မဂၤလာပါရွင္.. ဒီဘေလာဂ္ေလးကို ၂၀၀၆ ၾသဂုတ္လမွာ စတင္ေရးခဲ႔ပါတယ္။ အခုေတာ႔ အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ေဒါ့ကြန္းမွာ စာေတြ ဆက္ေရးေနေၾကာင္းပါ...။
လာလည္ေသာ လူနည္းစု ေမာင္ႏွမမ်ားကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ရွင္။

Friday, January 02, 2009

ျမတ္နိုးတတ္ျခင္းမ်ား၏ ေနာက္ကြယ္တြင္…

ကၽြန္မေလ ကိုယ္႕ကိုကိုယ္လွတယ္လို႕ တစ္ခါမွ မေျပာခဲ႕ပါဘူး။ ဒါေပမယ္႕ လူေတြက ကၽြန္မကို သိပ္လွတယ္လို႕ထင္ၾကတယ္။ ကၽြန္မကို ရုတ္တရက္ျမင္လိုက္သူေတြရဲ႕ မ်က္၀န္းေတြဆိုတာ အေရာင္တလက္လက္ ေတာက္ပသြားတတ္တယ္။ ကၽြန္မရဲ႕ ၾကီးျမတ္ခမ္းနားတဲ႕ အလွအပေအာက္မွာ က်ရႈံးသြားၾကတဲ႕ သူေတြဆိုတာ ေရတြက္လို႕ မရေတာ႕ဘူး။ ကၽြန္မကို ပိုင္ဆိုင္လိုၾကတယ္။ ရူးသြပ္ၾကတယ္။ ကၽြန္မေၾကာင္႕ ရန္ပြဲေတြျဖစ္ဖူးတယ္။ အသက္စြန္႔သြားရတဲ႕ သူေတြေတာင္ ရွိေသးတယ္။ ကၽြန္မကို ရူးသြပ္ၾကမယ္ဆိုလဲ ရူးသြပ္ေလာက္ၾကပါတယ္။ ကၽြန္မရဲ႕ အသားအရည္ဟာ ျဖဴ၀င္းေနတယ္။ ေသြးဆုတ္ေနတဲ႕ ျဖဴျဖဴၾကီးမ်ိဳးေတာ႕ မဟုတ္ဘူးရွင္႕။ ပန္းေသြးေရာင္ ဒါမွမဟုတ္ ေရႊေရာင္လႊမ္းလို႕ ၾကည္႕တိုင္းယဥ္တဲ႕ အလွမိ်ဳး။ နန္းေတာ္ခုနွစ္ေဆာင္ မီးမထြန္းဘဲ လင္းတဲ႕ အလွမ်ိဳးဆိုသလိုပါပဲ။

တစ္ကယ္ေတာ႕ ကၽြန္မက ဟိုးရြာငယ္ေလးတစ္ရြာက ေရာက္ရွိလာတာပါ။ ေန႕လည္ခင္းတစ္ခု၊ ကၽြန္မေနတဲ႕ ရြာေလးနဲ႕ မနီးမေ၀း ေရစပ္နားက ေက်ာက္တုန္းနားမွာ ကၽြန္မ ရွိေနစဥ္ တစ္ရက္ေပါ႕။ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ ေသနတ္ကိုင္လူတစ္စုက ဒူးေလာက္နက္တဲ႕ ေရေနာက္ထဲမွာ အလုပ္လုပ္ေနတဲ႕ ကေလးတစ္အုပ္စုကို စူးစူးရြားရြားမ်က္လုံးေတြနဲ႕ ေစာင္႕ၾကည္႕ေနၾကတယ္။ ကေလးေတြဟာ အစာအဟာရခ်ိဳ႕တဲ႕ေနမွန္းသိပ္သိသာေနတယ္။ ဒူးေခါင္းနဲ႕ တံေတာင္ဆစ္မွာ အရိုးေတြေငါထြက္ေနတာကို အေ၀းကေန ျမင္ရေလာက္ေအာင္ ပိန္လိန္ေနၾကတယ္။ ေနပူခံေနရတဲ႕ ေက်ာျပင္မွာ အ၀တ္ဗလာမို႕ ေနေလာင္ထားတဲ႕ အသားေတြဟာ မီးေသြးခဲက အဘ ေခၚရေလာက္ေအာင္ မဲမဲေမွာင္ေနတယ္။ သူတို႕ေတြဟာ ထမင္းဖုိး၊ ဟင္းဖိုး၊ ေက်ာင္းဖုိး၊ စာအုပ္ဖိုး၊ အတြက္ မိုင္ေပါင္းမ်ားစြာေ၀းတဲ႕ ဒီကမ္းမွာ လာလာျပီး အလုပ္လုပ္ၾကရတယ္။ သက္ၾကီးရြယ္အို မိဘေတြ၊ ေျခလက္မရွိၾကတဲ႕ မိဘေတြကို အလုပ္လုပ္ေကၽြးၾကရတယ္။ သူတို႕ရဲ႕ ေျခေထာက္ေတြက အနာေတြဟာ ေရမွာနူးျပီး ပုပ္ပြမတတ္လဲ ျဖစ္ေနတတ္တယ္။

ကၽြန္မ ေက်ာက္တုန္းေတြနားမွာ ပုန္းေအာင္ေနတုန္း ျဖဳန္းဆို ကေလးတစ္ဦးကို ေသနတ္ကိုင္ လူတစ္စုက ဆြဲေခၚသြားတာကို ေတြ႕လိုက္ေတာ႕ က်မ ထိတ္ထိတ္လန္႕လန္႕နဲ႕ အသံမထြက္နိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားေနရတယ္။ ေနာက္ေတာ႕ ေသနတ္ကိုင္လူတစ္ဦးက အဲဒီကေလးရဲ႕ ပါးစပ္ကို အတင္းဆြဲဟျပီး ပါးစပ္ထဲကို လက္နဲ႕ နိႈက္လိုက္တယ္။ ျပီးေတာ႕ အရာတစ္ခုကို ဆြဲထုတ္လိုက္တယ္။ ျပီးေတာ႕.. ျပီးေတာ႕ .. အဲဒီကေလးကို အနားက သစ္တုံးတစ္တုံးနားကိုေခၚသြားျပီး ကေလးရဲ႕ လက္နွစ္ဖက္လုံးကို အနားက ဓါးတစ္လက္နဲ႕ ျဖတ္ပစ္လိုက္တာကို ကၽြန္မေတြ႕လိုက္ရတယ္။ ကၽြန္မ ေက်ာက္တုံးေတြၾကားက ရြံေတြထဲ ျမဳပ္လုမတတ္ ပုန္းခိုေနလိုက္တယ္။ ကၽြန္မ အသားေတြကေတာ႕ တဆတ္ဆတ္တုန္လာေတာ႕တယ္။ တစ္ကယ္ေတာ႕ ကၽြန္မအတြက္ ဒါမ်ိဳးျမင္ကြင္းေတြကို ျမင္ေနၾကမို႕ သိပ္ေတာ႕ မဆန္းေတာ႕ပါဘူး။ ကၽြန္မအေနနဲ႕ကလဲ ဒီကေလးေတြကို ဘယ္လိုမွ မကူညီနိုင္ဘူးေလ။ ဒီအတုိင္း ျငိမ္ျပီးၾကည္႕ေနၾကရတယ္။ ေနာက္ျပီး ကၽြန္မဟာ သိပ္မာ တဲ႕ သူပါ။ ကၽြန္မတို႕ ညီအစ္မေတြကို ကမၻာေပၚမွာ အမာဆုံးေတြလို႕လဲ တင္စားၾကတယ္။ အခ်ိဳ႕ေတြကလဲ ကၽြန္မတို႕ဟာ ၾကယ္တံခြန္ေတြ ေျမေပၚအရွိန္နဲ႕ သက္ဆင္းလာျပီး၊ ျပင္းထန္စြာ ေပါက္ကြဲမႈေတြေအာက္မွာ၊ မီးေတာင္ေတြ ေပါက္ကြဲမႈေတြၾကားမွာ၊ ေမြးဖြားၾကီးျပင္းလာၾကလို႕ ဆိုျပီး အထင္ၾကီးေလးစားၾကတယ္။ အခ်ိဳ႕ေတြၾကေတာ႕လဲ ကၽြန္မတို႕ အလွေအာက္မွာ ရႈးသြပ္ျပီး ရန္ပြဲေတြ၊ လူသတ္ပြဲေတြ ျဖစ္ၾကလို႕ ကၽြန္မတို႕ကို ေသြးစြန္းသူမ်ားလို႕ တင္စားၾကတယ္။ အဲသလို ကၽြန္မတို႕ကို အထင္ၾကီးၾက၊ ရႈးသြပ္ၾကတဲ႕အတြက္ ဖမ္းဆီးခ်ဳပ္ေနွာင္လို႕ ေရာင္းစားဖို႕လဲ ၾကိဳးစားၾကတယ္။ ကၽြန္မတို႕ကို ေရာင္းစားျပီး ရတဲ႕ေငြေတြဟာ စစ္ပြဲေတြတြက္ လက္နက္ေတြ၀ယ္ၾကတဲ႕အခါ၊ မူးယစ္ထုံထိုင္းေစတဲ႕ ေဆး၀ါးေတြ ေရာင္း၀ယ္ေဖာက္ကားတဲ႕အခါေတြမွာ တြင္တြင္က်ယ္က်ယ္ အသုံးခ်လာၾကတယ္။

ကၽြန္မရဲ႕ ဇာတိေျမက ဒီရြာငယ္ေလးက ဆိုေပမယ္႕လဲ ကၽြန္မရဲ႕ ေဆြမ်ိဳးေတြက ကမၻာအနွံ႕အျပားမွာရွိတယ္။ ကေနဒါ၊ အင္းဒီယား၊ ရုရွား၊ ဘရာဇီး၊ ၾသစေတးလ် နိုင္ငံေတြမွာ ရွိတယ္။ ဒါေပမယ္႕လဲ ေနာက္ဆုံးေတာ႕ က်မအမ်ိဳး ၈၀ ရာခိုင္းနႈန္း ကေတာ႕ အေမရိကန္နိုင္ငံမွာပဲ အေျခခ်လိုက္ၾကတာ မ်ားပါတယ္။ ကၽြန္မတို႕ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုမွာ ေနထိုင္ခြင္႕ရွိမရွိကိုေတာ႕ ၾသဇာၾကီးတဲ႕ စီးပြားေရးသမားၾကီးေတြက ဆုံးျဖတ္ေပးပါတယ္။ ၂၀၀၁ခုနွစ္မွာေတာ႕ အေမရိကန္ သမၼတ ကလင္တန္က စီရာလီအိုနီ (Sierra Leone) မွာေနတဲ႕ ကၽြန္မ အမ်ိဳးေတြကို ျပည္၀င္ခြင္႕ပိတ္လိုက္တယ္။ ၂၀၀၁ ေမလ မွာ တစ္ခါ သမၼတ ဘြတ္ရွ္က လိုင္ေဘးရီးယား (Liberia) က အမ်ိဳးေတြကို ျပည္၀င္ခြင္႕ တစ္ခါ ပိတ္လိုက္ျပန္ပါတယ္။ ကေနဒါနိုင္ငံကေတာ႕ ဥပေဒေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳးခ်ျပီး ကၽြန္မတို႕ကို ျပည္၀င္ခြင္႕ေတြ ၁၉၈၆ ခုနွစ္က စျပီး ၾကပ္မတ္ထားျပီး ျဖစ္တယ္။

ကၽြန္မ အေတြးလြန္ေနတုန္း ေရထဲမွာ လမ္းေလွ်ာက္လာတဲ႕ ေျခသံတရွပ္ရွပ္က ကၽြန္မ အနားကို နီးကပ္လာတာကို ၾကားေနရပါတယ္။ ကၽြန္မဟာ ဘယ္ေလာက္ပဲ မာတယ္ေျပာေျပာ ကၽြန္မကို ဖမ္းဆြဲဖို႕ လွမ္းလိုက္တဲ႕ လက္ကိုျမင္လိုက္ခ်ိန္မွာေတာ႕ မ်က္စိေတြျပာေ၀ျပီး ေလာကၾကီးတစ္ခုလုံး အေမွာင္ဖုံးသြားပါေတာ႕တယ္။

*****

ကၽြန္မ သတိရလို႕ ၾကည္႕လိုက္ေတာ႕ ကတၱီပါခင္းေပၚမွာ ကၽြန္မကို တျမတ္တနိုးတင္ထားၾကတာကိုေတြ႕ရတယ္။ ပတ္၀န္းက်င္ တစ္ခုလုံးမွာလဲ မီးေတြက ထိန္ထိန္ညီးေနတယ္။ ကၽြန္မရဲ႕ ကိုယ္ေပၚကိုလဲ ေခါင္မိုးကေန မီးျဖဴေတြလင္းေနေအာင္ ထိုးထားတယ္။ မွန္ေတြအကန္႕လိုက္ကာထားတဲ႕ အျခားေသာ အခန္းေတြထဲမွာလဲ ကၽြန္မရဲ႕ အစ္မေတြ၊ ညီမေတြကို လွမ္းျမင္ေနရတယ္။ သူတို႕ကိုယ္ေတြမွာလဲ ေရႊ၀ါ၊ ေရႊျဖဴ၊ ပလက္တီနမ္၊ ေငြ၊ ပတၱျမား၊ နီလာ၊ ဥႆဖ်ား စတဲ႕ အဖိုးတန္တြင္းထြက္ေတြနဲ႕ အေရာင္ေတြဟပ္လို႕ ပ်ိဳးပ်ိဳးပ်က္ပ်က္ မ်က္စိလက္စရာ။ ကၽြန္မလဲ ျမိဳ႕ၾကီးျပၾကီး တစ္ခါမွ မေရာက္ဖူးလို႕ ဟိုေငးဒီေငး ပါးစပ္အေဟာင္းသားနဲ႕ ေငးေနတုန္း၊ ကၽြန္မအနားကို စုံတြဲတစ္တြဲေရာက္လာတယ္။ ကၽြန္မကိုၾကည္႕လိုက္တဲ႕ သူမ မ်က္နွာကေတာ႕ သိပ္ေပ်ာ္ရႊင္ပုံမရ။

“ဘာျဖစ္လို႕လဲ၊ မၾကိဳက္ဖူးလား”
အမ်ိဳးသားက အမ်ိဳးသမီးကို ေမးလိုက္တယ္။
“ဟင္႕ မၾကိဳက္ပါဘူး၊ ကိုကိုကလဲ သူမ်ားတို႕ နွစ္ပတ္လည္ မဂၤလာပြဲလက္ေဆာင္အတြက္ ဒီလို စိန္ေသးေသးေလး ေပးမွာမ်ား သူမ်ားက ဘယ္လိုေပ်ာ္နိုင္မွာလဲ။ carat ကလဲနိမ္႕, cutting ကလဲမေကာင္း, colorကလဲမလွ, clarity ကိုလဲၾကည္႕ပါဦး ကိုကိုရဲ႕ ”

“ဟြန္း.. ဒီမိန္းမေတာ႕… ”

ပ်စ္ပ်စ္နွစ္နွစ္ေျပာျပီး တစ္ျခားဘက္ထြက္သြားတဲ႕ ထိုမိန္းမေက်ာျပင္ကို ၾကည္႕ျပီး စိတ္ထဲကေန ျမင္ျပင္းကတ္ကတ္နွင္႕ ကၽြန္မ ေရရြတ္လိုက္မိတယ္။ ကၽြန္မရင္ေတြေလးေနတယ္။ ကၽြန္မ ဘ၀ ဘာဆက္ျဖစ္မည္မသိ။ ကၽြန္မ ဘ၀ကို ထားလိုက္ပါေတာ႕။ ရြာမွာက်န္ခဲ႕သည္႕ ကေလးေတြရဲ႕ဘ၀။ အနာပလပြ၊ ဒူးေခါင္းမွာ အရိုးေငါေငါနွင္႕ ထမင္းနပ္မွန္ေအာင္မစားရ၊ အသက္ကိုဖက္နဲ႕ထုပ္ထားရတဲ႕ ကေလးေတြ။ စိန္တုန္းေလး ပါးစပ္ထဲခိုးထည္႕မိသည္နွင္႕ လက္ေတြ၊ ေျခေတြျဖတ္ခံရမယ္႕ ကေလးေတြ။ သူတို႕ေလးေတြကို ဘယ္သူကူမလဲ။ သူတို႕ကို ဘယ္သူကယ္မလဲ။

*****

ဒီပိုစ္ေလးက မြန္ တက္ဂ္လို႕ ေရးျဖစ္တဲ႕ ပိုစ္ေလးပါ။ တစ္ပတ္အတြင္းေရးရင္ စိတ္ကူးယဥ္တာျဖစ္လာမယ္လို႕ သူက ဆုိပါတယ္။ တစ္ပတ္အတြင္းေရးလိုက္ပါတယ္။ စိန္လက္စြပ္ၾကီး အၾကီးၾကီးတစ္ကြင္းရခ်င္တဲ႕ စိတ္ကူးမဟုတ္ပါ။ ေသြးေရာင္ေတြလႊမ္းတဲ႕စိန္ေတြ၊ ဖားကန္႕လိုေနရာက ေသြးေရာင္ေတြလႊမ္းတဲ႕ ေက်ာက္ေတြ ေရာင္း၀ယ္ေဖာက္ကားမႈေတြ၊ ပေပ်ာက္ပါေစလို႕ စိတ္ကူးယဥ္တဲ႕ အေတြးတစ္ခုလို႕ပဲ သတ္မွတ္ေပးနိုင္ၾကပါတယ္ရွင္။

ဒီလို စိတ္ေျပာင္းရုပ္လႊဲ ပို္စ္ေလးေတြ ကၽြန္မ ဟိုတုန္းကလဲ ေရးဖူးပါတယ္။

ေရဆန္ငါး (သံလြင္အိပ္မက္ အင္တာနက္ မဂၢဇင္းမွာ ေအာက္တိုဘာလ၊ ၁၀၀၆မွာ ပါဖူးတဲ႕ ၀တၳဳတို)

နဲ႕

မ်က္၀န္းညိဳမ (ခ်ိဳးလင္းျပာ မဂၢဇင္းမွာ မတ္လ၊ ၁၀၀၈မွာ ပါဖူးတဲ႕ ၀တၳဳတို)

တို႕ကို ဖတ္ရႈနိုင္ၾကပါတယ္ရွင္။

ဒီလိုေသြးေရာင္လႊမ္းတဲ႕ စိန္ေတြတင္သာမက၊ ေသြးေရာင္လႊမ္းတဲ႕ ေက်ာက္မ်က္ရတနာေတြကို ေရာင္း၀ယ္ေဖာက္ကား၊ ျမတ္နိုး၀ယ္ယူမႈေတြ မလုပ္ခင္ ဒီဆိုက္ဒ္ (stop blood diamonds)ေလးကို လူေတြၾကည္႕ျပီး ဆိုင္ရွင္ေတြကိုလဲ ေမးခြန္းထုတ္နိုင္ၾကပါေစ….

2 comments:

Phyo Evergreen said...

အစ္မေရ ေရဆန္ငါးကိုေတာ့ ၾကိဳက္လြန္းလို႔ အၾကိမ္ၾကိမ္ ဖတ္ဖူးတယ္..။ ေသြးေရာင္လြမ္းတဲ့စိန္ကေလးေတြ တစ္ေန႔မွာစင္ၾကယ္ႏိုင္ပါေစ... ထို႔အတူ ကေလးေတြဘ၀လည္း မၾကာခင္ ေအးခ်မ္းေပ်ာ္႐ႊင္ပါေစ......။

တစ္ျပည္သူ အိမ့္ခ်မ္းေျမ႕ said...

ေမာင္ေလး ေရဆန္ငါး ဖတ္တယ္လား

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...