မဂၤလာပါရွင္.. ဒီဘေလာဂ္ေလးကို ၂၀၀၆ ၾသဂုတ္လမွာ စတင္ေရးခဲ႔ပါတယ္။ အခုေတာ႔ အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ေဒါ့ကြန္းမွာ စာေတြ ဆက္ေရးေနေၾကာင္းပါ...။
လာလည္ေသာ လူနည္းစု ေမာင္ႏွမမ်ားကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ရွင္။

Monday, February 09, 2009

ဂုဏ္မက္သူ (၆)

ျမနွင္း ေလဆိပ္ကိုေရာက္ေတာ႕ ျမနွင္းတက္ရမည္႕ ေက်ာင္းက စီစဥ္ထားေပးသည္႕အတိုင္း ျမနွင္းကို ဂ်ပန္မ တစ္ဦးက လာၾကိဳသည္။ ျမနွင္းမွာ အ၀တ္အစား အသုံးအေဆာင္ကလဲ မ်ားမ်ားမပါသျဖင္႕ အေဆာင္ကို ရထားနွင္႕သာ ထြက္လာခဲ႕ၾကသည္။ အလြန္ရႈပ္ေထြးျမန္ဆန္ေသာ ရထားလမ္းေၾကာင္းမ်ားကို ျမနွင္း တေမ႕တေမာေငးေနမိသည္။ ဆံပင္မ်ားကို ပြေယာင္းေယာင္းၾကီး မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ ျပင္ဆင္ထားေသာ ဂ်ပန္လူငယ္မ်ား၊ စကတ္တိုတိုမွာ တမင္စတိုင္ထုတ္ျပီး လမ္းေလွ်ာက္သည္မို႕လားမသိ၊ ေျခခြင္သေယာင္ အခ်ိဳ႕ေသာ ဂ်ပန္မေလးမ်ားကို အံ႕ၾသတၾကီးေငးၾကည္႕ေနမိသည္။ လာၾကိဳသည္႕ ဂ်ပန္မ နွင္႕ အဂၤလိပ္လိုတစ္၀က္၊ ဂ်ပန္လိုတစ္၀က္နွင္႕ နွစ္ေယာက္လုံးၾကိဳးစားျပီး စကားေျပာရသည္မွာ ေပ်ာ္စရာလဲေကာင္း၊ စိတ္ညစ္စရာလဲေကာင္းေနသည္။ သည္လိုနွင္႕ တစ္လေထာက္ပံ႕ေၾကး ယန္းေငြ နွစ္ေသာင္းနီးပါးနွင္႕ ေလာက္ငေအာင္ သုံးနိုင္ရုံသာမက အေမ႕အတြက္ ေငြပိုေလး ပါသြားလို ပါသြားျငား အေဆာင္နွင္႕ေက်ာင္းက အတန္ငယ္ေ၀းေသာ္လည္း နွစ္နွစ္တာလုံးလုံး ျမနွင္း လမ္းေလွ်ာက္ခဲ႕သည္။


*********


ေက်ာင္းအေဆာင္ျပဴတင္းေပါက္မွ ညို႕ညိဳ႕မိႈင္းမိႈင္းေကာင္းကင္ၾကီးကို ျမင္တိုင္း အေမ႕ကိုေကာ ဆန္းသစ္ကိုပါ လြမ္းသည္႕စိတ္က ေပၚေပၚလာတတ္သည္။ သည္အသက္အရြယ္ၾကီးေရာက္ေနသည္႕တိုင္ေအာင္ ရုံးမွအိမ္ျပန္ေရာက္တိုင္း ထမင္းစားပြဲ အဆင္သင္႕ျဖစ္ေနေစေသာ မိခင္၏ ဂရုစိုက္မႈမ်ား၊ မိခင္လက္ရာ ပူပူေႏြးေႏြးမ်ားကို လြမ္းဆြတ္ေနမိသည္။ ဆန္းသစ္ကို သတိရမိသည္႕စိတ္ကိုေတာ႕ နာသည္႕စိတ္နွင္႕ ေျဖရင္း အခ်ိန္ေတြကို ကုန္ဆုံးေစခဲ႕သည္။



သည္လိုနွင္႕ နွစ္နွစ္တာ ကာလကိုလြန္ေျမာက္ျပီး ျမနွင္း လြမ္းဆြတ္ရပါေသာ မိခင္၏ရင္ခြင္သုိ႕ ျပန္ေရာက္လာခဲ႕သည္။ ဂ်ပန္မွ ပညာေတာ္သင္ ျပန္ေရာက္လာသည္မွာ လ အနည္းငယ္ၾကာျမင္႕ျပီျဖစ္ေသာ ျမနွင္း အိမ္က်ဥ္းက်ဥ္းေလး၏ နံနဲ႕ေသာ ဧည္႕ခန္းထဲမွာ ျမနွင္းတစ္ခါမွ် မသိေသာ ေယာကၤ်ားသားမ်ားနွင္႕ ရုတ္တရက္ ျပည္႕နွက္ေနေတာ႕သည္။ ညေနေစာင္းျပီဆိုလွ်င္ ျမနွင္းတို႕ ျခံ၀ိုင္းေလးေရွ႕မွာ လာလာရပ္တတ္ေသာ ေခတ္ေပၚကားမ်ား၊ အိမ္ေရွ႕က ညိဳညစ္ညစ္ စားပြဲေလးေပၚတြင္လည္း အေမ႕တြက္ ျဖစ္သည္ဆိုေသာ စားစရာမ်ား၊ ကိတ္မုန္႕မ်ား နွင္႕ ေနာက္ဆုံးေပၚ ပိတ္စဆန္းမ်ားက ျမနွင္းကို ၾကိတ္ျပီး ရယ္ေမာေစသည္။

ရပ္ကြက္ထဲမွာ စာအုပ္ဆုိင္သြားသည္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ သူငယ္ခ်င္းမ်ား၏ အိမ္ကိုသြားသည္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ လူေတြက ရုတ္တရက္ၾကီး ျမနွင္းကို ပိုမိုေလးစားသည္႕ အရိပ္အေယာင္မ်ားကို ျမင္ေနရသည္။


"ခဏျပန္လာတာလား"
"ျပန္ထြက္မွာလား"
"ဘယ္ေတာ႕ ျပန္သြားဦးမွာလဲ"
စသည္႕ ေမးခြန္းမ်ားကို ျမနွင္း အျမဲၾကားလာရသည္။ ကၽြန္မ အေမနဲ႕ပဲေနမွာပါဟု ျပဳံးျပဳံးေလး ျပန္ေျဖခဲ႕သည္။

****

****

ငွက္ေတြအိပ္တန္းတက္ခ်ိန္ သာယာလွပတဲ႕ ညေနခင္းတစ္ခုမွာ ျမနွင္း ျခံေထာင္႕က စံပယ္ရုံကို ေရေလာင္းေနသည္။ ေလအေ၀ွ႕တြင္ စံပယ္ပန္းကေလးမ်ားက ေၾကြက်လာသည္။ အိမ္ေရွ႕လမ္းေပၚက လူသံ၊ ကားသံမ်ားကို ၾကားေနရသည္။


"ျမနွင္း"

ေနာက္နားခပ္လွမ္းလွမ္းက တိုးတိတ္စြာေခၚလိုက္သံေၾကာင္႕ ျမနွင္း အလန္႕တၾကားလွည္႕ၾကည္႕မိသည္။


"ဟင္.. ေမာင္"

နႈတ္မွ တိုးတိုးေလးထြက္သြားသည္ကို ရင္နာစိတ္ႏွင္႕ ကိုယ္႕ကိုကိုယ္ က်ိန္ဆဲလိုက္မိသည္။


"ျမနွင္း"

"အင္း"

ဆန္းသစ္ကို အင္းမလႈပ္အဲမလႈပ္နွင္႕ျမနွင္း ၾကည္႕ရင္း ရင္မွာ တစစ္စစ္နာက်င္လာသည္။


"လြမ္းတယ္ ျမနွင္းရယ္.."

ျမနွင္း မ်က္နွာကို ေအာက္ငုံ႕ခ်လိုက္မိသည္။ ျဖစ္နိုင္ရင္ ဆန္းသစ္ကို ထုရိုက္ျပီး ျခံ၀င္းထဲက ထြက္သြားရန္ နွင္ထုတ္လိုက္ခ်င္သည္။ ျမနွင္းစိတ္ကို ျမနွင္းထိန္းထားရင္း ေရပုံးေလးကိုသာ ငုံ႕ၾကည္႕ေနမိသည္။


"ျမႏွင္း .. ေမာင္ လြမ္းလို႕ပါ"

"ေတာ္ပါေတာ႕ ကိုဆန္းသစ္ရယ္၊ ကၽြန္မကို ဘာလို႕ ဒီစကားေတြလာေျပာေနတာလဲ၊ ျပန္ပါေတာ႕ရွင္။ တင္မာလာသိသြားရင္လဲ မေကာင္းဘူး။"


"သူ နဲ႕ ေမာင္ နဲ႕ မဆိုင္ေတာ႕ပါဘူး ျမနွင္းရယ္"

"ရွင္.. ဘယ္လို၊ ရွင္တို႕ ... ရွင္တို႕ ..."

"ဟုတ္တယ္ ျမနွင္း၊ သူ႕ကို ကိုယ္ လက္ထပ္စရာလဲ မလိုေတာ႕ဘူး"

"ဘယ္လို.. ဘာေျပာလိုက္တယ္"

"သူ႕ကို ေမာင္ လက္ထပ္စရာမလိုေတာ႕ဘူး"

"အို....... ရွင္တို႕ဟာေတြက သပြတ္အူေတြပဲရွင္၊ ကၽြန္မ ဘယ္လိုမွ လိုက္လို႕မမွီေတာ႕ဘူး။
ရွင္တို႕သိလား၊ တစ္ရက္လဲတစ္ရက္ အသက္ရွိတယ္။ လုပ္ရက္လိုက္ၾကတာ။ အသက္ရွိေနတဲ႕ လူေလးတစ္ေယာက္ ေသဖုိ႕ရွင္ဖို႕ကို ဆုံးျဖတ္ပိုင္ခြင္႕ ရွင္တို႕မွာ မရွိဘူး။"

"ေမာင္နဲ႕ မဆိုင္ပါဘူး ျမနွင္းရယ္၊ သူ႕ဆုံးျဖတ္ခ်က္နဲ႕သူပါ၊ ေမာင္ ျမနွင္း ဂ်ပန္မထြက္ခင္ကတည္းက ဒါေတြရွင္းျပခ်င္ေပမယ္႕ ..."


"ေတာ္ပါေတာ႕ ကိုဆန္းသစ္ရယ္.. ကၽြန္မ ကို ဘာမွလာမေျပာပါနဲ႕ေတာ႕၊ ရွင္နဲ႕ကၽြန္မက နွလုံးသားခံစားခ်က္ကို ဦးစားေပးခဲ႕ၾကတာပဲေလ၊ ဘယ္တုန္းကမွမျဖစ္နိုင္ခဲ႕ဘူး မဟုတ္လား၊ ဒီစကားေတြ ရွင္မွတ္မိေသးလားဟင္၊ အဟင္း.. ရွင္... သတိရခ်င္မွ ရေတာ႕မယ္၊ ကၽြန္မအတြက္ကေတာ႕ ဒီစကားေတြဟာ တြန္းအားတစ္မ်ိဳးပဲ ကိုဆန္းသစ္ရယ္"


"ျမနွင္း"

ျမနွင္း၏ လက္ေမာင္းကို လာကိုင္ေသာ ဆန္းသစ္လက္ကုိ ပုတ္ခ်လိုက္ျပီး ဆန္းသစ္၏မ်က္လုံးမ်ားထဲသို႕ ျမနွင္း စိုက္ၾကည္႕ေနလိုက္သည္။


"ကိုဆန္းသစ္၊ လူတိုင္းဟာ အနည္းနဲ႕အမ်ားေတာ႕ ဂုဏ္မက္တတ္ၾကပါတယ္၊ ေငြဂုဏ္၊ ေၾကးဂုဏ္၊ ရာထူးဂုဏ္ေတြ ကို မမက္တဲ႕ သူဆိုတာ မရွိေလာက္ပါဘူး။ လူပီသတဲ႕လူေတြမွန္သမွ် ဒီလိုျဖစ္ၾကတာ အျပစ္ေတာ႕ မဟုတ္ပါဘူး။ တစ္စုံတစ္ရာကို မွီျပီး အျမင္႕ကိုတက္လွမ္းတတ္ၾကတာလဲ အမွားမဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ္႕ ကၽြန္မ ဘ၀တေလွ် က္ လက္တြဲမယ္႕သူဟာ ကၽြန္မအေပၚမွာ အနည္းနဲ႕အမ်ားေတာ႕ သစၥာရွိေစခ်င္တာပါပဲ။ သစၥာဆိုတာ ဘာလဲလို႕ အဓိပၸယ္အရွည္ၾကီးဖြင္႕ဆိုျပီး ျငင္းခုံခ်က္ေတြ ေပးနိုင္ၾကေပမယ္႕လဲ ကၽြန္မနဲ႕ခ်စ္ေနတုန္းအခ်ိန္မွာ ေနာက္တစ္ေယာက္နဲ႕ ေပ်ာ္ပါးနိုင္တဲ႕ ရွင္နဲ႕ေတာ႕ ဘယ္လိုမွ မျဖစ္နိုင္ေတာ႕ပါဘူး။ ကၽြန္မကို ရွင္႕ ဦးေနွာက္ထဲကေကာ အသည္းနွလုံးထဲကပါ ထုတ္ပစ္လိုက္ပါေတာ႕ ကိုဆန္းသစ္ရယ္.... သြားပါေတာ႕ေနာ္"


ဆန္းသစ္ ျမနွင္းကို အတန္ၾကာေငးၾကည္႕ေနျပီး ျခံ၀ိုင္းေလးထဲမွာ ထြက္ခြာသြားပါသည္။

"ေၾသာ္.. ကိုဆန္းသစ္၊ ကၽြန္မကလဲေလ ရွင္႕လိုပဲဂုဏ္မက္တယ္ ကိုဆန္းသစ္ရဲ႕"


ျခံထိပ္ေရာက္ေနျပီျဖစ္ေသာ ဆန္းသစ္က ေနာက္ျပန္မလွည္႕ဘဲ ေျခလွမ္းမ်ားကို တန္႕ျပီး ျမနွင္းေျပာလာသည္႕ စကားမ်ားကို နားစြင္႕ေနသည္။


"ဒါေပမယ္႕ ကၽြန္မ မက္တဲ႕ ဂုဏ္ကေလ.... ရိုးဂုဏ္"

ျမနွင္း ေရပုံးကို လက္မွကိုင္ျပီး ကိုယ္ကိုေတာင္႕မတ္ျပီး တည္ျငိမ္ေသာေလသံနွင္႕ ေျပာလိုက္သည္။ ဆန္းသစ္ တစ္ေယာက္ ျမနွင္းတို႕ျခံထဲမွ ေလးလံေသာေျခလွမ္းမ်ားနွင္႕ ထြက္ခြာသြားသည္ကို ျမနွင္း ရပ္ၾကည္႕ေနသည္။


လူသူကင္းရွင္းေသာ ကြင္းျပင္ၾကီးနားက ခေရပင္ေအာက္မွာ ျမနွင္း ကို ရံဖန္ရံခါ ေတြ႕ရတတ္သည္။ ေလတိုက္ခတ္လို႕ ခေရရြက္ေတြ တရွဲရွဲျမည္သံေတြၾကားမွာ မတ္တပ္ရပ္ေနတတ္ေသာ၊ ခေရပင္ျမစ္ေပၚမွာ ထိုင္ေနတတ္ေသာ ျမနွင္း အနားမွာ ဆန္းသစ္လဲရွိမေနပါ၊ နိုင္မင္းလဲရွိမေနပါ၊ ဘယ္ေယာကၤ်ားသားမွ် ရွိမေနပါ။ ကားထည္လဲစီးနိုင္ေသာ၊ ေနာက္ဆုံးေပၚ အ၀တ္အစားမ်ား ထည္လဲ၀တ္နိုင္ေသာ၊ နိုင္ငံျခားကို အိမ္ဦးနွင္႕ ၾကမ္းျပင္လို သြားလာေနၾကေသာ၊ ကုမဏီပိုင္ရွင္မမမ်ား၊ ေၾကးရတတ္မိန္းကေလးမ်ား၏ ကားမ်ားေပၚတြင္ ဆန္းသစ္တစ္ေယာက္ပါသြားျမဲ၊ လူသူအေရာက္အေပါက္နည္းေသာ ေဒသတစ္ခုမွာ ဗိုက္ပူပူ၊ နွပ္ေခ်းတြဲေလာင္း ကေလးေလးမ်ားကိုလည္း နိုင္မင္းတစ္ေယာက္ ပညာသင္ေပးျမဲ၊ ထည္၀ါမႈမရွိေသာ တစ္ထပ္တိုက္ရုံးကေလးတစ္ရုံးမွာလည္း ျမနွင္းက အလုပ္လုပ္ေနဆဲ.............


ျပီးပါျပီ

(စာၾကြင္း။ ။ တစ္ကယ္ၾကီးကိုျပီးသြားပါျပီ။ ကိုယ္႕ကိုကိုယ္လဲ မယုံဘူး၊ အခန္းဆက္ေတြ လက္တည္႕စမ္းတာ ေသာၾကၤာၾကယ္လဲမျပီး၊ သီေရတာလဲမျပီး၊ အကုန္တိုးလို႕တန္းလန္း၊ ဒါျပီးသြားတာ မယုံနိုင္ဘူး။ ေနာက္ဆုံး ဆန္းသစ္နဲ႕ျမနွင္းျပန္ေတြ႕တဲ႕အခန္းကိုေတာ႕ ကိုယ္႕ဟာကိုယ္ မၾကိဳက္ဘူး။ ဒီတစ္ေလ်ာက္လုံးလာဖတ္ေပးၾကတဲ႕ ညီအစ္ကိုေမာင္နွမေတြကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ စစခ်င္းက ၂ခန္းနဲ႕ဇာတ္သိမ္းမလို႕ ေရးရင္းေရးရင္း ၆ ခန္းျဖစ္သြားတာပါ။



ဒီ၀တၳဳထဲက ျမနွင္းျဖစ္လာေအာင္ တြန္းအားေပးတဲ႕ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္အေၾကာင္း နဲနဲေလးေျပာျပခ်င္ပါတယ္။
တစ္ေန႕ ေမေမက ေစ်းကိုတစ္ေယာက္ထဲလႊတ္လိုက္ပါတယ္။ အေဖာ္မေခၚရဘူးတဲ႕။ မေလးလဲ ေစ်းျခင္းေလးဆြဲျပီး ေစ်းစာရင္းေလးကိုင္ျပီး ထြက္လာခဲ႕တယ္။ အဲဒီတုန္းက အသက္က တစ္ဆယ္႕ေျခာက္ေလာက္ေပါ႕။ ေစ်းသြားရတဲ႕ လမ္းကေလးက သာယာတယ္။ ျဖတ္လမ္းကေနသြားရင္ ေရကန္ေလးေတြ၊ လမ္းသြယ္ေလးေတြနဲ႕။ ေစ်းတန္းကလဲ ေလးေထာင္႕အကြက္ခ်ထားတဲ႕ ေစ်းမ်ိဳးမဟုတ္ဘူး။ ရြာလမ္းမလို၊ အလယ္မွာလမ္း ေဘးတစ္ဘက္တစ္ခ်က္မွာ ေစ်းတန္းနွစ္တန္း။ ေစ်းတန္းကလဲ အရွည္ၾကီး။ ေစ်းလမ္းမက နဲနဲေလးညစ္ပတ္တာကလြဲျပီး ျပန္စဥ္းစားရင္ ေတာ္ေတာ္ေလးေပ်ာ္စရာေကာင္းတယ္။ ခုထိမွတ္မိတယ္၊ ေစ်းထဲ၀င္၀င္ျခင္း ဘယ္ဘက္ျခမ္း ေလးငါးဆိုင္ေျမာက္က ငါးေရာင္းေနတဲ႕ ေကာင္မေလး၊ မေလးထက္ နွစ္နွစ္ေလာက္ပဲ ၾကီးမယ္။၊ သူ႕ရဲ႕ အသားအရည္က ညိဳျပီးညက္ေနတယ္၊ မ်က္လုံးမ်က္ဖန္ကလဲ လွတယ္၊ ဆံပင္ေတြကလဲ နက္ေမွာင္ျပီးခါးေလာက္နီးပါရွိတယ္၊ သူက အဲဒီေစ်းတဲေလးထဲမွာ အလုပ္ရႈပ္ေနတယ္။ သူ႕ကိုယ္လုံးကိုယ္ထည္ကလဲ ေတာ္ေတာ္ေလးၾကည္႕ေကာင္းတယ္၊ ပြင္႕ပြင္႕လင္းလင္းေျပာရရင္ (အကိုမ်ား၊ ေမာင္မ်ားသည္းခံပါ) ကေလး ေျခာက္ေယာက္ေလာက္ေမြးေတာင္ လွေနဦးမယ္႕ကိုယ္လုံးမ်ိဳး။ အဲဒီဆိုင္ေရွ႕ကျဖတ္ေတာ႕ သူက ငါးကိုေအာ္ေရာင္းတယ္၊ "ငါးက်ည္း၊ငါးခူ၊ငါျမစ္ခ်င္းရမယ္" စသျဖင္႕၊ မေလးလဲ အေမေပးလိုက္တဲ႕ ေစ်းစာရင္းကို ငုံၾကည္႕ျပီး အေမေရးေပးလိုက္တဲ႕ငါး သူေအာ္ေရာင္းတဲ႕အထဲ မရွိေတာ႕ ဆက္ျပီးေလွ်ာက္လာတယ္။ ေစ်းထဲမွာ ငါးဆိုင္ေတြ႕တုိင္း မေလး သူတို႕ေအာ္တာကိုနားေထာင္လိုက္၊ မ်က္လုံးက Bionic Woman လို scan လုပ္ၾကည္႕ျပီး ေလွ်ာက္လိုက္နဲ႕ အေမေရးေပးလိုက္တဲ႕ ငါးေတာ႕ မေတြ႕ေသးဘူး။ ဒါနဲ႕ က်န္တဲ႕ ပစၥည္းေလး၀ယ္ျပီး ဟိုဘက္ေစ်းထိပ္ထိေရာက္တယ္ အဲဒီငါးကို မေတြ႕ဘူး။ ဒါနဲ႕ ျပန္ေလွ်ာက္လာတယ္။

ျပန္အေလွ်ာက္မွာ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ေရာင္းတဲ႕ အေမနဲ႕ခင္ေနလို႕ အိမ္ကို ဟင္းသီးဟင္းရြက္ေတြ ၀င္၀င္ပို႕တတ္တဲ႕ ကုလားမၾကီးဆိုင္ေရွ႕နားေရာက္ေတာ႕ မေလး ေခါင္းငုံ႕ျပီး အျမန္ေလွ်ာက္တာေပါ႕။ ဘာျဖစ္လို႕လဲဆိုေတာ႕ အဲဒီကုလားမၾကီးဟာ အိမ္ကိုလာတိုင္း အသံက်ယ္ၾကီးနဲ႕ "က်မေခၽြးမေလးေကာ အမ" ဆိုျပီးေမးလို႕ ေတာ္ၾကာ လူေရွ႕သူေရွ႕ ထေအာ္ေနမွာစိုးလို႕။ သူ႕ဆိုင္ေရွ႕က အဲလိုရင္တထိတ္ထိတ္ေလွ်ာက္တုန္း၊ ထင္တဲ႕အတိုင္း မေလးကို လွမ္းေတြ႕သြားတယ္။ "ဟယ္....... အေမ႕ေခၽြးမေလး ေစ်းလာတယ္၊ သမီး အေမ႕ကို အားေပးပါဦး" ဆိုျပီး အသံက်ယ္ၾကီးနဲ႕ လွမ္းေခၚပါေလေရာ၊ မေလးလဲ နႈတ္ခမ္းကို စိျပီး ဟီးဆို ရယ္ျပလိုက္တယ္၊ ဘာလုပ္ရမွန္းလဲ မသိဘူးေလ၊ သူ႕ေဘးမွာကလဲ သူ႕သားနွစ္ေယာက္က ရွက္ေနတာေပါ႕။ အရြယ္ေတြကိုလဲ ေမးၾကည္႕ဦးေလ၊ ရွစ္နွစ္နဲ႕ အၾကီးက အလြန္ဆုံးရွိမွ တစ္ဆယ္႕နွစ္နွစ္ေပါ႕။ မေလးလဲ မေတာ္လိုက္ရတဲ႕ ေခၽြးမ အဲေလ... ေယာကၡမၾကီးကို သြားျဖီးျပျပီး ဆက္ေလွ်ာက္ျပီး အေမမွာတဲ႕ ငါးကို တစ္ေစ်းလုံးရွာတယ္။ စိတ္ထဲကလဲ "အေမေတာ႕ ငါ႕ကို ပညာျပျပီထင္တယ္" လို႕ ေတြးေနလိုက္ေသးတယ္။


ေနာက္ဆုံး ဟိုအသားညိဳေခ်ာမ ငါးသယ္မေလး ဆိုင္ေရွ႕ကိုေရာက္သြားတယ္။ သူ႕ဆိုင္နားကို မေယာင္မလည္ကပ္သြားေတာ႕ သူက ေမာ႕ၾကည္႕ျပီး "မ.... ေစ်းလာတာလား" ဆိုျပီး မေလးနာမယ္နဲ႕တပ္ျပီးေမးတယ္။ မေလးလဲ "ေအာ္.. သူငါ႕ကိုသိတယ္၊ အေတာ္ပဲ" ဆိုျပီး သူ႕ကိုေမးတာေပါ႕။ "ဘာငါးရွိလဲ" ဆိုေတာ႕ သူက "ငါးက်ည္း၊ ငါးခူ၊ ငါးျမစ္ျခင္း" တဲ႕။ "ဒီေစ်းမွာ ငါးတစ္မ်ိဳးရွာတာ၊ တစ္ေစ်းလုံးမွာ မေတြ႕ဘူး။ အေမက အဲဒါပဲမွာတာလို႕"။ "ဘာငါးလဲ"တဲ႕။" အေမက ငါးမ်က္ဆန္နီမွာလိုက္တာ" လို႕ ဆိုေတာ႕ သူက အေတာ္ေၾကာင္သြားတဲ႕ပုံနဲ႕ၾကည္႕ျပီး "အဲဒါငါးျမစ္ျခင္းပဲေလ.. "တဲ႕။ "တူတူပဲေလ.. "တဲ႕။ မေလးကို ေဖာ္ေဖာ္ေရြေရြနဲ႕ ဆက္ဆံတယ္။ မေလးလဲ အဲ.. ဆိုျပီး သြားထပ္ျဖီးျပလိုက္တယ္။ အဲဒါဆို အဲဒီငါးေပးပါလို႕။ စိတ္ထဲကလဲ အေမေတာ႕ ငါ႕ကို ေကာင္းေကာင္းပညာျပေလျပီ.. လို႕ ေတြးေနမိတယ္။ အဲလိုနဲ႕ ေအာင္ျမင္စြာေစ်း၀ယ္ျပီး အိမ္ျပန္လာတယ္ေပါ႕ေနာ္။


ေန႕လည္က်ေတာ႕ မေလး ေက်ာင္းေရာက္သြားတယ္။ မေလးတို႕က ညေနပိုင္းေက်ာင္း၊ လိႈင္ေကာလိပ္၊ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ ကန္ေစာင္းဘက္ကလမ္းေလွ်ာက္လာတုန္း ေက်ာင္းေကြ႕နားေရာက္ေတာ႕ ဘတ္စ္ကားတစ္စင္းေပၚကေန အသားညိဳေခ်ာငါးသယ္မေလးက လြယ္အိတ္ေလးလြယ္ျပီး ဆင္းလာတယ္။ သူနဲ႕မ်က္နွာခ်င္းဆိုင္ေတြ႕ေတာ႕ မေလးက နႈတ္ဆက္မလို႕ ပါးစပ္ဟရုံရွိေသးတယ္။ သူက ေခါင္းငုံ႕ျပီး ေလွ်ာင္ထြက္သြားတယ္။ မနက္က ေစ်းထဲမွာေတြ႕တုန္းကလို ေဖာ္ေဖာ္ေရြေရြမရွိတဲ႕အျပင္၊ သူ႕ကို နႈတ္ဆက္မွာကိုေတာင္ မလိုလားတဲ႕ပုံစံျဖစ္ေနေတာ႕ နားလည္စြာနဲ႕ မေလး သူ႕ကို ဒီတိုင္းၾကည္႕ေနလိုက္တယ္။ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ကို ေျခခ်ဖူးရုံပဲတက္ခဲ႕ရတဲ႕ မေလး သူ႕ကို ျပန္မေတြ႕ေတာ႕ဘူး။ ေစ်းထဲလဲ မေရာက္ေတာ႕တာပါပါတယ္။ ဒါေပမယ္႕ သူဟာ မေလး စိတ္ထဲမွာ အျမဲရွိခဲ႕တယ္။


ျမန္မာျပည္ျပန္ေရာက္ေတာ႕ အဲဒီေစ်းေလးကို ညေနေစာင္းတစ္ခုမွာ ျဖတ္ေလွ်ာက္ခဲ႕တယ္။ ညေနဆိုေတာ႕ ေစ်းတစ္ခုလုံးတိတ္ဆိတ္ေျခာက္ကပ္ေနတယ္။ သူ႕ငါးဆိုင္ေလးထဲမွာလဲ ဘာမွမရွိဘူး။ သူ.. ငါးဆက္ေရာင္းခ်င္မွလဲေရာင္းေတာ႕မယ္။ အိမ္ေထာင္က်၊ ကေလးေတြနဲ႕ တစ္ေနရာရာေျပာင္းသြားခ်င္လဲ ေျပာင္းသြားမယ္၊ ဒါမွမဟုတ္လဲ မေလး၀တၳဳထဲကလို ပညာေတြဆက္သက္ျပီး ဘ၀လမ္းဆက္ေလွ်ာက္ခ်င္လဲ ေလွ်ာက္ေနမယ္။ သူ မသိသြားတာ တစ္ခုက၊ ငါးေရာင္းျပီး တကၠသိုလ္တက္တဲ႕ သူတစ္ေယာက္ဟာ ၀မ္းသာပိတိၾကည္နူးစိတ္တစ္ခုကို ဖန္တီးေပးနိုင္ရုံမက၊ မေလးစိတ္ထဲမွာ နွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ခုိေအာင္းေနတယ္ဆိ္ုတာကိုပါပဲ.....


ဒီတစ္ခါ တစ္ကယ္ၾကီးကို ျပီးပါျပီ။ စာၾကြင္းက စာစုတစ္ခုေလာက္ကိုရွည္သြားတယ္။ စာဖတ္သူ ေမာင္နွမမ်ားအားလုံးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ရွင္။



Comments from ainchannmyay.com

ငါးသည္မေလးက တကၠသုိလ္တက္တာ သိပ္ၾကည္ႏူးစရာပဲေနာ္။
သူေလးလဲ ျမႏွင္းလိုပဲ ျဖစ္သြားပါေစလို႕ ဆုေတာင္းမိတယ္ မေလးေရ..
အဲလိုပဲ..ေကာလိပ္တက္ရင္း ဆိုက္ကားနင္းတဲ့ေကာင္ေလးတေယာက္လဲ အမတို႕ၿမိဳ႕မွာ ရွိတယ္။
အမဆို သူ႕ဆိုက္ကားကိုပဲ ေရြးစီးတယ္။
အားေနရင္သူက စာအုပ္ဖတ္ေနတာပဲ။ မေလး၀တၴဳေလးဖတ္ၿပီး အဲဒီေကာင္ေလးကို သတိရမိတယ္။
သူအခုဘာျဖစ္သြားလဲဆုိတာကိုလဲ သိခ်င္ေနျပန္တယ္။
Comment by khinminzaw — February 9, 2009 @ 1:58 am

ပထမပိုင္းထဲက သေဘာက်လို ့ ဘယ္ေတာ့မ်ား အသစ္ထပ္တင္မလဲဆိုတာကို အၿမဲလာၾကည့္ေနျဖစ္တယ္
ခုေတာ့ၿပီးသြားၿပီ. ဖတ္လို ့ေကာင္းတဲ့ ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္ကို ေရးသားမွ်ေ၀တာ ေက်းဇူးပါ..
Comment by N — February 9, 2009 @ 2:29 am

စာၾကြင္းက ပိုဖတ္လို႕ေကာင္းတယ္
ကုလားမၾကီးေခြ်းမ ဟဟား
ဂုဏ္မက္တယ္ ဒါေပမယ့္ ရိုးဂုဏ္တဲ့ မိုက္တယ္ ခုေခတ္ေတာ့ရွိေတာ့ဘူးထင္တယ္ဗ် ( ရွင္..ရိုးတာစားလို႔မွမရတာ ) အဲ့လိုမ်ားေျပာၾကမလားလို႔ ရိုးဖုိ႕ထက္ ဆန္အိုးထဲ ဆန္ရွိဖို႕အေရးၾကီးတယ္ ။ မဆိုင္တာေတြေျပာမိျပန္ုပီး ေဆာတီးး
Comment by ေမာင္မ်ိဳး — February 9, 2009 @ 2:35 am

အရမ္းေကာင္းတယ္မဂ်ီး..
ငါသည္မေလးနဲ႕မဂ်ီးေတြ႕ေတာ႕..သူကရွက္လိုေခါင္းငံုထြက္သြားတာလား..
အမွန္ရွက္စရမဟုတ္ဘူးေနာ္..လမ္းေဘးမွာပိုက္ဆံလိုက္ေတာင္းေနတဲ႕..ခုႏွစ္ႏွစ္ရွစ္ႏွစ္အရြယ္ကေလးနဲ႕..
ကားလမ္းမဆံုမွာစပယ္ပန္းလိုက္ေရာင္းေနတဲ႕ခုႏွစ္ႏွစ္ရွစ္ႏွစ္အရြယ္ကေလးကိုေတ႕ြရင္..စံပယ္ပန္းေရာင္းတဲ႕ကေလးကိုကၽြန္ေတာ္အျမဲ..အကုန္၀ယ္ေလ႕ရိွတယ္..
သူမွာရိုးသားဂုဏၤရိွတယ္ေလ..အဲလိုကေလးမ်ိဳးေတြကိုလဲအမ်ားႀကီး..ကၽြန္ေတာ္တို႕ပန္းထိမ္မွာေခၚျပီးပညာသင္ေပးေလ႕ရိွတယ္..သေဘာက်လို႕သူတို႕ရဲ႕
ကိုယ္႕အားကိုယ္ကိုးစိတ္ေလးကို..အခုဆိုေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား..ပန္းထိမ္ပညာေလးတက္သြားက်တဲ႕ကေလးအမ်ားႀကီးပဲ..သူတို႕ကိုႀကည္႕ျပီး၀မ္းသာတယ္၊ပိတိျဖစ္တယ္
အခုဆိုသူတို႕လက္မွုပညာတခုရသြားေတာ႕..လုပ္စားလို႕ရျပီေလ..မဂ်ီး၀တၳဳထဲကပါတဲ႕ရိုးဂုဏ္ဆိုတာ..တကယ္႕ကိုတန္ဖိုးရိွတဲ႕ဂုဏ္ေလးပါလို႕ေျပာရင္း…
အားေပးေနပါတယ္…………
ေဒါင္းမင္း
Comment by ေဒါင္းမင္း — February 9, 2009 @ 3:40 am

ဂ်ပန္မွာ ယန္းေငြ နွစ္ေသာင္းနီးပါးနွင္႕ ေလာက္ငေအာင္ မသုံးႏိုင္ပါဘူး။ ဘယ္ႏွစ္ကာလတုန္းက အျဖစ္အပ်က္ကို ေရးထားပါသလဲရွင္။ လြန္ခဲ့တဲ့()ေလာက္ကတည္းက အခုခ်ိန္ထိ ေငြေစ်းအေျပာင္းအလဲသိပ္မရွိလို႕ ယန္းေငြႏွစ္ေသာင္းက မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလို႕ထင္ပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေခြၽေခြၽတာတာသုံးသုံး ယန္းငါးေသာင္းေလာက္ေတာင္ ကုန္မယ္ထင္ပါတယ္။ ဒါေတာင္ အိမ္စားရိတ္မပါပါဘူး။
ဆရာလုပ္သလိုျဖစ္သြားရင္ ေတာင္းပန္ပါတယ္။ ေကာင္းမြန္တဲ့အေရးအသားထဲမွာ အမွားမပါေစခ်င္တဲ့ ေစတနာနဲ႕ပါ။
Comment by ခေရ — February 9, 2009 @ 4:25 am

ဂ်ပန္မွာ ယန္းေငြ နွစ္ေသာင္းနီးပါးနွင္႕ ေလာက္ငေအာင္ မသုံးႏိုင္ပါဘူး။ ဘယ္ႏွစ္ကာလတုန္းက အျဖစ္အပ်က္ကို ေရးထားပါသလဲရွင္။ လြန္ခဲ့တဲ့(10)ႏွစ္ေလာက္ကတည္းက အခုခ်ိန္ထိ ေငြေစ်းအေျပာင္းအလဲသိပ္မရွိလို႕ ယန္းေငြႏွစ္ေသာင္းက မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလို႕ထင္ပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေခြၽေခြၽတာတာသုံးသုံး ယန္းငါးေသာင္းေလာက္ေတာင္ ကုန္မယ္ထင္ပါတယ္။ ဒါေတာင္ အိမ္စားရိတ္မပါပါဘူး။
ဆရာလုပ္သလိုျဖစ္သြားရင္ ေတာင္းပန္ပါတယ္။ ေကာင္းမြန္တဲ့အေရးအသားထဲမွာ အမွားမပါေစခ်င္တဲ့ ေစတနာနဲ႕ပါ။
Comment by ခေရ — February 9, 2009 @ 4:27 am

Nice to visit your blog.
Comment by May Burma — February 9, 2009 @ 4:42 am |Edit This

မေလး အဆံုးသတ္ေလးက အျဖစ္မွန္နဲ႔ ေဝးကြာမသြားပဲ လွလဲလွတယ္ ဆြတ္ပ်ံ႔စရာလဲေကာင္းတယ္ ဒီလိုပဲျဖစ္ရမွာပါပဲေလ
အျမဲလာေစာင္႔ဖတ္ေနတဲ႔ ဂုဏ္မက္သူကို ေက်နပ္စြာဖတ္ျပီး ျပန္သြားပါတယ္
Comment by မြန္ — February 9, 2009 @ 5:01 am

အျပီးထိ ဖတ္ျပီးပါျပီ….။ ျမႏွင္းကို တျခားလူေကာင္းတစ္ေယာက္ေယာက္နဲ႔ ေတြ႔ေပးလိုက္ျပီးေရာ…(အပ်ိဳၾကီး မျဖစ္ေစခ်င္လို႔..:P:P)
စာၾကြင္းက စိတ္ဝင္စားစရာေကာင္းတယ္…။ အဲဒီငါးေရာင္းတဲ့ မိန္းကေလးက ဒီဝတၳဳကို ဖတ္မၾကည့္မိဘူးလို႔ မေျပာႏိုင္ဘူးေနာ္……။
စာၾကြင္း ။ ။ ဒီေကာမန္႔ကို Submit မလုပ္ခင္ ျပန္စစ္ၾကည့္ရေသးတယ္…ဟိ…။
ဟိုေန႔ကလည္း မပန္းႏြယ္ရဲ႔ ကိုသူၾကီးနဲ႔ ဘေလာ့ေရးတဲ့ ကိုသူၾကီးနဲ႔ မွားေသးတယ္…။
Comment by sin dan lar — February 9, 2009 @ 8:05 am

မမအိမ့္ေရ… ဇာတ္လမ္းျဖစ္လာေအာင္ တြန္းအားေပးခဲ့တဲ့ မိန္းကေလးကစလို႔ ဇာတ္လမ္း အစ အလယ္ အဆံုး တကယ္ကို သေဘာက်မိပါတယ္။ ေနာက္ဆံုး ဘယ္သူနဲ႔မွ ေပါင္းေပးမထားတာကိုလည္း အရမ္းေက်နပ္မိတယ္။ ျမႏွင္းမက္တဲ့ ဂုဏ္က ရိုးဂုဏ္ဆိုတာေလးက စိတ္ထဲမွာ အစြဲဆံုးပါပဲ။ ၿပီးေတာ့ အစပိုင္း (ဆန္းသစ္စထြက္လာတဲ့အခန္းမွာ) မုန္႔ဟင္းခါးေလး ရပ္စားေနတယ္ဆိုတာကို ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိဘူး အရမ္းသေဘာက်မိပါတယ္။ ပီျပင္လုိ႔ပါ။ ကိုယ္တိုင္ အဲဒီနားကို ေရာက္သြားသလိုပါပဲ။ မမအိမ့္ရဲ႕လက္ရာပီပီ ေကာင္းပါတယ္လို႔ အထူးေျပာစရာမလိုေပမယ့္ ရသစာေကာင္းေလး ဖတ္ခြင့္ရလို႔ အရမ္းကို ေက်းဇူးတင္ရျပန္ပါၿပီ…
Comment by ေရႊျပည္သူ — February 9, 2009 @ 8:38 am

အမခင္မင္းေဇာ္ … သူ အခု အျပင္မွာ ပီအိပ္ခ်္ဒီေတြ ဘာေတြေတာင္ ရနိုင္တယ္။ ဟုတ္တယ္အမ… မရလဲ ျဖစ္ရာဘ၀မွာ မိသားစုေလးနဲ႕ ေပ်ာ္ေနလဲ ေကာင္းတာပါပဲေနာ္၊ ဘ၀ဆိုတာ ဘယ္ေနရာျဖစ္ျဖစ္ေပ်ာ္ေနဖို႕က အဓိကထင္ပါတယ္ေနာ္၊ အမ ကို သတိရတယ္။
N … စာေလးကိုဖတ္တာေက်းဇဴးပါ
ေမာင္မ်ိဳး … ရွိပါတယ္ေမာင္ေလးရယ္၊ အမ်ားၾကီးရွိပါေသးတယ္ကြယ္။ မင္႕အမကိုပဲၾကည္႕ေလ
ေဒါင္းမင္း … ငါးသည္မေလးက အခုေတာ႕ သူ႕ကိုသူဂုဏ္ယူတတ္မယ္ထင္တယ္။ ဟိုးတုန္းကေတာ႕ ငယ္ၾကတာကိုးေနာ္
ခေရ… မေလး ဂ်ပန္ကို အလည္ပဲေရာက္ဖူးေတာ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြေျပာျပတာကို အနီးစပ္ဆုံးေရးတာပါ။ partial or full scholarship ေပၚမွာ မူတည္လားမသိ၊ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ မေလးကို ေစတနာနဲ႕ေထာက္ျပတာ ေက်းဇူးပါေနာ္…
May Burma … မဂၤလာပါ အမေရ..
မြန္… အဆုံးကိုပိုၾကိဳက္တယ္… ဟုတ္၊ ဘူနဲ႕မွေပးစားနဲ႕ဆို
Sin dan lar … ဟြန္းဟြန္း မ sindanlar ကေတာ႕ လုပ္မယ္။ ျမနွင္းကို ေတြ႕ေပးဖုိ႕က ေနာက္ထပ္ အခန္းဆက္ဆို တရုပ္သိုင္းကားျဖစ္သြားမွာေပါ႕
ေရႊျပည္သူ … သိတယ္၊ မြန္တို႕ ေရႊျပည္သူတို႕ ျမနွင္းကို အပ်ိဳၾကီးျဖစ္ေစခ်င္တာ..။ မုန္႕ဟင္းခါးရပ္စားတာကို ညီမ သေဘာက်တာ မုန္႕ဟင္းခါး ရပ္စားတာကို သေဘာက်ခဲ႕တာေလးမ်ားရွိလားမွမသိတာ။ ေနာ္…
Comment by မေလး — February 9, 2009 @ 9:16 am


ေသာင္း၂၀ ျဖစ္ပလိမ့္မယ္ မေလး အစက ဂ်ပန္မွာယန္း ေသာင္း၂၀လို့ေခၚပါတယ္အမွန္ိကု ယန္း၂သိ္န္းေခၚမွာေပါ ့ဒါလဲ အရင္တုန္းကရတာပါ အခုဆို ယန္း၁၆ေသာင္းပဲရပါတယ္။မေလး
Comment by ျမတ္ႏိုး — February 9, 2009 @ 4:52 pm

မေလးေရ…
ဒီ၀တၳဳေလး တကယ္ျပီးမွျပီးပါ႔မလားလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္စုိးရိမ္ေနတာ.
မရီနဲ႔. တကယ္ေျပာတာ. တစ္ပုဒ္လုံးျပီးေအာင္ေစာင္႔ျပီးမွာ ေကာ္မန္႔မလုိ႔. မဟုတ္ရင္ ကၽြန္ေတာ္႔ေကာ္မန္႔ဖတ္ျပီး မေလးစိတ္တုိေနမွာစုိးလုိ႔. အခုမွေတာ႔ ျပီးျပီဆုိေတာ႔ တုိခ်င္လည္းတုိေတာ႔ဗ်ာ…
ျပီးသြားတာေလးကလည္း သပ္ရပ္ပါတယ္. ခင္လုိ႔ ပြင္႔ပြင္႔လင္းလင္းပဲ ေ၀ဖန္ေတာ႔မယ္ေနာ္.
မေလးေရးသြားတာမွာ ပုံမွန္ျဖစ္ေနတတ္တဲ႔ အေၾကာင္းအရာေတြကုိ တမင္ေရွာင္ျပီး ေရးသြားသလုိပဲ.
ဥပမာဗ်ာ….
(၁) ငါးစိမ္းသည္ေလးနဲ႔ ၾကိဳက္ေနတဲ႔ ဆန္းသစ္ကုိ သူ႔အေမက အျပင္မွာ အမွန္တကယ္အဲလုိပဲ ၾကည္ျဖဴႏုိင္ပါ႔မလား.
အဲဒါကုိ မေလးက ဆန္႔က်င္ဖက္ေရးသြားလုိက္တယ္.
(၂) ႏုိင္မင္းနဲ႔ ျမႏွင္းကို ပုံမွန္ ဇာတ္လမ္းအရဆုိရင္ ရုိးသားၾကိဳးစားသူအခ်င္းခ်င္းမုိ႔ တစ္နည္းနည္းနဲ႔ ေပါင္းဖက္ေပးမယ္လုိ႔ မရဲတရဲ ေမွ်ာ္လင္႔ထားၾကတယ္. အဲဒါကိုလည္း မေလး ေရွာင္ပစ္လုိက္တယ္.
(၃) ျမႏွင္းရဲ႔ ပုံမွန္ ဇာတ္ေကာင္စရုိက္အရ ဆုိရင္ ျမႏွင္းဟာ ကုိယ္႔အားကုိယ္ကုိးတတ္တာ၊ ရုိးသားတာ၊ ၾကိဳးစားတာ မွန္ေပမယ္႔ အိမ္ေထာင္မျပဳဘဲ ေနလုိက္တာမွာ ကၽြန္ေတာ္႔ကို အံ႔အားသင္႔သြားေစတယ္. အင္း… အဲဒီ႔ေနရာမွာေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ ဘာေျပာရမယ္မသိေတာ႔ဘူး… ဟူးးးးးး ေမာတယ္. နည္းနည္းငုိင္က်သြားသလုိပဲ…
ျမႏွင္းငို္င္တာ မဟုတ္ဘူးေနာ္. ကၽြန္ေတာ္ငိုင္သြားတာ… ဟတ္ဟတ္. ေျပာရင္းနဲ႔ ရယ္ခ်င္သြားျပီ. ဘယ္သူမွမရယ္ခင္ ကုိယ္႔ကိုယ္ကုိပဲ အရင္ရယ္ပစ္လုိက္ေတာ႔မယ္ဗ်ာ.
ေတာ္ျပီဗ်ာ. ရသဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္ကုိ သခ်ာၤတစ္ပုဒ္လုိ ဆန္းစစ္ေ၀ဖန္ၾကည္႔တာ သိပ္ေတာ႔ မသင္႔ေတာ္လွပါဘူး. ဒါေပမယ္႔ ကၽြန္ေတာ္ခံစားမိသလုိ ပြင္႔ပြင္႔လင္းလင္း ေဆြးေႏြးၾကည္႔တာပါ..
ေကာင္းေသာညေလးျဖစ္ပါေစ မေလး..
ခင္တဲ႔..
Y.
p.s.. ၀တၳဳေလးေနာက္က တကယ္႔ျဖစ္ရပ္မွန္ေလးကို ေရးထားတာေလးက ေတာ္ေတာ္ပီျပင္တယ္. အဲဒီ႔ေကာင္မေလး (အဲ. မွားလုိ႔. အဲဒီ႔အစ္မၾကီးအခု ဘယ္ေရာက္ေနျပီလဲ… နာမည္ေလးဘာေလးသိရင္ေကာင္းသား. Facebook တုိ႔ Friendster တုိ႔မွာ ရွာလုိ႔ရတယ္. Myanmar Blogger Society ကုိ ေရာက္လာရင္လည္း တစ္ခါတည္း သိရတာေပါ႔… ဟူးးးးးးး ေနာက္တစ္ေခါက္ ထပ္ငို္္င္သြားျပန္ျပီဗ်ာ…. း) )
Comment by Yan — February 9, 2009 @ 6:30 pm

မေလးေရ ျမႏွင္း ျဖစ္လာပုံ အေၾကာင္းရင္းကုိ ေျပာျပထားတာ စိတ္၀င္စား စရာေကာင္းတယ္။ ေနာက္ဆုိ စာေရးတုိင္း ဒီစာေလး ျဖစ္လာပုံ ဆုိၿပီး ေျပာျပႏုိင္ရင္ ေကာင္းမွာပဲလုိ႔ ေတြးမိတယ္။ ပုံရိပ္လည္း ႀကဳံခဲ့ဖူးတဲ့ အေၾကာင္းေလးေတြ ျပန္စဥ္းစားလုိက္ဦးမယ္။ ၀တၳဳေလး တစ္ပုဒ္ ျဖစ္လာ မလားလုိ႔ပါ။ ၀တၳဳေလးကုိ အားေပးသြားပါတယ္။ က်န္တဲ့ အခန္းဆက္ေတြလည္း ဆက္ေရးပါလား ဟင္။
Comment by ပုံရိပ္ — February 9, 2009 @ 6:35 pm |

ျမတ္နိုး .. မေလး ယန္းထဲ႕ပုံနဲ႕ ေက်ာင္းသြားတက္သူေတြ ထမင္းေတာင္၀ၾကပါ႕မလားမသိ.. ဟိ၊ အဲဒါျဖဳတ္မွ။ မနက္ျဖန္ေလာက္မွပဲျဖဳတ္ေတာ႕မယ္
Yan .. ကိုရန္.. ေသခ်ာမဖတ္ျပန္ဘူး။ ျမနွင္းနဲ႕ဆန္းသစ္က ဘယ္သူမွမသိေအာင္ ၾကိဳက္ေနတာပါဆို။ ငါးသည္လဲဘာျဖစ္လဲ မေလးလိုေယာကၡမဆိုလဲ သေဘာမတူရင္ေတာင္မွ လူလူခ်င္းေကာင္း၂မြန္၂ဆက္ဆံမယ္၊ ေနာက္ျပီး လူ႕ဘ၀ဆိုတာ ဘုံလုံတလဲွဲ႕ငါးပ်ံတလွဲ႕မဟုတ္ပါလားလို႕.. ။ You never know who you are dealing with ဆိုသလိုေပါ႕။ ျပီးမွ အဲဒါနဲ႕ပတ္သက္ျပီး ရယ္စရာတစ္ပုဒ္ေရးဦးမယ္။ ေနာက္တစ္ခုက ျမနွင္းကို တစ္ေယာက္ထဲထားတာ နားျငီးမွာစိုးလို႕ .. ဟုတ္တယ္ေလ.. ။ မိန္းမေတြလဲ နားျငီးတတ္တယ္။ ေနာက္ျပီး… မိန္းမေတြသည္လဲ ဘ၀မွာ ေယာကၤ်ားတစ္ဦးဦးရွိေနမွ ရပ္တည္ေနနိုင္တာမွ မဟုတ္တာ (by the way, I’m not a feminist) take care bro..
ပုံရိပ္... စာေရးတိုင္း ဒီစာေလးျဖစ္လာပုံဆိုျပီး ေရးလို႕ေတာ႕ ျဖစ္ဖူးးးး အကုန္ေပၚကုန္မွာေပါ႕ ပုံရိပ္ေလးရဲ႕
Comment by Anonymous — February 10, 2009 @ 12:00 am

ဒီရက္ပိုင္း အင္တာနက္ပ်က္ေနတာနဲ့ပဲ..ခုမွလာဖတ္ျဖစ္ေတာ့တယ္…ဘယ္သူနဲ့မွမေပးစားတာေကာင္းတယ္မေလး.. မေလးေျပာသလိုနားမညီးေတာ့ဘူး ျဖစ္လာပံုေနာက္ေၾကာင္းေလးကလည္ တကယ္စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းပါတယ္.. အဲဒီငါးေရာင္းတဲ့အမေတာင္ လာဖတ္ခ်င္ဖတ္ေနမွာမေျပာႏိုင္ဘူး..
ဟင္းရြက္ေရာင္းတဲ့ကုလားမၾကီးကလည္းေတာ္ေတာ္ရယ္ရတယ္ေနာ္.. ေခြ်းမေလးလို့လွမ္းေခၚတာ
“ကၽြန္မ မက္တဲ႕ ဂုဏ္ကေလ…. ရိုးဂုဏ္”လို့ေျပာသြားတာကိုေတာ္ေတာ္ၾကိဳက္တယ္..
Comment by Phu Phu — February 10, 2009 @ 2:57 am

အရမ္းေကာင္းပါတယ္၊ အမ်ားၾကီးေရးပါလို႔- အားေပးေနမယ္။
Comment by modernsoenaing — February 10, 2009 @ 8:01 am

မေလးေရ… အဆံုးသတ္က ခပ္ျမန္ျမန္ေရးလိုက္တယ္လို႔ ခံစားရတယ္.. မေကာင္းဘူးမဟုတ္ဘူး.. ေကာင္းတယ္..
ဒါေပမဲ့ တစ္ခုခုေလး နဲနဲေလးပဲ.. ဘာမွန္းေတာ့ မသိဘူး.. လိုေနသလိုပဲ…
အဟီး.. စိတ္ထဲမွာေတာ့ ဟိုငနာကို ဒိထက္ပိုခံရေစခ်င္တာ.. ဒါေပမဲ့လဲ.. တကယ္မခ်စ္တဲ့သူကေတာ့ တကယ္ခ်စ္ခဲ့တဲ့သူေလာက္ဘယ္ခံစားရမလဲေနာ္.. ဒါလဲ ဟုတ္ျပန္ေရာ..
ခု ကြန္မန္႔ေရးေနရင္း ျပန္ review လုပ္ျပီး ဇာတ္လမ္းကိုဖတ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့လဲ.. အဲဒိနည္း ၁နည္းပဲရွိတာပဲ.. ဒီေတာ့လဲ ဘာမွ မလိုသလိုပါပဲေလ…
ေမာင္မ်ိဳး.. နင့္ကိုခ်ည္းတမင္လိုက္ attack လုပ္ေနတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူးဟာ.. အဟီး.. နင္ မန္႔ထားတာက ငါျပန္ေျပာခ်င္ေအာင္ ဆဲြေဆာင္နိုင္လြန္းလို႔ပါ..
မေလး စာထဲမွာလဲ လူသားဆန္ဖို႔ ဂုဏ္ဆိုတာေတာ့ အနည္းနဲ႔ အမ်ားမက္ၾကတာပဲလို႔လဲ ပါထားတယ္ေလ…
ျပီးေတာ့ ဂုဏ္မက္လို႔.. ေတာ္ရုံသင့္ရုံ ကိုယ္လက္ခံနိုင္ေလာက္တဲ့ သူကို ေရြးျပီးရင္ သစၥာရွိသင့္တာေပါ့… ဒိထက္ သာတဲ့ သာတဲ့သူ လိုခ်င္ေသးတယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေစာင့္ေလ.. မေရြးနဲ႔အံုးေပါ့..
ဒီေခတ္မွာ ေယာက်ာၤးေတြက ပိုေတာင္ တြက္ေနၾကျပီ.. တန္းတူေတာင္မလိုခ်င္ဘူး.. သူတို႔ထက္သာမွကိုလိုခ်င္တာ.. ေျပာေတာ့ ဒီေခတ္ၾကီးမွာတဲ့.. ျပီးေတာ့ အရင္ေခတ္က အယူေတြ အိမ္ဦးနတ္လိုက်ေတာ့ ဆက္ဆံခံခ်င္ၾကေသးတယ္.. (မွတ္ခ်က္.. စကားစပ္မိလို႔.. ေပါက္ကဲြသြားတာေနာ္.. ေမာင္မ်ိဳး နင့္ကို ေျပာတာဟုတ္ဘူး..)
ကိုရန္ေအာင္ ေထာက္ျပသြားတဲ အခ်က္သံုးခ်က္ကို မေဗဒါစာဖတ္ေနတံုးက ေတြးမိတာက်ေတာ့ ဒီလို…
၁) အဲဒိ မိန္းမၾကီးက သိအံုးေတာ့… ငါ့သားလုပ္ခ်င္တာလုပ္ပါေစ.. ငါ့သား အေၾကာင္းငါသိျပီးသား.. ဒီငါးသည္မေလးနဲ႔က အေပ်ာ္ပါပဲ.. ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ငါးအသားေကာင္းေကာင္းနဲ႔ အသားတံုးေတြ ပိုပိုရေနတာ မသိခ်င္ေယာင္ပဲ ေဆာင္ေနလိုက္မွာေပါ့… သားက ဒီေလာက္ ဂုဏ္မက္ျပီး အေခ်ာင္လိုခ်င္တာ.. သူ႔အေမမွာလဲ ဒီစိတ္ရွိလို႔ေပါ့.. အထူးသျဖင့္ အဲလိုကိစၥေတြက သားရွင္အေမေတြ ေျမွာက္ေပးလို႔ျဖစ္တာက မ်ားေသး.. သူတို႔ သမီးမဟုတ္တိုင္းေလ.. သူ႔ေယာကၡမက သူ႔အဲလို ဆက္ဆံရင္ ဘယ္လိုေနမယ္မသိ… ေငြမက္ျပီး သားကို ေလလံတင္သလို သားရဲက ေကာင္မေလးေတြကို ခ်ိန္ခြင္ေပၚတင္ျပီး ခ်ိန္ေနတဲ့ မိန္းမနဲ႔.. ေငြမက္… အေပၚယံအလွအပမက္တဲ့ ေယာက်ာၤးမ်ိဳး ကိုယ္ေတြ႕ၾကံဳဖူးရဲ႕…. (အဲေလ.. ေပၚကုန္ျပီ)…
၂) နဲ႔ ၃) ကေတာ့ ၁ခုပဲ ေျဖလိုက္မယ္… အဲဒါ မိန္းကေလးေတြပဲ နားလည္တယ္.. မြန္တို႔.. ေရႊျပည္သူတို႔လဲ အပ်ိဳၾကီးပဲ ျဖစ္ေစခ်င္တယ္ဆိုတာေလ..
မေဗဒါကေတာ့ အပ်ိဳၾကီးျဖစ္ေစခ်င္တယ္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး.. ယူရင္ေတာင္ ျမနွင္းထက္သာတဲ့.. ဒါမွမဟုတ္.. တန္းတူ ေယာက်ာၤးတစ္ေယာက္ သူ႔ကိုလဲ ျမတ္နိုး ခ်စ္ခင္တဲ့ ေယာက်ာၤးတစ္ေယာက္နဲ႔ ရေစခ်င္တာပဲ.. ၀တၱဳက ဒီမွာျဖတ္လိုက္တာကိုး…. ေနာက္ အပိုင္းေတြ ဆက္ရွိမယ္ဆို လာမယ္ေလ… နို္င္မင္းခ်မ္းသာခ်င္ ခ်မ္းသာေပါ့.. တစ္ခုခုေပါ့…
(ေအာ္.. ဒါနဲ႔… i am also not Faminist… ဟီး.. ဟီး… ေျပာျပတာပဲရွိတာပါ)…
အားလံုးပဲ.. take care…
~ ျမနႏၵာ ေနညိဳ႕ညိဳ႕ ရစ္ခါသန္းေတာ့….. ~~ ဘာရယ္ညာရယ္မဟုတ္ဘူး.. ျမန္မာျပည္မွာ ပဲြသိမ္းရင္ ျမနႏၵာဆိုၾကလို႔… အားလံုးပဲ.. ဘိုင္…
Comment by မေဗဒါ — February 10, 2009 @ 1:20 pm

PhuPhu.. ဟင္းရြက္ေရာင္းတဲ႕ အဲဒီေဒၚၾကီးကိုေတာင္ မေလးသတိရသြားမိတယ္။ သူက အျပင္မွာ သြားေတြသိပ္လွတယ္..။ သြားကိုပါ သတိရသြားတယ္။
modernsoenaing… ဟုတ္ကဲ႕၊ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ရွင္။
မေဗဒါ.. ညီမ အပိုင္းေလးမွာ ေရးသြားတာဖတ္ျပီး ရယ္မိတယ္။ မေလးေတာင္ ပထမ အဲလိုေရးမလား စဥ္းစားလိုက္ေသးတယ္။ ဟုတ္တယ္ အဆုံးက တကယ္ျပီးခ်င္ေနျပီေလ။ ဒါေၾကာင္႕ ျမန္ျမန္အဆုံးသတ္လိုက္တာ.. ေနာက္ခါ ဒီထက္စိတ္ရွည္ပါမည္ :P။ ညီမေလးရဲ႕ ပြင္႕လင္းတဲ႕ ေကာ႕မန္႕ေတြဖတ္ျပီး မေလး သေဘာက်မိတယ္။ ဒီေလာက္အခ်ိန္ေပးျပီး ညက ဖတ္သြားတာလဲ မေလး ေက်းဇူးတင္တယ္။ အပိုင္း၁ မွာလဲ ညီမကို မေလး ေကာ႕မန္႕ျပန္ထားတာ အခ်ိန္ရရင္ဖတ္လိုက္ေနာ္။
Westcoast 22 .. I know what you wanted to ask me.
မေလး လိႈင္ကို သြားတာ။ တကယ္က လိႈင္ကိုေတာင္ မသြားသင္႕ခဲ႕ဘူး။ marine biology ယူျပီး တနသၤာရီတိုင္းမွာ ေက်ာင္းသြားတက္ခဲ႕သင္႕တယ္။ ကေနဒါေရာက္မွာ အဲဒီတုန္းက ေသခ်ာေပါက္သိခဲ႕ရင္ေတာ႕ ျမန္မာစာအဓိက တစ္နွစ္ေလာက္ေတာင္ တက္ခဲ႕သင္႕တယ္။ Not that I don’t appreciate those professions, I think life is too short to be in rats’ race. ဂုဏ္တြက္လား.. peer pressure ေတြတြက္လား၊ တကယ္၀ါသနာပါလို႕လား ကိုယ္႕ကိုကိုယ္ျပန္ေမးေတာ႕ I’m more inclined to liberal arts.. ဒါေပမယ္႕… I ended up in that field. ရွင္းေနတာပဲေနာ္.. ဘာေတြေျပာေနလဲ ကုိယ္႕ဟာကိုယ္ သိေတာ႕ဘူး
Comment by မေလး — February 10, 2009 @ 11:52 pm

မေလး’ ျမႏွင္းကိုအပ်ိဳၾကီးဘဝနဲ႕ရပ္ထားလိုက္တယ္ေပါ. ။ ခပ္ေခ်ာေခ်ာ စိတ္သေဘာထားေကာင္းတဲ့ ျမႏွင္းကိုအရမ္းခ်စ္ျမတ္ႏိုးတဲ့ ပညာတတ္အကိုၾကီး တေယာက္နဲ႕ေနရာခ်ထားေပးေစခ်င္တာ။ ( ဟားဟား သိပ္အေကာင္းမၾကိဳက္ရွာဘူးမ’ေရ…။:D )
မေလးစာေတြကို စာေရးဟန္ေကာ စကားလုံးေတြပါအရမ္းၾကိဳက္လို. အျမဲလာဖတ္ေနတာပါ။ အသစ္တင္တိုင္းအရမ္းေပ်ာ္ပါတယ္။ ရသစာေကာင္းေကာင္းေလးဖတ္ရလို.ပါ။ အခန္:ဆက္ေကာ အခန္းတိုေကာ အျမဲအားေပးေနပါတယ္အမ။ မေလး စာေတြ အမ်ားၾကီး စိတ္ျငိမ္းျငိမ္းခ်မ္းခ်မ္းနဲ႕ေရးႏိုင္ပါေစ။
စကားမစပ္..ေက်:ဇူးပါ မ’ နာမည္ေလးကလွဆိုလို….။ :-))
Comment by amayarko — February 11, 2009 @ 9:20 am

မေဗဒါ..ေကာ့မန္႔လာဖတ္တယ္ ဟီးဟီး ျဖတ္တက္ပါတယ္ေလ ေယာက်ာ္းနဲ႔ မိန္းမ အျမင္မွမတူတာေနာ့္ လိပ္ေတြလိုပဲ မေလးေျပာခ်င္တာကို ကုိယ္စားေျပာေပးလို႕ေက်းဇူးး
Comment by ေမာင္မ်ိဳး — February 11, 2009 @ 11:24 pm

Well, friend, the ending meets my expectation…ha ha…once the trust is not there, it’s pretty hard to accept a man like Sun Thit as a life partner…I think Mya Hnin made the right decision and I would do the same if I have to put myself in her shoes…I think she needs to be strong and accept the consequences of her decision, i.e., being alone… her mom will not be there for her forever and she needs to have this attitude “ I live alone but I am not lonely”… Anyway, life is full of interesting things and who knows she might come across someone she loves and who is really true to her…there you go, you can write part 2…ha ha…Honestly, life is too short to waste time for those not-so-trust-worthy relationships (-:
These days, I have been reading (more likely scanning) your blog as well as a few other blogs and often I like to leave a line or two to express my thoughts and appreciate their writings but hardly had any time to do so. So this is my first comment, friend (-:
BTW, one of our friends, SA, is organizing a seminar and inviting all local and overseas friends and I can forward his email to you if you don’t receive it. Love you.
Comment by Angel Eyes — February 12, 2009 @ 3:57 am

amayarko … ခုလိုအားေပးတာ ေက်းဇူးပါညီမ။ ၀ါသနာအရ ဆက္ေရးေနပါဦးမယ္ ညီမေလးေရ..
ေမာင္မ်ိဳး .. လူဆိုတာ လိပ္ က evolve ျဖစ္လာတာတဲ႕
Angel Eyes … သူငယ္ခ်င္းေပ်ာက္ေနလို႕ တပည္႕ေတြနဲ႕ အလုပ္ရႈပ္ေနမယ္ဆိုတာ သိပါတယ္။ တို႕ေတာင္ face book မေရာက္တာၾကာျပီ။ ေကာ႕မန္႕ေတြ႕ေတာ႕ ေပ်ာ္သြားတယ္။ SA က ဘယ္လို စီမီနာ ဘယ္ေတာ႕ လုပ္မွာလဲ။ အီးေမလ္ပို႕ေပးေနာ္။
Comment by မေလး — February 12, 2009 @ 11:27 am

hut1.png



3 comments:

Phyo Evergreen said...

အစ္မေရ ဇာတ္သိမ္းတဲ့အပိုင္းေလးကိုအားရတယ္..။ စာၾကြင္းဖတ္ၿပီးေတာ့ ၿပံဳးသြားတယ္..။ Comment ေတြပါတင္ေပးထားေတာ့ ၿပည့္ၿပည့္စံုစံုၿဖစ္သြားတယ္.။
ကုလားမၾကီးကေအာ္လိုက္တယ္...
"က်မေခၽြးမေလးေကာ"တဲ့..။

တန္ခူး said...

အိမ့္ေရ… ဂုဏ္မက္သူ ၆ပိုင္းလံုး တျပိုက္နက္ ဖတ္သြားတယ္..ေကာင္းလိုက္တာ… ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့အတိုင္းျဖစ္သြားတာကို အရမ္းအားရတယ္…ေျပာေစခ်င္တဲ့စကားလံုးေလးေတြဖတ္ရတာလဲ အရမ္းေက်နပ္တယ္… ဘ၀ဆိုတာ အနိမ့္အျမင့္အတက္အက် ခန္ ့မွန္းရခက္ပါတယ္… တဒဂၤ အျမင့္ကို ကြက္ကြက္ေလးၾကည့္တတ္တဲ့ ဆန္းသစ္ရဲ့ ဘ၀က အဆံုးမွာ လွမယ္မထင္ဘူး… တို ့လက္ကိုင္ထားတာေလးတခုရွိတယ္… ေစတနာမွန္ရင္ အက်ိဳးေပးမယ္တဲ့…ျမနွင္းေလးက ေစတနာမွန္ေတာ့ ဂ်ပန္ေတာင္ေရာက္သြားတာပဲမိုလား…ဆန္းသစ္ကေတာ့ ေမ်ာက္သစ္ကိုင္းလြတ္…တို ့ေက်ာင္းတုန္းက အဲလိုဂုဏ္မက္သူတေယာက္ေတြ ့ခဲ့ဘူးတယ္…သူခ်န္ထားခဲ့တယ္ေကာင္မေလးကသူ ့ထက္သာတဲ့သူနဲ ့ရသြားေတာ့ တို ့၀မ္းသာလိုက္တာ မေျပာနဲ ့… ဒါမ်ိဳးေလးေတြ မ်ားမ်ားလုပ္ပါအိမ့္ေရ…(ကိုယ္မေရးရတုိင္း ပူဆာတာ)

အိမ့္ခ်မ္းေျမ႕ said...

အမတန္ခူးနဲ႕ ေမာင္ေလးျဖိဳး တို႕ နွစ္ေယာက္ ဒီဘက္မွာ ေကာ႕မန္႕အျမဲလာေရးေပးတာ မေလး ၾကည္နူးရပါတယ္ း)

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...