မဂၤလာပါရွင္.. ဒီဘေလာဂ္ေလးကို ၂၀၀၆ ၾသဂုတ္လမွာ စတင္ေရးခဲ႔ပါတယ္။ အခုေတာ႔ အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ေဒါ့ကြန္းမွာ စာေတြ ဆက္ေရးေနေၾကာင္းပါ...။
လာလည္ေသာ လူနည္းစု ေမာင္ႏွမမ်ားကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ရွင္။

Wednesday, January 28, 2009

ဂုဏ္မက္သူ

“ေအာက္အီးအီး.. အြတ္”

ခပ္ေ၀းေ၀းက ၾကက္တြန္သံကို အိပ္ခ်င္မူးတူးနွင္႕ ျမနွင္း နားစြင္႕ရင္း တစ္ပတ္ႏြမ္းေစာင္ကေလးကို ပုခုံးအထိ ဆြဲျပီး ျခဳံလိုက္သည္။ ညက ညနက္သည္ထိ စာဖတ္ထား၍ ျမနွင္းေခါင္းက တစစ္စစ္ကိုက္ေနသည္။ အိမ္ေနာက္ေဖးမွာ အေမ႔၏ တစ္ေန႕တာ ျပင္ဆင္ေနသည္႕ အသံမ်ားကို ၾကားေနရသည္။

“ျမနွင္း ထေတာ႕ေလ…”
“ဟဲ႕ ျမနွင္း.. ထေတာ႕”

“အင္းပါ အေမရဲ႕၊ ထပါျပီ”

အိပ္ခ်င္မူးတူးနွင္႕ ေအာက္ေနာက္ေဖးေရတိုင္ကီဘက္သို႕ ထြက္လာခဲ႕သည္။ ေရတိုင္ကီအျပတ္ထဲက ေရမ်က္နွာျပင္ေပၚမွာ အမိႈက္စေလးေတြနွင္႕ ပိုးေလာက္လန္းေလးေတြကိုျမင္ေနရသည္။ နႈတ္ခမ္းပဲ႕ေနေသာ ေရဖလားနွင္႕ ေရမ်က္နွာျပင္ကို အမိႈက္သရိုက္ကင္းသြားေအာင္ ပြတ္ျပီး ေရခတ္လိုက္သည္။ ျပီးေတာ႕ ထမီစကိုသိမ္း၊ ေဆာင္႕ေဆာင္႕ထိုင္ရင္း ဖြာလန္ၾကဲေနျပီျဖစ္ေသာ သြားပြတ္တံေပၚကို သြားတိုက္ေဆးတင္ျပီး သြားကို နာနာဖိတိုက္လိုက္သည္။ ပလုတ္က်င္းအျပီး ေရေအးေအးနွင္႕ မ်က္နွာကို သစ္လိုက္ေတာ႕ တစစ္စစ္ကိုက္ေနေသာ ေခါင္းက အနည္းငယ္သက္သာသြားသေယာင္ရွိသည္။ ျပီးေတာ႕ အေမအေစာၾကီး ငါးဒိုင္က သြားယူထားျပီးေသာ ငါးေတာင္းကို ေခါင္းေပၚရြက္ျပီး အိမ္နွင္႕ကပ္ေနေသာ ရပ္ကြက္ေစ်းထဲသို႕ ျမနွင္း ထြက္လာခဲ႕သည္။


ေစ်းထဲေရာက္ေတာ႕ ေနေရာင္ျခည္က ခပ္ေဖ်ာ႕ေဖ်ာ႕ ထိုးက်လာေနျပီ။ ဓနိမိုး ထရံကာ ေစ်းတဲအတြင္းမွာ ပစၥည္းေတြကို ေနရာခ်အျပီး ျမနွင္း ငုတ္တုပ္ထိုင္ရင္း ေစ်း၀ယ္သူမ်ားကို ေစာင္႕ေနလိုက္သည္။ သည္အခ်ိန္ဆို အေမ အိမ္မွာ ခ်က္စရာ၊ ျပဳတ္စရာမ်ားကို ခ်က္ျပဳတ္ေနလိမ္႕မည္။ အေမ ထမင္းဟင္းခ်က္ျပီး ျမနွင္း ထံလာမွ ျမနွင္း အိမ္ျပန္၊ ေရမိုးခ်ိဳး၊ ထမင္းစားျပီး လိႈင္ေကာလိပ္ေက်ာင္းသို႕ သြားဖို႕ ျပင္ဆင္ရမည္။ အခ်ိန္ရလွ်င္ ညက တြက္လို႕မရေသာ သခ်ၤာ တစ္ပုဒ္ကို ျပန္တြက္ၾကည္႕ရဦးမည္။

“ငါးေတြေဟ႕.. လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ ငါးေတြေနာ္…”

၀ိုင္းအုံလာေသာ ယင္ေကာင္မ်ားကို အနားလန္ေနေသာ ယပ္ေတာင္တစ္ေခ်ာင္းနွင္႕ ယပ္ခတ္ျပီး ျမနွင္း အသံစာစာေလးနွင္႕ ေစ်းေခၚလိုက္သည္။

*********

အေမ ေစ်းထဲေရာက္လာေတာ႕ မနက္ေျခာက္နာရီေက်ာ္၊ ခုနွစ္နာရီထိုးကားနီးျပီ။ အေမက သူ႕အထက္ဆင္ထဲမွာ လိပ္ထားေသာ ေငြစကၠဴအခ်ိဳ႕ကို ထုတ္ျပီး လက္ထဲသို႕ ထည္႕ေပးလိုက္သည္။ သူမ ေငြစကၠဴလိပ္ေလးကို ကိုင္ျပီး ေစ်းထိပ္နားက မုန္႕ဟင္းခါးဆိုင္သို႕ ထြက္လာခဲ႕သည္။ မုန္႕ဟင္းခါးဆိုင္မွာ လူက်ေနသည္။ ထိုင္စရာေနရာေတြမွာ လူျပည္႕ေန၍ ဆိုင္ေဘးမွာ မတ္တပ္ရပ္ျပီး လူေတြစားေနၾကသည္။ ျမနွင္းလည္း မုန္႕ဟင္းခါးတစ္ပြဲမွာျပီး ဆိုင္ေဘးမွာ မတ္တပ္ရပ္ျပီး စားေနလိုက္သည္။ ေျမနီလမ္းကေလးက နံနက္ခင္းေနေရာင္ေအာက္မွာ စတင္အသက္၀င္လာေနျပီ။ ေျမနီလမ္းကေလး၏ ထိပ္မွ လူရိပ္တစ္ခု မုန္႕ဟင္းခါးဆိုင္ဘက္သို႕ လွမ္းေလွ်ာက္လာေနသည္ကို အေ၀းက ျမနွင္း လွမ္းျမင္ေနရသည္။

သူ ….

ျမနွင္းရင္ထဲက အသံက လည္ပင္းမွ တဆင္႕ ျမနွင္း ၏မုန္႕ဟင္းခါး ပန္းကန္ထဲအထိ ခုန္ဆင္းလာေတာ႕မေယာင္။ သူ႕အမည္က ဆန္းသစ္။ ဆန္းသစ္က ျမနွင္းတို႕နွင္႕ တစ္ရပ္ကြက္ထဲေနထိုင္သူ၊ ျမနွင္းလိုပဲ လိႈင္တကၠသိုလ္မွာ ေက်ာင္းတတ္ေနေပမယ္႕ ျမနွင္းတို႕က ေမဂ်ာေတာ႕ မတူ။ အရပ္ရွည္ရွည္၊ အသားညိဳညိဳနွင္႕ ျမနွင္းမ်က္စိထဲတြင္ အလြန္ၾကည္႕ေကာင္းေသာ၊ ျမနွင္းတို႕ ရပ္ကြက္ထဲသို႕ မၾကာေသးမွီက ေျပာင္းလာေသာ၊ သည္ ဆန္းသစ္ကိုေတြ႕တိုင္း ဘာေၾကာင္႕မွန္းမသိ ျမနွင္း ရင္မွာ အသက္ရႈမ၀သလိုလို၊ ရွက္သလိုလိုျဖစ္ေနတတ္ေသာ္လည္း ဆန္းသစ္ ကေတာ႕ သူမလို ငါးသယ္မေလးကို ဂရုေတာင္ ျပဳမိသည္႕ပုံမေပၚ။

ျမနွင္းလိုပဲ မတ္တပ္ရပ္စားေနေသာ လူအုပ္ထဲမွာ မတ္တပ္ရပ္ရင္း ဆန္းသစ္လဲ မုန္႕ဟင္းခါးမွာစားေနသည္။ နံနက္အေစာၾကီးေပမယ္႕ ရွင္းသန္႕ေနေသာ သူ႕ပုံစံကို ျမနွင္း ခုိးၾကည္႕ေနမိသည္။ နဖူးေပၚမွာ ၀ဲက်ေနေသာ ဆံပင္ေတြၾကားထဲ တိုး၀င္ေနေသာ ေနေရာင္နုနုေလးေတြကေတာင္ ကဗ်ာဆန္ေနသလိုလို။ စားေနေသာ မုန္႕ဟင္းခါးထဲ စိတ္မေရာက္ေတာ႕ေသာ ျမနွင္း ေျမနီလမ္းၾကားထဲမွ ထြက္လာေသာ ကားတစ္စင္းကို လွမ္းေတြ႕လိုက္ရသည္။ ကားေနာက္ခန္းထဲမွာ ေျပာင္လက္ေတာက္ပေသာ အ၀တ္အစားေတြနွင္႕ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္။ မုန္႕ဟင္းခါးဆိုင္က ရြယ္တူေကာင္ေလးေတြသာမက၊ လူၾကီးေတြပါ ေ၀းသြားေသာ ကားေလးကို လွမ္းၾကည္႕ေနၾကသည္။ ျမနွင္း ဆန္းသစ္ကို လွမ္းၾကည္႕လိုက္မိသည္။ ကားေနာက္ပိုင္းကိုၾကည္႕ေနေသာ ဆန္းသစ္၏ နႈတ္ခမ္းေထာင္႕မွာလဲ အျပဳံးစေလးတစ္စ။ ျမနွင္း ေခါင္းကို ငုံ႕ခ်လိုက္မိသည္။ ေဆးေရာင္မတင္ထားေသာ ျမနွင္း ေျခသည္းေတြ၊ ေျခဖမိုးေတြက ရွင္းသန္႕ေနပါသည္။ ျမနွင္းမွာလဲ လွပသန္မာေသာ ဆံႏြယ္ေတြရွိပါသည္။ ငယ္ငယ္ကတည္းက အလုပ္ၾကမ္းလုပ္ခဲ႕ရ၍ ေလ႕က်င္းခန္းလုပ္စရာမလိုေသာ ျမနွင္း ကိုယ္ခႏာက သာမန္မိန္းကေလးေတြထက္ အနည္းငယ္အရပ္ပိုရွည္ျပီး အခ်ိဳးက်စြာလွပပါသည္။

အို.. ငါဘာေတြ ေတြးေနမိတာလဲ…

ျမနွင္း ကိုယ္႕ကိုကိုယ္ ဖ်တ္ကနဲသတိရလိုက္မိျပီး ခပ္ယဲ႕ယဲ႕ တစ္ခ်က္ျပဳံးလိုက္မိကာ လက္ထဲက ေငြစကၠဳလိပ္ကို ဆိုင္ရွင္အားလွမ္းေပးလိုက္ျပီး ထုိေနရာမွ လွည္႕ထြက္လာခဲ႕သည္။ ဆိုင္ေလးမွ လွည္႕မထြက္ခင္ ဆန္းသစ္ကို တစ္ခ်က္ေတာ႕ ၾကည္႕ျဖစ္ေအာင္ ၾကည္႕လိုက္ေသးသည္။ ဆန္းသစ္ကေတာ႕ မုန္႕ဟင္းခါးကိုသာ ငုံ႕ျပီးစားေနသည္။

*********

“ငါးေတြရမယ္ေနာ္… လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ငါးေတြ”

ပုခုံးေပၚမွ ပုဆိုးစုတ္တစ္ထည္ျဖင္႕ ငါးမ်ားကို ယပ္ရင္း ဆိုင္ေရွ႕မွာ လာရပ္ေသာ လူရိပ္ေၾကာင္႕ ျမနွင္း ေမာ႕ၾကည္႕လိုက္သည္။ ျမနွင္းဆိုင္ေရွ႕မွာ ဟန္ပါပါရပ္ေနသူက ဆန္းသစ္၏ မိခင္။

“အန္တီ ဒါ ငါးက်ည္း၊ ဒါ ငါးခူ၊ ဘာယူမလဲအန္တီ”

“ငါးျမစ္ခ်င္းပဲယူမယ္၊ သားက က်န္တဲ႕ငါးမစားဘူး”

“ဟုတ္ကဲ႕၊ ဘယ္ေလာက္သားလဲအန္တီ”

“ဒီတစ္ေကာင္ယူသြားမယ္၊ တစ္ခါတည္းခုတ္ေပးေနာ္..”

“စိတ္ခ်ပါအန္တီ”

ဆန္းသစ္မိခင္ေရြးလိုက္ေသာ ငါးကို ေသေသခ်ာခ်ာ ခုတ္ထစ္ျပီး ကၽြတ္ကၽြတ္အိပ္နွင္႕ ထည္႕ေပးလိုက္သည္။ ဆန္းသစ္ အတြက္ဟု ဆို၍ ၀မ္းဗိုက္သား အဆစ္တစ္တုံးပါ ထည္႕ေပးလိုက္မိသည္။ တေရြ႕ေရြ႕ထြက္သြားေသာ ဆန္းသစ္ မိခင္ကို ၾကည္႕ျပီး ျမနွင္း သူမ လက္ေတြကို ျဖန္႕ၾကည္႕ေနမိသည္။

*********

ကုကိၠဳလ္ပင္ၾကီးေအာက္က ကင္တင္းထဲမွာ လူအနည္းငယ္က်ေနသည္။ ညေနခင္း ေနာက္ဆုံးတန္းကိုလႊတ္ျပီး ျမနွင္းနွင္႕ သူငယ္ခ်င္းအခ်ိဳ႕ ကင္တင္းမွာ ေခတၱအခ်ိန္ျဖဳန္းေနၾကသည္။ ကင္တင္းေရွ႕မွာလည္း ေက်ာင္းသူ၊ေက်ာင္းသားေတြ၊ စုံတြဲေလးေတြ ဥဒဟို သြားလာေနၾကသည္။ ျမနွင္း တို႕ထိုင္ေနေသာ ကင္တင္းထဲသို႕ စုံတြဲေလး တစ္တြဲ၀င္လာသည္။

ေၾသာ္… ဆန္းသစ္

နႈတ္က ေယာင္ယမ္းမထြက္မိေအာင္ ေအာက္နႈတ္ခမ္းကို မသိမသာ ကိုက္ထားလိုက္သည္။ ျပီးေတာ႕ လုပ္မိလုပ္ရာ ေရွ႕က သူငယ္ခ်င္း၏ ေရေႏြးခြက္ထဲက ေရေႏြးေတြကို ယူေသာက္လိုက္မိသည္။ သူငယ္ခ်င္းက မ်က္လုံးျပဴးျပီး ျမနွင္းကို ၾကည္႕ေနသည္။ ေနာက္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကေတာ႕ ခပ္လွမ္းလွမ္း စားပြဲတြင္၀င္ထိုင္လိုက္ေသာ ဆန္းသစ္တို႕ စုံတြဲကို တစ္ခ်က္ၾကည္႕ျပီး ပါးစပ္ကို မသိမသာ မဲ႕ျပသည္။
ဆန္းသစ္ေဘးက မိန္းကေလးကို ျမနွင္း မသိမသာ ၾကည္႕ေနမိသည္။ မိန္းကေလးကိုယ္ေပၚက အ၀တ္အစားမ်ိဳးေတြက ျမနွင္းဒီတစ္သက္ ဘယ္ေတာ႕မွ ၀တ္နိုင္မည္႕ အ၀တ္အစားေတြမဟုတ္။ ျမနွင္းကိုယ္ေပၚက ခ်ည္ထည္အက်ီ ၤေလးက မ်က္နွာငယ္ေနသေယာင္။ မိန္းကေလး၏ လက္ေခ်ာင္းေတြက ျဖဴေဖြးရွည္လ်ားသြယ္ေျပာင္းေနသည္။ လက္ေခ်ာင္းေတြေပၚမွာလဲ အဖိုးတန္လက္စြပ္ေတြ။ ျမနွင္း သူ႕လက္မ်ားကို စားပြဲေပၚတင္ျပီး ၾကည္႕လိုက္မိသည္။ ညိဳသြယ္ေနေသာသူ႕လက္မ်ားက ငါးညီွနံ႕ေတြမ်ား စြဲေနေလာက္ျပီလားဟု ေတြးလိုက္မိသည္။ ထမီရွည္ရွည္၀တ္တတ္ေသာ ျမနွင္း၊ မိန္းကေလး၏ ေျခသလုံးသားျဖဴျဖဴေအာက္က အလြန္တရာ လွပနိုင္လြန္းေသာ ခုံျမင္႕ဖိနပ္ကို ေငးၾကည္႕ေနမိသည္။ မိန္းကေလးကို ေျခမကိုင္မိ၊ လက္မကိုင္မိေလာက္ေအာင္ ပ်ာယာခတ္ျပဳစုေနေသာ ဆန္းသစ္ကိုလဲ ျမနွင္းအံ႕ၾသစြာၾကည္႕ေနမိသည္။

“ျမနွင္း ဘာျဖစ္ေနတာလဲ”

“အသည္းကြဲေနတာျဖစ္မွာေပါ႕”

“အဲဒီလူက ဘယ္သူလဲ”

“သူတို႕လမ္းထဲက၊ Chemistry ေမဂ်ာက .. တြဲလိုက္ရင္လဲ ဒိတ္ဒိတ္ၾကဲေတြမွ တြဲတာ၊ ခု.. သူ႕ေဘးကဟာက ဦးေမာင္ေမာင္ၾကီးရဲ႕ သမီး”

“ဦးေမာင္ေမာင္ၾကီးဆိုတာ ဘယ္သူလဲ”

“ဦးေမာင္ေမာင္ၾကီးကိုေတာင္ နင္မသိဘူး.. ဟုတ္လား”

“မသိဘူး၊ ဘယ္သူလဲ”

“ေအး … ဦးေမာင္ေမာင္ၾကီးဆိုတာ… ခြိ၊ ငါလဲမသိဘူးဟ”

“ဟာ.. နင္တို႕ကလဲ၊ ေတာ္ပါေတာ႕”

ျမနွင္း စိတ္ညစ္ညစ္နွင္႕ အျပန္အလွန္ေျပာေနေသာ သူငယ္ခ်င္းမ မ်ားကို တစ္ခ်က္ေဟာက္လိုက္ျပီး လြယ္အိတ္ထဲက စာအုပ္နွင္႕ ေဘာပင္ကို ထုတ္လိုက္သည္။

“ဘာလုပ္မလို႕လဲ”

သူငယ္ခ်င္းေတြအေမးကို ဂရုမစိုက္ဘဲ စာအုပ္ေပၚတြင္ ခ်ေရးလိုက္သည္။

“ျပစမ္း”

နွစ္ေၾကာင္းခန္႕ပဲ ေရးရေသးသည္။ ျမနွင္းေဘးက သူငယ္ခ်င္းမက ဖ်တ္ကနဲဆြဲယူျပီး နႈတ္မွဖြင္႕ဖတ္လိုက္သည္။

“ေမာင္ရယ္…
ဂုဏ္မက္တဲ႕ ေမာင္႔လို ေယာကၤ်ား
ငါးသယ္မ ဘ၀၊ လူျပ မလွတဲ႕
က်မ ကိုေလ ….”

“ေပးဟာ၊ ေပးဟာ.. နင္တို႕ေတြ..”

ျမနွင္း ျပန္လုသည္ကို မေပးဘဲ လက္ကိုေျမွာက္ထားရင္း ရယ္ေမာေနၾကေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ား၏ က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ အသံမ်ားေၾကာင္႕ ျမနွင္းတို႕ ၀ိုင္းဘက္ကို ဆန္းသစ္ ဖ်တ္ကနဲ တစ္ခ်က္လွည္႕ၾကည္႕လာသည္။ ေခါင္းကို ငုံ႕ပစ္လိုက္ရင္း မည္းနက္သန္မာေသာ ဆံပင္မ်ားနွင္႕ ျမနွင္း ကိုယ္႕ကိုကိုယ္ အကာအကြယ္ယူလိုက္သည္။

(ဆက္ရန္…)
အိပ္ငိုက္လို႕ အိပ္ျပီေနာ္.. :D

အိမ္႔ခ်မ္းေျမ႕ေဒါ႕ကြန္းမွ ေကာ႕မန္႕မ်ား
အန္မဂ်ီးကေတာ႕လုပ္ျပီေကာင္းခန္းေရာက္ေနမွ….
အိပ္ေစဗ်ာ..မဂ်ီးအိပ္ယာႏိုးဆက္ေရးအံုးေနာ္..ေစာင္႕ေမွ်ာ္ေနပါတယ္
Comment by ေဒါင္းမင္း — January 28, 2009 @ 2:21 am

ဆက္ပါေတာ႔ဗ်ိဳ႔ ဖတ္ေကာင္းေနမွ မီးပ်က္တယ္ လူဆိုးးး
Comment by မြန္ — January 28, 2009 @ 4:02 am

အာာာာာာာာာာ…………… မမကေတာ့ လုပ္ျပီး ဖတ္လို႕ေကာင္းတုန္း ဆန္႕တငင္ငင္ ျဖစ္ေအာင္လုပ္ျပီး မမလဲ ျမ၀တီရုပ္ျမင္သံႀကားနဲ႕ တူတူပဲ ။ မမနာမည္ ကို ကၽြန္ေတာ္ျပန္ျပင္ထားေပးတယ္ေနာ့ ကၽြန္ေတာ္ဘာေလာ့စေပါ့မွာ ။ ျမန္ျမန္ေလးေတာ့ ဆက္ေရးပါေနာ့ ဆက္ရန္ကို ……………………………..
Comment by ဗညားရွိန္ — January 28, 2009 @ 5:27 am

ဆက္ရန္ေတြ လုပ္ျပန္ၿပီလား။
ၿပီးေအာင္လည္းေရးေနာ္
ဒါနဲ႕ သီေရတာ ဘယ္ေရာက္သြားတုန္း။
Comment by ပန္ဒိုရာ — January 28, 2009 @ 5:32 am

အိပ္ရာက ႏိုးႏိုးခ်င္းဆက္ေရးပါရန္…..
Comment by sin dan lar — January 28, 2009 @ 6:45 am


ေဒါင္းမင္း.. ဆက္ေရးပါ႕မယ္ကြယ္
မြန္… မီးပ်က္တာဟုတ္ဖူးမြန္.. မုဒ္ပ်က္တာ.. :D
ဗညားရွိန္.. နာမယ္ျပင္ေပးလို႕ ေက်းဇူးပါ ေမာင္ေလးေရ..
ပန္ဒိုရာ.. မပန္.. ဒီတစ္ပုဒ္ေတာ႕ ျပီးမယ္ထင္ပါတယ္.. :D သီေရတာက ေရးထားျပီးသား မတင္ရဲလို႕.. ေနာက္ သီေရတာဆို ဂ်စ္ကို သတိရတယ္ း(
sin dan lar .. ခုနုိးနုိးခ်င္းဆက္ေရးမလို႕ flow မလာဘူး၊ အဲဒါဘယ္လိုလုပ္ရပါ႕
Comment by မေလး — January 28, 2009 @ 11:57 am |

အရမ္းေကာင္းတဲ့ ၀တၳဳေလး တစ္ပုဒ္ရယ့္ ဆက္ရန္ကုိ ေမွ်ာ္ေနမယ္ ဗ်ဳိ႕။
Comment by ကုိေအာင္(ပ်ဴႏုိင္ငံ) — January 28, 2009 @ 12:38 pm |

It’s very interesting!
Comment by Thawwda — January 29, 2009 @ 9:19 pm

အစဆံုးဖတ္မလို႔ဆိုတာ က်ေနာ့္ အစ္မက ကိုယ္ေယာင္လာျပသြားေတာ့ ပစ္ထားတယ္ ထင္မွာစိုးလို႔ ။ ရင္ခုန္တက္စ ငါးေရာင္းတဲ့ ေကာင္မေလး ျမႏွင္းအေၾကာင္း ဆက္ဖတ္လိုက္အံုးမယ္ ဒါနဲ႔ ေကာင္မေလးေတြလည္း ကိုယ္ၾကိဳက္တဲ့ ေကာင္ေလးေတြကို ခိုးခိုးၾကည့္တက္တယ္လား သိသြားျပီး :P
Comment by ေမာင္မ်ိဳး — February 3, 2009 @ 12:19 am

No comments:

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...