မဂၤလာပါရွင္.. ဒီဘေလာဂ္ေလးကို ၂၀၀၆ ၾသဂုတ္လမွာ စတင္ေရးခဲ႔ပါတယ္။ အခုေတာ႔ အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ေဒါ့ကြန္းမွာ စာေတြ ဆက္ေရးေနေၾကာင္းပါ...။
လာလည္ေသာ လူနည္းစု ေမာင္ႏွမမ်ားကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ရွင္။

Thursday, January 15, 2009

ၾကြပ္ဆတ္ဆတ္ခ်ဥ္ငံစပ္

နံနက္ခင္းေနျခည္က ခပ္ေ၀းေ၀းေတာင္တန္းျပာေတြေပၚမွာ ေႏြးေထြးစြာ ေ၀႕၀ဲက်ေနသည္။ ျပဴတင္းအျပင္မွ မိုးထိျမင္႕မားေသာ ထင္းရႈးပင္မ်ားကို ေငးေမာရင္း ပဲျပဳတ္ထမင္းေၾကာ္ကို တစ္ဇြန္းခပ္လိုက္၊ ေရေႏြးၾကမ္းကို တစ္ငုံငုံလိုက္ျဖင္႕ နံနက္စာကို ငုံးဥတစ္ေယာက္ စိမ္ေျပနေျပစားေနသည္။

တီ..တီ..တီ…

စားပြဲေပၚမွ ငုံးဥ ၏ တစ္ပတ္ႏြမ္းလက္ကိုင္ဖုန္းေလးက ထျမည္သျဖင္႕ လက္တြင္ေပေနေသာ ဆီကို လက္သုတ္ပု၀ါနွင္႕ ကပ်ာကသီ သုတ္လိုက္ျပီး ဖုန္းကို ေကာက္ကိုင္လိုက္သည္။

“ငုံးဥ ရွိလားေဟ႕”
“မဂၤလာနံနက္ခင္းပါရွင္႕။ … ေၾသာ္ ဂ်ီးေတာ္ဂြပ္၊ ငုံးဥလား.. ငုံးဥ တစ္ပတ္ေလာက္ေနရင္ ျပန္ေတာ္ျပန္မယ္ ဂ်ီးေတာ္ဂြပ္”

နံနက္ေစာေစာစီးစီး ဟိုးမိုးေပၚကလာေသာ အထက္သံ အသံက်ယ္ၾကီးျဖင္႕ ငုံးဥ မိခင္ၾကီး၏ ခ်စ္လွစြာေသာ သူငယ္ခ်င္း ဂ်ီးေတာ္ဂြပ္ ဖုန္းဆက္လာသည္မို႕ စားလက္စ ပဲျပဳတ္ေစ႕ေလးမ်ားကို ခက္ရင္းကြနွင္႕ တို႕ထိရင္း ေလးပင္စြာေျဖလိုက္မိသည္။

“ငုံးဥကို အကူအညီ တစ္ခု ေတာင္းခ်င္လို႕၊ ျမန္မာျပည္က လက္ဖက္ သုံးပိႆာေလာက္ ၀ယ္ခဲ႕လို႕ရမလား။ ပိုက္ဆံ က်သေလာက္ေပးမယ္”

သုံးပိႆာေတာ႕ မရနိုင္ဘူးထင္တယ္။ ငုံးဥက ျမန္မာျပည္ကို ငါးနွစ္ေလာက္ေနမွ တစ္ခါျပန္သူမို႕ ျမန္မာ႕အနုပညာ ပန္းပု၊ ပန္းခ်ီ၊ ပန္းတိမ္၊ စတဲ႕ ပန္းဆယ္မ်ိဳးအျပင္၊ စာအုပ္အေဟာင္း၊ အစုတ္၊ အသစ္၊အနွစ္ေတြလဲ ၀ယ္လာဖုိ႕ အစီအစဥ္ရွိပါတယ္။ ရန္ကုန္ကအထြက္လဲ ခရီးတေထာက္ရပ္ပါဦးမယ္၊ သည္႕အျပင္ ေဆြေတာ္မ်ိဳးေတာ္ အေယာက္သုံးဆယ္အပါအ၀င္၊ အျခားေသာ လူၾကဳ့မွာသူေတြအားလုံးကိုလဲ ညီညီမွ်မွ် ၀ယ္လာေပးခ်င္ေသာေၾကာင္႕ တစ္ပိႆာေတာ႕ ရေအာင္၀ယ္လာေပးပါ႕မယ္ ဂ်ီးေတာ္ဂြပ္……. လို႕ ရွည္လ်ားေထြျပားစြာ အေသးစိတ္ မေျပာလိုေသာ ငုံးဥ တစ္ေယာက္…
“ဟုတ္ကဲ႕၊ ရပါတယ္ ဂ်ီးေတာ္ဂြပ္ရဲ႕.. ၀ယ္ခဲ႕ေပးပါမယ္၊ ပိုက္ဆံေပးဖို႕ မလိုပါဘူး ဂ်ီးေတာ္ဂြပ္ရယ္..” ဟုသာ ျပန္ေျပာလိုက္ေလသည္။

“ေအး ငုံးဥ၊ ေနာက္တစ္ခု ေသေသခ်ာခ်ာမွာမယ္ေနာ္၊ ဆီလုံး၀မပါတဲ႕ လက္ဖက္ကို ၀ယ္ခဲ႕ပါ။ ဟိုက ဆီေတြကို မစားရဲဘူး။ ဒီက ဆီအေကာင္းစားနဲ႕ ဂ်ီးေတာ္က ေသေသခ်ာခ်ာ နွပ္ျပီးမွ စားတာ၊ ဆီလုံး၀မပါတဲ႕ လက္ဖက္ အသားခ်ည္းပဲ ၀ယ္ခဲ႕”

“ဟုတ္ကဲ႕”

“ေအး .. ေနာက္ျပီး ပင္ပ်ိဳရြက္နု လို လက္ဖက္သားေနာ္၊ သိလား ပင္ပ်ိဳရြက္နု”

“ဟုတ္ကဲ႕”

*********

တူတူ… တူတူ.. တူတူ..

နွင္းေတြ တဖြဲဖြဲ က်ေနေသာ စေနေန႕ ေန႕လည္ခင္းတစ္ခုတြင္၊ ငုံးဥ တစ္ေယာက္ ျမန္မာျပည္မွ ေဆြေတာ္မ်ိဳးေတာ္၊ သူငယ္ခ်င္းေတာ္မ်ား ေၾကာ္ေလွာ္ခ်က္ျပဳတ္ျပီး ေပးလိုက္ေသာ၊ ငါက်ည္းေျခာက္ေၾကာ္၊ မွ်စ္ခ်ဥ္ေပါင္ေၾကာ္၊ ျမန္မာ႕ပဲျပဳတ္ေၾကာ္၊ ငါးရံ႕ေျခာက္ေၾကာ္၊ စေသာ အေၾကာ္အေလွာ္ေပါင္းမ်ားစြာကို တို႕ကနန္းဆိတ္ကနန္း ျမည္းရင္း အရသာခံၾကည္႕ေနခုိက္ နံရံေပၚက ဖုန္းက ျမည္လာပါသည္။

“ငုံးဥလားေဟ႕.. ျပန္ေရာက္ျပီၾကားလို႕၊ အခု ဂ်ီးေတာ္လမ္းကေနေခၚေနတာ၊ ဂ်ီးေတာ္မွာလိုက္တဲ႕ လက္ဖက္ပါတယ္မဟုတ္လား၊ ဂ်ီးေတာ္ အခု ၀င္ယူလိုက္မယ္”

ပါးစပ္ထဲက ပဲျပဳတ္ကို အျမန္ျမိဳခ်၊ ဆီေပေနေသာ နႈတ္ခမ္းကို ေပါင္ေပၚက လက္သုတ္ပု၀ါနွင္႕ အျမန္သုတ္ျပီး၊ “ေန႕လည္စာ စားေနခ်ိန္မို႕ ေနာက္မွလာပါ၊ သို႕မဟုတ္ ေနာက္မွ ငုံးဥတို႕ လာပို႕ပါမည္” ဟု အေနာက္ဆန္ဆန္ မေျပာေတာ႕ဘဲ၊ ထုံးစံအတိုင္း “ဟုတ္ကဲ႕” ခ်ရန္ ပါးစပ္ဟရုံရွိေသးသည္။ ဂ်ီးေတာ္ဂြပ္က ဖုန္းခ်သြားေပျပီ။

“ဂ်ီးေတာ္ဂြပ္ လာပါ.. ထိုင္ပါ။ ဂ်ီးေတာ္ဂြပ္မွာလိုက္တဲ႕ လက္ဖက္ေတြ ဒီမွာပါ”
“အို.. ပိုက္ဆံေပးဖို႕ မလိုပါဘူးဂ်ီးေတာ္ဂြပ္ရဲ႕၊ သုံးပိႆာေတာ႕ မသယ္နိုင္လို႕ ဂ်ီးေတာ္ဂြပ္အတြက္ တစ္ပိႆာ ၀ယ္ခဲ႕ေပးတယ္”
“ရွင္.. ဒါက ငုံးဥၾကိဳက္လို႕ ၀ယ္လာတဲ႕ ခ်ဥ္၊ငံ၊စပ္ လက္ဖက္ထုတ္ေလးေတြပါ။ ဂ်ီးေတာ္ဂြပ္ၾကိဳက္ရင္ယူသြားေလ၊ ေၾသာ္ ဂ်ီးေတာ္ဂြပ္ သား၊သမီးေတြက ခ်ဥ္၊ငံ၊စပ္ၾကိဳက္တယ္လား၊ ယူပါ။ ငုံးဥမွာက်န္ပါေသးတယ္”

*********

တီ…တီ…တီ…တီ…

တယ္လီဖုန္းသံကို ၾကားကတည္းက ငုံးဥ မ်က္ခုံးမ်ားက မသိမသာလႈပ္ေနသည္။

“ငုံးဥ လားေဟ႕၊ ငုံးဥဆီက ယူလာတဲ႕ ခ်ဥ္ငံစပ္ လက္ဖက္ထုတ္ ေသးေသးေလးေတြေလ၊ ငုံးဥတို႕ေတာ႕ ဘယ္မွာသိမ္းလဲ မသိဘူး။ ဒီမွာေတာ႕ ဂ်ပ္ခဲၾကီးေတြျဖစ္ေနတယ္”

မဂၤလာပါဟုေတာင္ နႈတ္မဆက္ရေသးခင္ ဂ်ီးေတာ္ဂြပ္၏ ၀ရုန္းသုံးကား စကားေျပာသံက ဖုန္းထဲမွ ထြက္ေပၚလာေတာ႕သည္။

“ရွင္.. ဂ်ပ္ခဲၾကီးေတြျဖစ္ေနတယ္ဟုတ္လား”
“ေအး..မေျပာဘူးလား ျမန္မာျပည္က ဆီေတြက မေကာင္းပါဘူးလို႕”
“ဆီကေတာ႕ နဲနဲေတာ႕ ခဲမွာေပါ႕ ဂ်ီးေတာ္ရယ္… ငုံးဥတို႕ေတာ႕ ခဲေနလဲ ေႏႊးစားလိုက္တာပဲ ဂ်ီးေတာ္ရဲ႕”
“ေအး.. ဂ်ီးေတာ္ေတာ႕ မသိဘူး။ ငုံးဥတို႕ ဘယ္မွာသိမ္းလဲ လက္ဖက္ကို”
“ေရခဲေသတၱာထဲ ထည္႕တဲ႕ အထုတ္လဲ ထည္႕တယ္၊ အခဲခန္းထဲလည္း ထည္႕တဲ႕အထုတ္ထည္႕တယ္။ အျပင္မွာ room temperature မွာ ထားတဲ႕ အထုတ္ေတြလဲ ထားတယ္”
“ဘယ္ဆိုင္က ၀ယ္လာတာေတြလဲ”
“ဟိုမွာေတာ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ ေဆြမ်ိဳးေတြကိုမွာလိုက္တာပဲ ဂ်ီးေတာ္။ သူတို႕ေစ်း၀ိုင္း၀ယ္ေပးတာ”
“ဒီေလာက္ခဲစရာ အေၾကာင္းမရွိဘူး။ ေရခဲေသတၱာထဲ ထည္႕လဲ ခဲစရာအေၾကာင္းမရွိဘူး”
“ဒါေပမယ္႕ ဂ်ီးေတာ္.. ေရရဲ႕ေရခဲအမွတ္နဲ႕ ဆီရဲ႕ ေရခဲအမွတ္ မတူ….”
“ေအး.. တူတာမတူတာထက္၊ ေရခဲေသတၱာထဲ ထည္႕ထားတာနဲ႕ ဒီလိုဂ်ပ္ခဲၾကီးမျဖစ္သင္႕ဘူး”
“မစားရဲရင္ႏႊင္႕ပစ္လိုက္ေလဂ်ီးေတာ္”
“ငုံးဥတို႕စားလား”
“အကုန္စားပါတယ္ဂ်ီးေတာ္”
“ေအး ဒီမွာ ဂ်ပ္ခဲၾကီးျဖစ္ေနတယ္”
“ဟုတ္ကဲ႕၊ ဂ်ီးေတာ္သုံးခါေလာက္ေျပာျပီးျပီေလ၊ မစားရဲရင္ ႏႊင္႔ပစ္လိုက္ပါ”
ဒါကေတာ႕ ရင္ထဲကေျပာေသာ စကားသံသာျဖစ္ပါသည္။

“ဒီမွာ ငုံးဥ ကို ဂ်ီးေတာ္ တစ္ခု အၾကံေပးမယ္။ ေနာက္တစ္ခါ ျမန္မာျပည္က စားစရာေတြ၀ယ္ရင္ အေကာင္းစားဆိုင္ေတြကမွ ၀ယ္… ဒီလို ဆိုင္စုတ္ေတြကေန မ၀ယ္နဲ႕။ ဆီေတြကမသန္႕၊ စားစရာေတြက မသန္႕”

“ဂ်ီးေတာ္… ငုံးဥ အေနနဲ႕ ဘယ္ဟာ ဆိုင္ေကာင္း၊ ဘယ္ဟာဆိုင္စုတ္ဆိုတာ ခြဲျပီး မသိပါဘူး။ ဟိုမွာေစ်းလဲ မ၀ယ္ဘူး။ သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ ေဆြမ်ိဳးေတြ ၀ိုင္း၀ယ္ေပးတာ… မစားရဲရင္လဲ ႏႊင္႕ပစ္လိုက္ပါေတာ႕ ဂ်ီးေတာ္ရယ္”
သည္းခံနိုင္မႈ အဆုံးတြင္ ခပ္ေျဖးေျဖးေျပာျပီး ငုံးဥ စိတ္ပ်က္စြာ ဖုန္းကိုခ်လိုက္သည္။

တစ္ကယ္ေတာ႕ ဂ်ီးေတာ္ဂြပ္သည္ ငုံးဥ မိခင္၏ သူငယ္ခ်င္းဆိုေသာ္လည္း၊ ငုံးဥနွင္႕ ညစာစားပြဲမ်ားတြင္တစ္ခါတစ္ရံမွ ေတြ႕သျဖင္႕၊ ရံဖန္ရံခါ မွ စကားေျပာဖူးသူျဖစ္ပါသည္။ ငုံးဥသည္ သူမ အသိုင္းအ၀ိုင္းက ပညာတတ္ဆိုသူ၊ ဂုဏ္သေရရွိလူၾကီးလူေကာင္းမ်ားအခ်ဳိ႕၏၊ ျမန္မာျပည္ကို မိႈခ်ိဳးမွ်စ္ခ်ိဳး ေျပာဆိုေနပုံမ်ားကို ၾကားရဖန္မ်ားေတာ႕၊ ျမန္မာျပည္မွ အေျခခံပညာကို ရယူလာျပီး၊ နိုင္ငံျခားတိုင္းျပည္ေတြမွာ ပညာဆက္သင္၊ ဂုဏ္သေရရွိလူၾကီးလူေကာင္းမ်ားျဖစ္လာျပီး၊ အေျခက် အေနလွကာမွ၊ တိုင္းျပည္ကို ျပန္လည္အပုတ္ခ်ေနေသာ လက္ေတြ႕မပါ၊ ေလထန္ထန္ ဂုဏ္သေရရွိ စကား၀ိုင္းမ်ားကို စိတ္ပ်က္သည္မွာ ၾကာျမင္႕ခဲ႕ျပီျဖစ္ပါသည္။

မိမိေရာက္ရွိလာေသာ တိုင္းျပည္ေတြ၏ ဂုဏ္ရွိန္ေတြနဲ႕ မိမိပါ ျမင္႕မားေနျပီဟု သတ္မွတ္လိုက္ၾကသည္ဆိုလွ်င္လည္း ငုံးဥအေနနွင္႕ ဘာမွ်မေျပာလိုပါ။ တစ္ကယ္ေတာ႕ အင္တာနက္မ်ားေပၚတြင္၊ ျမန္မာျပည္နွင္႕ ပတ္သက္ေသာ သတင္းမ်ားကို အလွ်ံပယ္ ဖတ္ရႈနိုင္သည္မွန္ေသာ္လည္း၊ သတင္းတို႕၏ သေဘာသဘာ၀အတိုင္း၊ သတင္းမွန္ရရင္ၾကိဳးစားေရးသားၾကေသာ္လည္း ethos, pathos, fallacies, media bias မ်ား အတိုင္းအတာတစ္ခုထိ ဖုံးလႊမ္းေနတတ္သျဖင္႕၊ ေနရာေဒသတစ္ခုလက္ရွိအေျခအေနအျဖစ္မွန္ကို မိမိကုိယ္တိုင္ ထိုေနရာနွင္႕ အကၽြမ္း၀င္စြာ မေရာက္ရွိ မဆက္ဆံရပါလွ်င္၊ စာေတြ႕ေတြနွင္႕ လက္ေတြ႕ဘ၀မ်ားသည္ ဆီနွင္႕ေရကဲ႕သို႕ ကြာဟလွေၾကာင္း ငုံးဥကိုယ္တိုင္ ရင္သပ္ရႈေမာ ျမင္ေတြ႕ခဲ႕ရသည္။ ၾကားရေသာ သတင္းမ်ားသည္ အရပ္ေဒသေလးတစ္ခု၏ အျဖစ္အပ်က္ကို ထိုအခ်ိန္ကာလ တစ္ခုအတြင္း ကိုယ္စားျပဳ မွန္ကန္နိုင္ေသာ္လည္း၊ ေဒသၾကီးတစ္ခုလုံးအားလည္းေကာင္း၊ အခ်ိန္ကာလရွည္ၾကီးတစ္ခုအားလည္းေကာင္း ကိုယ္စားျပဳမေနပါ။ အရွင္းဆုံးေျပာရလွ်င္ ျမန္မာျပည္ကို တစ္နွစ္ခန္႕ ျပန္မေရာက္ျပီဆိုလွ်င္ပင္ ထိုသူသည္ အေျခအေနမွန္မွ အတိုင္းအတာတစ္ခုထိ အလွမ္းကြာေ၀းေနသူသာ ျဖစ္ပါသည္။

နွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ တိုင္းျပည္နွင္႕ ေ၀းကြာေနေသာ၊ တီဘီ၊ AIDS စေသာေရာဂါမ်ားကူးလာမည္စိုးသျဖင္႕၊ ျမန္မာျပည္ကို အလည္အပတ္ျပန္မည္႔အစား ဥေရာပတိုင္းျပည္ေတြကိုသာ အလည္အပတ္သြားရန္ စိတ္၀င္စားေလ႕ရွိေသာ၊ စက္မႈမထြန္းကားတိုင္း အသိဥာဏ္နိမ္႕က်၊ ေအာက္တန္းက်သည္႕ လူမ်ိဳးမ်ားေနထိုင္သည္ဟု သတ္မွတ္ေသာ၊ မိမိေမြးဖြားၾကီးျပင္းခဲ႕သည္႕ သည္ ဖြံ႕ျဖိဳးဆဲတိုင္းျပည္ ေလးကို မိမိလက္ရွိေနထိုင္ေနေသာ တိုးတက္ျပီးတိုင္းျပည္မ်ားနွင္႕ ယွဥ္ထိုး အထင္ေသးေသာ၊ မိမိ၏ သားသမီးမ်ားကို ျမန္မာျပည္တြင္းမွ လူမ်ားနွင္႕ အေၾကာင္းပါမည္ကို အလြန္စိုးရိမ္ေသာ၊ တိုင္းျပည္ထဲမွာ ရွိတာေလးနွင္႕ ရုန္းကန္စားေသာက္ေနရေသာ၊ ထြက္ေပါက္မဲ႕ခံစားေနရေသာသူမ်ားကို ခ်ိဳးခ်ိဳးဖဲ႕ဖဲ႕နွိမ္ျပီး ေျပာေသာ ငုံးဥ ပတ္၀န္းက်င္မွ ဂ်ီးေတာ္ဂြပ္အပါအ၀င္ အခ်ိဳ႕ေသာ သူမ်ား၏ စကားလုံးမ်ားကို အလြန္စိတ္ပ်က္ေနေသာ ငုံးဥတစ္ေယာက္…

ထို.. ဂ်ီးေတာ္ဂြပ္အား …

ဂ်ီးေတာ္ဂြပ္ရယ္.. တစ္ကယ္ေတာ႕..

ေျပာင္းဖူးဆီဟာ -၂၀ဒီဂရီစင္တီဂရိတ္မွာခဲတယ္၊ ေနၾကာဆီဟာ -၁၇ဒီဂရီမွာခဲတယ္၊ သံလြင္ဆီဟာ -၆ဒီဂရီမွာခဲတယ္၊ နွမ္းဆီဟာ -၆ဒီဂရီမွာခဲတယ္၊ ေျမပဲဆီဟာ ၃ဒီဂရီမွာခဲတယ္၊ palm oil က ၂၄ဒီဂရီစင္တီဂရိတ္မွာခဲတယ္၊ အုန္းဆီကေတာ႕ ၂၅ဒီဂရီစင္တီဂရိတ္မွာခဲတယ္။ ျမန္မာျပည္က ၀ယ္လာတဲ႕ ဒီလက္ဖက္ထဲကဆီဟာ စားအုန္းသုံးထားရင္ အပူခ်ိန္ ၂၄၊ ၂၅ေလာက္မွာကို ခဲေနျပီ။ ပူတဲ႕တိုင္းျပည္က ပစၥည္းမို႕ ဆီေတြကို winternization ေတြဘာေတြလဲ ဘယ္လုပ္ထားပါ႕မလဲ၊ သဘာ၀သစ္ပင္ထဲက ထြက္တဲ႕ဆီဟာ ဥပမာ ေနၾကာဆီ အတူတူေတာင္ အပင္အေနအထားေပၚမူတည္ျပီး ေရခဲအမွတ္ မတူနိုင္ဘူး။ ေနာက္ျပီး ကေနဒါက အိမ္ေတြဟာ မ်ားေသာအားျဖင္႕ အိ္မ္တြင္းအပူခ်ိန္ ၂၀ နွင္႕ ၂၂ ဒီဂရီစင္တီဂရိတ္အတြင္းမွာ ထားေလ႕ရွိေတာ႕ ဒီလက္ဖက္ေလးေတြ ေရခဲေသတၱာထဲမေျပာနဲ႕ အျပင္မွာထားရင္ေတာင္ ဆီခဲေနေလာက္ျပီေပါ႕……. ။ ဆိုင္စုတ္က၀ယ္တဲ႕ လက္ဖက္စုတ္မို႕ခဲေနရျခင္းမဟုတ္ရပါ…

လို႕.. ငုံးဥ ရွင္းမျပလိုေတာ႕ပါ။

ငုံးဥ ဘာမွ် မေျပာလိုေတာ႕ပါ။

ငုံးဥ နီးရာ လက္ဖက္တစ္ထုတ္ကိုသာ ေဖာက္ျပီး အသံျမည္ေအာင္ ၀ါးစားေနလိုက္ပါေတာ႕ေလသည္။



Comments from ainchannmyay.com

မအိမ္႕ေရးလိုက္ရင္ေတာ႕ရွယ္ပဲ..ဟုတ္ပ
အသိုင္းအ၀ိုင္းက ပညာတတ္ဆိုသူ၊ ဂုဏ္သေရရွိလူၾကီးလူေကာင္းမ်ားအခ်ဳိ႕၏၊ ျမန္မာျပည္ကို မိႈခ်ိဳးမွ်စ္ခ်ိဳး ေျပာဆိုေနပုံမ်ားကို ၾကားရဖန္မ်ားေတာ႕၊ ျမန္မာျပည္မွ အေျခခံပညာကို ရယူလာျပီး၊ နိုင္ငံျခားတိုင္းျပည္ေတြမွာ ပညာဆက္သင္၊ ဂုဏ္သေရရွိလူၾကီးလူေကာင္းမ်ားျဖစ္လာျပီး၊ အေျခက် အေနက်ကာမွ၊ တိုင္းျပည္ကို ျပန္လည္အပုတ္ခ်ေနေသာ လက္ေတြ႕မပါ၊ ေလထန္ထန္ ဂုဏ္သေရရွိ စကား၀ိုင္းမ်ားကို စိတ္ပ်က္သည္မွာ ၾကာျမင္႕ခဲ႕ျပီျဖစ္ပါသည္။
အဲဒီလိုမ်ိဳးေတြကၽြန္ေတာ္လဲအမ်ားႀကီးႀကံဳခဲ႕ျပီးျပီ..ေတာ္ေတာ္စိတ္ပ်က္ဖို႕ေကာင္းတယ္..တခ်ိဳ႕ဆိုရင္..ႏိုင္ငံျခားသားက..ဘယ္ႏိုင္ငံကလာလဲလို႕ေမးရင္..
ျမန္မာလိုေျဖရမွာရွက္လို႕တဲ႕..ထိုင္း.စင္ကာပူဆိုျပီးေျဖက်တယ္..ဘယ္ေလာက္ရင္နာဖို႕ေကာင္းလဲ….ကၽြန္ေတာ္ကေတာ႕ဘယ္သူေမးေမး..ငါျမန္မာပဲလို႕ရဲ၇ဲ၀ံ႔၀ံ႕ေျဖတယ္..
..အိုး..ျမန္မာလားဆိုတဲ႕..သူတိုေျဖျပီးလက္ဆြဲႏုတ္ဆက္..ျမန္မာသိတာေပါ႕..မိမိကိုယ္ကိုစင္ကာပူလူမ်ိဳးပါလို႕ေျပာတဲ႕သူက်ေတာ႕..ေအာ္စင္ကာပူကလား..လို႕ပဲ..
မအိမ္႕စာအသစ္တာေတြ႕႔လိုေျပးျပီးလာဖက္တာ..ေမာသြားတယ္..ကၽြန္ေတာ္ကိုလက္ဖက္သူုတ္နဲနဲေႀကြး.မေႀကြးလဲအတင္းစားျပီးမွျပန္မယ္…
Comment by ေဒါင္မင္း — January 16, 2009 @ 1:13 am

လူႀကံဳေတြနဲ႕ ပတ္သက္လို႕ ေတာ္ေတာ္ရင္နာလာပံုရတယ္… :P:P
Comment by sin dan lar — January 16, 2009 @ 2:23 am

မေလး ျမန္မာျပည္ကျပန္လာျပီး ေရးစရာေတြ အမ်ားႀကီးပဲ မြန္တို႔မေလးစာေတြ တဝႀကီးဖတ္ရတာေပါ႔
ျဖစ္တတ္တဲ႔သေဘာေလးေတြထဲက ၾသခ်ရတဲ႔ အျဖစ္အပ်က္ေလးပဲေနာ္ မခ်ိျပံဳးေရာ ေလွာင္ျပံဳးပါျပံဳးရတယ္
Comment by မြန္ — January 16, 2009 @ 4:25 am

ဟုတ္ပ အမေရ…. အဲလိုလူေတြအမ်ားၾကီးပဲ…. ျမန္မာျပည္ကလည္း… မတိုးတက္ေပမဲ့ တႏိုင္ငံလံုးဆင္းရဲေအာက္တန္းက် နိမ့္က်ေနတဲ့သူေတြပဲရွိေနတာမ်ိဳးမဟုတ္ပါဘူး… ဖတ္ရင္း ရင္ထဲမွာေတာင္ ဂ်ပ္ခဲၾကီးျဖစ္ေနတယ္…
Comment by Phu Phu — January 16, 2009 @ 5:32 am
ဟုတ္ကဲ… အဲလိုလူေတြအမ်ားၾကီးပဲမေရ.. ျမန္မာျပည္ကမတိုးတက္ဘူးဆိုေပမဲ့ တႏိုင္ငံလံုးကလူေတြက ဆင္းရဲေအာက္တန္းက်နိမ့္က်ေနတဲ့ဟာမ်ိဳးေတာ့မဟုတ္ၾကပါဘူး… ဖတ္ရင္း ရင္ထဲမွာေတာင္ဂ်ပ္ခဲၾကီးျဖစ္လာတယ္
Comment by Phu Phu — January 16, 2009 @ 5:35 am

ေဒါင္းမင္း .. မေလး လက္ဖက္က ဂ်ပ္ခဲၾကီးေနာ္.. ဟြန္းဟြန္း
sin dan lar ေရးလိုက္သမွ် ေကာ႕မန္႕ေတြက မေလးကို ရယ္ေမာေစတယ္။ ဘေလာ႕ဂ္ရွိလားဟင္၊ ဖတ္ခ်င္တယ္ညီမဘေလာ႔ဂ္ကို
မြန္ .. ခံစားခ်က္ေတြမ်ားလာလို႕ပါ မြန္ရယ္..
Phu Phu … မေလးလဲ ေရးရင္း ဂ်ပ္ခဲၾကီးကို ျဖစ္လို႕
Comment by မေလး — January 16, 2009 @ 12:54 pm

ပုံရိပ္ကေတာ့ အကုန္စားတာပဲ။ စုတ္လား မစုတ္လားေတာ့ မသိဘူး။ စားလုိ႕ေတာ့ ေကာင္းသလား မေမးနဲ႕။ မစားရဲေတာ့လည္း ကုိယ္ပုိစားရတာေပါ့။
Comment by ပုံရိပ္ — January 16, 2009 @ 6:39 pm

Ma Lay,
Thank a lot to get to read, it’s a nature of some .
Hope to see your more Naw.
Comment by mgmoekhin — January 16, 2009 @ 7:57 pm |
ဟုတ္ပါ့ဗ်ာ အဲ့ဂ်ီးေတာ္ ၾကီးက မုန္းစရာေကာင္းလိုက္တာ အလကားလည္း စားရေသးတယ္ ဂ်ပ္ခဲ ဂ်ပ္ခဲနဲ႔ ေသေလာက္ေအာင္ထည့္ေျပာေနတာ ။ ငံုးဥ ေျပာတာ နည္းေတာင္ နည္းေသးတယ္ ။ ရွင္းမျပနဲ႔ ရွင္းမျပနဲ႔ ေလကုန္တယ္ေနာက္ဆို ဖုန္းေခၚျပီး ငံုးဥလားလို႕ ေမးရင္ “မဟုတ္ဘူးဖုန္းမွားေနတယ္ရွင့္ က်မဘဲဥပါ” လုိ႔ေျပာျပီး ခ်လိုက္ အဲ့တာ ေအးေကာ
Comment by ေမာင္မ်ိဳး — January 16, 2009 @ 9:15 pm

အေပၚရံၾကည့္ျပီး ဂ်ပ္ခဲၾကီးလို ့ေျပာတဲ့ ဂ်ီးေတာ္ဂြပ္… အဲဒီဂ်ပ္ခဲအရသာေလး လွ်ာေပၚေရာက္သြားရင္ ေမာင္က်န္ တတို ့တို ့ ျဖစ္ေနမွာ ျမင္ေယာင္ေသးတယ္… ဇီးသီးကို ဘာသီးလဲလို ့ေမးတဲ့ မဗ်ိဳင္းေတာင္ လူကြယ္ရာမွာ ဇီးသီးခိုးစားေနမွာပါ အိမ့္ရယ္… အဲေလာက္ေတာင္ ေမ့တတ္ရင္ လဘက္ကို ပါေမ့လိုက္ေတာ့လို ့ ေျပာလိုက္… တို ့လဲ အဲလို လူေတြကို စိတ္ပ်က္တယ္… အိမ့္ကို ကိုယ္ခ်င္းစာမိတယ္…
Comment by တန္ခူး — January 17, 2009 @ 9:21 am

ေကာင္းလိုက္တဲ႕ ၾကြပ္ဆတ္ဆတ္ခ်ဥ္ငံစပ္ ပါလားငုံးဥရယ္
Comment by ကုိသားငယ္ — January 17, 2009 @ 10:33 am

very nice post.
Comment by naw — January 19, 2009 @ 12:31 am

အစ္မမေလးအေမရိကကိုသြားရင္
လကၻက္တို႕သနပ္ခါးတုံးတို႔သယ္
သြားလို႔ရပါသလားရွင့္
က်မအမ်ဳိးသားကကာစတန္ျဖတ္ရင္
ျပႆနာရွိတယ္ေျပာလို႔ပါ၊က်မက
သနပ္ခါးျကိုက္သူမို႔ဘာလုပ္ရမွန္းမသိဘူး။
အဲဒါျမန္မာျပည္ကတရားဝင္သယ္လို႔ရမယ့္
ပစၥည္းေလးေတြနာမည္ကိုသိခ်င္ပါတယ္ရွင့္၊
ျဖစ္နိုင္မယ္ဆိုေျဖေပးပါလားရွင္။
Comment by koala — January 19, 2009 @ 9:04 am

ပုံရိပ္ .. ဟုတ္တယ္.. ဒါေၾကာင္႕ မေလးခ်ည္းပဲ စားပစ္လိုက္တာ
ေမာင္မိုးခင္ .. ဟုတ္ကဲ႕ ကိုေမာင္မိုးခင္.
ေမာင္မ်ိဳး .. ဂ်ီးေတာ္ ထပ္မဆက္ပါေစနဲ႕ပဲ ဆုေတာင္းပါတယ္ ေမာင္ေလးေရ..
တန္ခူး .. အဲဒီဂ်ီးေတာ္က မေလး ေမ႕ေမ႕ကိုေတာင္ ဂ်ပ္ခဲအေၾကာင္း ခုထိေမးတုန္းတဲ႕ ခြိ
ကိုသားငယ္ .. ၂ေယာက္လုံးကို သတိရပါတယ္
ေနာ္ .. ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ရွင္႕
koala .. သနပ္ခါးကေတာ႕ အတုံးေတြသယ္ရင္ “unprocessed plant products” ထဲပါေနေတာ႕ ယူအက္စ္အ၀င္ တရားမ၀င္ဘူးထင္တယ္ညီမ။ ၾကိတ္ျပီးသားတို႕ ဗူးနဲ႕အခဲတို႕ေတာ႕ ရနိုင္တယ္။ ေက်ာက္ပန္းခ်ီေတြ လက္၀တ္ရတနာကေတာ႕ ျမန္မာအထြက္ေကာ ဒီဘက္အ၀င္ေကာ တရား၀င္ ေဘာက္ခ်ာနဲ႕ဆို ဘာမွျပသနာမရွိပါဘူး။ ဒါလဲ နိုင္ငံျခားသားလား၊ ျမန္မာနိုင္ငံသားလားအေပၚမွာ မူတည္ေသးတယ္ထင္တယ္။ ျဖစ္နိုင္ရင္ US Custom & Immigration Website မွာ ေလ႕လာၾကည္႕ပါညီမ။ ကေနဒါနဲ႕ ယူအက္စ္ကလဲ regulations ေတြ မတူျပန္ဘူး။ စားစရာေတြကေတာ႕ meat & meat products ေတြ ကို ယူအက္စ္ေကာ၊ ကေနဒါေကာ တင္းက်ပ္တယ္။ တရားမ၀င္ဘူးထင္ရင္ သူတို႕ ႏႊင္႔ပစ္လိုက္တာပဲ။ ခ်က္ျပီး၊ ျပဳတ္ျပီးသား ဆိုရင္ေတာ႕ ျပသနာမရွိေလာက္ပါဘူး။ ျမန္မာျပည္က အထြက္ေတာ႕ မေလးကေတာ႕ ပန္းပု၊ပန္းခ်ီ၊ လက္ဖက္၊ မုန္႕ဟင္းခါးထုတ္ အကုန္သယ္တာပဲ။ ေဘာက္ခ်ာေတြနဲ႕ အကုန္ျပတယ္။ တစ္ခါမွ ေလယာဥ္ကြင္းမွာ အခက္အခဲမရွိပါဘူး။


3 comments:

Anonymous said...

အင္း ငုံးဥကို ေဳကာ္စားရရင္ ဘာဆီနွင့္ေၾကာ္ရင္ ေကာင္းမလဲ ဟိဟိ
westcoast22

တစ္ျပည္သူ အိမ့္ခ်မ္းေျမ႕ said...

ဘယ္သူလဲသိေနလို႕ေနာ္.. ဟြန္း

Phyo Evergreen said...

ဟုတ္တယ္အစ္မ လူၾကံဳကိစၥကေတာ့ အားနာစရာလည္းေကာင္း မ်က္ႏွာလည္းပူစရာ.။ ယူသြားေပးရအခက္ ၿငင္းရအခက္...။ ၁၂ ရက္ေန႔ေလာက္တည္းက ေနမေကာင္းၿဖစ္ၿပီး မလွဳပ္ႏိုင္တာ ခုမွသက္သာလို႔ ပဲလာလည္ႏိုင္တယ္..။

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...