မဂၤလာပါရွင္.. ဒီဘေလာဂ္ေလးကို ၂၀၀၆ ၾသဂုတ္လမွာ စတင္ေရးခဲ႔ပါတယ္။ အခုေတာ႔ အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ေဒါ့ကြန္းမွာ စာေတြ ဆက္ေရးေနေၾကာင္းပါ...။
လာလည္ေသာ လူနည္းစု ေမာင္ႏွမမ်ားကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ရွင္။

Saturday, August 16, 2008

လယ္ေတာကအျပန္

စိမ္းျမေသာလယ္ကြင္းေတြက လမ္းေဘးမွာ တရိပ္ရိပ္က်န္ခဲ႕သည္။ ေရႊအိုေရာင္ ညေနခင္းေအာက္မွာ ေတာင္တန္းျပာတို႕ကို ေနာက္ခံထားလွ်က္ ငွက္တို႕ တက်ီက်ီ ေအာ္ျမည္ပ်ံသန္းေနၾကသည္။

“ဒီေန႕ညေန မဂၤလာပြဲက တမူထူးျခားမယ္႕ မဂၤလာပြဲပဲသိလား”
ကားျပဴတင္းေပါက္က ျပင္းျပင္းထန္ထန္တိုက္ခတ္လာတဲ႕ ေလေတြေၾကာင္႕ လြန္႕လူးေနေသာ ဆာရီပု၀ါကို လက္နွင္႕ထိန္းရင္းေျပာလိုက္သည္။

“အင္း.. ၾကည္႕လဲလုပ္ဦးေနာ္.. ဆာရီၾကီးနဲ႕ ေခ်ာ္လဲေနဦးမယ္။ ဒါနဲ႕.. ေကာင္မေလးက တရုပ္မေလးေပါ႕”

“ေျပာတာပဲေလ… သတို႕သားနဲ႕က သိပ္အခင္ၾကီးေတာ႕ မဟုတ္ဘူး။ တစ္ခါက ရုံးနားက ထမင္းဆိုင္မွာ သူငယ္ခ်င္းေတြစုျပီး ေန႕လည္စာ အတူစားတုန္းက သူ႕ေကာင္မေလးက တရုပ္မေလးလို႕ ေျပာတာပဲ၊ ဖိတ္စာထဲမွာလဲ အဲဒီမိန္းကေလးနာမယ္ပဲ”

“ဒါဆို ေကာင္မေလးက ဘာသာေျပာင္းလိုက္တာမ်ားလား”

“မသိဘူး။ ျမန္ျမန္ေမာင္းေလ.. ေနာက္က်ေနျပီ”
ဆာရီပု၀ါကို လည္ပင္းမွာ ကေသာကေမ်ာပတ္ျပီး စိတ္ေလာစြာေျပာလိုက္သည္။

“ေမာင္းေနပါတယ္ဗ်ာ.. ဒါနဲ႕ လမ္းသိတယ္ဆို။ ခု ဘယ္လိုျဖစ္ျပီး လယ္ကြင္းေတြထဲ ေရာက္ေနတာလဲ”

“ဟင္.. မသိဘူးေလ.. ေျမပုံတိုင္းလာေနတာပဲဟာ.. ေဟာ ေရွ႕မွာေရွ႕မွာ မႈန္၀ါး၀ါးျမင္ေနရျပီ။ အဲဒီ အေဆာက္အဦးပဲ”

အေဆာက္အဦးေရွ႕ေရာက္ေတာ႕ ၀တ္ေကာင္းစားလွေတြနွင္႕ ဧည္႕သည္ေတြ၊ ဧည္႕ၾကိဳေတြကိုေတြ႕လိုက္ရသည္။ အေဆာက္အဦးအေပါက္၀ေရာက္ေတာ႕ လူေတြဟိုတစ္စု ဟိုတစ္စု စကားေျပာေနၾကသည္ကို ဆာရီတကားကားနွင္႕ ေက်ာ္ျဖတ္ျပီး ဧည္႕ၾကိဳခမ္းမထဲ ၀င္ခဲ႕သည္။ ဧည္႕ၾကိဳ ခမ္းမထိပ္က အျဖဴစြတ္စြတ္စားပြဲေပၚက မဂၤလာေမာင္နံွ၏ ဓာတ္ပုံၾကီးကို ၾကည္႕ျပီး မ်က္ေမွာင္ရႈံ႕ပစ္လိုက္မိသည္။

“ဟင္”

“ဘာျဖစ္လို႕လဲ”

“သတို႕သမီးက တရုပ္္မေလးလဲ မဟုတ္ဘူးေနာ္”

“ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ၊ တရုပ္မေလးနဲ႕ ယူတာဆို”

“အဲ.. မသိဘူး။ အိမ္က သေဘာမတူလို႕ထင္တယ္”

“ထားလိုက္ေတာ႕ သတို႕သမီးကို နႈတ္ဆက္ရင္လဲ နာမယ္မွားျပီး သြားမေခၚနဲ႕ဦးေနာ္”

“အင္းပါ..။ မဟုတ္ဘူး ဒီနာမယ္ပဲ.. တစ္ခုခု မွားေနတယ္၊ သိလား”

“ထားလိုက္ေတာ႕.. ဆို”

ခမ္းမထဲမွာ လူေတြျပည္႕ေနသည္။ နံရံအျပည္႕ ရုပ္ျမင္သံၾကား မွန္သားျပင္ေလးခုေပၚမွာ သတို႕သားကို ပန္းဆီ၊ အေမႊးနံ႕သာမ်ားနွင္႕ ပက္ျဖန္းေနသည္ကို ျမင္ေနရသည္။ လူေတြ၀ိုင္းအုံျပီး အေမႊးနံ႕သာ ပက္ဖ်န္းေနၾက၍ သတို႕သားကိုေတာ႕ ထိုင္ေနသည္႕ေနရာမွ မျမင္ရ..။ ခမ္းမေရွ႕က သတို႕သမီးနွင္႕ သတို႕သား ထိုင္ရန္ေနရာကိုေတာ႕ ေက်ာက္သံစီ ေရာင္စုံ ဖဲ၊ ကတီၱပါ၊ အ၀တ္မ်ားနွင္႕ လွပစြာ တန္ဆာဆင္ထားသည္။ ဗယာေၾကာ္နံ႕၊ ၾကက္သားကင္နံ႕၊ မဆလာနံ႕တို႕ သင္းပ်ံ႕ေနသည္။ ပတ္၀န္းက်င္မွာလဲ မ်က္နွာစိမ္းေတြခ်ည္း။

“ကၽြန္မတို႕ သၾကၤန္ပြဲအတိုင္းပဲေနာ္… အရမ္းတူတာပဲ၊ အေပါက္၀မွာလဲ လူေတြ စုစု စုစုနဲ႕၊ ခုံေတြရွိရဲ႕သားနဲ႕ ဘာလို႕ ျငိမ္ျငိမ္ မထိုင္ၾကတာလဲမသိဘူး”
“အင္း”
“စားေလ”
“အင္း”
“……”
“ခဏေန ျပန္ၾကရေအာင္”
“ျပန္ေလ.. ”
“သတို႕သား သြားနႈတ္ဆက္လိုက္ဦးေလ”
“ဟင္႕အင္း၊ တနင္းလာေန႕ ရုံးေရာက္မွ လာေၾကာင္း သြားေျပာလိုက္မယ္”

အေဆာက္အဦး အျပင္ကို ျပန္ထြက္လာေတာ႕ ပန္းရင္႕ေရာင္ နွင္းဆီေကာင္းကင္က လွပေနေသးသည္။ ညေနခင္းေလေျပက ဗယာေၾကာ္နံ႕သင္းေနသည္။

“ဟိုနား သြားရပ္၊ ဓာတ္ပုံရိုက္ေပးမယ္”

“ဟင္႕အင္း၊ ဘာလုပ္ဖုိ႕လဲ”

“ေအာ္.. လာသြားေၾကာင္း သက္ေသေလ၊ တနလၤာေန႕က်ေတာ႕ ျပဖုိ႕”

“အေရးထဲေနာ္… သက္ေသမလိုပါဘူး၊ လာတယ္ဆို လာတယ္ေပါ႕”

“သြားပါ.. သြားရပ္”

လွပေသာ အေဆာက္အဦးကို ေနာက္ခံထားလွ်က္ ပန္းျခဳံထဲ ၀င္ရပ္ေနလိုက္သည္။
“ဟိုဘက္တိုးဦး”
“မရေတာ႕ဘူး၊ ျခဳံထဲ ျပဳတ္က်ေတာ႕မယ္”
“ေနာက္က အေဆာက္အဦး နာမယ္ မျမင္ရဘူး”
“ရုိက္ေတာ႕.. စိတ္ညစ္တယ္၊ ဒီမွာ ပန္းျခဳံနဲ႕ ဆာရီ ကလဲ ျငိေနတယ္၊ ျမန္ျမန္သာရိုက္”
“ရျပီ.. လာေတာ႕”

ဆာရီကို မ ျပီး ကားဘက္ကို ျပန္ေလ်ာက္လာၾကသည္၊ ကားထဲ၀င္ထိုင္ အျပီး ေျခေထာက္ေအာက္မွာ ခုိးလို႕ခုလု အသိတစ္ခုေၾကာင္႕ ငုံ႕ၾကည္႕လိုက္သည္။
“အိုးးးး”
“ဘာျဖစ္ျပန္ျပီလဲ”
“ဘာျဖစ္ျပန္ရမွာလဲ၊ ဖိနပ္မွာ ေပျပီ ဟိုဟာ”
“ဘယ္ဟာလဲ”
“အားး စိတ္ညစ္တယ္… ဘယ္ဟာရွိရမလဲ”
“အနံ႕မရပါဘူး”
“မသိဘူး၊ အတင္းျခဳံထဲ ရပ္ခုိင္းတာကိုး”

ကားထဲက ကမန္းကတန္းဆင္းျပီး ဖိနပ္ကို သစ္ပင္တစ္ပင္ေအာက္က ျမက္မ်ားနွင္႕ ပြတ္လိုက္သည္။
“ေတာ္ပါေသးရဲ႕.. ရြံ႕ေတြ”
“ေသခ်ာလို႕လား၊ ကိုယ္ သြားၾကည္႕မယ္.. ရြံ႕ဟုတ္လို႕လား”
“အင္.. ဘာလို႕ၾကည္႕မွာလဲ။ ၾကည္႕လဲ ဘာထူးမလဲ၊ ရြံ႕ပါလို႕ဆုိေန”
“မဟုတ္ဘူးေလ၊ ေသခ်ာေအာင္ၾကည္႕မွာ”

ပန္းျခဳံဘက္ကို ထြက္သြားသူကို နားမလည္နိုင္စြာေငးၾကည္႕ေနမိသည္။ ပန္းျခဳံနား ဟိုရွာဒီရွာ ရွာျပီး ျပန္လွည္႕လာသည္။
“ဘာမွလဲ မေတြ႕ဘူး”
“ဘယ္ေတြ႕မလဲ.. ဖိနပ္မွာ အကုန္ကပ္ေနတဲ႕ ဟာကို”
“….”
“ျပန္မယ္…”

ကားေလးက တရိပ္ရိပ္ လယ္ကြင္းေတြၾကားက ျဖတ္ေျပးေနသည္။ လယ္ကြင္းေတြရဲ႕ အလယ္က စိုက္ခင္းေတြက စိမ္းစိုေနသည္။ ရထားလမ္းနွင္႕ ေခ်ာင္းေလးတစ္ခုကလဲ ျငိမ္သက္စြာ လွဲေလ်ာင္းေနသည္။

“ကိုယ္တို႕ ဘာလို႕ လယ္ကြင္းထဲ ေရာက္ေနတာလဲ”

“ဒီလမ္းက ျဖတ္လမ္းေလ၊ ဆီကုန္သက္သာတာေပါ႕.. အဟြန္း”

“မင္းဟာေလ.. လမ္း မသိရင္မသိဘူးေျပာပါေတာ႕လား”

“သိသားပဲ… တမင္ ျမိဳ႕ျပကို ျငီးေငြ႕လြန္းလို႕ ဒီလမ္းကိုေရြးလာတာ.. ဟိုနားက ေတာအုပ္စပ္ေလးနားက ေခ်ာင္းေလးနား သြားထုိင္ရေအာင္.. ေနာ္”

“ၾကံၾကံဖန္ဖန္ကြာ၊ ေမွာင္ေတာ႕မယ္”

“မေမွာင္ေသးပါဘူး၊ ၁၀နာရီမွ ေန၀င္တာ… ေနာ္၊ ခဏေလးပဲ”

“အင္းအင္း သေဘာ၊ သေဘာ”

((ဒုတိယပိုင္းသို႕.. ))

No comments:

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...