မဂၤလာပါရွင္.. ဒီဘေလာဂ္ေလးကို ၂၀၀၆ ၾသဂုတ္လမွာ စတင္ေရးခဲ႔ပါတယ္။ အခုေတာ႔ အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ေဒါ့ကြန္းမွာ စာေတြ ဆက္ေရးေနေၾကာင္းပါ...။
လာလည္ေသာ လူနည္းစု ေမာင္ႏွမမ်ားကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ရွင္။

Monday, November 24, 2008

ျခားနားခ်က္

ေထာင္႕ကိုးရာကိုးဆယ္႕ေလး..

ေလယာဥ္ၾကီးက နိမ္႕ဆင္းလာေနျပီ။ ရင္ေတြတုန္လိုက္တာ။ ၀ဲလာတဲ႕မ်က္ရည္ေတြကို မ်က္ေတာင္ခတ္ျပီး ျမန္ျမန္ပုတ္ထုတ္မွပဲ။ လူေတြျမင္ရင္မေကာင္းဘူး။ ေလယာဥ္ပ်ံထဲက ၾကားေနရတဲ႕ ခရီးသည္ေတြျမန္မာလိုေတြေျပာေနတဲ႕ စကားသံေတြကလဲ မဂၤလာရွိလိုက္တာ။ လက္ထဲက သတင္းစာထဲက ဗမာစာလုံးေလးေတြကလဲ အရင္တုန္းေတြကထက္ လွပေနသလိုပဲ။ ေလယာဥ္မယ္ေလးေတြကေတာ႕ မ်က္နွာေလးေတြက တစ္ျခားနိုင္ငံက အမႈထမ္းေတြနဲ႕ေတာ႕ သိပ္မတူဘူး။ သိပ္မေပ်ာ္သလိုပဲ။ ဒါမွမဟုတ္ ဒီလိုပဲ ေနရလို႕လားမသိဘူး။ ေအာက္ကို လွမ္းၾကည္႕လိုက္ဦးမယ္.. ဟင္.. မည္းေမွာင္ေနတာပါပဲလား။ ေလယာဥ္ကြင္းကို ေမာင္းတဲ႕သူ ဘယ္လိုျမင္မလဲမသိဘူး။ ေတာထဲ ဆင္းမိမွ ျပႆနာပဲ။

အင္.. ေလယာဥ္က ကြင္းလယ္မွာ ရပ္သြားျပီ။ ေလယာဥ္ကြင္း ၀ရံတာက လက္ျပေနတဲ႕ လာၾကိဳသူေတြ အမ်ားၾကီးထဲမွာ ေဖေဖ၊ေမေမ၊ ညီမေလးတို႕ ပါမွာပဲ။ ေလယာဥ္ဆီကေန အေဆာက္အဦးဆီကို အေ၀းၾကီးလမ္းေလ်ာက္ရဦးမယ္။ အထုတ္ကလဲ ေလးလိုက္တာ။ ေလပူေတြ ၀ုန္းဆိုတုိက္လာတဲ႕ အရသာကို အရမ္းနွစ္သက္တာပဲ။ ေႏြးေနတာပဲ။ သာယာလိုက္တဲ႕ ညရယ္။

အမေလး.. ပိုးဟပ္.. ပိုးဟပ္ လက္နဲ႕ ျမန္ျမန္ပုတ္ထုတ္လိုက္လို႕ေတာ္ေသးတယ္။ လန္႕လိုက္တာေနာ္။ ေဟာ.. ၀ရံတာေပၚကေန ညီမေလးရယ္.. အစ္မေတြ လွမ္းေခၚေနၾကတယ္။ မတ္တပ္ရပ္ျပီး လက္လွမ္းျပရင္း ရင္ထဲမွာ ပိုငိုခ်င္လာျပန္ျပီ။ အေဆာက္အဦးထဲ ၀င္ျပီးတန္းစီေနတဲ႕လူေတြေနာက္ သြားတန္းစီဦးမွပဲ။ မီးေတြက မႈန္ေနတယ္။ အနံ႕တစ္ခုရေနတယ္။ ဘာနံ႕လဲေတာ႕မသိဘူး။ လူ၀င္မႈၾကီးၾကပ္ေရးက အစ္မေလးဆီေရာက္လာျပီ။ ျပဳံးျပဦးမွဘဲ။ ဟင္.. ျပန္လဲ မျပဳံးျပပါလား။ ရွင္.. သြားတာၾကာျပီလား ဟုတ္လားအစ္မ၊ မၾကာေသးဘူးရွင္႕။ ရွင္.. လက္ေဆာင္.. လက္ေဆာင္လဲမပါဘူး၊ မသိလို႕ပါအစ္မ၊ ဟုတ္ကဲ႕ ေက်းဇူး။ ေပးသင္႕ပါတယ္။ လူမ်ိဳးျခားေတြကိုေတာင္ tips ေတြေပးေနေသးတာပဲ၊ ကိုယ္႕လူမ်ိဳးအခ်င္းခ်င္း အိမ္ျပန္လက္ေဆာင္ ကၽြန္မ တစ္ကယ္ဆို ေပးသင္႕တယ္၊

အေကာက္ခြန္ကို ဘယ္လိုျဖတ္လိုက္လဲေတာ႕ မသိေတာ႕ဘူး။ အျပင္မွာ ေဖေဖနဲ႕ေမေမ။ အို.. အိုစာသြားလိုက္ၾကတာ။ အသားေတြကလဲ ေနေလာင္ထားတဲ႕ အသားေတြ၊ ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ။ ေဖေဖ.. ေဖေဖ႕ကားကလဲ မေရြ႕ေတာ႕ဘူး။ တစ္ျမိဳ႕လုံးက ကားေတြက ဒီေလာက္နႈန္းနဲ႕ပဲေမာင္းေနမွေတာ႕ လိုရာဘယ္လိုေရာက္မလဲ..။ တစ္ျမိဳ႕လုံးလဲ ေဆးလိပ္နဲ႕အရက္ေၾကာ္ျငာခ်ည္းပါပဲလား။ ျမန္မာမင္းသမီး ေခ်ာေခ်ာလွလွေလးေတြ အရက္ပုလင္းေတြေရွ႕ ထုိင္ေနတာ ျမင္ရတာ အရမ္းတစ္မ်ိဳးျဖစ္ေနတယ္။ ဟင္.. ဘာလဲညီမေလး၊ ပိုးဟပ္လား.. ဟုတ္ပါတယ္ အဆန္းမဟုတ္ပါဘူး။ ရုတ္တရက္မို႕လန္႕သြားတာပါကြယ္။ ငယ္ငယ္ထဲက ပိုးဟပ္နဲ႕ ကစားလာတာပဲဟာ။ လမ္းထဲေရာက္ေတာ႕မယ္။ ဒီလမ္းမက်ယ္ၾကီးကလဲ ဘယ္လိုျဖစ္ျပီး က်ဥ္းသြားတာလဲ..။ အရင္တုန္းက ငါ႕မိဘအိမ္ၾကီးက ေကာင္းလိုက္တာ။ ခုဘယ္လိုျဖစ္ျပီး အမိုးေတြက နိမ္႕ဆင္းကုန္သလို ခံစားလာရတာလဲမသိဘူး။ ငါ.. ဘာဆက္လုပ္ရမလဲ..။ သူတို႕ကို ဒီမွာဆက္ထားလို႕ျဖစ္ပါ႕မလား။


သကၠရာဇ္နွစ္ေထာင္႕သုံး
အို.. လွလိုက္တာ။ ေလယာဥ္ေပၚကၾကည္႕ေတာ႕ ေရႊခ်ထားတဲ႕ ဘုရားေလးေတြ၊ ထုံးျဖဴျဖဴဘုရားေလးေတြ၊ ျမစ္ေခ်ာင္းေလးေတြ၊ သစ္ပင္ေလးေတြ စိမ္းစိမ္းလန္းလန္းနဲ႕။ စလုံးက ျဖတ္ျပန္လာတုန္းက လွမ္းျမင္ရတဲ႕ တိုက္တာေတြ၊ အေဆာက္အဦးေတြလို ျမင္႕ျမင္႕မားမားမဟုတ္ေပမယ္႕၊ သူ႕သဘာ၀အလွနဲ႕သူ အရမ္းသာယာတဲ႕ ျမိဳ႕ေလးပဲ။ ဒါေၾကာင္႕နိုင္ငံျခားသားေတြက ၾကိဳက္တာကိုး။ အင္.. ေလယာဥ္ကြင္းက ေရႊျပားေတြကပ္ထားတဲ႕ ရပ္ကြက္ထဲက အလႈမ႑ာပ္လိုျဖစ္ေနပါလား။ ဘယ္လိုျဖစ္တာပါလိမ္႕။ ေလယာဥ္ေပၚကဆင္း ရပ္ထားတဲ႕ shuttle bus ဆီသြားမွပဲ။ ကားေပၚမွာ ေနရာလြတ္ေတြရွိရဲ႕သားနဲ႕ ဘာလို႕ တိုးတိုက္ျပီး တက္ေနပါလိမ္႕။ ထိုင္ၾကပါ၊ က်မ မတ္တပ္ပဲရပ္ပါမယ္၊ အလြန္ဆုံးၾကာ နွစ္မိနစ္ေပါ႕ အေဆာက္အဦးထဲ ေရာက္မွာပဲ၊ ထိုင္စီးလာရတာ နာရီေပါင္းမ်ားစြာမို႕ အေညာင္းေတာင္ သက္သာပါေသးတယ္။ ဟုတ္ကဲ႕ ထိုင္ၾကပါ။ ထုံးစံအတိုင္း ဒီေလပူေတြကို ၾကိဳက္လိုက္တာ။ ေရွ႕က အျဖဴလင္မယားကေတာက မ်က္နွာစပ်က္လာေနျပီ။ ပူလို႕ထင္တယ္။ ကားေခါင္မိုးမွာ ပိုးမွ်င္ေလးေတြ၊ အင္းဒါလဲ သဘာ၀အလွတစ္မ်ိဳးေပါ႕ေနာ္၊ ကုန္ပစၥည္းသယ္တဲ႕ အလုပ္သမားအခ်ိဳ႕ေတြက ပုဆိုး၀တ္ထားေတာ႕ အလုပ္လုပ္ရတာ အဆင္မွေျပပါ႕မလားမသိဘူးေနာ္။

ဒီတစ္ခါေတာ႕ လူ၀င္မႈၾကီးၾကပ္ေရးမွာ ဘာမွေထြေထြထူးထူးမေျပာလိုက္ရဘူး။ အေကာက္ခြန္ကိုျဖတ္ဦးမွပဲ။ ဒီယူနီေဖာင္းအျဖဴ၀တ္နွစ္ေယာက္ရပ္ေနတဲ႕ ေရွ႕က စားပြဲေလးေပၚမွာ စာအုပ္ေလး တင္လိုက္ဦးမယ္။ အို.. အို.. ဘယ္က အစ္မၾကီးေတြလဲမသိဘူး။ ေဘးေတြေနာက္ေတြကေန တြန္းျပီးေက်ာ္တက္သြားတယ္။ တန္းလဲ မစီၾကပါလား။ ေဟာေတာ႕.. စာအုပ္ေလး ေအာက္ဆုံးေရာက္သြားျပီ။ ဒီစာရြက္ျဖည္႕ဖို႕ အေရးထဲ ေဘာပင္ကလဲ ရွာမေတြ႕ဘူး။ ဒီအစ္မကို ေတာင္းၾကည္႕ဦးမွပဲ။ ဟင္.. မရွိဘူးဟုတ္လား။ ေဘာပင္ၾကီး လက္ထဲကိုင္ထားျပီး မရွိဘူး ေျဗာင္လိမ္ရသလား အစ္မရယ္။ ျဖည္းျဖည္းေျပာလဲရပါတယ္။ အင္.. ေဘးက အေဖာ္ကိုေတာင္ မွာလိုက္ေသးတယ္ဟုတ္လား။ မရွိဘူးလို႕ ေျပာလိုက္လို႕ လိမ္ခိုင္းလိုက္ ေသးတယ္ေနာ္..။

ဒီလူအုပ္ျပီးတဲ႕ထိေတာ႕ ေဘးေလးမွာ အသာရပ္ေစာင္႕ေနမွပဲ။ ေဟာ.. ဟိုအျဖဴယူနီေဖာင္းနဲ႕က လာခဲ႕တဲ႕။ အေျခအေနတစ္ခုလုံး သူ ေစာေစာထဲက ျမင္ေနပုံရတယ္။ ဟုတ္ကဲ႕.. က်မ စာအုပ္ကေတာ႕ ဟိုအပုံေအာက္ေရာက္သြားျပီရွင္႕။ ရွင္.. ေအာ္ ဒီမွာပါ.. ပါလာတာေတြ စာရင္းလုပ္ထားတာပါ။ ရွင္.. ေက်ာက္ေတြ၊ ဆြဲခ်လို႕ရတယ္ဟုတ္လား။ ခဏေလးေနပါဦးရွင္႕ .. ဆြဲခ်တယ္ဆိုတာ ဘာလဲ။ ေၾသာ္.. က်မပစၥည္း က်မယူလာတာေလ.. မဂႍလာေဆာင္တစ္ခုမွာ ၀တ္ဖုိ႕ ေသးေသးေလးေတြပါ။ ဘာလို႕ဆြဲခ်မွာလဲ။ က်မက နိုင္ငံျခားသားတစ္ေယာက္ဆိုရင္ေတာ႕ ဆြဲမခ်ဘူးဟုတ္လား။ စကားကို ဘာျဖစ္လို႕ ရန္သူတစ္ေယာက္ကို ေျပာသလို ေဆာင္႕ၾကီး ေအာင္႕ၾကီး ေျပာေနတာပါလိမ္႕။ တစ္ကယ္လို႕ ကၽြန္မက နိုင္ငံျခားသားတစ္ေယာက္ဆိုရင္ေကာ..။ ျဖစ္ခဲ႕တယ္ဆိုရင္.. လို႕ေမးတာပါ..။ ရႈပ္ေနတာပဲ..။


သကၠရာဇ္ နွစ္ေထာင္႕ရွစ္
ေၾသာ္.. သစ္ပင္ေတြ ပါးသြားလိုက္တာ။ သိပ္ကို စိမ္းလန္းစိုေျပခဲ႕တဲ႕ တိုင္းျပည္။ သစ္ပင္ေတြ နေမ်ာလိုက္တာေနာ္ (က်န္တာေတြေတာ႕ မေျပာပါနဲ႕ေတာ႕) အို.. ေလယာဥ္ကြင္းၾကီးက ေကာင္းလိုက္တာ။ နိုင္ငံတကာ ေလယာဥ္ကြင္းေတြပုံစံပဲ။ နည္းနည္းေသးတာတစ္ခုပဲရွိတယ္။ ပစၥည္းခ်တဲ႕ ကားေလးေတြေမာင္းေနတဲ႕ အမႈထမ္းေတြကလဲ ယူနီေဖာင္းေတြ ေကာင္းလွခ်ည္လား။ ဒီတစ္ခါေတာ႕ လမ္းလဲဆင္းေလ်ာက္စရာမလိုေတာ႕ဘူး၊ shuttle bus ဆီလဲ သြားစရာမလိုေတာ႕ဘူး။ လိႈဏ္ေခါင္းထဲကေန တန္းျပီး အေဆာက္အဦးထဲ ၀င္သြားရုံပဲမို႕ ေရာက္ေရာက္ျခင္း နႈတ္ဆက္ေနၾက အမိေျမရဲ႕ ေလပူေလးေတြကိုေတာ႕ လြမ္းမိသား။ ေလယာဥ္ကြင္းၾကီးက အရမ္းကို ေကာင္းေနတာပါပဲလား။ ဘယ္သူမွေျပာသံလဲ မၾကားမိဘူး။ ကိုယ္ပဲ ဗဟုသုတနဲလို႕ ျဖစ္ပါလိမ္႕မယ္ေလ။ လူ၀င္မႈၾကီးၾကပ္ေရး ေကာင္တာေတြကလဲ သန္႕ျပန္႕ေနတာပဲ။ မျဖတ္ခင္ လက္သြားေဆးဦးမယ္။ အိမ္သာေတြလဲ မဆိုးပါဘူး။ ေဆး၀ါးသုံးဖို႕ နည္းနည္းေတာ႕ လိုေနေသးတယ္။ လူ၀င္မႈၾကီးၾကပ္ေရးနဲ႕ အေကာက္ခြန္က ၀န္ထမ္းေတြက ငယ္ငယ္ေလးေတြ၊ အထူးသျဖင္႕အေကာက္ခြန္က ၀မ္ထမ္းေလးေတြက ရွိလွမွ နွစ္ဆယ္ေက်ာ္စ၊ ရိုးသားမႈေတြ အေရာင္စြန္းထင္းမႈ မခံရေလာက္ေသးဘူးလို႕ ေမွ်ာ္လင္႕မိတာပါပဲ။ ရွင္.. အမအိတ္ကို ဖြင္႕မယ္ ဟုတ္လား၊ ဖြင္႕ပါရတယ္။ အဲ.. ဟုတ္တယ္.. ဟိုကအေဒၚက ဒီကအေဒၚတြက္ သခြားသီးျခစ္ဖုိ႕ ထည္႕ေပးလိုက္တာပဲကြယ္။ အစ္မလဲ ထည္႕လာမိတယ္။ ေဆးလား အဖြားတြက္ ေဆးနည္းနည္းပါတယ္။ ေၾသာ္.. မယူရဘူးလား၊ မ်ားေနလို႕လား။ ရတယ္ေနာ္.. ေသခ်ာတယ္ေနာ္..။ အင္းအင္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ကြယ္..။

စိတ္ခ်မ္းသာတယ္။ လိုတာထက္လဲ အပိုဘာမွေျပာစရာမလိုဘူး။ သူတို႕ မဂၤလာပါလို႕ ခရီးသည္ေတြကို နႈတ္ဆက္မယ္ဆိုရင္ ေတာ္ေတာ္ျပည္႕စုံသြားမယ္။ ပစၥည္းေရြးေပးတဲ႕ လူေတြလဲပဲ ယူနီေဖာင္းသင္႕တင္႕စြာနဲ႕ ၾကည္႕ရတာ အဆင္ေျပ ေအးခ်မ္းေနတယ္။

ျမန္မာျပည္ အေခါက္ေခါက္ျပန္ေရာက္တိုင္း... ေလယာဥ္ကြင္းအျပင္ေရာက္တာနဲ႕ သရုပ္မွန္စေပၚတယ္ထားဦး၊ ျပည္တြင္းခရီးစဥ္ အေဆာက္အဦးဟာ ထူးျခားေျပာင္းလဲမႈ မရွိေသးဘူးလို႕ ဆိုၾကသည္ပဲထားဦး၊ ျပည္ပအ၀င္ အိမ္ေရွ႕မ်က္နွာစာဟာ ဟိုး အရင္႕အရင္တုန္းေတြကထက္ေတာ႕ အမ်ားၾကီး သန္႕ရွင္းလွပ၊ အဆင္႕မွီေနတာ၊ ၀မ္ထမ္းေတြဟာလဲ တည္တည္ျငိမ္ျငိမ္နဲ႕ ေအးေအးေဆးေဆး လုပ္စရာရွိတာကို လုပ္သြားတာကို ကိုယ္ေက်နပ္ဂုဏ္ယူတယ္။


Comments from ainchannmyay.com

1. အစ္မေရ စာေတြဖတ္၊ဓာတ္ပံုေတြၾကည့္သြားပါတယ္…။ စာေမးပြဲ႐ွိေနလို႔ မေရာက္ၿဖစ္တာၾကာေပါ့….။ ကၽြန္ေတာ္လည္းေႏြရာသီတုန္းက ၿမန္မာၿပည္ၿပန္ေတာ့ အစ္မလိုဘဲခံစားရတယ္။
Airport ကေတာ့အၿပင္အဆင္ေတြေကာင္းပါ႐ဲ႔ တစ္ခုခုလိုေနတယ္( သက္၀င္လွဳပ္ရွားမွဳမရွိဘူး) လို႔ထင္မိတယ္…။ ခုရန္ကုန္မွာဘဲလား…။
Comment by evergreenphyo — November 24, 2008 @ 8:16 pm |

2. မေလးေရ… တစ္ေခါက္ထက္တစ္ေခါက္ ေက်နပ္စရာေကာင္းလာတယ္ေပါ့ေနာ္…။ အဲလိုျမင္ေပးတာ ၀မ္းသာပါတယ္…။ ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ..။
Comment by ေလးမ — November 24, 2008 @ 10:09 pm |

3. Thanks for writing your experiences. I’m going back in next month. A bit worry about how to explain about my things… Now release a bit. ha ha
Comment by shin — November 25, 2008 @ 7:22 pm |

4. တာ၀ါေပၚ တက္ဖူးလားဟင္။ ညီမေလးေတာ့ အဲဒီေပၚတက္ရတာ အရမ္းသေဘာက်တယ္။ စိတ္လြတ္လပ္တယ္။ ေပါ့ပါးတယ္။ ၿပီးေတာ့ ခ်ဳပ္ေႏွာင္မႈ ကင္းသလို ခံစားရတယ္။ တစ္ေယာက္တည္း ထိုင္ရင္း ဟိုးေကာင္းကင္ႀကီးကို ေမာ့ၾကည့္ၿပီး၊ တစ္ခါတစ္ခါ ပ်ံသန္းေနတဲ့ ေလယာဥ္ပ်ံေတြကို ၾကည့္ၿပီး စိတ္ေတြက တိမ္ဆုိင္ေတြနဲ႔အတူ လြင့္ေမ်ာေနသလိုပဲ။ ျခားနားခ်က္က အဲဒီတစ္ခုမွာေတာ့ မရွိဘူးထင္တယ္ေနာ္။
Comment by ေအးခ်မ္းသူ — November 26, 2008 @ 8:35 pm |

5. Word press error ဆိုၿပီး အဲဒီမွာ ေရးလို႔မရလို႔ မေလး။
မေလးေရ
တစ္ရာ့တစ္ခုေျမာက္ေသာ ပုိ႔စ္မွာ အမွတ္တရေလးေပါ့။
ကန္ေတာ္ႀကီးပံုက လွလိုက္တာ။
ေနာက္ရက္ အနည္းငယ္ဆို မေလးရဲ႕စာေတြနဲ႔ အခ်ိန္နည္းနည္းၾကာၾကာ (နည္းနည္းပဲ ၾကာခ်င္တာေပါ့ စိတ္ထဲကေတာ့…) ခြဲရဦးမယ္ မေလးေရ…
1 ပတ္၊ 2 ပတ္၊ 1 လ……………………………………
အဲဒီအတြင္း လြမ္းေနမိမွာပဲ။ စိတ္ေတြ အဲဒီလိုေယာက္ယက္ခတ္ေနလည္း မေကာင္းဘူး။ တကယ့္ကို မေလးရဲ႕စာေတြနဲ႔ ျပန္လည္ထိေတြ႕ခြင့္ရဦးမယ္လို႔….. အဲဒီလုိပဲ ယံုၾကည္ထားလိုက္ေတာ့တယ္။
မေလး ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ့ပါေစ
Comment by ေအးခ်မ္းသူ — November 28, 2008 @ 5:10 am |

6. လာဖတ္သြားတယ္ေနာ္
Comment by eh — December 7, 2008 @ 5:44 am |

2 comments:

Phyo Evergreen said...

အစ္မေရ ၿပန္ေရာက္သြားၿပီလို႔ထင္တာဘဲ....။ ရန္ကုန္
ကအေတြ႔အၾကံဳေတြလည္း သိခ်င္ၾကားခ်င္ပါေသးတယ္.။
အစစအရာရာအဆင္ေၿပပါေစ.....။

တန္ခူး said...

အိမ့္ေရ… ျပန္ေရာက္လာျပီလား… အိမ့္ျပန္တဲ့ နွစ္ေလးေတြ တြက္ၾကည့္ေတာ့ အေတာ္က်ဲတယ္ေနာ္… ဒီေတာ့ ထူးျခားမွ ုေလးေတြက ပိုသိသာတာေပါ့… ဟုတ္တယ္… ေလဆိပ္အသစ္က ေတာ္ေတာ္ သပ္ရပ္သြားတယ္ေနာ္… ေလပူေလးေတြေတာ့ လြမ္းသားေနာ္…

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...