မဂၤလာပါရွင္.. ဒီဘေလာဂ္ေလးကို ၂၀၀၆ ၾသဂုတ္လမွာ စတင္ေရးခဲ႔ပါတယ္။ အခုေတာ႔ အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ေဒါ့ကြန္းမွာ စာေတြ ဆက္ေရးေနေၾကာင္းပါ...။
လာလည္ေသာ လူနည္းစု ေမာင္ႏွမမ်ားကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ရွင္။

Wednesday, January 28, 2009

ဂုဏ္မက္သူ (၂)

ငွက္ေတြအိပ္တန္းတက္ခိ်န္ ညေနခင္းတစ္ခုတြင္ ျမနွင္း အိမ္ေရွ႕ျပဴတင္းေပါက္နားက ခုံတစ္လုံးမွာထိုင္၊ စာအုပ္တစ္အုပ္ကို ဖတ္ရင္း စိုးပိုင္၏
အနီးဆုံးလူ ကို နားေထာင္ေနမိသည္။

“ျမနွင္း ေရ…. ျမနွင္း”
အိမ္ေရွ႕မွ ေခၚသံေၾကာင္႕ အိမ္ေပါက္၀သို႕ ျမနွင္းထြက္လာခဲ႕သည္။

“ဟင္.. ေအာင္၀င္း .. လာ လာ…”
အတန္းထဲက ေအာင္၀င္း ေနာက္မွာ ရပ္ေနေသာ သူကို ျမနွင္း ျမင္လိုက္ေတာ႕ ပိုလို႕အံ႕ၾသသြားမိသည္။

ဟင္.. ဆန္းသစ္

ျမနွင္း တို႕ အိမ္ကေလးက အေဆာင္အေယာင္ကင္းမဲ႕စြာ သန္႕ရွင္း သပ္ရပ္ေနသည္။ အိမ္ေရွ႕ခန္းက ၾကိမ္ကုလားထိုင္ေလးေတြမွာ ဆန္းသစ္နွင္႕ ေအာင္၀င္း ၀င္ထိုင္လိုက္သည္။

“ငါ.. နင္႕ဆီက ဟိုတစ္ပတ္က ငွားထားတဲ႕ စာအုပ္လာျပန္ေပးတာ၊ ေၾသာ္.. ဒါနဲ႕ ဒါ.. ငါ႕သူငယ္ခ်င္း ဆန္းသစ္၊ နင္တို႕နဲ႕ ငါးလမ္းေက်ာ္ေလာက္မွာေနတာ။ ကယ္မစ္ထရီက။”

“ဟုတ္ကဲ႕၊ ေတြ႕ရတာ ၀မ္းသာပါတယ္၊ ခဏထိုင္ၾကဦးေနာ္”

“ဘာမွမလုပ္နဲ႕၊ ငါတို႕ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္သြားမလို႕။”

“ခဏပါ.. ဘာမွေထြေထြထူးထူးလဲ မရွိပါဘူးဟာ…. ငါ႕အိမ္မွာလဲ။ ခဏေလးေနာ္ ကိုဆန္းသစ္။”

ျမနွင္း ေျပာေျပာဆိုဆို ကန္႕လန္႕ကာကို ဖယ္ျပီး မီးဖိုထဲသို႕ ထြက္လာခဲ႕သည္။ အိမ္ေရွ႕မွာ စိုးပိုင္က အလိုက္မသိစြာ သီခ်င္းကို ဆက္ဆိုေနသည္။

“သူဟာ တစ္ကယ္လို႕ မင္းဘ၀မွာ အေကာင္းဆုံး လူသားျဖစ္ခဲ႕ရင္.. တားဆီးပိုင္ခြင္႕ ရုတ္သိမ္းလိုက္ေတာ႕မယ္ အခ်စ္ေလး……”

ျမနွင္း တစ္ေယာက္ထဲ မီးဖိုထဲမွာ ကေယာင္ေခ်ာက္ျခားျဖစ္ေနသည္။ ထမီကို ျပင္၀တ္၊ ဆံပင္ကို သပ္လိုက္ျပီး၊ ပုလင္းထဲက ထန္းလ်က္ခဲအခ်ိဳ႕ကို ပန္းကန္ထဲထည္႕၊ အဆင္သင္႕အျမဲရွိေနေသာ အၾကမ္းဓာတ္ဗူးနွင္႕ ပန္းကန္လုံးေလးမ်ားကို လင္ဗန္းထဲထည္႕ျပီး အိမ္ေရွ႕သို႕ျပန္ထြက္လာသည္။

“လာျခင္းေကာင္းတဲ႕ မင္းဘ၀ ေပ်ာ္ပါေစ၊ ဆုေတာင္းေပးဖို႕ တစ္ခုသာ တို႕အခြင္႕အေရး…”

ထုိေန႕က ေအာင္၀င္းနွင္႕ ျမနွင္းသာ စကားအနည္းငယ္ေျပာျဖစ္သည္။ ဆန္းသစ္ကေတာ႕ တစ္ခြန္းစ နွစ္ခြန္းစ ၀င္ေျပာျပီး၊ ျမနွင္း ခ်ေပးေသာ အၾကမ္းရည္ကို ယဥ္ေက်းမႈအရ အနည္းငယ္ေသာက္သြားသည္။ ထိုေန႕ညက ျမနွင္း အိပ္ယာထက္မွာ တလူးလူးတလိမ္႕လိမ္႕။ ျမနွင္းကို သေဘာက်ေနေသာ လမ္းထိပ္က ဆိုက္ကားေမာင္းတဲ႕ နိုင္မင္း အေပၚမွာ ဘာခံစားခ်က္မွ် မရွိဘဲ၊ ေဆးေက်ာင္းတက္ေနေသာ ဒန္အိုးစက္ပိုင္ရွင္သမီး၊ အင္ဂ်င္နီယာေက်ာင္းတက္ေနေသာ ဖိနပ္စက္ပိုင္ရွင္သမီး၊ စကၤာပူမွာ ေက်ာင္းဆက္တက္ရန္ ျပင္ဆင္ေနေသာ ဟိုဘက္လမ္းက ေရခဲစက္ပိုင္ရွင္သမီး၊ အေမရိကားမွာ တကၠသိုလ္သြားတက္မည္႕ ကုမဏီပိုင္ရွင္ သမီးေတြနွင္႕ သူငယ္ခ်င္းမက၊ ခ်စ္သူမက်စြာ တြဲေနေသာ ဆန္းသစ္လို လူမ်ိဳးအေပၚမွာမွ ယိမ္းယိုင္ေနေသာ ျမနွင္း စိတ္ဓာတ္ကိုလဲ ျမနွင္း နားမလည္ေတာ႕။
ငါလဲ အေမ႕ကို ငါးကူေရာင္းတဲ႕ ငါးသည္မ ဆိုေပမယ္႕လဲ ေခတ္ပညာတတ္တစ္ေယာက္ပဲ။ ဘ၀ေပးအေျခအေနအရသာ ဂုဏ္နဲ႕ဓနဥစၥာမရွိေပမယ္႕၊ ငါ႕မွာ ေခတ္ပညာသင္ယူနိုင္တဲ႕ ဥာဏ္ရွိေနတာပဲ။ မိျမနွင္း နင္ဘယ္လိုျဖစ္ေနတာလဲ။ ေလာကမွာ ဂုဏ္မက္တဲ႕ ေယာကၤ်ားေတြဟာ ဂုဏ္မက္တဲ႕ မိန္းမေတြလိုပဲ ေၾကာက္စရာေကာင္းတာကို နင္သတိရစမ္းပါ။ အိပ္ေတာ႕.. မနက္ ငါးေရာင္းဖို႕ ေစ်းထြက္ရဦးမယ္။
ကိုယ္႕ကိုကုိယ္ဆုံးမၿပီး ျမနွင္း ေခါင္းအုံးထဲသို႕ မ်က္နွာအပ္လိုက္သည္။ ရင္ထဲမွာေတာ႕ လွ်က္စစ္ကေလးမ်ားနွင္႕ တို႕သလို တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ က်င္တက္ေနသည္။

သည္လိုနွင္႕ ျမနွင္းတို႕ အုပ္စုထဲမွာ ေအာင္၀င္းနွင္႕အတူ ဆန္းသစ္ တစ္ခါတစ္ရံ ရွိလာတတ္သည္။ ေက်ာင္းကင္တင္းေတြမွာ၊ ဗႏၵာပင္ရိပ္ေအာက္က ခုံတန္းေလးေတြမွာ၊ ေက်ာင္းေနာက္က ျမက္ၾကမ္းေတြေပါက္ေနေသာ ေရေျမာင္းေဘာင္ေတြေပၚမွာ အုပ္စုဖြဲ႕ စကားေျပာေနၾကသည္႕ အခါမ်ားတြင္၊ ဆန္းသစ္ ၏ စာေပဗဟုသုတ ျပည္႕၀ေသာ စကားမ်ားကို ျမနွင္းတို႕ နားေထာင္ရတတ္သည္။ ေမာင္သင္းခုိင္ (ပ်ဥ္းမနား)၊ ေမာင္စိမ္းခက္ (ျပည္)၊ တရုတ္ကဗ်ာဆရာၾကီး တူဖူ၊ ဘူးဗြားမွ အစ၊ ဂ်ိမ္းဂၽြိိဳက္စ္ အထိ ဆြဲေခၚသြားတတ္ေသာ လူတစ္ေယာက္က၊ သူနွင္႕ပတ္သက္ေသာ မိန္းမမ်ားအေၾကာင္းေျပာရင္ေတာ႕ ေဆးေက်ာင္းသူမ်ား၊ အင္ဂ်င္နီယာမ်ား၊ ၾကီးၾကီးမာစတာ သမီးမ်ားမွ မဆင္းေတာ႕ သည္ကို ျမနွင္း လိုက္လို႕မမွီ။

“ခင္မ ဘိုးေအၾကီးက သခင္နု ေလ၊ အဘိုးကေတာ႕ ဟိုးတုန္းက မႏၱေလးေဆးရုံအုပ္။ အခု ရန္ကုန္မွာလဲ ေနာက္ပိုင္း စီးပြားေရးေတြလုပ္ေနတယ္။”

“ျဖဴျဖဴေအး ကေတာ႕ ရဲဗိုလ္ခ်ဳပ္ၾကီးရဲ႕ ေျမး၊ မၾကာခင္ စကၤာပူ ထြက္ဖုိ႕လုပ္ေနတယ္။ သူ႕အစ္မက တီတီစီမွာ အတန္းမႈး”

“ငါေတာ႕ သခင္နုလဲမသိဘူး၊ မႏၱေလးက ေဆးရုံအုပ္လဲမသိ၊ တီတီစီေတာင္ ေရွ႕ကပဲ ဘတ္စ္ကားစီးရင္း ျဖတ္သြားဖူးတာ၊ စကၤာပူဆိုရင္ေတာ႕ ဘယ္လိုအနံ႕ရွိလဲေတာင္မသိဘူး.. ဟင္းဟင္း”

ျမနွင္း သူငယ္ခ်င္းမ တစ္ေယာက္က အခ်ဥ္ထုတ္ထဲက မရမ္းျပားကို တမင္တကာ အသံျမည္ေအာင္ စားရင္း ခပ္တုံးတုံး ခပ္အအ မိန္းမတစ္ေယာက္ပုံစံမ်ိဳးနွင္႕ ေျပာလိုက္သည္ကို ျမနွင္း ၾကိတ္ျပဳံးလိုက္မိသည္။

“ငါေတာ႕ သူမ်ားေတြ ရွာေဖြ ေဖာ္ထုတ္ျပီးသားအရာေတြကို ျပန္အသုံးခ်ရတဲ႕ အလုပ္ေတြ လုပ္ရတာထက္၊ ဘယ္သူမွ ရွာေဖြမေတြ႕ေသးတာေတြကို ရွာေဖြရတဲ႕ ရီဆာခ်္ အလုပ္ေတြ လုပ္ခ်င္တယ္။ ငါတို႕တိုင္းျပည္မွာလည္း ဒါမ်ိဳးေတြ နည္းေနေသးေတာ႕ ငါ႕အတြက္ ဘယ္ေတာ႕မွ ျဖစ္လာမယ္မထင္ပါဘူးဟာ ”ျမနွင္း အားငယ္စြာ ေျပာလိုက္မိသည္။

ထိုအခ်ိန္တြင္ ျမနွင္းတို႕ စကားေျပာေနေသာ ေရေျမာင္းေဘာင္ေရွ႕က လမ္းထဲကို ကားျဖဴေလးတစ္စင္း ျဖတ္ေမာင္းလာသည္။ ကားျပဴတင္းေပါက္မွ ေရခဲစက္ပိုင္ရွင္သမီး ျဖဴျဖဴေခ်ာေခ်ာ၊ ကလ်ာ၏ မ်က္နွာေလးက ေပၚလာသည္။

“ဆန္းသစ္.. အားလား.. တို႕နဲ႕ ခဏလိုက္ခဲ႕”

ေရေျမာင္းေဘာင္ေပၚမွ ဖ်တ္ကနဲခုန္ဆင္းျပီး ငါ ခဏလိုက္သြားလိုက္ဦးမယ္ဟု ေျပာကာ ကားျဖဴျဖဴေလးေပၚ ပါသြားေသာ ဆန္းသစ္ကို ေငးၾကည္႕ေနေသာ ျမနွင္းကို သူငယ္ခ်င္းမ မ်ားက မသိမသာ ေစာင္းငဲ႕ၾကည္႕လိုက္ၾကသည္။

“ေယာကၤ်ားေတြက ရုပ္ေခ်ာေခ်ာလွလွ၊ အသားျဖဴ မ ေတြကိုမွ ဘာလို႕ၾကိဳက္တာလဲဟင္.. ”

“ဆိုင္ပါဘူးဟာ၊ ျဖဴတိုင္းမွ မလွတာ”

“နင္တို႕ မိန္းကေလးေတြလည္း ေခ်ာတဲ႕လွတဲ႕ ေကာင္ေတြကိုမွ ၾကိဳက္တာမဟုတ္ဘူးလား”
ေအာင္၀င္းတို႕ ေယာကၤ်ားေလးအုပ္စုက မခံနိုင္စြာ၀င္ေျပာသည္။

“မဟုတ္၊ ငါတို႕က နည္းနည္းပါးပါးၾကည္႕ေပ်ာ္ရႈေပ်ာ္ရွိတယ္ဆိုရင္၊ ေယာကၤ်ားပီသတယ္ဆိုရင္ ၿပီးတာပဲ။ အဓိက က စိတ္သေဘာ တည္ၾကည္ေျဖာင္႕မတ္ျပီး၊ ၾကင္နာတတ္တဲ႕၊ မိသားစုစိတ္ဓာတ္ရွိတဲ႕ ေယာကၤ်ားေတြက ပိုတန္ဘိုးရွိတာ။ ရုပ္ေခ်ာျပီး မၾကင္နာဘူး၊ အတၱၾကီးေနရင္ ဘာသြားလုပ္ရမွာလဲ”

“အင္.. နင္တို႕ မိန္းမေတြက လူလည္မေတြပဲ”

သူငယ္ခ်င္းေတြ တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ ေျပာေနသည္ကို ျမနွင္း နားေထာင္ရင္း အေျခမလွ၊ လူျပမလွတဲ႕ ငါးသည္မ တစ္ဦး၏ ေစ်းတြင္းက ပုံရိပ္တစ္ခုကိုပဲ ျမင္ေယာင္ေနမိသည္။

****

ထိုေန႕က မိုးေတြရြာေနသည္။ ျမနွင္း ေက်ာင္း၀င္းထဲမွ ကားဂိတ္ထိ ထီးေဆာင္းျပီး လမ္းေလွ်ာက္လာေနသည္။ ေႏြးေထြးေသာ မိုးစက္ေတြက ကဗ်ာဆန္လြန္းေနသည္။ လြတ္အိတ္ထဲမွာ မဆန္႕ေတာ႕၍ လက္ထဲမွာ ပိုက္ထားေသာ စာအုပ္နွစ္အုပ္ရယ္၊ ထီးတစ္ေခ်ာင္းရယ္နွင္႕ ေလျပင္းေအာက္မွာ ျမနွင္းေလွ်ာက္လာေနသည္။

“ဟဲ႕ ျမနွင္း”
အသံၾကားလို႕ ေနာက္လွည္႕ၾကည္႕လိုက္ေတာ႕ ျမနွင္းေနာက္ကို အေျပးတပိုင္း လိုက္လာေသာ မိုးစိုေနေသာ ဆန္းသစ္။

“ငါ.. နင္နဲ႕ အိမ္ျပန္လိုက္မယ္၊ ရမလား။”

“ရပါတယ္ဟာ.. ေရာ႕”

အံ႕ၾသစိတ္နဲ႕ ဘာမွ ျပန္မေမးေတာ႕ဘဲ၊ လက္ထဲက ထီးကို ေပးလိုက္ေတာ႕ ဆန္းသစ္လက္နွင္႕ ျမနွင္းလက္ မသိမသာ ထိသြားသည္။ စာအုပ္ေတြကို ရင္မွာပိုက္ျပီး ေခါင္းငုံ႕လမ္းေလွ်ာက္ေနေသာ ျမနွင္း၊ တဒိတ္ဒိတ္ခုန္ေနေသာ နွလုံးသားကို ျပန္က်ိန္ဆဲေနမိသည္။ အမွန္ဆို ျမနွင္း ေပ်ာ္ေနသင္႕သည္။ ရင္ခုန္ေနသည္မွန္ေသာ္လည္း ျမနွင္း မေပ်ာ္။ ျမနွင္း စိတ္ရႈပ္စြာ ရင္ခုန္ေနျခင္းသာ။

“လာ .. ဟိုဘက္လမ္းကူးရေအာင္”

ရုတ္တရက္ လမ္းကူးလိုက္ေသာ ဆန္းသစ္ကို အမွီလိုက္ရန္ ပလက္ေဖာင္းေပၚက အဆင္း မည္သို႕ျဖစ္သြားသည္မသိ၊ ျမနွင္းလက္ထဲက စာအုပ္ေတြက ျပဳတ္က်သြားသည္။ ဆန္းသစ္က ကူေကာက္ေပးစဥ္ စာအုပ္ၾကားထဲက စြယ္ေတာ္ရြက္ေလး နွစ္ရြက္က ထြက္ၾကလာသည္။ ထြက္က်လာေသာ စြယ္ေတာ္ရြက္ေလးမ်ားကို ဆန္းသစ္ေကာက္ယူၾကည္႕လိုက္သည္။

“တိုးတိုက္ ခုိက္မိ
စိုးၾကိဳက္မိသူ ကၽြန္မ
အျပစ္ရွိရျပီေပါ႕... ေမာင္.. ”

“ဂုဏ္နိမ္႕သူမို႕
ေအာက္မၾကိဳ႕ခ်င္ေပမယ္႕
ကၽြန္မရဲ႕ အလြမ္းေန႕ေတြကိုေတာ႕
အလွမ္းသင္႕သလိုေလး
ေမာင္…
ကမ္းလင္႕ေကာင္းပါရဲ႕”

စြယ္ေတာ္ရြက္ေလးေတြကို ကိုင္ျပီး ရွည္လ်ားနက္ေမွာင္တဲ႕ မ်က္ေတာင္နက္ေတြ ၀ိုင္းရံထားတဲ႕ ျမနွင္း မ်က္၀န္းေတြထဲ ဆန္းသစ္က စိုက္ၾကည္႕ေနသည္။ ဆန္းသစ္နွင္႕ ျမနွင္း တစ္ဦးနွင္႕ တစ္ဦး အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာ ၾကည္႕ေနမိၾကသည္။


“ငါ ကဗ်ာအရူးထျပီး ေရးထားတာေလးေတြပါဟာ”

အျပဳံးခ်ိဳခ်ိဳေလးနွင္႕ ေခါင္းေလးကို ငဲ႕ျပီး၊ ဆန္းသစ္ကို ေမာ႕ၾကည္႕ေျပာလိုက္သည္႕ ျမနွင္းပုံစံက လိုအပ္သည္ထက္ ပိုျပီး ႏြဲ႕သြားသည္ကို ျမနွင္း ဘာသာ သတိျပဳမိျပီး ကိုယ္႕ကိုကိုယ္ စိတ္တိုလိုက္မိေသးသည္။ ထိုေန႕က မိုးေငြ႕ေတြ ေ၀႕ေနေသာ လိုင္းကားထဲမွာ အတူယွဥ္တြဲထိုင္ရင္း လက္ေမာင္းခ်င္း ထိေနသည္႕ တစ္ေလ်ာက္လုံး ျမနွင္း တစ္ကိုယ္လုံး အဖ်ားတက္သလို ျဖစ္ေနခဲ႕သည္။ ထိုေန႕က မိုးညိဳေတြက အရင္ေန႕ေတြကထက္ ပိုျပီး အနုပညာဆန္ေနသလိုလို၊ ထိုညကလဲ အရင္ ညေတြကထက္ ပိုျပီး လွပေနသလိုလို၊ ျမနွင္းရဲ႕ ေခါင္းအုံးကေလးကလဲ ထုိညကပိုျပီး ေမႊးပ်ံ႕ေနသလိုလို...

ဆက္ရန္... (တစ္ကယ္ဆက္ပါမယ္ :D)


comments from ainchannmyay.com

မအိမ့္ခ်မ္းေျမ႕၀တၳဳ ေနာက္ဆုံးက ကဗ်ာက ေတာ္ေတာ္ေလး ေကာင္းတယ္ဗ်ာ။ ေနာက္ထပ္ဆက္ရန္ေတြကို ေမွ်ာ္ေနမယ္ဗ်ဳိ႕။
Comment by ကုိေအာင္(ပ်ဴႏုိင္ငံ) — January 28, 2009 @ 4:49 pm

တကယ္ဆက္ေနာ္ အားလံုးဖတ္ျပီးမွ ဘယ္ဇာတ္ေကာင္ကိုႀကိဳက္လဲေျပာမွာ
အခုေတာ႔ ဆက္ဖတ္ခ်င္ေနတာပဲသိတယ္
Comment by မြန္ — January 28, 2009 @ 5:42 pm

ဖတ္ျပီးပါျပီ… တကယ္ဆက္ပါ.. အဟုတ္ဆက္ပါရွန္….
Comment by sin dan lar — January 28, 2009 @ 5:57 pm

တိုးတိုက္ ခုိက္မိ
စိုးၾကိဳက္မိသူ ကၽြန္မ
အျပစ္ရွိရျပီေပါ႕… ေမာင္.. ”

“ဂုဏ္နိမ္႕သူမို႕
ေအာက္မၾကိဳ႕ခ်င္ေပမယ္႕
ကၽြန္မရဲ႕ အလြမ္းေန႕ေတြကိုေတာ႕
အလွမ္းသင္႕သလိုေလး
ေမာင္…
ကမ္းလင္႕ေကာင္းပါရဲ႕”
မဂ်ီးေရဒီကဗ်ာေလးကအရမ္းေကာင္းတယ္..
မဂ်ီးကလုပ္ျပီ..ဆက္ရန္တဲ႕..ဆက္တငန္႕ငန္႕က်န္ေနတယ္….
ေကာင္းခန္းေရာက္ေနျပီ…ေစာင္႕ေနပါသည္။
Comment by ေဒါင္းမင္း — January 28, 2009 @ 6:48 pm

မေလးေရ တကယ္ဆက္ပါ….
Comment by ပုံရိပ္ — January 28, 2009 @ 8:05 pm

အသားျဖဴမွ ႀကိဳက္တယ္လို႔ သိလိုက္ရတယ္။
ဒါဆို တို႔ေတာ့ ပြၿပီ ဟိ ဟိ
Comment by mydiary — January 28, 2009 @ 10:06 pm 7.

မေလးတို ့ကေတာ့ ေရးလိုက္ရင္တကယ့္ကိုထိတာေတြၾကီးပဲ…
လည္တဆန့္ဆန့္နဲ ့ေမွ်ာ္ေနပါတယ္… ျမန္ျမန္ဆက္ပါဦးေနာ္
Comment by Phu Phu — January 29, 2009 @ 12:18 am

အတၱကင္းတဲ့ ေကာင္းကင္ ကဗ်ာကို အရင္ဖတ္သြားတယ္ ..။
က်န္တဲ့ပို႔စ္ေလးေတြလည္း အနည္းငယ္ ဖတ္သြား၏ ။
ပို႔စ္ေကာင္းေတြပါ .. အခုမွ ေရာက္လို႔ ဖတ္ျဖစ္ေပမယ့္
အိမ္ေလးကို ႀကိဳက္သြားတယ္ ..။
ဆက္လက္ အားေပးေနမယ္ ..။
Comment by idulize — January 29, 2009 @ 7:34 am

Please continue…that’s an order.
Just kidding!!
Ain Shin Ma
Comment by lynda — January 29, 2009 @ 9:46 am

ဟိုဟာေလ..
စိတ္ေတာ႕ မပူၾကပါနဲ႕… ဒီေန႕က လူကလဲဖ်ားခ်င္ခ်င္၊ မိုးကရြာ၊ လမ္းေတြကလဲေခ်ာ၊ သီခ်င္းကလဲနဲနဲပိုက်ယ္၊ အရွိန္ကလဲ နဲနဲမ်ားျပီး…
အဲ.. အဲဒါေၾကာင္႕..
နဲနဲပါ.. ညာဘက္ေဘာနက္ေၾကသြားတယ္၊ မီးလုံးေတြကြဲသြားတယ္၊ ေလအိတ္ေတာ႕ မပြင္႕ပါဘူး။ လူကေတာ႕ ေကာင္းပါတယ္ (ထင္တယ္) :D
ေနေကာင္းရင္ေတာ႕ ၀တၳဳဆက္ပါမယ္.. ေအာ္.. ၀ါသနာ၀ါသနာ.. (မနက္ျဖန္ ေဘာစ္က ရုံးမတက္နဲ႕ နားေနတဲ႕) အေတာ္ပဲ ပိုစ္ေရးလို႕ရတယ္.. ေပ်ာ္လိုက္တာ..
normally ေတာ႕.. ဒါမ်ိဳးဆို နႈတ္ဆိတ္ျငိမ္ေနေပမယ္႕ က်မကိုခ်စ္ေသာ၊ က်မကလဲခ်စ္ေသာ စာေရးေဖာ္၊ စာဖတ္ေဖာ္/သူ မ်ား ေမွ်ာ္ေနမွာစိုးလို႕ပါ..
Comment by မေလး — January 30, 2009 @ 12:27 am


ဟင္ ပို႔စ္မတင္ပံုေထာက္ေတာ႔ လူကမအိုေကဘူးထင္တယ္ စိတ္ပူတယ္ ရ့ုးမတက္ခ်င္တာနဲ႔ေတာ႔ ဝင္ဝင္မက်ံုးပါနဲ႔ မေလးရယ္
Comment by မြန္ — January 30, 2009 @ 9:07 am

ဒီလိုလုပ္နည္းေလး မွတ္သားေလာက္ပါတယ္ အီး ဒါေပမဲ့ ခဏခဏ စမ္းရရင္ေတာ့ မလြယ္ဘူး မမြန္ ဒီဒက္ရွင္း ၅၀၀ ေတာ့ ပလုံ..
မေလး ရုံးနားမွာ အိမ္ေစ်းက်ေနတုံး အိမ္တလုံးထပ္၀ယ္လိုက္..ဟီး. လူအဴမန္ဆုံးအိုေကပါေစ …
Comment by ၁၈၂ — January 30, 2009 @ 6:18 pm

ေအာ္… မြန္ေကာ တရာရွစ္ဆယ္႕နွစ္ေကာ… ၾကင္နာတတ္လိုက္ေလျခင္း :P
Comment by မေလး — January 30, 2009 @ 6:53 pm

ဆန္းသစ္ က ျမႏွင္း ကဗ်ာေလးဖတ္ျပီး ဘယ္လုိမ်ားေတြးမွာပါလိမ့္ က်ေနာ္သာဆိုရင္…………………:P
Comment by ေမာင္မ်ိဳး — February 3, 2009 @ 12:39 am

No comments:

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...