မဂၤလာပါရွင္.. ဒီဘေလာဂ္ေလးကို ၂၀၀၆ ၾသဂုတ္လမွာ စတင္ေရးခဲ႔ပါတယ္။ အခုေတာ႔ အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ေဒါ့ကြန္းမွာ စာေတြ ဆက္ေရးေနေၾကာင္းပါ...။
လာလည္ေသာ လူနည္းစု ေမာင္ႏွမမ်ားကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ရွင္။

Monday, November 24, 2008

ေဂါက္ကြင္းထဲက ပါးကြက္က်ား

စီးပြားေရးေျပလည္လို႕ အခ်ိန္မွန္ အိမ္ျပန္မလာဘဲ အေပ်ာ္ၾကဴးေနတဲ႕ ေယာကၤ်ားတစ္ေယာက္ရ႕ဲ မိန္းမျဖစ္ရတာထက္၊ မသုံးနိုင္ မျဖဳန္းနိုင္လို႕ တစ္ေနကုန္ေနပူ၊ မိုးရြာ ဆိုက္ကားနင္းျပီး ကိုယ္ခ်က္တဲ႕ ငပိရည္နဲ႕ တုိ႕စရာကို စားဖုိ႕ျပန္လာတဲ႕ ဆိုက္ကားသမား မိန္းမသာ ျဖစ္လိုက္ခ်င္ေတာ႕တာပဲ




က်မ နာမယ္ ခင္ခင္တင္႕ပါ အစ္မ၊ က်မလား ျမန္မာျပည္ အလည္ပိုင္းကေန ေရာက္လာတာပါ၊ က်မ အစ္ကိုရယ္ က်မရယ္.. ေမာင္နွစ္မ နွစ္ေယာက္ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ အဆက္အသြယ္နဲ႕ ရန္ကုန္ကို ဆင္းလာတယ္ဆိုပါေတာ႕၊ နယ္မွာက အေမအိုၾကီး၊ ေမာင္ေလးတစ္ေယာက္နဲ႕ ညီမေလး နွစ္ေယာက္က်န္ခဲ႕တယ္။ အေမက မ်က္စိမျမင္ဘူးေလ။ ေမာင္၊ ညီမေတြကလဲ ငယ္ၾကေသးပါတယ္။ က်မလား... နယ္ေက်ာင္းမွာ ေကာလိပ္ တစြန္းတစ တက္ဖူးပါတယ္ အစ္မ။

ရန္ကုန္ေရာက္ေရာက္ျခင္း အဆက္အသြယ္နဲ႕ အကိုက ကာရာအိုေကဆိုင္မွာ စားပြဲထုိး အလုပ္လုပ္တယ္။ က်မကေတာ႕ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ ေျပာေပးတာနဲ႕ ဒီေဂါက္ကြင္းမွာ အလုပ္ရတယ္ ဆိုပါေတာ႕ အစ္မရယ္။ က်မက သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ စုျပီး အခန္းငွားေနတယ္၊ အကိုကေတာ႕ ဆိုင္မွာပဲ အိပ္တာမ်ားတယ္၊ မိုးလင္းျပီဆိုရင္ စားေသာက္ဆိုင္ရဲ႕ စားပြဲအခ်ိဳ႕ဟာ အကိုနဲ႕ တစ္ျခား စားပြဲထိုးေတြအတြက္ အိပ္ရာျဖစ္သြားတာေပါ႕ အစ္မရယ္..။

က်မအကိုေျပာျပလို႕ရယ္ ဆိုင္ကို တစ္ခါတစ္ေလ လိုက္သြားတတ္တဲ႕ က်မ၊ ေယာကၤ်ားေတြ အေၾကာင္းေတာ္ေတာ္ သိလိုက္ရတယ္။ ေပ်ာ္စရာကို အတင္းျဖစ္ညွစ္ ရွာေနၾကတဲ႕ ဘ၀ေတြပါ အစ္မရယ္။ က်မေလ ရမၼက္နဲ႕ အရက္ခိုးေ၀ျပီး အဆီျပန္ေနတဲ႕ မ်က္နွာေတြကို ၾကည္႔ျပီးေတာ႕ စီးပြားေရးေျပလည္လို႕ အခ်ိန္မွန္ အိမ္ျပန္မလာဘဲ အေပ်ာ္ၾကဴးေနတဲ႕ ေယာကၤ်ားတစ္ေယာက္ရ႕ဲ မိန္းမျဖစ္ရတာထက္၊ မသုံးနိုင္ မျဖဳန္းနိုင္လို႕ တစ္ေနကုန္ေနပူ၊ မိုးရြာ ဆိုက္ကားနင္းျပီး က်မခ်က္တဲ႕ ငပိရည္နဲ႕ တုိ႕စရာကို စားဖုိ႕ျပန္လာတဲ႕ ဆိုက္ကားသမား မိန္းမသာ ျဖစ္လိုက္ခ်င္ေတာ႕တာပဲ အစ္မရယ္။ က်မကို ရူးေနတယ္လို႕ မထင္ပါနဲ႕ေနာ္၊ ဒီလိုု စိတ္မ်ိဳးရွိတဲ႕ ကာရာအိုေကဘားက က်မအသိမိန္းမေတြ အမ်ားၾကီးရွိနိင္ပါေသးတယ္အစ္မ။ မျဖစ္နိုင္လြန္းလို႕သာ လုပ္စားေနရတာ၊ ဒီဘ၀ေတြကို ျငီးေငြ႕ေနၾကသူေတြက အမ်ားၾကီးပါ။ ဒီမွာေတာ႕ ေငြေၾကးနည္းနည္းရႊင္ရင္ ပ်က္စီးဖို႕ လမ္းက မ်ားတယ္အစ္မ၊ တခ်ိဳ႕မိန္းကေလးေတြကလဲ ဗိုက္ျပည္႕ဖို႕ တစ္ခုတည္းနဲ႕ မလြတ္လပ္တဲ႕ ေယာကၤ်ားေတြကို မခ်စ္ေသာ္လည္း ေအာင္႕ကာနမ္းေနရတာ အမ်ားၾကီးပါ အစ္မရယ္။ ေနာက္ ကိုရီးယားကားေတြရဲ႕ လက္ခ်က္လဲ ပါတယ္ဆိုရမယ္။ ကိုရီးယားကားတိုင္းလိုလိုက သူမ်ားေယာကၤ်ားကို ၾကိဳက္တာေတြခ်ည္းပဲ ျပေနသလိုပဲ။ တခ်ိဳ႕ေတြကလဲ ကိုရီးယားကားေတြကို သေဘာက်တယ္ေလ၊ ၀တ္စားဆင္ရင္ပုံေတြက နိုင္ငံတကာကို မွီလာလို႕တဲ႕။

က်မတို႕လဲ မိန္းမေတြဆိုေပမယ္႕ လူသားေတြပဲ မဟုတ္ဘူးလားအစ္မရယ္။ ေယာကၤ်ားေတြ အလွၾကိဳက္တတ္သလို၊ လွတာေလးေတြ ငယ္တာေလးေတြကို ၾကိဳက္တတ္သလို၊ မိန္းမေတြလဲ ၾကိဳက္တတ္တာပဲ။ ဒီလို အသက္ၾကီးၾကီး၊ အဆီျပန္ေနတဲ႕ ဘီယာဗိုက္ေတြကို ဘယ္လိုလုပ္ခံစားလို႕ရမွာလဲ။ အေဖေလာက္ရွိတဲ႕ ဟာၾကီးေတြကို။ ေယာကၤ်ားပုဇၹင္း၊ မိန္းမ ပုခက္တြင္းဆိုတာ သူတို႕အတြက္ေတာ႕ ဟုတ္ေပမေပါ႕။ က်မတို႕အေနနဲ႕က ေငြမ်က္နွာၾကည္႕ျပီး အလိုက္အထိုက္ ဆံဆက္ေနတာ။ တစ္ခ်ိဳ႕ကလဲ ဘ၀တစ္ခုအတြက္ ဘယ္ေလာက္အိုအို အငယ္အေနွာင္းအျဖစ္ေနဖုိ႕ မျငင္းပယ္သူေတြလဲ ရွိတယ္ေလ။ တစ္ကယ္ေတာ႕ တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္ အသုံးခ်ေနၾကတာပါ အစ္မရယ္။ ဘယ္လိုလုပ္ျပီး ေမတၱာစစ္ဆိုတာ ရွိပါ႕မလဲ။

ကာရာအိုေကဆိုင္ေတြ၊ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ေတြမွာဆို ညေနေစာင္းေတြဆို ေယာကၤ်ားေတြခ်ည္းပဲလို႕ အစ္မျမင္သလို က်မလဲျမင္တာေပါ႕ အစ္မရယ္။ အင္း မိန္းမေတြနဲ႕ ကေလးေတြ ဘယ္ေရာက္ေနၾကလဲ၊ ဟုတ္လား၊ က်မလဲ မသိဘူး။ က်မ အကိုဆိုင္ကို လာလာေနတဲ႕ ေဖာက္သယ္ေတြကေတာ႕ မိသားစု ဘ၀ေတြဆိုတာ ေ၀လာေ၀း၊ အျပင္မွာ ေပ်ာ္ပါးေနတာ။ စီးပြားေျပလည္တဲ႕ ေယာကၤ်ားေတြ တစ္ျခားေပ်ာ္စရာေတြ ထြက္ရွာေနၾကတာလား။ ဟင္းဟင္း အစ္မကလဲ အစ္မေျပာသလို ကေလးေတြကို စာျပေပးဖို႕၊ ညအိပ္ရာ၀င္ ပုံေျပာျပဖုိ႕ဆိုတာ ဒီမွာ ေတာ္ရုံအိမ္ေထာင္သယ္ ေယာကၤ်ားေတြ လုပ္တာ က်မေတာ႕ သိပ္မၾကားဖူးဘူး။ ရွိေတာ႕ရွိမွာပါ။ ဟို အဆိုေတာ႕ တစ္ေယာက္ရဲ႕ သီခ်င္းထဲကလိုေပါ႕၊ အိမ္ကို ေစာေစာျပန္လာေပးပါလား အေဖရယ္လို႕ အသနားခံေနတဲ႕ သားငယ္တစ္ေယာက္ရဲ႕ ခံစားခ်က္မ်ိဳးေတြ က်မလဲ ခံစားရမိတယ္။

ရွင္... ေၾသာ္.. အဲလို ညေနခင္းေတြမွာ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ေတြ၊ ကာရာအိုေကဆိုင္ေတြမွာ အခ်ိန္ေတြ ျဖဳန္းပစ္မယ္႕အစား လူေတြစုျပီး ေနာက္ေဖးလမ္းၾကားက အမိႈက္ေတြ၀ိုင္းေကာက္သင္႕တယ္ဟုတ္လား အစ္မ၊ ဟားဟား အစ္မက ရယ္စရာလဲ ေတာ္ေတာ္ေျပာတတ္တယ္ေနာ္။ ဒါက စည္ပင္သာယာက လုပ္ရမယ္႕ အလုပ္မဟုတ္ဘူးလား အစ္မရဲ႕။ ေၾသာ္.. အစ္မတို႕ဆီမွာ ကိုယ္႕လမ္းထဲက အမိႈက္ေတြ၊ သစ္ရြက္ေတြကို တစ္လမ္းလုံး လူၾကီး၊လူငယ္၊ အဘိုးၾကီးေတြပါမက်န္ တက္ညီလက္ညီ ေကာက္တတ္ၾကတယ္ ဟုတ္လား။ ေကာက္ျပီး ျခံထိပ္မွာ အိတ္ေတြနဲ႕ပုံထားရင္ စည္ပင္သာယာက လာသိမ္းရုံပဲလား၊ ေၾသာ္ အင္းအင္း၊ ဒါလဲေကာင္းတာပဲ၊ ဒါေပမယ္႕ အစ္မရဲ႕ ဒီမွာက စည္ပင္သာယာက သိမ္းဖုိ႕ေတာင္ ပိုက္ဆံေပးရတယ္။ ပိုက္ဆံမေပးရင္ ခ်န္သြားတယ္ဆိုလား။ အင္း.. အစ္မေျပာတာလဲ ဟုတ္သင္႕သေလာက္ ဟုတ္မွာပါ၊ လုပ္အားေတြ အလဟသျဖစ္ေနတာ။ ရွင္ ..အဲ.. Human Resource ဆိုတာေတာ႕ က်မ မသိဘူးအစ္မ၊ လွ်ာေတာင္လိပ္တယ္။ က်မ နိုင္ငံေရးေတြဘာေတြလဲ စိတ္မ၀င္စားနိုင္ဘူး၊ အေမမ်က္မျမင္ၾကီးကုိ မ်က္စိကုေပးဖို႕ရယ္၊ ေမာင္ေတြ ညီမေတြရဲ႕ ပညာေရးရယ္၊ ၀မ္းေတြျဖည္႕ရဖို႕ရယ္ကို အရင္စဥ္းစားရဦးမယ္။ ပိုက္ဆံေလး နည္းနည္းပိုရင္ ရြာျပန္ခ်င္ေသးတယ္ေလ။ အေမ႕ကိုလြမ္းတယ္။

အခုဒီ ေဂါက္ကြင္းမွာလား၊ အဆင္ေျပတယ္ရယ္လို႕လဲ ဘယ္ဟုတ္ပါ႕မလဲ အစ္မရယ္။ တစ္လကိုလားအစ္မ၊ ရွစ္ေထာင္ရတယ္။ အရင္ကေတာ႕ စီးပြားေရးေျပလည္ၾကတုန္းက ဒီထက္လူမ်ားတယ္။ လာရိုက္သူေတြက တစ္ေယာက္ကို တစ္ေထာင္တန္သည္ နွစ္ေထာင္တန္သည္ မုန္႕ဖိုးေပးေပးသြားေတာ႕ တစ္လကို ေသာင္းဂဏန္းေလာက္ က်န္တယ္ဆိုပါေတာ႕။ နာဂစ္ျဖစ္ျပီးေနာက္ပိုင္းေတာ႕ လူသိပ္မလာေတာ႕ဘူး အစ္မ။ အဲဒီတုန္းက အလုပ္ရွင္က လိုအပ္တာသုံးဖို႕ ေငြထုတ္ေခ်းတယ္။ ေနာက္ေတာ႕ လခထဲက ျပန္နႈတ္တယ္ေလ။ အလုပ္က သိပ္ျပီး ပင္ပန္းတယ္ရယ္ေတာ႕ မဟုတ္ပါဘူး။ ကြင္းထဲက ေဂါက္သီးေတြကို တစ္ေန႕သုံးခါ ေကာက္ရတယ္။ ညဆို ကိုးနာရီမွာ ေနာက္ဆုံးေဂါက္ကြင္းရွင္းတယ္ေလ။ ေၾသာ္... အဟင္း အစ္မကလဲ၊ က်မက မေခ်ာပါဘူး၊ သနပ္ခါးက လိမ္းရတယ္အစ္မရဲ႕၊ ေနက ပူတယ္ေလ၊ တေန႕သုံးခါ ေဂါက္သီးေတြ ကြင္းထဲ ဆင္းဆင္းေကာက္ရေတာ႕ ေနပူတဲ႕ေန႕ဆို အသားေတြ မဲလာတာေပါ႕။ ကြင္းဆိုေတာ႕ ေလကလဲ တိုက္တယ္။ ဒါေၾကာင္႕ ပါးကြက္ကြက္ထားတာ အစ္မရဲ႕။


က်မလား ဒီလိုပဲ ေပ်ာ္ေအာင္ေနရတာေပါ႕ အစ္မရယ္။
အိမ္ကိုလြမ္းတယ္၊ က်မ နယ္ကိုလြမ္းတယ္။
တစ္ေန႕ေတာ႕ ျပန္မယ္ အစ္မရယ္...
တစ္ေန႕ေပါ႕..။







COMMENTS FROM ACM.COM

1. မေလး ျမန္မာျပည္ ျပန္ေရာက္ေနတယ္ ထင္တယ္။ ပုံရိပ္လဲ လင့္ခ္ မွားျပီး ခုတေလာမွ ျပန္လာလည္ျဖစ္တယ္။ တကယ္ ေတြ႕ၾကဳံေနရတဲ့ ဇာတ္လမ္းေတြ ထင္ရဲ႕။
Comment by ပုံရိပ္ — November 30, 2008 @ 9:36 am |

2. Golf kwin mar lote taw, A Lote Ta Ma 1 yout har, D Lote Hti Tway call nai ma lar, so tar sin sarr sa yar phit par tal…..Sar yay thu ye sar pay koont myuu mu tway so tar thi tar nai par tal, Kg par tal but Lat tway kya kya mar, D lote twayy taw nai thu 1 yout har , Golf kwin mar win lote pho so tar, sin sarr sa yar nae nae phit par tal, ( Shi kg shi nai par tal ). A chay kam kya kya life 1 ku ko, pone phaw mal so yin, thu level lay nae thu shi yin po pe kg ma larr lot sin sarr mi lot par. ( sar phat thu 1 yout A nay nae dar win yout sway nway chin phit par tal )
Comment by Anonymous — November 30, 2008 @ 1:02 pm |

3. ပုံရိပ္..
မေတြ႕တာ အရမ္းၾကာေနသလိုပဲ…။ မေလးလဲ ပုံရိပ္ဆီ သိပ္မေရာက္ျဖစ္ဖူး။ လာခဲ႕ဦးမယ္ေနာ္..
Anonymous
အခုလို က်မစာကို အခ်ိန္ေပးဖတ္တာေကာ၊ အျပဳသေဘာနဲ႕ ေထာက္ျပတာကိုေကာ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ Anonymous ေျပာတဲ႕အတိုင္းပဲ အဲဒီမိန္းကေလးရဲ႕ အာေဘာ္ေတြေကာ၊ က်မရဲ႕ အာေဘာ္ေတြေကာ၊ က်မ ေျပာခ်င္တာေတြေကာ၊ စကားေျပာေတြ၊ ခံစားခ်က္ေတြကေတာ႕ တကယ္႕ ခံစားခ်က္ေတြနဲ႕ စကားေျပာေတြပါ..။ အဲဒီထဲမွာ ဇတ္ေကာက္ေတြက၊ ေဂါက္ကြင္းမန္ေနဂ်ာ၊ အလုပ္သမားေတြ၊ စတဲ႕ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရဲ႕ အာေဘာ္ေတြ မ်ားသြားတဲ႕ ရလဒ္ပဲ။ က်မ ဒီထက္ပိုၾကိဳးစားရဦးမွာပါ။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ရွင္ ခုလိုေစတနာနဲ႕ ေထာက္ျပတာ။
စာဖတ္သူမ်ားကို ေလးစားလွ်က္..
Comment by မေလး — November 30, 2008 @ 4:45 pm |

4. Ma Lay,
Are you still in Burma? When are you coming back here? We are reading your post everyday.
Ain Shin Ma
Comment by lynda — December 1, 2008 @ 10:38 am |

5. အိမ္ရွင္မေလးေရ…
မေလး ျပန္ေရာက္ေနပါျပီ။ လူက ျပန္ေရာက္ေနျပီ။ စိတ္ကေတာ႕ ျပန္မေရာက္ေသးဘူး း)))
မေလး
Comment by မေလး — December 1, 2008 @ 1:06 pm |

6. မအိမ္႔စာေတြ လာဖတ္ေနမွန္း ဘယ္လိုသိ။
Comment by s0wha1 — December 3, 2008 @ 8:05 am |



3 comments:

Phyo Evergreen said...

အစ္မေရ ဖတ္ၿပီးစိတ္မေကာင္းဘူး..။ အဲဒီလိုအၿဖစ္ေတြ
ၾကားရလိုက္တိုင္းရင္ေမာတယ္..။ တစ္ေန႔ေန႔ေပါ့....။

တန္ခူး said...

ေဂါက္ကြင္းထဲက ပါးကြက္ၾကားေလးရဲ့ ကဗ်ာမဆန္တဲ့ ဘ၀စစ္စစ္ထဲက စကားေတြကို ခံစားသြားတယ္ အိမ့္ေရ… အင္း… ကာရာအိုေကဆိုင္ထဲက ဇာတ္လမ္းေတြ… ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းအရင္းေတြေတာင္ ဒီလိုဇာတ္လမ္းေတြထဲပါေနတာ သိရတာ စိတ္မေကာင္းဘူး အိမ့္ေရ…

စီးပြားေရးေျပလည္လို႕ အခ်ိန္မွန္ အိမ္ျပန္မလာဘဲ အေပ်ာ္ၾကဴးေနတဲ႕ ေယာကၤ်ားတစ္ေယာက္ရ႕ဲ မိန္းမျဖစ္ရတာထက္၊ မသုံးနိုင္ မျဖဳန္းနိုင္လို႕ တစ္ေနကုန္ေနပူ၊ မိုးရြာ ဆိုက္ကားနင္းျပီး ကိုယ္ခ်က္တဲ႕ ငပိရည္နဲ႕ တုိ႕စရာကို စားဖုိ႕ျပန္လာတဲ႕ ဆိုက္ကားသမား မိန္းမသာ ျဖစ္လိုက္ခ်င္ေတာ႕တာပဲ

သူစကားေလးထဲမွာ အဓိပၸါယ္ေတြ အမ်ားၾကီးပါသြားတယ္ေနာ္… သိပ္လွတဲ့ ဆႏၵေလး… ေငြထက္ ျငိမ္းခ်မ္းတဲ့ဘ၀ေလးကို ပိုလိုခ်င္တာ သဘာ၀က်တဲ့ ခ်စ္စရာ ဆႏၵေလးပါ….

တစ္ျပည္သူ အိမ့္ခ်မ္းေျမ႕ said...

ေမာင္ေလးျဖိဳးေရ..
ဒီလိုပါပဲကြယ္.. နယ္ကလူေတြက ရန္ကုန္တက္ စီးပြားရွာတယ္။ ရန္ကုန္ကလူေတြက နိုင္ငံျခားသြား စီးပြားရွာ၊ ပညာရွာ.. ဘ၀ေတြက သိပ္ထူးလွတယ္လဲ မဟုတ္ပါလားကြယ္...

အမတန္ခူးေရ..
ဘ၀ေတြကို ျမင္ျပီး.. မေလး အဲလိုခံစားလိုက္ရလို႕ ဒီစာစု/ အင္တာျဗဴးမွာ ထည္႕သုံးလိုက္တာပါ။ ၃နွစ္တစ္ခါေလာက္ေတာ႕ ေရာက္တယ္။ ေနာက္ဆုံးတစ္ေခါက္ေတာ႕ ၅ နွစ္ျခားသြားတယ္။ မေလးစာေတြကို စိတ္ရွည္ရွည္ လာဖတ္ေပးတာ မေလး ၀မ္းသာတယ္ း)

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...