းအဓိပၸယ္ဟာ အနည္းနဲ႕အမ်ား ေျပာင္းသြားပါျပီ။ ဒါကို မုရင္းေရးသူေတြအေနနဲ႕ မည္သူကမွ နွစ္သက္လိမ္႕မယ္လို႕ မထင္ပါဘူး။



ေကာ္ပီရိုက္ဥပေဒဟာ မူရင္းဖန္တီးသူေတြရဲ႕ ဖန္တီးမႈေတြကို ကာကြယ္ထားျခင္းျဖစ္ပါတယ္တဲ႕…
က်မ အဂၤလိပ္လိုပဲ တိုက္ရိုက္ေရးျပပါေတာ႕မယ္။

According to Copyright.gov: Copyright is a form of protection provided (….) to the authors of “original works of authorship,” including literary, dramatic, musical, artistic, and certain other intellectual works. This protection is available to both published and unpublished works.


ဒီသတ္မွတ္ခ်က္ဟာ ထုတ္ေ၀ျပီးသားအရာေတြေကာ၊ ခုလို အြန္လိုင္းေပၚက စာေတြပါ သက္ေရာက္ပါတယ္။


အြန္လိုင္းေပၚက စာေတြကို ဘာသာျပန္ၾက၊ ကူးယူေဖာ္ျပ ၾကတဲ႕အခါမွာ ဘယ္လိုေတြကိုင္တြယ္ရမလဲဆိုတာ ဒီဆုိက္ဒ္မွာ ေဆြးေႏြးထားၾကပါတယ္။ (က်မ ထိုဆိုက္ဒ္ကို ခြင္႕ေတာင္းျပီး အခ်ိဳ႕အပိုဒ္ေတြကို ျပန္ေရးျပထားပါတယ္)


ဘာျဖစ္လို႕လဲဆိုေတာ႕ က်မ ဟာ ဘာသာျပန္ဖူးပါတယ္။ ေအာ္၀ဲလ္ရဲ႕ ဆင္ပစ္ျခင္း က်မဆိုက္ဒ္မွာ တင္ဖူးပါတယ္။ က်မ ဘာသာျပန္တိုင္းလဲ မူရင္းစာေရးသူမ်ားကို အျမဲေဖာ္ျပပါတယ္။ မ်ားမ်ားလဲ မျပန္ျဖစ္ပါဘူး။ မျပန္နိုင္တာေကာ၊ ကိုယ္႕ခံစားခ်က္မဟုတ္ေတာ႕ ျမန္မာစာ ေထာက္ေနတာေကာ၊ ကိုယ္႕ဟာကိုယ္ေရးတာ ပိုအားသန္လို႕ေကာ စတဲ႕အခ်က္ေတြေၾကာင္႕ပါ၊ ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူး။ ပညာရွင္မ်ားရဲ႕ အနွစ္နွစ္အလလက research လုပ္ထားတာေတြ၊ စာေရးဆရာ ေအာ္၀ဲလ္ရဲ႕ ခံစားခ်က္ေတြကို က်မ ရွာေဖြေတြ႕ရွိတဲ႕ပုံ၊ ခံစားေရးဖြဲ႕ထားတဲ႕ ပုံစံမ်ိဳး မလုပ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ္႕ စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္းေတြအရ ဒီလိုေတာင္ မလုပ္ရဘူးဆိုပါတယ္။ ဒါေတြဟာ unauthorized translation ေတြျဖစ္ပါတယ္တဲ႕။


ဒီေနရာမွာ fair use ဆိုတာ ပါလာပါျပီ။ အခ်ိဳ႕ဘာသာျပန္သူေတြဟာ အျမတ္အစြန္းမရဘဲ ေ၀မွ်ရုံတင္ၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ္႕လည္း တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ အျမတ္အစြန္းရလာတဲ႕အခါမွာ (ေငြေၾကးနဲ႕ပဲ တိုင္းတာလို႕ မရတဲ႕ အျမတ္အစြန္း -- ဥပမာ၊ ေက်ာ္ၾကားမႈ၊ လူအထင္ၾကီးခံရမႈ) ျဖစ္လာတဲ႕အခါမွာ မူရင္းစာေရးသူေတြဟာ လိုင္စင္ခေတာင္းခြင္႕ရွိနိုင္ပါတယ္တဲ႕။ ဒါမွမဟုတ္ သူတို႕ရဲ႕ အမည္မ်ားကို မိမိဆိုက္ဒ္မွာ တင္ခိုင္းလာနိုင္ပါတယ္တဲ႕။ တစ္ကယ္ေတာ႕ ဘာသာျပန္တဲ႕ ေနရာမွာ သုံးေလးပိုဒ္ကိုသာ ျပန္ခြင္႕ရွိျပီး က်န္တာေတြကို လင္႕ခ္နဲ႕ ေဖာ္ျပၾကဖို႕ အၾကံေပးၾကပါတယ္။ ကိုယ္နဲ႕ မူရင္းစာေရးသူနဲ႕ နွစ္ဦးသေဘာတူခ်က္ရွိတယ္ဆိုရင္ေတာ႕ ဒါဟာ ခ်ြင္းခ်က္တစ္ခု ျဖစ္ပါတယ္။


ဒီေနရာမွာ က်မ ေတာ္ေတာ္ေလးေတြးမိပါတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာ ဘာသာျပန္၀တၳဳေတြ၊ ေနာက္ အမ်ိဳးသားစာေပဆုရတာေတြ။ က်မ လိုက္လို႕မမွီေတာ႕ပါဘူး။ ဘာသာျပန္ဆရာၾကီး၊ ဆရာမၾကီးမ်ားဟာ မူရင္းစာေရးသူေတြနဲ႕ စကားေျပာျပီး၊ ခြင္႕ရျပီးမွ ဘာသာျပန္တာလား၊ အျမတ္အစြန္းေတြကိုခြဲေ၀ယူသလား က်မ မသိပါ။ သူတို႕ ဘာသာမျပန္ရင္လဲ က်မ တို႕လူမ်ိဳးေတြ၊ အထူးသျဖင္႕ အဂၤလိပ္စာမတတ္သူေတြဟာ ေလထန္ကုန္းလို စာေတြကို မဖတ္ၾကရေတာ႕ဘူးလား။ နိုင္ငံျခားစာေပေတြကို မသိရေတာ႕ဘူးလား။ unauthorized translation ေတြ မလုပ္ရလို႕.. အဂၤလိပ္စာတတ္သူ၊ စာတတ္ေပတတ္၊ ပညာတတ္ေတြပဲ ဒီလိုစာေတြကို ဖတ္ၾကရေတာ႕မွာလား၊ စသျဖင္႕ ေတြးမိပါတယ္။ ဒီလိုမ်ိဴး မိမိ လူမ်ိဳး စာေပဗဟုသုတ ျပည္႕၀ေရးဘက္ကေတြးရင္၊ ရွိသမွ် စာအုပ္ေကာင္းေတြ (စာေပ၊ နည္းပညာ၊ ေဆာင္းပါး) ေတြကို တတ္နိုင္သမွ် အကုန္ဘာသာျပန္ျပီး အျမတ္အစြန္း၊ အမည္ မယူဘဲ အကုန္ေ၀မွ်ခ်င္စိတ္ေပါက္လာၾကမွာပါပဲ။ ဒါေပမယ္႕ ငါ႕တုိင္းျပည္၊ ငါ႕လူမ်ိဴး၊ ငါ.. ငါ.. ငါ.. မေတြးဘဲ မူရင္းစာေရးသူေတြ၊ အနွစ္နွစ္အလလ ရွာေဖြေလ႕လာျပီးမွ စာအုပ္ထုတ္ထားသူေတြ ဘက္ကေကာ ဘယ္လိုခံစားရမလဲလို႕ ေတြးမိဖို႕လဲ လိုပါတယ္။ (ဒီေနရာမွာ ကၽြမ္းက်င္သူမ်ားရွိပါက က်မကို ျမန္မာနိုင္ငံ ဘာသာျပန္စာေပအသင္းအေၾကာင္း အနည္းငယ္ ေ၀မွ်ေပးေစလိုပါတယ္ရွင္။)


ဒါဆို.. က်မတို႕ ဘာလုပ္ၾကမလဲ…. ခုေလာေလာဆယ္ အြန္လိုင္းေတြေပၚမွာ၊ အထူးသျဖင္႕ အျခားဆိုက္ဒ္ေတြကေန ၀တၳဳပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ေဆာင္းပါးပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ကဗ်ာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ နညး္ပညာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဘာသာျပန္ကူးယူေဖာ္ျပရင္ ဘယ္လိုလုပ္ၾကရမလဲ…


သူတို႕က အၾကံေပးပါတယ္။




ေငြေၾကးအျမတ္အစြန္းလုံး၀ မယူရပါဘူးတဲ႕။




စာတစ္ခုလုံးကို ဘာသာမျပန္ရပါဘူးတဲ႕။ သူမ်ားစာတစ္ပိုဒ္ေပၚမွာ criticism ပဲလုပ္လုပ္၊ review ပဲလုပ္လုပ္၊ ၀တၳဳတစ္ခုလုံး၊ ေဆာင္းပါးတစ္ခုလုံးကို မလုပ္ရပါဘူးတဲ႕။ အြန္လိုင္းေပၚမွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္.. အကုန္လုံးကို လုံး၀ ဘာသာမျပန္ရပါဘူးတဲ႕။ ျပန္ခ်င္ရင္ ေကာ္ပီရိုက္ကို ကိုင္ေဆာင္သူကို ဆက္သြယ္ရပါမယ္တဲ႕ (ေအာ္၀ဲလ္ရဲ႕ ေျမးကို က်မ မရ၊ ရေအာင္ ဆက္သြယ္ရေတာ႕မယ္ထင္ရဲ႕)



မူရင္းစာေရးသူကို လူေတြ ျမင္သာထင္ရွားတဲ႕ ေနရာမွာ ရွင္းလင္းစြာ ေဖာ္ျပရမယ္တဲ႕။ ကိုယ္ေရးသလိုလိုနဲ႕ မူရင္းစာေရးသူကို ေဖာ္ျပတယ္ဆိုရုံ ေခ်ာင္ေလးထဲမွာ ေသးေသးေလး ကပ္ထားတာမ်ိဳး မလုပ္ရပါဘူးတဲ႕။

ဒီလိုအခ်က္ေတြ လိုက္နာတယ္ဆိုတာေတာင္မွ ဘာသာျပန္သူဟာ မိမိကုိယ္ကို fair user လို႕လဲ ယူဆလို႕ မရေသးပါဘူးတဲ႕။



ဒီလိုနဲ႕ အထက္ေဖာ္ျပထားတဲ႕ ဆိုက္ဒ္မွာ ေဆြးေႏြးခ်က္ေတြက စာမ်က္နွာ နွစ္ဆယ္ခန္႕ရွိလာပါတယ္။ ဆက္သာဖတ္ၾကည္႕ၾကပါေတာ႕ရွင္။
မည္သို႕ပင္ျဖစ္ေစ.. အြန္လိုင္းေပၚမွာ စာေရးေနသူမ်ား အားလုံးကို ကိုယ္စားျပဳျပီး မေျပာနိုင္ေပမယ္႕ က်မ အေနနဲ႕ကေတာ႕ က်မ စာမ်ားကို ကူးယူေဖာ္ျပမည္ဆိုပါက ျဖတ္ေတာက္ျခင္း၊ ျဖည္႕စြက္ျခင္း မျပဳလုပ္ရန္ နဲ႕ အိမ္႕ခ်မ္းေျမ႕ အမည္ေလးကို ျမင္သာတဲ႕ ေနရာမွာ ေဖာ္ျပေပးပါရန္ ေတာင္းပန္အပ္ပါတယ္။ ခြင္႕ေတာင္းစရာလဲ မလိုပါဘူး။ စာပို႕စရာလဲမလိုပါဘူး။ က်မ အမည္ေလးထည္႕ေပးရင္ ေက်နပ္ပါျပီလို႕ ေလးစားစြာနဲ႕ ပန္ၾကားရင္း ဤရွည္လ်ားလွေသာ ပိုစ္ကို အဆုံးသတ္လိုက္ပါတယ္ရွင္။

hut1.png



Comments from Ainchannmyay.com


မေလးေရ ေရးသင့္တဲ့ ပို႕စ္ေလးပါ။ မူပိုင္ခြင့္ေတြနဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး အျပစ္တင္ေ၀ဖန္တာမဟုတ္ပဲ အျပဳသေဘာေဆာင္တဲ့ သတင္းအခ်က္အလက္ေတြ ကိုယ္သိသမွ် ဗဟုသုတ ေ၀မွ်ဖုိ႕ အတြက္ ဆက္ၿပီး အေသးစိတ္ ေဆာင္းပါးေလးေတြ ေရးခ်င္တဲ့ ဆႏၵရွိပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ေတြက နည္းနည္းေလး စတာနဲ႕ အျပစ္တင္မလို႕လား လို႕ defensive ျဖစ္ပံုေပၚတာနဲ႕ ခ်ိန္ေနတာပါ။ fair use နဲ႕ limitation & exception ေတြအေၾကာင္းကို ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။
အဆင္ေျပရင္ တပတ္တၾကိမ္ ျဖစ္ျဖစ္ ႏွစ္ပတ္တၾကိမ္ျဖစ္ျဖစ္ ဘေလာ့ဂ္မွာ ဆက္ေရးဖို႕ စဥ္းစားေနပါတယ္။
Comment by ပန္ဒိုရာ — February 22, 2009 @ 2:00 am

အဲ… မေလး… ညီမနဲ့သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ေပါင္းျပီိး ဘာသာျပန္ေနတဲ့ Blog တစ္ခုရွိတယ္..။ မူရင္းကဂ်ပန္လိုပါ..။ အဲဒီစာအုပ္ကို English လိုျပန္ထားတဲ့ Blogေတြဖတ္ျပီး ညီမနဲ့သူငယ္ခ်င္းက ၾကိဳက္တာနဲ့ ျမန္မာလိုျပန္ဖို့ဆံုးျဖတ္ျပီး ျပန္ၾကပါတယ္..။ English လိုျပန္ထားတဲ့ blog ပိုင္ရွင္ေတြဆီေတာ့ မျပန္ခင္ကMail ပို့ျပီးခြင့္ေတာင္းထားပါတယ္..။ မူရင္းဂ်ပန္ေကာပီရိုက္ကိုင္ေဆာင္သူကိုရဲ့ ခြင့္ျပဳခ်က္မရွိေတာ့ Credit ေပးထားေပမယ့္လည္း ေကာ္ပီရိုက္ဥပေဒျငိေနျပီထင္တယ္..။ ဘယ္လုိဆက္လုပ္ရပါ့ “ညီမတို့ရဲ့ Blogကို မေလးအားရင္နည္းနည္းေတာအၾကံေပးပါဦးေနာ္… http://diary-with-tears.blogspot.com ပါရွင့္..
Comment by Phu Phu + ႏွင္း — February 22, 2009 @ 2:16 am

သူတို႕ေတြလည္း ျငင္းခုန္ေနၾကဆဲပါပဲ။ ေလာေလာဆယ္ ေျပာႏိုင္တာက တခုပါပဲ။ ဥပေဒဆိုတာ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းရဲ႕ လိုအပ္ခ်က္အရ ေပၚေပါက္လာခဲ့ပါတယ္။ လက္ရွိ သတ္မွတ္မႈေတြဟာ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းရဲ႕ လိုအပ္မႈေတြနဲ႕ မကိုက္ညီႏိုင္ေတာ့တဲ့အခါ လိုက္ေလ်ာညီေထြ ျဖစ္လာသင့္တာပါပဲ။ တိုးတက္ေနတဲ့ နည္းပညာကိုလည္း ထည့္စဥ္းစားၿပီး အက်ိဳးစီးပြားမတူၾကတဲ့ အုပ္စုအသီးသီးအတြက္ အျဖစ္ႏိုင္ဆံုးေတြကို ျပန္သတ္မွတ္ဖို႕လိုတယ္။
လူသန္းေပါင္းမ်ားစြာဘ၀မွာ ေန႕စဥ္ေန႕တိုင္း ေနရင္းထုိင္ရင္း မလႊဲမေရွာင္သာ ခ်ိဳးေဖာက္ေနရၿပီး အျပစ္ရွိေနရတာကေတာ့ သဘာ၀မက်ပါ။ ဗဟုသုတ နည္းပညာမရွိလို႕ ဆင္းရဲရတယ္။ ဆင္းရဲပါတယ္ ဆိုမွ ဆင္းရဲတြင္းကလြတ္ဖို႕ ဗဟုသုတ နည္းပညာေတြကို မတန္တဆ ၀ယ္ယူရမယ္ ဆိုတာကလည္း မျဖစ္ႏိုင္ပါ။
ကိုယ့္အခြင့္အေရးေတြကို ကိုယ္သိဖို႕နဲ႕ ေျပာေရးဆိုခြင့္ရွိဖို႕ ေျပာတတ္ဖို႕ ေတာ့လိုမယ္။ ႏိုင္ငံအဆင့္ဆိုရင္ေတာ့ အုပ္ခ်ဳပ္သူမ်ားက ကိုယ္စားျပဳၿပီး တာ၀န္ပိုရွိသင့္ပါတယ္။ ႏိုင္ငံတကာ အဆင့္က်ေတာ့လည္း ဒီလိုျပႆနာေတြ ေျဖရွင္းဖို႕ဖြဲ႕ထားတဲ့ အဖြဲ႕အစည္းေတြက ထိထိေရာက္ေရာက္ လုပ္သင့္ၾကတယ္။
Comment by ပန္ဒိုရာ — February 22, 2009 @ 2:18 am |

ေရးသင့္တဲ့ အေၾကာင္းမို႕လို႕ ေရးတာပဲဗ်ာ… ေရးခြင့္ရွိပါတယ္… လိုအပ္ရင္လည္း ဆက္ျပီးေတာ့ ေရးေနရဦးမွာပါပဲ…
Comment by ေအာင္သာငယ္ — February 22, 2009 @ 3:26 am

အစ္မ..ပို႔စ္ဖတ္ျပီး ခ်က္ခ်င္း သတိရသြားလို႕ က်ေနာ့္ စာတစ္ပိုဒ္ ကူးထားတာလည္းေတြ႕႔မယ္ထင္တယ္
လိပ္ျပာမသန္႕လို႕႕ ဒီမွာေတာ့ လာေျပာတာ အစ္မပို႔စ္မွာ ထပ္ျပည့္ခ်င္လည္း့ျဖည့္လိုက္ေလေနာ့္ ။
http://www.maungmyo.co.cc/2008/10/blog-post_15.html ဒီပို႔စ္က
ဒီေနရာမွာ…
အခ်စ္ နဲ႕. အမုန္း မရွိသလို…
သံေယာဇဥ္နဲ႕ တိမ္းမူမႈေတြ မရွိဘူး…။
မနာလိုမႈေတြ နဲ႕ ျငဴစူမႈေတြလဲ မရွိ သလို…
ရင္ခုန္သံေတြနဲ႕ ၾကည္နႈးမႈေတြလဲ မရွိဘူး…။
က အစ္မေရးထားတဲ့ ဒီေနရာမွာ ကဗ်ာက က်ေနာ္ ယူသံုးလိုက္တာပါ က်ေနာ္ ေရးထားတဲ့ ကဗ်ာနဲ႔ တိုက္ဆိုင္ေနတာေကာ ေနာက္ေတာ့ အစ္မ ကဗ်ာကို ခ်က္ခ်င္း သတိရသြားလို႕ ကူးယူလိုက္တယ္ နာမည္ေဖာ္ဖို႕က် က်ေနာ္ေ၇းထားတဲ့ အဲ့ပိူ႔စ္က ရိုင္းတဲ့ ဘက္ကို ေရာက္ေနတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ပါ ။ အစ္မ ရဲ့ ေနာက္ဆံုးပို႔စ္မွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ထပ္ျဖည့္ခ်င္လည္း ျဖည့္ပါ ဒါမွမဟုတ္ က်ေနာ့္ ဘေလာ့မွာပဲ တင္ျပီး ျပန္ရွင္းျပရမလား ေျပာေနာ့္ ။ ဒီတိုင္းၾကီး ျငိမ္ေနရတာ ခိုးထားျပီး မသိဟန္ေဆာင္ေနတယ္ လို႕ ခံစားရလို႔ ။
အဲ့တုန္းကေတာ့ ဒီေလာက္ထိ ကိုယ့္ကိုယ္ကို စာေရးသူရဲ့ ဦးေႏွာက္ေဖာက္စားသလိုျဖစ္မိမယ္ဆိုတာ တကယ္ကိုမသိခဲ့တာေတာ့ အမွန္ပဲ ခုေတာ့ အျပစ္ၾကီးၾကီး တစ္ခု က်ဳဴးလြန္မိျပီး ၀န္ခံေျဖရွင္းေတာင္းပန္ဖို႕ အသင့္ပါ ေၾကာင္ေခါင္းျဖတ္စက္နဲ႔ ျဖတ္ေစဆိုလည္း ခံပါ့မယ္ ထပ္ျဖည့္လိုက္ေနာ့္ အစ္မ ေက်းဇူးပါ ဒီပို႔စ္က ဗဟုသုတ ေတာ္ေတာ္ ရေစျပီး အက်ိဳးရွိတာေတာ့ အမွန္ပါပဲ ။
Comment by ေမာင္မ်ိဳး — February 22, 2009 @ 3:36 am

ပန္ဒိုရာ.. မပန္ေရးမယ္ဆိုတာ ေကာင္းတယ္။ မေလးအပါအ၀င္ စာေရးသူေရာ စာဖတ္သူ အားလုံးတြက္ အက်ိဳးရွိပါတယ္။
Phu Phu + ႏွင္း .. မူရင္းဂ်ပန္ေကာပီရိုက္ကိုင္ေဆာင္သူကို ဆက္သြယ္နိုင္ရင္ေတာ႕ အေကာင္းဆုံးျဖစ္မယ္ထင္တယ္ညီမေလးတို႕။ မေလးလဲ မသိဘူး။ ခရက္ဒစ္ ေပးထားတယ္ဆို လုံေလာက္ေလာက္ပါျပီ (ထင္တယ္ေနာ္.. ) မေလးေတာင္ တင္ထားဖူးတဲ႕ ဂူဂဲလ္က ပုံအခ်ိဳ႕ေတြ အကုန္ထျဖဳတ္ရမလိုျဖစ္ေနတယ္။ တကယ္စည္းကမ္းလိုက္နာသူဆိုရင္ လင္႕ခ္ေပးရုံေတာင္ မရဘူးတဲ႕ ေျပာတာပဲ ညီမေရ..။ မပန္ဟာ သူေရးရင္ နဲနဲဖတ္ၾကည္႕ပါလား၊ မေလး လဲေစာင္႕ဖတ္လိုက္ဦးမယ္။ ဟိုဆိုက္ဒ္မွာလဲ သူတို႕အခ်င္းခ်င္းေဆြးေႏြးထားတာေတြလဲရွိတယ္။ အရာအားလုံးက မႈန္၀ါး၀ါးေတြပဲ။ အတတ္နိုင္ဆုံးက သူမ်ားဟာကို ကိုယ္႕ဟာလို လုပ္ျပီး စာဖတ္သူေတြကို မလွည္႕စားရင္ဘဲ အဆင္ေျပေလာက္ပါျပီ။
ေအာင္သာငယ္.. ဒီလိုပဲ က်မတို႕ ၾကိဳးစားရမယ္ထင္ပါတယ္ရွင္။ မိမိတြက္ေကာ.. ကေလးေတြတြက္ေကာ.. ေနာင္ စာေပေလာကအတြက္ပါ။
ေမာင္မ်ိဳး.. ေမာင္မ်ိဳး ကို အမ ခြင္႕ေပးျပီးသားေလ။ ဒီကိစၥက ေမာင္ေလးပိုစ္နဲ႕လုံး၀ မဆိုင္ဘူး၊ ဘာအျပစ္မွရွိသလိုျဖစ္မေနနဲ႕ေတာ႕။ ေမာင္မ်ိဳးလဲ အမဆီက ခြင္႕ေတာင္းသြားတာပဲ။ အမလဲ သေဘာတူတာပဲ။ ေၾကာင္ေတာ႕ ေခါင္းမျဖတ္ရဲပါဘူးေတာ္..
Comment by မေလး — February 22, 2009 @ 4:05 am

အစ္မေရ ဒီပို႔စ္ေလးကတစ္ကယ္ေကာင္းတယ္..။ အစ္မေၿပာသလိုဘဲ စာေတြကိုထပ္တူက်ေအာင္ၿပန္ေရးဖို႔ဆိုတာ တကယ္မလြယ္ဘူး..။ copyright အေၾကာင္းေတာ္ေတာ္ေလ့လာရဦးမယ္… ။ ကိုယ့္ေရးထားတဲ့စာကို တစ္ၿခားလူကအမည္မေဖာ္ၿပဘဲတင္ထားတာကို ေတြ႔တဲ့အခါခံစားရတာကို နားလည္ပါတယ္..။ ေက်ာင္းတုန္းကလည္းအဲသလိုမ်ဳိးေပါ့.. စာစီစာကံုၿပိဳင္ပြဲေလ.. ကၽြန္ေတာ္က ဒုတိယရတယ္.. ပထမရတဲ့လူရဲ႔ စာစီစာကံုးကိုၿမိဳ႔နယ္႐ံုးကိုပို႔ရမယ္ေလ..။ သူကလက္ေရးမလွေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္လက္ေရးနဲ႔ ၿပန္ကူးေရးခိုင္းၿပီး တင္ေပးလိုက္တယ္.. ။ အဲဒီတုန္းက တကယ့္ကို ေအာင့္သက္သက္နဲ႔ကူးေပးလိုက္ရတယ္.. (ဆရာမေတြကိုလည္းေၾကာက္ရတယ္ေလ)။
Comment by Evergreen Phyo — February 22, 2009 @ 5:51 pm

မေလး ေရးသင့္ပါတယ္။ မသိေသးလုိ႔ မွားတဲ့လူေတြလည္း သိသြားတာေပါ့။ ပုံရိပ္လည္း ကုိယ့္စာေလးေတြကုိ ေကာင္းသည္ ျဖစ္ေစ မေကာင္းသည္ ျဖစ္ေစ တန္ဖုိးထားမွာပါ။ မေလးရဲ႕ အျပဳသေဘာ ေဆာင္တဲ့ ေ၀ဖန္ခ်က္ကုိ ေလးစားပါတယ္။ ဒါနဲ႔ အီးေမးလ္ေလး ရလားမသိဘူး။ အေၾကာင္းျပန္ပါဦး။
Comment by ပုံရိပ္ — February 22, 2009 @ 7:33 pm

Evergreen Phyo... ကိုျဖိဳးခံစားခ်က္ကို မေလး နားလည္တယ္။ ဆရာမေတြကလဲ အရွိကိုအရွိတုိင္းလက္ခံနိုင္ရင္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းလိုက္မလဲေနာ္..
ပုံရိပ္ .. မေလး အီးေမးလ္ ျပန္ပို႕ထားတယ္။ ေက်းဇူးပုံရိပ္ေရ..။
Comment by မေလး — February 23, 2009 @ 1:40 am

မေလးေရ… ညီမတို့လည္း Ayaနဲ့ တျခားEnglishလိုျပန္တဲ့သူေတြကို Credit ေပးထားရင္အဆင္ေျပတယ္ထင္ပါတယ္.. မအားတဲ့ၾကားက ညီမတို့ blogကိုလာလည္သြားတာေက်းဇူးပါရွင္…
Comment by Phu Phu — February 23, 2009 @ 6:44 am



No comments:

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...