မဂၤလာပါရွင္.. ဒီဘေလာဂ္ေလးကို ၂၀၀၆ ၾသဂုတ္လမွာ စတင္ေရးခဲ႔ပါတယ္။ အခုေတာ႔ အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ေဒါ့ကြန္းမွာ စာေတြ ဆက္ေရးေနေၾကာင္းပါ...။
လာလည္ေသာ လူနည္းစု ေမာင္ႏွမမ်ားကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ရွင္။

Sunday, April 13, 2008

ၾကည္ျပာ

ေကာင္းကင္က လမင္းရႊန္းရြန္းစိုစုိ.. အို သာေနလွသကိုး။ ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳးမ ဒီလိုလွတဲ႕ ညေတြမွာ အစိမ္းေရာင္ကမၻာ ထဲက သခင္႕ကို ေမာ္ဖူးလို႕ ေပ်ာ္ဖူးခဲ႕တယ္ေနာ္..။ ေလေျပနုနုေလး ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳးမ ကိုယ္ေပၚကို လွ်ပ္တိုက္ေျပးသြားေတာ႕ ေမႊးညွင္းနုေလးေတြက လိႈင္းၾကက္ခြပ္သဖြယ္ လႈပ္လီလႈပ္လဲ႕ ရယ္ေမာလိုက္ၾကတယ္..။ ညငွက္တစ္ေကာင္ လန္႕ပ်ံသြားတာကို တားမည္႕သူ မရွိေတာ႕ဘူးလားလို႕ ကၽြန္ေတာ္မိ်ဳးမ အလန္႕တၾကားနဲ႕ ပတ္၀န္းက်င္ကိုေလ လွည္႔ပတ္ၾကည္႕မိပါတယ္။ ပတ္၀န္းက်င္ကေတာ႕ တိတ္ဆိတ္လြန္းေနတယ္…။
သခင္ရယ္…

ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳးမကို လူေတြက အေရာင္မဲ႕တယ္လို႕ ထင္ၾကတယ္..။ တစ္ကယ္ေတာ႕ ကၽြန္မလက္ကို နႏြင္းမႈန္႕ထိၾကည္႕ပါ.. ၀ါထိန္သြားေတာ႕မေပါ႕။ မွင္တစ္စက္ ပက္ၾကည္႕လိုက္.. အျပာေရာင္ေတြ လႊမ္းသြားလိမ္႔မယ္။ ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳးမရဲ႕လက္.. အက္စစ္ တစက္နဲ႕ ေတြ႕မယ္ဆုိလဲ နီရဲလို႕ သြားလိမ္႕မယ္..။

ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳးမကို တိတ္ဆိတ္လြန္းသူလို႕လဲ သူတို႕က ပုံေဖာ္တတ္ၾကေသးတယ္သခင္..။ ဒါေပမယ္႕ သခင္ရယ္… ေလေျပလာတဲ႕ ညေတြမွာ ေက်ာက္တုံးေတြၾကားထဲ ခပ္တိုးတိုး ရယ္ေမာတတ္သလို..၊ မိုးသည္းတဲ႕ေန႕ေတြမွာ သခင္႕ကို လြမ္းလို႕ ခါးခါးသီးသီးနဲ႕ တ၀ုန္းဒိုင္းဒိုင္း ေအာ္ဟစ္ငိုယိုတတ္ပါတယ္…။ တစ္ခါတစ္ရံ အမိုးနိမ္႔နိမ္႕ အိမ္ေခါင္မိုးေတြေပၚမွာ တရစပ္ေလ်ာက္ေျပးရင္း သခင္႕ကို ရွာမိတတ္တယ္..။

ခုိကိုးရာမဲ႕တဲ႕ ေန႕ေတြမွာ ေလးေထာင္႔ပုံ အခန္းတစ္ခုထဲမွာ ေလးေထာင္႕ဆန္စြာ အိပ္ေမာက်ဖို႕ ၾကိဳးစားမိသလို၊ စက္၀ိုင္းပုံ ခုံတစ္လုံးေပၚမွာလဲ အဆင္ေျပေအာင္ လွဲေလ်ာင္းတတ္လာတယ္။

သခင္ရယ္…
အစိ္မ္းေရာင္ ကမၻာနဲ႕ေ၀းလို႕ သခင္နဲ႕ေ၀းတာလဲ ၾကာခဲ႕ေပါ႕သခင္..။
အခုေလ.. သူတို႕..
သူတို႕ ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳးမကို ေငြလင္ပန္းနဲ႕ သယ္ေဆာင္သြားေနၾကတယ္…။ အေရာင္စုံပိုးဖဲ ကတၱီပါေတြ တဖ်တ္ဖ်တ္လက္တဲ႕ နန္းေတာ္ၾကီးလိုေနရာတစ္ခုကိုေပါ႕။
ေဟာ… ဂီတသံေတြလဲ စီးေမ်ာလာေနတယ္..။ ပူေလာင္ျပင္းပ်တဲ႕ ဂီတသံေတြနဲ႕အတူ လုံမပိ်ဳေလးေတြရဲ႕ ရိႈက္ၾကီးဖုိငယ္ အသြယ္သြယ္ေပၚမွာ ဂီတေတြနဲ႕အတူ အ၀ါေရာင္ပန္းေတြ။ အဲဒီလုံမပ်ိဳေတြရဲ႕ ကိုယ္ေပၚမွာ ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳးမ နားခုိအိပ္စက္လိုက္တဲ႕အခါ ပတ္၀န္းက်င္က ေယာကၤ်ားသားေတြ ဘယ္လိုျဖစ္သြားမယ္ သခင္ထင္သလဲဟင္…။
သူတို႕ေတြအားလုံးကေတာ႕ အရင္တုန္းကလိုပဲ ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳးမကို သန္႕ရွင္းစင္ၾကယ္သူလို႕ သတ္မွတ္လို႕ သူတို႕ကိုယ္ေပၚမွာ သြန္းေလာင္းၾကဖို႕ေလ …။
ဒါေပမယ္႕…
ဒါေပမယ္႕.. သခင္ရယ္…
အဖန္ဖန္အေတေတ နွစ္ေပါင္း ေလးဘီလီယံေက်ာ္လာသည္အထိ ၀တ္ရုံေတြ လဲရတဲ႕ ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳးမ ဘယ္ေလာက္ျဖဴစင္နိုင္ေတာ႕မလဲ သခင္ရယ္…။
ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳးမရဲ႕ ကိုယ္ထဲက သူတိို႕ ကိုယ္တိုင္ထိုးသြင္းေပးထားတဲ႕ အဆိပ္္ေတြ သူတို႕အေရျပားေတြထဲက တဆင္႕ စိမ္႕၀င္တိုးေဖာက္.. အနက္ရိႈင္းဆုံးဆီကိုေလ……..။
ဟင္႕အင္း.. ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳးမကို အစိမ္းေရာင္ ကမၻာထဲ ျပန္ပို႕ေပးပါသခင္..
ျပန္ပို႕ေပးပါေတာ႕…။
ျဖဴစင္မႈတစ္ခု ပန္ေပးပါေတာ႕သခင္…..။


သီတာ….
အေရာင္မဲ႕တယ္လို႕ ထင္ၾကေပမယ္႕ ..
သီတာဆိုတာ..
နံႏြင္းမႈန္႕က်သြားေတာ႕လဲ၀ါ
မွင္တစ္စက္က်မယ္ဆိုေတာ႕ျပာ
အက္စစ္နဲ႕ေတြ႕ေတာ႕နီ
ေက်ာက္တုံးေတြၾကားထဲစီးေတာ႕ ရယ္သတဲ႕…

သီတာ…
သဏႅာန္မရွိဘူးလို႕ ထင္ၾကေပမယ္႕..
ေလးေထာင္႕ခြက္ထဲမွာအိပ္
စလင္ဒါထဲမွာ သိပ္
စက္၀ိုင္းပုံထဲမွာေခြ
ေႏြပူေအာက္မွာေတာ႕ အေတာင္ပံခတ္လို႕
တဖတ္ဖတ္နဲ႕ မရပ္မနား
ကမၻာအနားစြန္းမွာ… လွည္႕ပတ္ပ်ံသန္းသြားတတ္ေသး သတဲ႕…

သီတာ…
အပူခ်ိန္ကို အလိုလိုက္လို႕
ပူ ေႏြး ေအး စို
ညိဳ ေလး ခဲ သကို…
သီတာဆိုတာ အျဖဴပါလို႕ လူေတြဆိုလဲ
နွစ္ေတြေျပာင္းလို႕ ကာလေျငာင္းသည္
အက္စစ္မိုးနဲ႕ မီးခိုးေ၀သီလို႕
မျဖဴနိုင္ေတာ႕တဲ႕ သီတာ..
မၾကည္နိုင္ေတာ႕တဲ႕သီတာ…
မျမနိုင္ေတာ႕တဲ႕ သီတာ..
မလွနိုင္ေတာ႕တဲ႕ သီတာ..
အို…
သီတာရယ္..………။

4 comments:

Anonymous said...

စာဖတ္သြား ...
ကမၻာၾကီး ေျပးျမင္
ေကာင္းတယ္ ဆရာမ
(စာဖတ္သူ)

စိုးထက္ - Soe Htet ! said...

:) မဂၤလာပါ ခင္ဗ်ာ ... ႏွစ္သစ္မွာ ေပ်ာ္ရႊင္ အဆင္ေျပပါေစ ... :)

တန္ခူး said...

သီတာေရတခြက္ေလာင္းဖို႕ေတာင္လက္တြန္႕သြားတယ္...ၾကည္ျပာရယ္...

ျမဴႏွင္းေလး said...

ႏႈိင္းျပစရာ ရင္ထဲမွာစကားလံုးမရွိေတာ့ေပမဲ့ ဆက္ၿပီး ေျပာရေနအံုးမွာ....။ ပန္းတိုင္ထိပ္ကိုေရာက္တဲ့အထိေပါ့...။

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...