မဂၤလာပါရွင္.. ဒီဘေလာဂ္ေလးကို ၂၀၀၆ ၾသဂုတ္လမွာ စတင္ေရးခဲ႔ပါတယ္။ အခုေတာ႔ အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ေဒါ့ကြန္းမွာ စာေတြ ဆက္ေရးေနေၾကာင္းပါ...။
လာလည္ေသာ လူနည္းစု ေမာင္ႏွမမ်ားကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ရွင္။

Tuesday, December 09, 2008

မေျပာခ်င္လို႕သာပဲ.. ေျပာလိုက္ရတဲ႕ ကိုယ္႕အေၾကာင္းရယ္…

ကိုယ္႕ကိုကိုယ္ မုန္းတဲ႕ အခ်က္မ်ားတဲ႕ … ကိုရန္ေအာင္က တက္ဂ္ ပါတယ္။
ကဲ… ေရးပါျပီ….

၁) ကိုယ္႕အေၾကာင္းကို မေျပာခ်င္ျခင္း

အဲဒီက စေတာ႕တာပါပဲ။ မေျပာခ်င္ပါဘူး ဆိုမွ တက္ဂ္လိုက္ၾကတာပါပဲလား။ အဲဒီဂိမ္းက ဘေလာ႕ဂ္ေတြ စေပၚစဥ္က ကိုတက္စလာက စလိုက္တာလို႕ ကၽြန္မထင္ပါတယ္ရွင္။ နာမယ္နဲ႕လဲ လိုက္ပါတယ္ တက္စလာတဲ႕..။ သူတက္ဂ္ကာမွ ေတာက္ေလ်ာက္တက္ဂ္ၾကတာ ခုေတာ႕ မေျပာခ်င္တာေတြလဲ ေျပာရျပီေပါ႕ေနာ္…။

ကၽြန္မက ျဖစ္နိုင္ရင္ ကၽြန္မ ဘယ္တိုင္းျပည္္မွာေနတယ္၊ ဘာလုပ္တယ္ စသျဖင္႕ လုံး၀မေျပာခ်င္ပါဘူး။ တစ္ျခားဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူးရွင္။ ကၽြန္မရဲ႕ ကေလာင္နဲ႕ စာေတြကိုပဲ အေလးထားေစခ်င္တဲ႕ သေဘာပါ။ ကၽြန္မစာေတြကို စာ အေနနဲ႕ပဲ ျမင္ေစဖတ္ေစခ်င္တယ္။ ကၽြန္မဟာ မိန္းမတစ္ဦးျဖစ္ေနလို႕၊ အသက္က ဘယ္အရြယ္မို႕လို႕၊ အလုပ္အကိုင္က ဘာမို႕လို႕၊ လခက ဘယ္ေလာက္ရေနလို႕၊ မိသားစု အသုိင္းအ၀ိုင္းက ဘာမို႕လို႕ စတဲ႕ ေပတံေတြနဲ႕ စာေပကို ေဘာင္ခတ္လိုက္မွာကို မလိုလားလို႕ပဲျဖစ္ပါတယ္။ (ေျပာရင္း ေလအရမ္းရွည္ျပီး စီးယီးရပ္စ္ေတြ ျဖစ္လာျပန္ပါျပီ)

ပထမ ကေလာင္နာမယ္ကို ေယာကၤ်ားနာမယ္ေတာင္ ထြင္ျပီး ယူဦးမလို႕။ “ဟယ္… ဒီကဗ်ာဆရာေလးက ကေလာင္ေလးကလဲလွ၊ ကဗ်ာေလးေတြကလဲ မဆိုးဘူးဟဲ႕” အဲသလို အဲသလို ျဖစ္ခ်င္တာ။ ၀န္ခံရရင္ေတာ႕ လုပ္ခဲ႕ဖူးပါတယ္ ေတာ္ေတာ္ငယ္ငယ္က၊ yahoo group ေတြ ေခတ္စားတုန္းကပါရွင္။ yahoo group ေတြဖြဲ႕ျပီး ကဗ်ာေတြ၊စာေတြတင္ျပီး နာမယ္ေလး လူနည္းနည္းေလး သိလိုက္ပါေသးတယ္။ အဲဒီတုန္းက groupေပၚတက္တာနဲ႕ ေကာင္မေလးေတြက အရမ္းလိုက္ျပီး စကားေျပာတာနဲ႕ မနိုင္ေတာ႕လို႕ ေျပးရပါတယ္….ခြိ..။ (ကေလာင္နာမယ္ေတာ႕ မေျပာပါရေစနဲ႕ေတာ႕… ၀ိုင္းရုိက္ခံထိမွာစိုးလို႕) ေနာက္ေတာ႕ ကုိယ္က ထြင္တာေပမယ္႕ လိမ္သလိုျဖစ္မယ္ေလ ဆိုျပီး အိမ္႕ခ်မ္းေျမ႕ နာမယ္နဲ႕ပဲ အြန္လိုင္းေလာကထဲကို ၀င္လာတယ္ဆိုပါေတာ႕ရွင္။ အြန္လိုင္းေလာကထဲမွာပဲ ကိုယ္႕အေၾကာင္းမေျပာခ်င္တာလားဆိုေတာ႕လဲ မဟုတ္ပါဘူး။ အျပင္ေလာကမွာလဲ ကိုယ္႕အေၾကာင္း မေျပာခ်င္သူပါ။ (မေျပာခ်င္လို႕ပဲ ေတာ္ေတာ႕တယ္ေနာ္.. အဟြန္း)

၂) အလုပ္ေလာဘၾကီးျခင္း

ငယ္ငယ္ေလးထဲက ဘယ္အသက္အရြယ္မွာ ဘယ္အလုပ္ကို ျပီးရမယ္ဆိုတာကို အခ်ိန္ဇယားလိုကို ခ်မွတ္ျပီး လုပ္ကိုင္ပါတယ္။ အလုပ္တစ္ခုလုပ္ျပီဆိုရင္လဲ ဘယ္ေလာက္ပင္ပန္းေနပါေစ၊ ဘယ္ေလာက္ခက္ခဲပါေစ၊ မရပ္မနား ျပီးသည္အထိလုပ္ပါတယ္။ ဒီအတြက္ ေကာင္းက်ိဳးေတြရွိသလို၊ ဆိုးက်ိဳးေတြလဲ ရွိပါတယ္။ ပင္ပန္းလြန္းလို႕ အိပ္ရာထဲ ဗုန္းဗုန္းလဲတဲ႕ အထိ အလုပ္ေလာဘၾကီးတတ္ပါတယ္။

၃) အားနာတတ္ျခင္း၊ သနားတတ္ျခင္း

အဲဒါ ကၽြန္မကိုယ္႕ကိုကိုယ္ သိပ္မုန္းတဲ႕ အခ်က္ပါ။ လူလည္ေတြ၊ ကတုံးေပၚထိပ္ကြက္သူေတြ၊ ေလလုံးထြားထြားနွင္႕ ၾကြား၀ါေနသူေတြ၊ လူလူခ်င္း အသုံးခ်တတ္သူေတြကိုေတာင္ မသိဟန္ေဆာင္၊ အ ခ်င္ဟန္ေဆာင္ေပးေနတဲ႕ ကိုယ္႕ကိုကိုယ္ နားမလည္နိုင္ေလာက္ေအာင္ပါပဲ။ တစ္ခ်ိန္ထဲမွာပဲ သူတို႕ကို စာနာေနတယ္၊ နားလည္ေပးေနတယ္။ ျပီးေတာ႕ ခံလိုက္ရျပီး အိမ္ျပန္ေရာက္လာရတဲ႕ ကိုယ္႕ကိုကိုယ္ မုန္းပါတယ္။

၄) တစ္စုံတစ္ရာကို ျမိဳသိပ္ေနျပီး တစ္အုံေႏြးေႏြးျဖစ္ေနတတ္ျခင္း။

ခုနက နံပါတ္ သုံးမွာ ခံလိုက္ရတာကို ျဖစ္ေနတာပါ။ အဲဒါၾကီးက အေတာ္ကိုဆိုးပါသည္။ ေပါက္ထြက္တဲ႕အခါမွ မလွမပေတြ ျဖစ္ကုန္တတ္သည္မို႕၊ လူလတ္ပိုင္းလဲ ေရာက္လာျပီမို႕ ကိုယ္႕ကိုကိုယ္ ျပဳျပင္ေနပါသည္။

၅) မိန္းမျဖစ္ျပီး ထမင္းဟင္းခ်က္ ၀ါသနာ မပါျခင္း

ဟုတ္ကဲ႕၊ အခ်ိန္ကုန္တယ္လို႕ျမင္ပါတယ္။ မိန္းမျဖစ္ေသာေၾကာင္႕ ထမင္းဟင္းခ်က္ရမည္ဟု မည္သူက သတ္မွတ္လိုက္ပါသနည္း။ ကမၻာေပၚမွာ နာမယ္ၾကီး cook မ်ားဟာ ေယာကၤ်ားမ်ားသာျဖစ္ပါသည္။ Christmas Dinner, Thanksgiving Dinner ေတြမွာ ေဆြမ်ိဳးမိသဂၤဟေတြစုလို႕ ခ်က္ရတာထား၊ ေန႕စဥ္ မီးဖိုထဲမွာ တကုတ္ကုတ္ခ်က္ေနရသည္ကို မနွစ္သက္ပါ။ လူ႕သက္တမ္းတိုတိုေလးမွာ အျခားလုပ္စရာမ်ားစြာ ရွိေနပါသည္ဟု ျမင္ပါသည္္။ ကၽြန္မရဲ႕ ပတ္၀န္းက်င္မွာလဲ အစားအေသာက္ကို ဇီဇာမေၾကာင္ေသာ ေယာကၤ်ားမ်ားသာ ရွိေနေသာေၾကာင္႕လဲ ကၽြန္မ သည္ကဲ႕သို႕ ျဖစ္ေနတာ ျဖစ္္ပါလိမ္႕မည္။ ၀ါသနာမပါေသာ္လည္း မိန္းမတစ္ေယာက္ တတ္သင္႕ေသာ ပညာရပ္ဟု လူ႕အသိုင္းအ၀ိုင္းက သတ္မွတ္ထားေသာေၾကာင္႕၊ အထက္တန္းလႊာ ထမင္းစားပြဲကို အမ်ိဳးမ်ိဳးျပင္တတ္ေအာင္ ေသခ်ာကို ဆရာေခၚသင္ထားေသာ အေဒၚ၏ ေကာင္းမႈေၾကာင္႕၊ ကၽြန္မ ထမင္းစားပြဲလွလွေတြလဲ ခင္းတတ္ပါသည္၊ ျမန္မာစတိုင္လား၊ ဂ်ပန္စတိုင္လား၊ အေနာက္တိုင္းစတိုင္လား အကုန္ခင္းက်င္းတတ္ပါသည္။

စားပြဲခင္းတတ္တယ္ဆိုလို႕ အျဖစ္အပ်က္ေလးတစ္ခုေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ ကၽြန္မဦးေလးတစ္ေယာက္က ငယ္ငယ္တုန္းက ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ကို ေက်ာင္းကထိန္အလႈမွာေတြ႕တယ္တဲ႕။ ေကာင္မေလးက လူေတြစားထားတဲ႕ စားပြဲမွာ က်ေနတဲ႕ ထမင္းေစ႕၊ ဟင္းဖတ္ေလးေတြကို လက္ကေလးနဲ႕ ေကာက္သိမ္း၊ ရွင္းလင္းေပးေတာ႕ ဦးေလးက “ေအာ္.. ဒီမိန္းကေလးနွယ္ ေတာ္လိုက္ေလျခင္း၊ သန္႕ရွင္းသပ္ရပ္လိုက္ေလးျခင္း၊ အိမ္ေထာင္မႈလဲ အေတာ္ကၽြမ္းက်င္ပိုင္နိုင္မယ္ထင္ရဲ႕” ဆိုျပီး ခ်စ္ျမတ္နိုးျပီး ေနာက္ဆုံး ယူလိုက္ၾကသတဲ႕။ ဒါေပမယ္႕ အဲဒီေကာင္မေလးဟာတဲ႕ အမၾကီးျဖစ္၊ အေဒၚၾကီးျဖစ္တဲ႕အထိ စားပြဲက ထမင္းေစ႕ေတြကို လိုက္ေကာက္တဲ႕ အဆင္႕ကေနကို မတက္ေတာ႕ဘူးတဲ႕ကြယ္..။

ကၽြန္မလဲ အဲလိုပါပဲလို႕ မေျပာလိုပါဘူးရွင္။ ကၽြန္မ စားပြဲလွလွေလးေတြခင္းတတ္သလို၊ ဘယ္ဟင္းလာလာလဲ ခ်က္တတ္ပါသည္။ တရုပ္စာလား၊ ကုလားစာလား၊ ရွမ္းစာလား၊ ဗီယက္နမ္စာလား အကုန္ခ်က္တတ္ပါသည္။ သို႕ေသာ္ …. ကၽြန္မ ခ်က္ထားေသာဟင္းေတြဟာ တရုပ္စာဟာ ကုလားဒီဇိုင္းထြက္ခ်င္ ထြက္ေနတတ္တာမို႕ ခ်က္ေတာ႕ခ်က္မယ္၊ လက္ရာ ေကာင္းတာ မေကာင္းတာေတာ႕ လုံး၀ တာ၀န္မယူပါရွင္႕ း)))

၆) ရွားပါးသစ္သီးမ်ားကိုသာ နွစ္သက္ျခင္း

ရန္ကုန္မွာတုန္းကဆိုရင္ ရွားပါးတဲ႕ မရနိုင္တဲ႕ သစ္သီးေတြမွ စားခ်င္ပါတယ္။ ကေနဒါေရာက္ေတာ႕လဲ ေစ်းၾကီးတဲ႕ သရက္သီးတို႕၊ မင္းကြတ္သီးတို႕မွ စားခ်င္ပါတယ္။ ပန္းသီးတို႕၊ လိေမၼာ္သီးတို႕ကိုေတာ႕ မုန္းပါတယ္၊ ဘယ္တုန္းကမွ မၾကိဳက္ပါ။

၇) တစ္ေယာက္တည္းေနတတ္ျခင္း

လူေတြရုန္းရုန္း ရုန္းရုန္းနဲ႕ လိုအပ္သည္ထက္ ပိုျပီး ဘယ္တုန္းကမွ မေနတတ္ခဲ႕ပါ။ ေဘးမွာ စကားေတြတစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ေတြ ေျပာေနရင္လဲ ဘာမွ မၾကားေတာ႕ပါ။ ငယ္ငယ္ထဲက picnic ေတြသြားရင္လဲ သူငယ္ခ်င္း ၂ေယာက္ေလာက္နဲ႕ လူေတြနဲ႕ ေ၀းတဲ႕ ေရစပ္တို႕၊ ေတာင္ေပၚတို႕ တက္ထိုင္ေနတတ္ပါသည္။ မိန္းကေလးေတြ ေယာကၤ်ားေလးေတြ တြန္းလိုက္၊ ထုိးလိုက္၊ ရိုက္လိုက္နွက္လိုက္နဲ႕ flirt လုပ္ေနၾကရင္ ၾကားထဲမွာ ကိုယ္႕အသားကို လာထိမွာကို ေတာ္ေတာ္ေၾကာက္ပါသည္။ လူ႕ဂြစာျဖစ္ပါလိမ္႕မည္။ ေနာက္ျပီး အထူးသျဖင္႕ အုပ္စုထဲမွာ ဆရာၾကီးလုပ္ျပီး ေဟာေျပာပို႕ခ်ေနရင္ ဘာကိုမွ နားမ၀င္ေတာ႕ပါ။ အတင္းၾကိဳးစားနားေထာင္ရင္ေတာင္ မ်က္လုံးၾကီးေတြကသာ အာေဘာင္အာရင္းသန္ေနသူကို စိုက္ၾကည္႕ေနေပမယ္႕ brain က shut down ကိုျဖစ္သြားပါေတာ႕တယ္။ လူတိုင္းကိုယ္႕အေတြးအေခၚအယူအဆ ကိုယ္စီရွိသည္ဟု လက္ခံသူတစ္ေယာက္ပဲျဖစ္ပါတယ္။ အသက္ၾကီးလို႕ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ပညာပိုတတ္လို႕ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဂုဏ္ေတြပိုရွိလို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဘယ္သူကမွ ဘယ္သူကို ဆရာၾကီး မလုပ္သင္႕ဟု ယူဆယူျဖစ္ပါသည္။ အဲဒီေတာ႕ ကိုယ္က သတ္သတ္ၾကီးျဖစ္ေနတတ္တာကို မုန္းေပမယ္႕ စက္၀ိုင္းေတြရဲ႕ အျပင္မွာ တစ္ဦးတည္းပဲ ဆက္လက္ေနျဖစ္ပါလိမ္႕မည္။

၈) ေပ်ာ႕ေပ်ာ႕ေလးနဲ႕.. ေခါင္းမာျခင္း

မိဘေတြေခၚတာ မေျပာခ်င္ဘူး။ (ေပ်ာ႕ေပ်ာ႕ေလးနဲ႕ နံတဲ႕….xxxxx ) ဟာတဲ႕။ ဘယ္သူနဲ႕မွလဲ ျပန္လည္ျငင္းခုန္ျခင္း၊ ရန္ျဖစ္ျခင္း မရွိပါဘူး၊ ေအးေအးေလးနဲ႕ ေပ်ာ႕ေပ်ာ႕ေလး ေနျပီး ဘယ္သူ႕ေျပာတာမွလဲ နားမေထာင္သူ တစ္ဦးမို႕ ဒါဟာ ေကာင္းတဲ႕ အက်င္႕တစ္ခု မဟုတ္ပါ။ တစ္ေယာက္ေသာသူ ေျပာသလို ေသြးေအးထုံေပတဲ႕ မိန္းမတစ္ဦးမို႕ ဒီအခ်က္ကိုလဲ မနွစ္သက္ပါ။

၉) အြန္လိုင္းေပၚမွာ အခ်ိန္ကုန္ေနျခင္း

ကၽြန္မ တစ္ပတ္ကို ပိုစ္တစ္ခုေလာက္ အနည္းဆုံး တင္တာေတာင္ မ်ားတယ္လို႕ ကၽြန္မထင္ပါတယ္။ အြန္လိုင္းေပၚက လူေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ကၽြန္မ ခင္မင္ ေလးစားတယ္၊ အေတြးအေခၚအယူအဆမ်ိဳးစုံ၊ နည္းပညာ ဗဟုသုတအစုံ၊ ကၽြန္မရတယ္။ personality မ်ိဳးစုံကို ေလ႕လာေတြ႕ရွိရတယ္။ သတင္းေတြ၊ ဘ၀အေတြ႕အၾကဳံေတြကို ျမင္ရတယ္။ ကၽြန္မ ဘေလာ႕ဂ္ေတြ အကုန္မေရာက္ေပမယ္႕ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ေရာက္ပါတယ္။ ေျခရာမခ်န္တာသာရွိတာပါ။ အခုလို ေလ႕လာသင္ယူစရာေတြ အမ်ားၾကီးရွိေပမယ္႕လည္း၊ ဂ်ီေတာခ္႕လဲ တက္ေလ႕မရွိေပမယ္႕လည္း၊ ကၽြန္မကိုယ္ကိုကၽြန္မ လိုအပ္သည္ထက္ အြန္လိုင္းမွာ အခ်ိန္ပိုကုန္ေနတယ္လို႕ ျမင္မိပါတယ္။

၁၀) ျငီးေငြ႕ျပီဆိုရင္ လုံး၀ လွည္႕မၾကည္႕ခ်င္ေတာ႕ျခင္း

ဘ၀ရဲ႕ တစ္ဆယ္႕ ခြန္နွစ္ႏွစ္၊ တစ္ဆယ္႕ရွစ္နွစ္တိုင္းမွာ တိုင္းျပည္ တစ္ခုခုကို ေျပာင္းေရႊ႕ေနလိုတယ္။ ကၽြန္မ အသက္ တစ္ဆယ္႕ငါး တစ္ဆယ္႕ေျခာက္ေလာက္တုန္းကလဲ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ျပ၊ အနံ႕အသက္၊ လူေတြ၊ အသိုင္းအ၀ိုင္း၊ အကုန္လုံးကို ျငီးေငြ႕လြန္းတာရယ္၊ adventure ကို ရွာမလိုလို၊ ဘ၀တိုက္ပြဲကို ဆင္ႏႊဲေတာ႕မလိုလိုနဲ႕ ငယ္ေသြးၾကြျပီး မိဘေတြကို နားပူနားဆာလုပ္ျပီး ကေနဒါကို ေရာက္လာခဲ႕တာပါပဲ။ အခုေတာ႕ ကေနဒါကို အရမ္းပ်င္းေနျပီ။ အေနာက္နိုင္ငံေတြရဲ႕ ျမိဳ႕ျပ အေဆာင္အေယာင္၊ စားစရာ၊ အနံ႕အသက္၊ shopping mall ေတြကို ျငီးေငြ႕လြန္းေနျပီ။ အေနာက္ကို အတုယူထားတဲ႕ အေရွ႕တိုင္းျပည္ေတြဆိုရင္ေတာ႕ ေ၀လာေ၀းပဲ။ ပိုဆိုးေတာ႕ မေပါ႕။ ရန္ကုန္လဲ သိပ္ေတာ႕မထူးဘူး။ ကိုးရီးယားတိုင္းျပည္ေရာက္ေနသလိုျဖစ္မယ္ဆိုရင္ေတာ႕ မထူးဘူး။ ျမိဳ႕ေပၚက မိန္းကေလးေတြက ၀တ္တတ္စားတတ္လာေတာ႕ ပိုလွလာတယ္။ ကိုးရီးယား ဒီဇိုင္းဆိုေပမယ္႕ လွပါတယ္။ ကၽြန္မတို႕ တိုင္းျပည္လဲ ဆင္းရဲတယ္သာေျပာတယ္။ စားေသာက္ ေပ်ာ္ပါးေနၾကတာပဲ။ မိုးလင္းရင္ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္တိုင္း၊ မုန္႕ဟင္းခါးဆိုင္တိုင္းဟာ လူအျပည္႕၊ ညေနဆိုလဲ ဘီယာဆိုင္တိုင္း၊ စားေသာက္ဆုိင္တိုင္း လူအျပည္႕။ ေရႊဘဲမွာဆို ဘယ္ညေနသြားသြား ေျခခ်စရာမရွိဘူး။ shopping mall ေတြမွာလဲ လူေတြက အလကားေပးေနသလိုပဲ။ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းေတြဆိုလဲ ေရႊေရာင္ေငြေရာင္ေတြ တဖ်တ္ဖ်တ္နဲ႕။ ညခင္းေတြမွာ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ ပလက္ေဖာင္းေတြေပၚမွာလဲ ပ်ံက်ေစ်းသည္ေတြရဲ႕ ေတာင္းေတြထဲက ဟင္းသီးဟင္းရြက္ေတြ၊ ရုံးပတီသီးၾကီးေတြ၊ ဗူးသီး၊ သခြား၊ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ေတြ၊ ထြားၾကိဳင္းလြန္းတာေတြကိုျမင္ရတယ္။ စုတ္ျပတ္သတ္ေနတဲ႕ ေခ်ာင္ခ်ိဳေခ်ာင္ျခားက ျမိဳ႕ျပင္ရပ္ကြက္ေလးေတြထဲလဲ ေက်ာပိုးအိတ္ၾကီးတစ္လုံးနဲ႕ ကၽြန္မေရာက္တယ္။ လူရွင္းတဲ႕ သစ္ပင္ေအာက္ အေဖာ္တစ္ေယာက္ေယာက္နဲ႕ မသိမသာရပ္ေနရင္း ျဖတ္သြားတဲ႕ ကေလးေတြကို ေပးခ်င္တာေတြ ကၽြန္မေပးတာပါ။ သူတို႕ဘ၀မွာ တစ္ခါမွ မျမင္ဖူးတဲ႕ အရာေတြလို႕ပဲ ဆိုပါေတာ႕ရွင္။ ဒီက အလႈခံသြားတာေတြေကာ၊ ကၽြန္မ စုထားတာေလးေတြေကာေပါ႕။ ကေလးေတြေျခေထာက္မွာ အနာပလပြနဲ႕ အနာေပၚကို ကၽြတ္က တက္ေနေသးတယ္။ ဒါလဲ ေပ်ာ္ေနတာပဲ။ မ်က္နွာေလးေတြက ေပ်ာ္ေနတာပဲ။ သူတို႕ အေမေတြဆိုလဲ ရင္လ်ားနဲ႕ သန္းရွာေနတာေတြ၊ ရယ္ေမာျပီး စကားေတြေျပာေနတာေတြ ျမင္ရတယ္။ သူတို႕ၾကည္႕ျပီး ကၽြန္မ အျပီးျပန္ခ်င္စိတ္ အရမ္းေပါက္ေနတယ္။ ကေနဒါကို ျငီးေငြ႕ေနျပန္ပါျပီ။

ကၽြန္မ ခင္မင္ရင္းနွီးမႈအေနနဲ႕ ရွင္မင္းညိဳ ကို တက္ဂ္ခ်င္ပါတယ္။ ညီမအဆင္ေျပရင္ေရးေပးပါေနာ္။

Comments from ainchannmyay.com

1. ၃၊ ၄၊ ၈ အခ်က္ေတြကိုဖတ္ျပီး ငါထင္တာနဲ႔မမွားပါဘူးလို႔စိတ္ထဲျဖစ္သြားတယ္ shopping mallေတြကိုျငီးေငြ႔ျပီလား က်ေနာ္ဆို အျပင္ကပဲ ျမင္ဖူးတယ္ ၀ယ္မနိုင္လို႔မေရာက္ျဖစ္
Comment by ေမာင္မ်ိဳး — December 8, 2008 @ 6:33 pm |

2. အဲ မေလးေရ ဒုခြ…
Comment by shinminnyo — December 8, 2008 @ 7:06 pm |

3. it’s so nice , there ’s nothing special comment to say odd. thank to see ur words, and hope that get to see u more and more ..
Comment by mgmoekhin — December 8, 2008 @ 8:13 pm |

4. (၁) ေတာ္ေသးတာေပါ႔. အဲဒီ႔တုန္းက ကၽြန္ေတာ္ အြန္လုိင္းေလာကနဲ႔ သိပ္မနီးစပ္ေသးလုိ႔. မဟုတ္ရင္ အဲဒီ႔ကဗ်ာဆရာေလးကုိ လုိက္ခ်က္ေနမိဦးမယ္. ဟတ္ဟတ္. နဂုိတည္းကမွ မာမီရန္ဆုိျပီး မ်က္ေစာင္းထုိးခ်င္ေနသူေတြက ဒုနဲ႔ေဒး… အမေလး.. အသည္းယားလုိက္တာ မေလးရယ္… အက္အက္အက္…
(၂) အလုပ္ေလာဘၾကီးတာကေတာ႔ ယုံပါတယ္ဗ်ာ. ပုိ႔စ္ေတြ ဆက္တုိက္တင္ေနတာသာ ၾကည္႔ေတာ႔. စာမျပန္ႏုိင္အားလုိ႔ ဆီဗုံးေတာင္ ဘယ္ေခ်ာင္သြားဖြက္ထားတယ္မသိ.
(၃) မေလးက သနားတတ္တာကုိး… ကဲ.. မတတ္ႏုိင္ဘူးဗ်ာ. ဆူတယ္လုိ႔လည္း မထင္နဲ႔ ပြမ္တယ္လုိ႔လည္း မေျပာနဲ႔.
(၄) မ်ိဳသိပ္ေနတာကုိေတာ႔သိတယ္. တအုံေႏြးေႏြးဆုိတာ ဘယ္လုိဟာၾကီးလဲဟင္. သိဘူးဗ်ာ. ေျပာပါဦး. သုိးေမြးမာဖလာၾကီး လည္ပင္းမွာ ေျမြပတ္သလုိ ပတ္ေနတာကုိ ေခၚတာလား… ဟုတ္တယ္ေလ. တအုံၾကီးရယ္… ျပီးေတာ႔ ေႏြးေႏြးၾကီး… တအုံေထြးေထြးလုိ႔ ေျပာလည္းရတာပဲေနာ႔..
(၅) အင္း… ဒါကေတာ႔ မေလး ၀ါသနာမပါတာနဲ႔ပဲ နာမည္ၾကီး Chef ေတြက ေယာက်ၤားေတြ ျဖစ္ရေတာ႔တယ္. Rachel တုိ႔လည္း ရွိပါေသးတယ္. ျပီးေတာ႔ အုိပရာ၀င္းဖေရးဆုိရင္ ဘာတဲ႔. ေကာက္ညွင္းငခ်ိတ္ေပါင္းတာ နာမည္ၾကီးဆုိပဲဗ်. ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ မေလးခ်က္တဲ႔ ပန္းသီးငါးပိခ်က္ေလးကုိ သတိရေနတုန္းပဲ.
(၆) အနံ႔အရသာနဲ႔ ျပည္႔စုံတဲ႔ ဗႏၵာရသရက္သီးဆုိတာ ဂဂၤါျမစ္အထက္နားမွာ ရွိတယ္ဗ်. အရမ္းရွားတယ္. စားမလား. အိႏၵိယေရာက္ရင္ ၀ယ္ခဲ႔ေပးမယ္. ဟတ္ဟတ္. မေလးၾကိဳက္ပုံေတြက အဆန္းေတြပဲေနာ္.
(၇) အာေပါင္အာရင္းသန္ေနသူကုိ စုိက္ၾကည္႔ေနတတ္ေပမယ္႔ Brain ကေတာ႔ Shut Down ျဖစ္ေနတတ္သည္ဆုိေတာ႔ ေကာ္မန္႔ေရးရင္းနဲ႔ လက္တြန္႔သြားတယ္. ဟုတ္တယ္ေလ. ကၽြန္ေတာ္က ေလရွည္ျပီး တစ္ခုခ်င္း လုိက္ဖတ္၊ လုိက္ေကာ္မန္႔ေပး၊ မေလးက အိပ္ငိုက္…
မမုိက္ပါဘူးဗ်ာ…………
(၈) what’s xxxx? ပူစီနံကုိေျပာတာလားဟင္. ဒါမွမဟုတ္ ေပ်ာ႔ေပ်ာ႔ေလးနဲ႔ စားရတဲ႔ အာတာပူစီကုိ ေျပာတာလား. ဒါမွမဟုတ္ ဒယ္အုိးျပားေလးေပၚမွာ ကင္ထားတဲ႔ ေပ်ာ႔ေပ်ာ႔ေလးစားရတဲ႔ ခ်ပါတီလားဟင္. ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ မေလးကေပ်ာ႔ေပမယ္႔ မာတယ္ဆုိတာသိလုိက္ရျပီ။ (ေခါင္းမာတာ) ဧရာမလွ်ိဳ႔၀ွက္ခ်က္ေပပဲ. တန္ဖုိးရွိလွပါဘိေတာင္း.
(၉) ကၽြန္ေတာ္႔ဆီကုိ လာရင္ေတာ႔ ေျခရာမခ်န္ႏုိင္ရင္ေတာင္ လက္ရာေလးေတာ႔ထားခဲ႔ပါ. ဆရာစံဇာဏီဘုိဆီ ပုိ႔ျပီး ေဗဒင္တြက္ခုိင္းမလုိ႔. ပုတိဖြားလား၊ ရာဇဖြားလား၊ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ႔ ဂ်မခါနာဖြားဗ်. ဟုိးအေပၚဆုံးထပ္မွာကုိ ေမြးတာ. Fully Air-conditioned Room. ဘာမွတ္လဲ.
(၁၀) ဟုတ္တယ္ဗ်. ေနာ္. ကေနဒါက ပ်င္းစရာၾကီး… ေခါင္တယ္. Vacation ရရင္ ဒီဖက္လာခဲ႔ေလ. ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ဆီမွာက အျမဲတက္ၾကြလႈပ္ရွားေနတာ. Always alive and kicking. ေဘ႔စ္ေဘာလုိက္ျပမယ္. စကိတ္စီးတာရွိတယ္. ကမ္းေျခေတြကလည္း လွမွလွ၊ ကမာၻေက်ာ္ ဘရြတ္ကလင္း တံတားၾကီးကလည္း အျမင္႔ၾကီးရယ္. ဟုိ မီးတုိင္ကုိင္ထားတဲ႔ အမ်ိဳးသမီးၾကီးကလည္း အရမ္းလွတယ္.
ကေနဒါ… ဘာရွိလဲ… ဘာရွိလဲ…
မေလးကုိ မစရတာ ၾကာျပီ။ အခုလုိမ်ိဳး အားရပါးရ စလုိက္ရတာ ေပ်ာ္လုိက္တာ…
ဒိုးျပီဗ်ာ.
ေရးေပးတာ ေက်းဇူးအမ်ားၾကီးတင္ပါတယ္. စက္၀ုိင္းထဲမွာ ဆက္ျပီးမွိန္းမေနနဲ႔ေတာ႔ဗ်ာ. ထြက္ခဲ႔ပါ. ပုိ႔စ္ေတြ ေမွ်ာ္ေနမယ္.
ခင္မင္ေလးစားလ်က္
ရန္ေအာင္.
Comment by Yan — December 8, 2008 @ 10:26 pm |

5. If I am not wrong, you must be a Pisces born (19 Feb ~ 20 Mar).
Comment by Fake_Sanzarnibo — December 9, 2008 @ 6:35 am |

6. ဘာေျပာေျပာ နာေတာ႕ မေလးအေၾကာင္းနဲနဲ တိတြားပီ
တစ္ေယာက္တည္းေနတတ္တာေတာ႕ ေကာင္းသား
အေနာ္က ေနတတ္ဘူးဂ် ရဘူး လာလည္ရင္ေတာ႕ လာရႈပ္မွာပဲေဏာ္ ဒါပဲ ၾကိဳေျပာထားတရ္
အဲ..ကေနဒါကုိျငီးေငြ႕ရင္ေတာ႕ ခ်င္ပူမွာလာေနေလ ထမင္းဟင္းခ်က္၀ါသနာမပါလဲ တစ္ေန႕တစ္မ်ိဳးမရိုးေအာင္ ေကၽြးမယ္(၀ယ္ေကၽြးမယ္ အဟိဟိ)ခ်င္ပူမွာ ရွားပါးသစ္သီးကေတာ႕ ဇီးျဖဴသီးပဲထင္တယ္ ညန္မာကမွာပီး ေထာင္းေကၽြးမယ္ ဒါမွမဟုတ္ဒီတိုင္းခ်ား တိရား
အြန္လိုင္းေပၚမွာ အခ်ိန္ကုန္တယ္တဲ႕ အေနာ္နဲ႕ေတာ႕ ဂ်ကားေၾကာဘူး ေတာ္ပီ ခ်ိတ္ေကာက္ဒယ္
ေအာ္.. မွာထားဦးမယ္ ကြန္႕မန္႕မွာ ရီပလိုင္း အရွည္ၾကီးေရးတဲ႕သူခ်ိရင္ တနားနဲ႕ေဏာ္ အဲလူေတြက …(အဟိ တိုက္ဆုိင္ရင္ ေခြးလႊတ္ဗ်ိဳ) ဒါပဲဒါပဲ ထပ္ေျပာရင္ မေကာင္းေတာ႕မစိုးလို႕ေဏာ္ေဏာ္
အင္း ဘိုင္ဒေ၀း ရင္ဖြင္႕ခ်င္တာေတြရွိေသးလဲလာခဲ႕ေနာ္
Comment by မယ္လိုဒီေမာင္ — December 9, 2008 @ 9:38 am |

7. Ma Lay,
We are on the same page with you on #10. I am sooooo tired of staying in one place for so long but but but …which area would be the best to live. I dunno. I love country side, majestic mountains (it reminds me of Ps 121).
love all your posts.
Ain Shin Ma
Comment by lynda — December 9, 2008 @ 9:56 pm |

8. ေမာင္မ်ိဳး.. ေမာင္ေလးထင္တာေတြက လြဲခဲပါတယ္.. း))
ရွင္မင္းညိဳ… ညီမ အဆင္ေျပမွပါေနာ္.. ေအးေအးေဆးေဆးပဲ..
ေမာင္မိုးခင္… ကၽြန္မ ဆက္လက္ၾကိဳးစားေနပါတယ္ရွင္.. အားေပးတာေက်းဇူးပါ..
ကိုရန္ေအာင္… မေလး brain တစ္ကယ္ shut down ျဖစ္သြားပါတယ္ (ေနာက္တာပါရွင္)
ကိုစံဇာဏီဘိုအတုေရ…. အတုဆိုသည္႕တိုင္းမွားပါသည္.. ကၽြန္မက Aquarius ပါရွင္..
မမီ… အြန္လိုင္းကို မတက္ေတာ႕သေလာက္ျဖစ္သြားလို႕ မမီရဲ႕..
အိမ္ရွင္မ… မေလးေနတဲ႕ျမိဳ႕ေလးက ေတာင္ေတြနဲ႕ ပင္လယ္ျပာေတြ၊ ကန္ၾကီးေတြနဲ႕ လွေတာ႕လွတယ္.. လာေနပါလား း))
Comment by မေလး — December 10, 2008 @ 11:47 am |

9. မေလးေရ..
တူေနတာေတြ ရွိမယ္ထင္တယ္..။ မ ဂဏန္းေတြခ်ည္း တိုက္ဆိုင္တယ္..။ း-)
ညီမကေတာ့ စိတ္ေပါက္ေပါက္နဲ႔ အမ်ားၾကီး ပိုမုန္းမိတယ္။
Comment by ShwunMi — December 11, 2008 @ 4:33 am |

10. တစ္ခါက ႏွစ္ခါ၊ ႏွစ္ခါက သံုးခါဆို ဟုတ္ပါ့မလားေတာင္ သံသယ၀င္စရာ…
နံပါတ္ 6 မွာ လံုး၀ကြဲသြားတာေလးတစ္ခုပဲ။
အေၾကာင္းသိေလ ပိုနီးစပ္ေလပါ မေလးေရ…
စိုးရိမ္တႀကီးေမးခဲ့တဲ့ ေရးဟန္ေလးကို သိမ္းထားတယ္။ မေလးရဲ႕အမွတ္ရမႈနဲ႔ ညီမေလး ျပန္ေျပးလာတာ။
Comment by ေအးခ်မ္းသူ — December 17, 2008 @ 4:06 am |

11. friend, although we haven’t been keeping in touch for 17 years, now i think i know and understand u more from ur writngs… he he…all the best…
Comment by Angel Eyes — December 17, 2008 @ 10:35 pm |

2 comments:

Phyo Evergreen said...

အစ္မေရ ေတာ္ေတာ္ၿငီးေငြ႔ေနၿပီလား...။ ဟုတ္ေတာ့ဟုတ္မွာဘဲ ..အခ်ိန္ေတြၾကာၿပီဆိုေတာ့..။
အားတင္းထားပါဦး....။ အစ္မအေၾကာင္းေတြကိုေတာ့ နည္းနည္းပိုသိသြားၿပီ...။

တန္ခူး said...

အိမ့္ေရ… အိမ့္အေၾကာင္းေလးေတြ ဖတ္သြားပါတယ္…
မွန္းဆထားတာေလးေတြနဲ ့ တူေနတယ္…
တို ့လဲ အျပီးျပန္ဖို ့ ခဏခဏဆံုးျဖတ္မိတယ္… ဆံုးျဖတ္လိုက္ ျပန္ျပင္လိုက္နဲ ့… ခုထိ ေ၀ေ၀၀ါး၀ါး…

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...