မဂၤလာပါရွင္.. ဒီဘေလာဂ္ေလးကို ၂၀၀၆ ၾသဂုတ္လမွာ စတင္ေရးခဲ႔ပါတယ္။ အခုေတာ႔ အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ေဒါ့ကြန္းမွာ စာေတြ ဆက္ေရးေနေၾကာင္းပါ...။
လာလည္ေသာ လူနည္းစု ေမာင္ႏွမမ်ားကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ရွင္။

Tuesday, January 06, 2009

အရႈံးသမား ဘီလီ


သည္ရုပ္ရွင္ ကို ၁၉၉၇ ခုနွစ္ စတင္ရုံတင္ကတည္းက၊ ရုံမွာ တစ္ခါမွ မၾကည္႕ဖူးသူဟာ ေခတ္ေနာက္က်သည္႕သူဟု သတ္မွတ္ၾကေၾကး ဆိုလွ်င္ ကၽြန္မထိပ္ဆုံးကပဲ ျဖစ္ပါလိမ္႕မည္။

****

အျပင္မွာ နွင္းေတြ တေဖာက္ေဖာက္က်ေနတယ္။ ျပဴတင္းေပါက္နားမွာ ရပ္၊ ကန္႕လန္႕ကာကို ဖြင္႕ အျပင္ကိုၾကည္႕လိုက္ေတာ႕၊ ျမင္ျမင္ရာ နွင္းျပင္ၾကီး။ ဒီတစ္နွစ္ နွင္းက်တာ အရင္နွစ္ေတြကထက္ ပိုမိုျပင္းထန္ သိပ္သည္းလြန္းေနသလို။ စိတ္ပ်က္ပ်က္နွင္႕ ျပဴတင္းေပါက္မွခြာ၊ မီးလင္းဖိုနားကိုေလွ်ာက္လာလိုက္တယ္။ ေနာက္… မီးလင္းဖိုနားက ကုလားထိုင္မွာ ထိုင္ခ်ျပီး ရုပ္ျမင္သံၾကား ခလုပ္ကို ေလးတြဲ႕စြာနွိပ္လိုက္တယ္။

မွန္သားျပင္ေပၚမွာ အလြန္ၾကီးမား ခမ္းနားလြန္းတဲ႕ ပင္လယ္ကူးသေဘၤာၾကီးတစ္စင္းက၊ ပင္လယ္လိႈင္းတြန္႕ေတြၾကားမွာ တျငိမ္႕ျငိမ္႕ ခရီးနွင္ေနတယ္။

“ဟြန္း.. လႊင္႕ျပန္ျပီ..”

ရုပ္ျမင္သံၾကားစက္ကို ဖြင္႕ထားျပီး လက္ပ္ေတာ႕ပ္ေလးကို ေပါင္ေပၚတင္လိုက္တယ္။ ျပီးေတာ႕ သည္သေဘာၤပုံေလးကို ပန္းခ်ီဆြဲရင္း၊ ကၽြန္မအေတြးေတြက အတိတ္နဲ႕ ပစၥဳပၸန္မွာ လူးလာေခါက္တုံ႕ ေျပးခ်ည္သန္းခ်ည္္။
သည္အျဖစ္အပ်က္ဆိုးကို ၁၉၅၃ခုနွစ္ကလဲ တစ္ခါ ရုပ္ရွင္၇ိုက္ကူးျပသဖူးၾကေသးတယ္။ ဟိုးတုန္းက မိဘေတြနွင္႕ အတူတူထိုင္ျပီး အိမ္မွာ ထုိရုပ္ရွင္အေဟာင္းကို အေခြထိုးျပီး ၾကည္႕ဖူးစဥ္ကတည္းက သိဂၤါရ ရသကို ဘယ္လိုမွ ခံစားလို႕မရ။ လူေတြ အစုလိုက္အျပဳံလိုက္ ေသေၾကေနသည္ကို ကိုယ္႕အတြက္ ေဖ်ာ္ေျဖရာဟု မည္သို႕မွ် ခံစားလို႕ မရ။

သည္ရုပ္ရွင္ကို ၁၉၉၇ခုနွစ္မွာ ရုံတင္ေတာ႕လည္း၊ ခုနွစ္ခါ၊ ရွစ္ခါေျမာက္ ရုံမွာ သြားသြားၾကည္႕ၾကသူမ်ားေတာင္ ရွိတယ္လို႕ ၾကားစဥ္က ကိုယ္ပဲ တစ္ခုခုမွားေနတာလားလို႕ ေတြးလိုက္မိေသးတယ္။

သည္ရုပ္ရွင္ကို နံပါတ္တစ္အေနနွင္႕ မၾကိဳက္တဲ႕ အခ်က္ကေတာ႕…..
ဘုရားဘုရား… ဘေလာ႕ဂါ ျမီးေကာင္ေပါက္မေလးမ်ား မသိပါေစနဲ႕… :)
ေျပာျပီေနာ္…
မင္းသား…
ဟုတ္ကဲ႕.. လီယိုနာဒိုဒကာပရီယို…. ဆိုတဲ႕ မင္းသားကိုပါပဲ။ နာမယ္ကလဲ ရွည္လ်ားလြန္းလွပါေသာ ျဖဴဖပ္ျဖဴေလ်ာ္နဲ႕ ထိုမင္းသားကို လုံး၀ကို မၾကိဳက္ပါ။

(အျခားဘယ္မင္းသားကိုမွလဲ မၾကိဳက္တတ္ပါ — ေဂ်ာ္နီဒက္ပ္ မွ လြဲျပီး)

ေနာက္ျပီး… သည္ရုပ္ရွင္မွာ ဗီလိန္ဘီလီကို၊ ဗီလိန္ မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ အတင္းတြန္းပို႕ထားရတယ္လို႕လဲ ထင္ပါတယ္။ တစ္ကယ္ေတာ႕ ရိုစ္တို႕ သားအမိဟာ အထည္ၾကီးပ်က္ ဘ၀နဲ႕ေနလာရာမွ သူေငွးသားဘီလီကို ရုိစ္ရဲ႕အေမၾကီးက၊ သမီးကိုဘမ္းျပျပီး ဖမ္းထားျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ဘီလီက ရိုစ္အတြက္၊ ေစ႕စပ္တဲ႕ အထိမ္းအမွတ္နဲ႕ စိန္လည္ဆြဲၾကီးကို လက္ေဆာင္အျဖစ္ေပးထားျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ အျပစ္မဲ႕တဲ႕ရိုစ္ကို ေငြနဲ႕ သိမ္းပိုက္ျခင္းခံရတဲ႕ ပုံမ်ိဳး လုပ္ထားျခင္းျဖင္႕လည္း ဘီလီရဲ႕ ဗီလိန္အသြင္ကိုလဲ ပိုျပီးပီျပင္ေစပါတယ္။


ရုပ္ရွင္ၾကည္႕ ပရိတ္သတ္အားလုံးအေနနဲ႕ ဂ်က္နဲ႕ ရိုစ္ေလးကိုပဲ အျပစ္မဲ႕ေသာ၊ အခ်စ္ႏြံမွာနစ္ေသာ သနားစရာခ်စ္သူေတြလို႕ ျမင္ေအာင္ လုပ္ထားရတာေပါ႕ေနာ္။ ဂ်က္ကို ပိုျပီး လူစြမ္းေကာင္းျဖစ္ေစတာကေတာ႕ ခ်စ္သူကို အသက္စြန္႕ျပီး ကယ္ေပးသြားတဲ႕ အခန္းေလးပါပဲ။ ဟို ဘီလီဆိုတဲ႕လူကေတာ႕ အနားက ကေလးတစ္ေယာက္ေကာက္ခ်ီျပီး လြတ္ရာေျပးတဲ႕ လူယုတ္မာကိုျဖစ္သြားတာေပါ႕ေနာ္။

တစ္ကယ္တမ္း အရႈံးသမားကေတာ႕ ဘီလီပါပဲ။
(၁) သူ႕မွာရွိတဲ႕ ပစၥည္းဥစၥာေၾကာင္႕ ရိုစ္တို႕သားအမိရဲ႕ သားမက္ဖမ္းျခင္းကို ခံရပါတယ္။

(၂) သားမက္ဖမ္းခံရရုံသာမက၊ မိန္းမလွေလးရဲ႕ အခ်စ္ကို မရတဲ႕ အျပင္၊ သစၥာမဲ႕မႈနဲ႕ အမုန္းတရားကို ရတယ္။

(၃) သူ ရည္ရြယ္ထားတဲ႕ မိန္းကေလးက၊ တမိုးေအာက္တည္းမွာပဲ အျခားတစ္ေယာက္ရဲ႕ ရင္ခြင္မွာ ေပ်ာ္ပါးေနတယ္။

အခ်စ္နဲ႕ စစ္မွာ အမွန္တရားးးးးးးးးးး လို႕ ေျပာျပီး ရိုစ္နဲ႕ဂ်က္တို႕ မွန္တယ္ထား………….. ရိုစ္႕ကို သူ အျမတ္ တနိုးေပးထားတဲ႕ စိန္လည္ဆြဲၾကီးကို ရိုစ္က မီးခံေသတၱာၾကီးထဲက ထုတ္၊ ဂ်က္လက္နဲ႕ အကုန္ေဖာ္လုနီးပါး သူ႕ရင္ဘတ္ၾကီးေပၚမွာ ဆြဲခိုင္းရုံသာ မက၊ အရွိန္ေတြတက္္ျပီးေတာ႕ ၀တ္လစ္္စလစ္နဲ႕ကို တစ္ျခားေယာကၤ်ား တစ္ဦးကို ပန္းခ်ီဆြဲခိုင္းေတာ႕တာပါပဲ။ ဘီလီေနရာမွၾကည္႕ရင္၊ ရင္နာစရာေကာင္းလိုက္ေလျခင္း.. ဟင္းဟင္း ဟင္း။ မေတာက္တေခါက္ စာေရးသူ၊ မေတာက္တေခါက္ ပန္းခ်ီဆြဲသူ ကၽြန္မေတာင္ မ်က္စိလည္သြားတယ္။ အျခားေသာ ၀ါရင္႕ ပန္းခ်ီသမားေတြ၊ အနုပညာသမားေတြ ဒီဇာတ္၀င္ခန္းကို ဘယ္လိုျမင္လဲေတာ႕ ကၽြန္မလဲ မေမးမိ။ အဲ.. ပုရိႆပန္းခ်ီသမားေတြရဲ႕ အေတြးကိုလဲ ေမးခြန္းမထုတ္လို(ရဲ)ေပမယ္႕ ဒါဟာ အနုပညာလား။ nude painting တို႕ figure painting စတဲ႕ ဥေရာပသားေတြရဲ႕ တီထြင္မႈေတြကိုေတာ႕ ကၽြန္မလဲ သိပ္ေတာ႕ လိုက္မမီွဘူးရွင္။ ဒီၾကားထဲမွာ အမ်ိဳးသမီးလႈပ္ရွားမႈ အသင္းေတြဘာေတြက ၾကားရင္ Women’s rights တို႕ equality vs equity စတဲ႕ စကားလုံးေတြကို အသုံးျပဳျပီး “မိန္းမတစ္ဦးရဲ႕ရင္ဘတ္နဲ႕ ေယာကၤ်ားတစ္ဦးရဲ႕ ရင္ဘတ္၊ ကြာျခားမႈ မရွိ” ဆိုတဲ႕ ၀ါက်ေတြနဲ႕ ကိုင္ေပါက္ရင္ေတာ႕ ကၽြန္မ မတတ္နိုင္။ ဒါဆိုကၽြန္မကလဲ ျပန္ျငင္းခုံ မိလိမ္႕မယ္ထင္ပါတယ္။ physical structure အရ အသြင္ကိုက စျပီး မတူပါဘူး။ ေနာက္တစ္ခုက ေမြးကင္းစ ကေလးေလးေတြအတြက္လဲ၊ မိန္းမတစ္ဦးရဲ႕ရင္ဘတ္နဲ႕ ေယာကၤ်ားတစ္ဦးရဲ႕ ရင္ဘတ္ဟာ အၾကီးအက်ယ္ ကြာျခားမႈ ရွိပါတယ္။ ေရးရင္းနဲ႕ ဘယ္ေတြေရာက္ကုန္ျပီလဲေတာင္ မသိဘူး။

ရုိစ္ကို ျပန္သြားပါ႕မယ္…။

ရိုစ္က အသက္ကလဲ တစ္ဆယ္႕ခုနွစ္ပဲ ရွိေသးတယ္ဆိုေတာ႕ ေနာက္တစ္ခ်က္က အဲဒီပန္းခ်ီသာ အျခားလူတစ္ဦးဦးလက္ထဲေရာက္သြားရင္ child pornography နဲ႕ ဒီေခတ္မွာဆို အမႈေတာင္ျဖစ္နိုင္မလားမသိ။

ေနာက္ဆုံးအခ်က္ကေတာ႕ .. သေဘာၤ ေရခဲေတာင္ၾကီးနဲ႕ တိုက္မိျပီး၊ အဲဒီဒဏ္နဲ႕ သေဘာၤနစ္ျပီး လူေတြအမ်ားၾကီး ေသေၾကၾကရတာကေတာ႕ သူတို႕ရဲ႕ ပေယာဂ လုံး၀ မကင္းဘူးလို႕ ထင္ပါတယ္။ သူတို႕နွစ္ေယာက္ခ်စ္ရည္လူးေနတာကို ကုန္းဘတ္ေပၚက တာ၀န္က် အမႈထမ္းနွစ္ဦးက မ်က္စိစားပြဲထိုင္ေနတာနဲ႕ ေရခဲေတာင္ျဖဴျဖဴၾကီး အနားမွာ ျပဴးျပဴးၾကီး ေရာက္ေနတာကိုေတာင္ မျမင္နိုင္ေလာက္ေအာင္ တာ၀န္မဲ႕ရတဲ႕ အျဖစ္။


အဲဒီလို သေဘာၤၾကီး နစ္ေတာ႕ျပီး ဘီလီ လြတ္ေျမာက္လာေတာ႕လဲ စေတာ႕ေစ်းကြက္ေတြအရႈံးေပၚျပီး ဘီလီဟာ ကိုယ္႕ကိုကိုယ္ေတာင္ သတ္ေသရတဲ႕ အထိ အျဖစ္ဆိုးလွတဲ႕ ဘီလီပါပဲ။ ခ်စ္သူလဲဆုံး၊ စိန္လည္ဆြဲလဲဆုံး၊ အျခားစည္းစိမ္ဥစၥာေတြလဲဆုံး၊ ေနာက္ဆုံး အသက္ပါဆုံး၊ ပရိတ္သတ္ေတြကလဲမုန္းတဲ႕ ကံဆိုးလွတဲ႕ ဘီလီပါပဲ။ ရိုစ္ကေတာ႕ မွန္ပါတယ္။ အရင္တုန္းက ကိုယ္ေနခဲ႕တဲ႕ ဘ၀ ျပန္ေရာက္ဖို႕ ကိုယ္မခ်စ္တဲ႕ သူၾကီးနဲ႕ေတာ႕လဲ ဘယ္ေနနိုင္ပါ႕မလဲ။ ဒါေပမယ္႕လဲ ကိုယ္နဲ႕ ေစ႕စပ္ထားတဲ႕လူေပးထားတဲ႕ စိန္ၾကီးကို ထုတ္ဆြဲရုံသာမက၊ အကုန္ခၽြတ္ျပီး အျခားေယာကၤ်ားတစ္ေယာက္ကို ပန္းခ်ီဆြဲခိုင္းတာကေတာ႕ ….။ ဟုတ္ကဲ႕…. ဆယ္ေက်ာ္သက္ကတည္းက အေနာက္နိုင္ငံတစ္နိုင္ငံကို ေရာက္ရွိခဲ႕ေပမယ္႕လဲ အလြန္ေခတ္ေနာက္က်ေသာ ကၽြန္မ၏ ေတြးေခၚပုံလို႕ပဲ သတ္မွတ္လိုက္ၾကပါေတာ႕။


သုံးပြင္႕ဆိုင္ အခ်စ္ဇာတ္လမ္းေတြမွာ ဘာျဖစ္လို႕ တစ္ေယာက္က အျမဲ လူဆိုးျဖစ္ရတာပါလဲ။ နွစ္ေယာက္ ေပါင္းဆုံနိုင္ဖုိ႕ က်န္တစ္ေယာက္က လူဆိုး အျမဲျဖစ္ေပးရတာ စာေပေလာက၊ ရုပ္ရွင္ေလာကေတြမွာ ဟိုးတုန္းကဆိုရင္ ပိုျပီး norm လိုျဖစ္ခဲ႕တယ္။

ဒီဇာတ္လမ္းမွာေတာ႕ ဒါရိုက္တာက လူဆင္းရဲ ငမြဲေတြဘက္က စာနာစိတ္နဲ႕ ဂ်က္ကို မင္းသားလုပ္ထားတာ ဘာေၾကာင္႕လဲဆိုတာ ကၽြန္မ ကိုယ္ခ်င္းစာပါတယ္။ ကၽြန္မဆိုလဲ ဒီလိုဇတ္လမ္းမ်ိဳးပဲ ေရးမိမွာပဲ။ အဲဒီသေဘာၤၾကီးမွာ ပထမတန္းစား၊ ဒုတိယတန္းစား နဲ႕ တတိယတန္းစား လူတန္းစား သုံးမ်ိဳးခြဲထားတယ္။ တစ္ကယ္အျပင္မွာ သေဘာၤနစ္တုန္းက အထက္တန္းလႊာေတြ ၆၀% အသက္ရွင္တယ္။ ဒုတိယတန္းစားေတြက ၄၂% အသက္ရွင္တယ္။ လူ႕ငမြဲေတြက ၂၅% ပဲ အသက္ရွင္တယ္လို႕ ၀ီကီမွာ ကၽြန္မ ဖတ္ရတယ္။ အထက္တန္းလႊာမွာ ကေလး ရ ေယာက္ပါလာတာ၊ ၁ ေယာက္ပဲ ဆုံးရႈံးတယ္လို႕ ဆိုတယ္။ ဒုတိယတန္းလႊာက ကေလးေတြအားလုံး အသက္ရွင္ျပီး၊ တတိယတန္းလႊာမွာ ကေလး ၃၄% နႈန္းပဲ အသက္ရွင္တယ္လို႕ ဆိုတယ္။ ေနာက္ျပီး အထက္တန္းလႊာက မိန္းမေတြ အားလုံး အသက္ရွင္တယ္။ ဒုတိယတန္းလႊာက ၈၆% မိန္းမေတြ အသက္ရွင္တယ္။ တတိယတန္းလႊာက မိန္းမေတြကေတာ႕ တစ္၀က္ေက်ာ္ေက်ာ္ ပင္လယ္ထဲမွာ စေတးခံခဲ႕ရတယ္လို႕လဲ ဆိုထားပါတယ္။ academic paper ေတြေရးရင္ ၀ီကီကိုအသုံးျပဳဖို႕ တကၠသိုလ္ေတြ၊ ယူနီေတြက အားမေပးေပမယ္႕ အနီးစပ္ဆုံးေတာ႕ မွန္နိုင္ေလာက္ပါတယ္။ ေငြေၾကးဓနဟာ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အသက္ရွင္မႈ ကိုေတာင္ ဆုံးျဖတ္ေပးတတ္တဲ႕ ဒီလူ႕ကမၻာမွာ၊ ဒါရိုက္တာက ဘယ္လိုမွ ေအာက္တန္းလႊာက ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ကုိ ဗီလိန္ မလုပ္ခုိင္းရက္တဲ႕ စိတ္ကို ကၽြန္မ နားလည္ပါတယ္။

ဒါရုိက္တာရဲ႕ လက္ဖ်ားေလးေတြထိပ္မွာ မိမိကံၾကမၼာ အဆုံးအျဖတ္ေပးခံရၾကတဲ႕ ဇာတ္ေကာင္ေလးေတြရဲ႕ ဘ၀ကို ေဆာင္းနွင္းခဲေတြ က်တဲ႕ ညမွာ စဥ္းစားစိတ္ကူးမိတဲ႕ စာစုေလးတစ္ခုပါ။

comments from www.ainchannmyay.com

1. ေပါင္ေပၚမွာ ရြက္လြင့္ေနတဲ့ သေဘၤာႀကီး ၾကည့္သြားတယ္.. ဟုတ္ပ ဟုတ္ပ.. တစ္ရံတစ္ခါဆို သတ္ပါတီေလးမ်ားကို သနားမိေၾကာင္းပါ. ဆင္းရဲျခင္းက အျပင္မွာသာ မေကာင္းတာ ရုပ္ရွင္ေတြ ဇာတ္လမ္းေတြ ထဲမွာေတာ့ အသာစီးဘက္က ခ်ည္းပဲေနာ္.. စကားမစပ္.. တက္ကနီကယ္လီ.. က်ေနာ္လည္း ေဂ်ာ္နီဒစ္ပ္ ႀကိဳက္တယ္.. မဂၤလာနွစ္သစ္ပါ မအိမ့္..
Comment by Tesla — January 6, 2009 @ 5:48 pm |

2. မမ ဟုတ္တယ္ လီယိုနာဒို မြန္လဲမႀကိဳက္ပါ ဂၽြန္နီးက္ပ္ မြန္လဲႀကိဳက္တယ္ ဟိ
titanic ကိုလဲ ဘယ္တုန္းကမွ သဂၤါရ ရသအျဖစ္ခံစားလို႔မရခဲ႔ပါ ဝိဘစၦရသအေနနဲ႔ေတာ႔ သေဘာၤႀကီးကို လူသားေတြကို ေရခဲေတာင္ကို စိတ္ဝင္တစားၾကည္႔ခဲ႔ပါရဲ႔
ဂ၇ုဏာရသကိုခံစားရတာကေတာ႔ မင္းသားမင္းသမီးအလြမ္းသယ္ခန္းထက္ သေဘာၤနစ္ကာနီး လူေတြေသြးရူးေသြးတန္းျဖစ္ေနခ်ိန္မွာ တီးဝိုင္းက ဂီတ္ပညာရွင္ေတြ ေဖ်ာ္ေျဖေနရွာတဲ႔ အခန္းပါပဲ
Comment by မြန္ — January 6, 2009 @ 6:34 pm |

3. ဆရာခ်စ္ဦးညိဳရဲ႕ လဏႆဒီပခ်စ္သူကို သတိရသြားတယ္ မေလး
ွေငြ ေငြ ေငြ …. မရွိရင္မၿဖစ္ဘူး ဟူး
Comment by ၁၈၂ — January 6, 2009 @ 11:35 pm

4. အစ္မေျပာမွာပဲ ဘီလီ ကိုသနားရမွန္းသိေတာ့တယ္ အဲ့ဇတ္ကားၾကည့္တုန္းက အဓိက ဇတ္ေဆာင္ေတြကို ဘယ္သူ႕ကို သနားရမယ္ဆိုတာထက္ လူေတြအမ်ားျပာေသးေနတာကိုပဲ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနမိ္တာ ။ ဒါနဲ႔ ဘီလီနဲ႔ ရို႕စ္က မယူရေသးဘူး မဟုတ္လား က်ေနာ္က အဲ့စကားနားမလည္ၾကည့္ဖူးတာ ၉ တန္းတုန္းကဆိုေတာ့ မွန္းေျခနဲ႔ပဲ သိတာ ။ ဂ်က္ က ရို႕စ္ကို ႏႈတ္ဆက္အန္းေပးျပီး ေရနစ္သြားတဲ့ ဇတ္၀င္ခန္းေလးေတာ့ ျမင္ကြင္းထဲမထြက္ စိတ္မေကာင္းလြန္းလို႔ ။
Comment by ေမာင္မ်ိဳး — January 7, 2009 @ 3:24 am

5. သည္ရုပ္ရွင္ ကို ၁၉၉၇ ခုနွစ္ စတင္ရုံတင္ကတည္းက၊ ရုံမွာ တစ္ခါမွ မၾကည္႕ဖူးသူဟာ ေခတ္ေနာက္က်သည္႕သူဟု သတ္မွတ္ၾကေၾကး ဆိုလွ်င္ မေလးေနာက္မွာ ေလးမ ရပ္ပါတယ္..။ ဒီရုပ္ရွင္ မေလးေထာက္ျပမွ ၀င္ၿပီး မႀကိဳက္တာမ်ိဳးေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး..။ မေလး ေထာက္ျပတဲ့ အခ်က္တခ်ိဳ ့ကိုလည္း သတိမထားမိဘူး..။ ဘာလို ့လည္းဆိုေတာ့ နာမည္ႀကီးလို ့သာ ငွားၾကည့္လိုက္တယ္.. စဆံုးေသခ်ာမခံစားဘဲ ၾကည့္ခဲ့မိတယ္..။ ခုခ်ိန္မွာ ဘာႀကိဳက္လဲလို ့ ေမးရင္ သီခ်င္းႀကိဳက္ပါတယ္..။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ မေလး ေထာက္ျပတာေလးဖတ္ၿပီး ပိုလို ့ေတာင္ ရင္မခုန္မိေတာ့ဘူး..။
ဒါနဲ ့မေလး.. အဖ်ား ေတာ့ မရိွဘူးမို ့လား.. ရမ္ဘိုလို ျဖစ္မွာစိုးလို ့.. ဟိ..ဟိ.. စတာ..။
Comment by layma — January 7, 2009 @ 8:20 am

6. မေလးရဲ႕အျမင္သစ္ေလးကို ခံစားသြားပါတယ္။
ပံုေလးဆြဲထားတာကိုလည္း ၾကည့္သြားတယ္။
Comment by ပန္ဒိုရာ — January 7, 2009 @ 9:06 am

7. I never thought about a child was being saved by Billy until now. That’s a positive thinking. You must be a detail oriented person Ma Lay.
Ain Shin Ma
Comment by lynda — January 7, 2009 @ 10:25 am

8. တက္စ္လာ .. ကိုတက္စ္ ေဂ်ာ္နီဒက္ပ္ကို တက္နီကာလီပဲ ၾကိဳက္လိမ္႕မယ္လို႕ မေလး ေမွ်ာ္လင္႔ပါတယ္
မြန္ .. မြန္က ဒါဆိုရင္ ထူးျခားေသာ ျမီးေကာင္ေပါက္မေလးေပါ႕ေနာ္
၁၈၂ .. မေလးေတာင္ လကၤာဒီပ စာအုပ္ ျမန္မာျပည္က အျပန္၀ယ္ဖုိ႕ ေမ႕သြားတယ္။
ေမာင္မ်ိဳး .. မယူရေသးလို႕ ပန္းခ်ီအဆြဲခံလဲ စိန္ၾကီးကို ေဘးဖယ္ထားေပါ႕။ မေလးသာ ပန္းခ်ီသမားေလးဆိုလဲ စိန္ၾကီးမပါလဲ လွျပီးသားပါဆိုျပီး စိန္ၾကီးဖယ္ထားလိုက္မယ္။
ေလးမ .. ေလးမ၊ ေလးမ၊ မေလးေလ..ဒီတစ္ခါ ေသခ်ာကို အဖ်ားတိုင္းျပီးမွ ေရးတာပါကြယ္။ ဟင္းဟင္း ေျပာရင္း အဖ်ားေတာင္ တက္ခ်င္လာျပီ။
ပန္ဒိုရာ .. ဟုတ္ မပန္၊ သတိရတယ္။
လင္ဒါ .. မေလးက သူမ်ားနဲ႕ ေျပာင္းျပန္ၾကီး ျမင္တတ္တဲ႕ အျမင္လားမသိပါဘူး လင္ဒါရယ္..
Comment by မေလး — January 7, 2009 @ 1:01 pm

9. ဘယ္ကလာျမီးေကာင္ေပါက္မေလးရမလဲ မမရဲ႔
မြန္႔အသက္က ၂၃နွစ္ေတာင္ရွိေနျပီပဲ အဲဒီစိန္လည္ဆြဲနဲ႔ပန္းခ်ီကို စိန္ေျပနေျပဆြဲတဲ႔ ကိုကိုဂ်က္ကို ၾကည္႔လို႔ကိုမရဘူး ပံုကိုက ေပါ႔ပ်က္ပ်က္နဲ႔ ဟီး မြန္က မႀကိဳက္တရာ ႀကိဳက္တရာ အဲလိုပဲ ဒါေပမယ္႔ ဇာတ္ခမ္းထဲက ဂ်င္စရိုက္ကိုက အဲလိုဘာကိုမွအေလးအနက္မထားတဲ႔ ခပ္ေလေလခပ္္ေပေပ ပန္းခ်ီဆရာေပါက္စစရိုက္ပဲမို႔ထင္ပါတယ္ေလ ေနာ္
Comment by မြန္ — January 7, 2009 @ 2:48 pm

10. သိပါဘူး .. မေလးက မြန္႕ကို ျမီးေကာင္ေပါက္မေလး ထင္လို႕
Comment by မေလး — January 8, 2009 @ 1:25 pm

3 comments:

Yan said...

အဲဒီ႔ကားေလးက ဆယ္ေက်ာ္သက္ေလးေတြအတြက္ စိတ္ကူးယဥ္ခ်င္စရာ..
လူလတ္ပုိင္းေတြအတြက္ စဥ္းစားခ်င္႔ခ်ိန္ခ်င္စရာ..
လူၾကီးပုိင္းေတြအတြက္ေတာ႔ ျပန္ေျပာင္းေအာက္ေမ႔စရာေပါ႔ မေလးရယ္...

ကၽြန္ေတာ္ေတာ႔ အဲလုိမ်ိဳးအခ်စ္ေလးကုိ ရဖူးခ်င္တယ္လုိ႔ စိတ္ကူးယဥ္မိတယ္.
ရမ်ားရဖူးသလား၊ ရမလုိ႔ တန္းလန္းပဲ ျဖစ္ေနမလားလုိ႔လည္း စဥ္းစားခ်င္႔ခ်ိန္မိတယ္.
ဒီလုိအခ်စ္မ်ိဳး ငါရဖူးတယ္ဆုိျပီးေတာ႔လည္း အသက္ (၆၀) ျပည္႔ေမြးေန႔မွာ ျပန္ေျပာင္းေအာက္ေမ႔ခ်င္တယ္..

ဟိုတေလာကေတာင္ ရထားေရွ႔မွာ လက္ႏွစ္ဖက္ဆန္႔တန္ုးျပီး စိတ္ကူးယဥ္မိေသးတယ္. ကံေကာင္းလုိ႔ ရထားမတုိက္တာ. (တစ္ျခား LANE မွာ သြားရပ္ေနမိလုိ႔ေလ..)
ဟြန္းဟြန္းဟြန္း..

အဲေလ... ဟတ္ဟတ္ဟတ္...

မေလး ေပ်ာ္ရႊင္ရယ္ေမာႏုိင္ပါေစဗ်ာ...

ခင္တဲ႔

ကုိဂ်က္..

(ဟုတ္ပါဘူး.. ကုိရန္) :)

Phyo Evergreen said...

အစ္မေရ အဲဒီရုပ္ရွင္ၾကည့္ၿပီးကတည္းက သေဘၤာစီးရမွာေၾကာက္သြားတယ္..။ ၾကည့္ရင္းနဲ့ေတာင္ အသက္႐ွဴက်ပ္တယ္..။ ၾကိဳက္တာဆိုလို႔ ဇာတ္၀င္ေတးပဲ႐ွိတယ္...။

တစ္ျပည္သူ အိမ့္ခ်မ္းေျမ႕ said...

ဒီဘက္က ဘေလာ႕ဂ္ေလးမွာ ကြန္႕မင္႕ လာလာေရးေသာ ေမာင္ေလးျဖိဳးနွင္႕ ရထားေရွ႕တြင္ လက္ဆန္႕ျပီး ထူးထူးဆန္းဆန္း စိတ္ကူးယဥ္တတ္ေသာ ကိုရန္တို႕အား ေက်းဇူးတင္ရွိပါသည္။

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...