မဂၤလာပါရွင္.. ဒီဘေလာဂ္ေလးကို ၂၀၀၆ ၾသဂုတ္လမွာ စတင္ေရးခဲ႔ပါတယ္။ အခုေတာ႔ အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ေဒါ့ကြန္းမွာ စာေတြ ဆက္ေရးေနေၾကာင္းပါ...။
လာလည္ေသာ လူနည္းစု ေမာင္ႏွမမ်ားကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ရွင္။

Thursday, March 20, 2008

ကလပ္

အိမ္ေရွ႕တံခါးကို ေသာ႔လဲွ႕ပိတ္ျပီး ကားရွိရာသို႕ေလ်ာက္လာေတာ႕ ေအးစက္ကြ်တ္ခဲ ေနေသာေလက ဆံပင္ေတြထဲ၊ လက္ေခ်ာင္းေတြထဲအထိ တိုး၀င္သြားသည္။ ကားတံခါးဖြင္႕လိုက္ရင္း ေကာင္းကင္ကိုေမာ႕ၾကည္႕လိုက္ေတာ႕ လမင္းက တိမ္ေတြျခံရံလွ်က္ ခပ္တိုးတိုးသာေနသည္။ ဟိုင္းေ၀းလမ္းမေပၚေရာက္ေတာ႕ ကားေတြရွင္းေနသည္။ သူ ေက်နပ္စြာျပဳံးလုိက္သည္။ ကားဒိုင္ခြက္က နာရီက နံနက္ ငါးနာရီကို ညႊန္ျပေနသည္။ ေရဒီယိုကိုဖြင္႕လိုက္သည္။ နယူးေယာက္ ဂါဗာနာ အဲလိယက္ စပစ္ဇာ အေၾကာင္း ယခုထိ ေျပာလို႕ မျပီးနိုင္ၾကေသး။ မ်က္ခုံးကို မသိမသာရႈံ႕လိုက္ျပီး လိုင္းေျပာင္းလိုက္သည္။ သတင္းေၾကျငာေနသူ အမ်ိဳးသမီးက ခပ္စြာစြာနွာေခါင္းသံနွင္႕ နာမည္ၾကီး စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္တစ္ေယာက္ အကမယ္တစ္ဦးအား ပိုက္ဆံေပးျပီး ကခုိင္းရာတြင္ ထုိအကမယ္၏ ေဒါက္ျမင္႕ဖိနပ္က သူ႕ပါးကိုထိသြား၍ တရားစြဲမည္ဆိုသည္႕သတင္းကို စိတ္၀င္စားေအာင္ေျပာေနသည္။ သူ မ်က္ခုံးျမွင္႔ျပီး သက္ျပင္းခ်မိသည္။ ေရဒီယိုကိုပိတ္ခ်လိုက္သည္။ ဒီေလာက္လွတဲ႕ နံနက္ခင္းမွာ ဒီလိုသတင္းေတြ နားမေထာင္လိုသည္႕ သူ႕ကို ဗဟုသုတ မရွာေဖြလိုသူ၊ ပတ္၀န္းက်င္ဘာျဖစ္ေနသလဲ မသိေသာ လူထူးလူဆန္းတစ္ဦးလို ျမင္ၾကေလမလား။ သူ႕အတြက္ကေတာ႕ ဒါေတြဟာ သတင္းေတြထက္ အတင္းေတြဟု ျမင္မိသည္။ လူ႔သမိုင္းကိုေျပာင္းလဲသြားေစနုိင္သည္႕ အျဖစ္အပ်က္ေတြဟုတ္မဟုတ္ကေတာ႕ အခ်ိန္က ဆုံးျဖတ္သြားပါလိမ္႕မည္။

ကားျပဴတင္းကိုတစ္၀က္ေရာက္သည္ အထိ ဖြင္႕ခ်လိုက္သည္။ ကၽြတ္ဆတ္ေနေသာေလေတြ တေရာေဟာ တိုး၀င္လာသည္။ ကားအရွိန္ကိုျမွင္႕လိုက္သည္။ တံတားေအာက္က ေရေတြ အေရာင္တလက္လက္ ေတာက္ပေနသည္။ ကတ္ဆက္ခလုတ္ကိုနွိပ္လိုက္ေတာ႕ မာရဇၹ၏ အက္ရွေနေသာ အသံက ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းလြင္႕သြားသည္။

“အခ်စ္ဆုံးေပးတဲ႕ ရက္စက္ျခင္း.. ဓားသြားထက္…”
ဟင္း အားလုံးခါးသီးေနၾကပါလား။ မိုးေတာင္မလင္းေသးဘူး ဘ၀ဆိုတာ ခါးသီးမႈေတြနဲ႕ ၾကဳံေနရပါလားဟု နႈတ္ခမ္းကို မသိမသာတြန္႕ရင္း မဲ႕ျပဳံးျပဳံးလုိက္သည္။ အသင္႕ေဖ်ာ္လာတဲ႕ ေကာ္ဖီခါးခါးကို ေမာ႕ေသာက္လိုက္ရင္း သီခ်င္းကို ထပ္က်ယ္ပစ္လိုက္သည္။

ရုံးေအာက္က ကားပါကင္ထဲေရာက္ေတာ႕ နံနက္ငါးနာရီခြဲျပီ။ ကားသုံးေလးစင္းပဲေတြ႕ေသးသည္။ ဆာရီမခၽြတ္တမ္း၀တ္သည္႕ hematologist အမ်ိဳးသမီးၾကီး၏ ကား၊ လုံျခုံေရးသမား၏ကား၊ အစားေသာက္ေတြျပင္ဆင္သည္႕ အမ်ိဳးသမီးမ်ား၏ကားမ်ား သူ႕ေနရာနွင္႕သူ ရပ္ထားသည္။ စားပြဲေရာက္ေတာ႕ ေကာ္ဖီခြက္ကို ခ်လိုက္ျပီး မ်က္နွာခ်င္းဆိုင္က ကိုဒက္ ႐ံုးအ၀ကို ၾကည္႕လိုက္သည္။ မီးေတြမလင္းေသး။ သူ ကြန္ျပဴတာကို ဖြင္႕လုိက္ျပီး ထုံးစံအတိုင္း စာမ်ားဖြင္႕ဖတ္၊ ျပန္သင္႕သည္မ်ားကို ျပန္ရင္း မ်က္လုံးက ကိုဒက္အ၀င္၀ကို ၾကည္႕ေနမိသည္။ ပရိုဂ်က္တစ္ခုအတြက္ အသံသြင္းကတ္ဆက္ကို ဖြင္႕ျပီး debrief တစ္ခုကို ျပန္နားေထာင္ေနသည္။ စိတ္ကမပါ။ မ်က္လုံးက ကိုဒက္အ၀င္၀ကိုသာ ေရာက္ေရာက္သြားသည္။

ေနေရာင္ျခည္က တျဖည္းျဖည္းလင္းလာသည္။ အျပင္ဘက္က ထင္းရႈးပင္ေပၚက ငွက္ကေလးေတြက ခုန္ဆြခုန္ဆြနွင္႕။
ေဟာ…
နံနက္ခင္းေနေရာင္ေအာက္မွာ လြင္႕ေမ်ာလာတဲ႕ ရင္းနွီးဖူးခဲ႕ေသာ ေရႊေရာင္ဆံပင္၊ ေပါင္မွာသိမ္ျပီး ေျခဖမိုးနားမွာ မသိမသာကားသြားတဲ႕ အနက္ေရာင္ေဘာင္းဘီရွည္၊ ေပါင္လည္ထိရွည္တဲ႕ ဂ်က္ကတ္။ ခပ္တိုတိုစလင္းဘက္အိတ္၊
သူမ ဟန္ပါပါနွင္႕ လွမ္းလာေနသည္။ သူမ၏ ညာဘက္လက္မွာ ၾကိဳးရွည္တစ္ေခ်ာင္း၊ ထိုၾကိဳးရွည္နွင္႕ ခ်ည္ထားျခင္းခံရသည္႕ အရာေတာ႕ အေမြးပြပြ တယ္ရီယာေလးတစ္ေကာင္။ သူရွိရာ ရုံးခန္းဘက္ကို သူမ လွဲ႕ၾကည္႕လိုက္သည္။ သူ မသိမသာ ေခါင္းကိုလႊဲျပီး ကြန္ျပဴတာဘက္ အၾကည္႕ပို႕ထားသည္။ သူမ ကိုဒက္ထဲကို ေခြးနွင္႔၀င္သြားသည္။ ေျမာက္ၾကြေျမာက္ၾကြနွင္႕ ေလ်ာက္လွမ္းသြားေသာ သူမေနာက္ပိုင္းကို ၾကည္႕ျပီး သူ နႈတ္ခမ္းကို ရြဲ႕လို႕ ျပဳံးလိုက္မိသည္။ ကိုဒက္ဧည္႕ၾကိဳအခန္းမမွာ သူမ၏ ေဒါက္ျမင္႕သံ တဂြပ္ဂြပ္ျမည္ေနမွာကို ေတြးမိလုိက္သည္။

ေနေရာင္ျခည္ ပိုလင္းလက္လာသည္နွင္႕အမွ် ကိုဒက္၏ အလုပ္သမားမ်ား ေခြးကိုယ္စီနွင္႕ လုပ္ငန္းခြင္စရန္ တသဲသဲေရာက္လာၾကသည္။ သူ႕ေဘးသို႕ သူ႕လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဘက္ စေကာ႕ဆိုသူ ေရာက္လာသည္။ သူ႕လက္ထဲက ေကာ္ဖီခြက္က အေငြ႕တေထာင္းေထာင္း ထေနသည္။

“ေမာနင္း.. အဆင္ေျပလား”

“အင္း.. ဒီေန႕ ေဘာ႕ပ္ နဲ႕ အစည္းအေ၀းရွိတယ္ေနာ္..”

“၁၁နာရီ.. ဒါနဲ႕ ငါတို႕ လဲ ရုံးကိုေခြးေခၚလာလို႕ရရင္ေကာင္းမယ္.. ငါ႕ေကာင္ၾကီးကားထဲမွာပဲ ေနေနရတာ”

“ဒါဆိုလဲ ဟိုဘက္ ႐ံုးေျပာင္းေပါ႕၊ ေခြးေတြသိပ္ခ်စ္စရာေကာင္းေပမယ္႕ ငါေခြးအေမႊးနဲ႕ မတည္႕ဘူး၊”

သူ ခပ္တည္တည္ေျပာလိုက္ေတာ႕ စေကာ႕ ပခုံးတြန္႕ျပီး ထြက္သြားသည္။

****

ခ်ယ္ရီဖူးေလးေတြ စီရရီအပင္ေအာက္မွာ သူစာအုပ္တစ္အုပ္နွင္႕ ထိုင္ေနသည္။ ေနရာက ကိုဒက္႐ံုးနွင္႕ သူု႕႐ံုး နွစ္ခုအလယ္က သစ္ရိပ္ျပာနဲ႕ ခုံတန္းေလးေတြ။ သူလက္ကို ေခါင္းေနာက္မွာ ယွက္ထားျပီး ေနကာမ်က္မွန္တပ္ထားရင္း ကုလားထုိင္ကို မွီျပီး မ်က္စိမွိတ္ထားမိသည္။ သူ႕ေပါင္ေပၚက စာအုပ္က ဟန္ျပ၊ ေပါင္ေပၚမွာ ေမွာက္ရက္၊ ခုတစ္ေလာ စာဖတ္လို႕က သိပ္အဆင္မေျပ၊ ေလေျပေလးေတြ၏ အထိအေတြ႕ကို ခံစားေနမိသည္။ နွာေခါင္းထဲမွာ ေရေမႊးနံ႕လိုလို ရ၍ ေနကာမ်က္မွန္ကို အကာအကြယ္ယူျပီး မ်က္စိကို စင္းျပီးၾကည္႕လိုက္သည္။ တဒုတ္ဒုတ္နဲ႕ အသံတစ္ခုက သူ႕ရင္ဘတ္ထဲက ထြက္လာေနသည္။ ကပ္လ်က္ခုံမွာ ဟန္ပါပါထိုင္ရင္း မုန္႕တစ္ခုကို ဟန္ပါပါစားေနေသာ၊ သူ႕အနားမွာ တမင္လာထိုင္ေနေသာ သူမ ကို မ်က္မွန္ေနာက္မွ သူေငးၾကည္႕ေနမိသည္။

“အိပ္ခ်င္ဟန္ေဆာင္မေနနဲ႕၊ ကြတ္ကီ စားမလား”

သူ ကိုယ္ကို တည္႕မတ္လိုက္ျပီး အျပင္းဆန္႕လိုက္သည္။

“ေတာ္ပါျပီ၊ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္..”

ထုိအခ်ိန္မွာ သူမ၏ ေခြးက သူ႕အနားကို ကပ္လာသည္။

“မင္း.. ေခြးေလးေတာင္ ၾကီးလာျပီေနာ္…”

“အင္း…” သူမ မပြင္႕တပြင္႕လုပ္ျပီး သူမေခြးကို သူ႕နားမကပ္ရန္ ဟန္႕လိုက္သည္။

“ခုထိ ေခြးကိုမခ်စ္တတ္ေသးဘူးလား”

“ငါ ေခြးခ်စ္ပါတယ္.. ဒါေပမယ္႕ သူမ်ားေခြးေမြးတိုင္း ကိုယ္မေမြးနိုင္ဘူးေလ”

“သိပါတယ္.. ဒါေၾကာင္႕လဲ ရွင္႕လို ေခြးနဲ႕ မတည္႕တဲ႕သူနဲ႕…….”
သူမ တစ္ပိုင္းတစ္စနွင္႕ ရပ္သြားသည္။

“အဲဒီ ကလပ္တစ္ခုထဲ ၀င္ဖို႕အတြက္ေတာ႕ ငါေခြးမေမြးပါရေစနဲ႕ကြာ”

“ကၽြန္မကလဲ ရွင္႕ကို မေမြးခုိင္းပါဘူး”

“မင္းတို႕ ေခြးေမြးတာ ေခြးေလးေတြကို တစ္ကယ္ခ်စ္လို႕လား၊ ဒါမွမဟုတ္ အဲဒီ ကလပ္ထဲ ၀င္ခ်င္လို႕လား”

“အိုး နွစ္ခုလုံးပဲေပါ႕ရွင္႕၊ ရွင္႕လို လုဂြစာေတြသာ ဘာမွ မသိနားမလည္တာ”
အရင္တုန္းကေတာ့ သူ႕ကုိ အခ်စ္ရယ္ဟု မြတ္သိပ္စြာ ေခၚခဲ႔ဖူးေသာ သူမ၏ ႏႈတ္ခမ္းလႊာကို လြမ္းေမာစြာ ၾကည့္ေနမိသည္။

“ဒါေၾကာင္႕ မင္းငါ႕ကို ထားခဲ႕တာေပါ႕.. ဟုတ္လား၊ ဒါနဲ႕ အခုမင္းတြဲေနတာ မင္းလိုပဲ ေခြးခ်စ္တတ္သူလား၊ မင္းတစ္ကယ္ေခြးခ်စ္တာ ကိုယ္သိပါတယ္၊ ဒါေပမယ္႕ မင္းလူကေကာ ေခြးခ်စ္တတ္သူလား၊ တခ်ိဳ႕ေတြက ေခြးအမ်ိဳးေပါင္း ရာေထာင္ခ်ီရွိတယ္ဆိုတဲ႕ အေၾကာင္းေတာင္ ေကာင္းေကာင္းမသိဘဲ ေခြးခ်စ္သူေတြၾကားမွာ ေယာင္လည္လည္နဲ႕ကလပ္အသင္း၀င္ျဖစ္ခ်င္တာနဲ႕.. ေခြးတစ္ေကာင္ ေကာက္ေမြးလိုက္တတ္ၾကသလားလို႕ပါ”

“သူကေတာ႕ ကၽြန္မလိုပဲ ေခြးခ်စ္သူ၊ ကၽြန္မလိုပဲ အဲဒီကလပ္ရဲ႕ အသင္း၀င္၊ ကၽြန္မနဲ႕ စိတ္တူကိုယ္တူ၊ ရည္မွန္းခ်က္တူသူေပါ႕ရွင္”

“ေအာ္.. မင္းအတြက္၀မ္းသာပါတယ္။ တစ္ကယ္ေတာ႕ ငါ ေခြးသိပ္ခ်စ္ပါတယ္.. ဒါေပမယ္႕ ငါက ေမြးရာပါ ေခြးအေမႊးနဲ႕ ဘယ္လိုမွ မတည္႕လို႕ဆိုတာ မင္းလဲ သိ……”

ထိုအခ်ိန္မွာ လမ္းတစ္ဖက္တြင္ ဒိုဘာမင္ေခြးတစ္ေကာင္နွင္႕ လူတစ္ဦး သူမကို လက္ယပ္ျပီး လွမ္းေခၚလိုက္သည္။ သူမ ၀မ္းနဲရိပ္သန္းေသာ သူ႕စကားကို ဆုံးေအာင္ေတာင္ နားမေထာင္ေတာ႕ပဲ ကဗ်ာကသီနႈတ္ဆက္ျပီး ထထြက္သြားသည္။ တယ္ရီယာေလးက ၾကိဳးတန္းလန္းနွင္႕ ကားရားကားရား ပါသြားသည္။ ဒိုဘာမင္နွင္႕ ထိုသူကို သူမ ေျခဖ်ားေထာက္ျပီး နမ္းလိုက္သည္။ ဒိုဘာမင္နွင္႕ လူက သူမခါးကို အလိုက္သင္႕ဖက္လိုက္သည္။ သူတို႕ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာၾကာ နမ္းေနၾကသည္။ သူဆံပင္ေတြထဲ လက္ထိုးသြင္းျပီး ေခါင္းငုုံ႕ခ်လိုက္သည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ေခြးနွစ္ေကာင္ကေတာ႕ တစ္ေကာင္ကို တစ္ေကာင္ ၾကည္႕ျပီး မာန္ဖီေနၾကပါေတာ့သည္။။

5 comments:

myatnoe said...

အဲဒီလို ကလပ္ ေတြရိွတယ္။
ေက်းဇူးပါ ဗဟုသုတ ရပါတယ္။

ခြန္ျမလိႈင္ said...

ဖက္ရွင္ ေရစီးေၾကာင္းကို တကယ့္ စိတ္ရင္း morality နဲ႕ မခြဲႏိုင္ဘဲ တန္ဖိုး မသိသူေတြ ေလာကမွာ မ်ားတယ္ေနာ္ ...

အိုေအစစ္ said...

တကယ္႔ စိတ္ရင္း morality မပါရင္ေတာ႔ ေခြးေတြ ကိုက္တာ ျပန္ခံရလိမ္႔မယ္

Anonymous said...

႐ုပ္ဝတၳဳ တိုးတက္မႈေတြ ေနာက္က ကပ္ပါလာတဲ့ ေရးစီေၾကာင္းေတြထဲမွာ
တစ္ခ်ိဳ ့လဲ ဘာမွမဟုတ္မွန္း သိသိနဲ ့ကူးခပ္႐ွင္သန္ေနဆဲ..
တခ်ိဳ ့လဲ လူ ့ဘဝရဲ ့တန္ဖိုးတစ္ခုလို မြတ္သိပ္စြာ ဆြတ္ခူးေနဆဲ...
အဲဒီလို မ်ိဳး မလုပ္တဲ့လူေတြ ကိုၾကေတာ့ စည္းအျပင္ကို တြန္းထုတ္ၾကတယ္....

ေခတ္အလို အရ
DSA တက္တယ္ (လူအမ်ားစုကို အေပၚစီးက ျမင္လိုစိတ္နဲ ့)
ႏိုင္ငံေရးလုပ္တယ္ ( တတိယႏိုင္ငံေတြ အလကား မတ္တင္းသြားလို စိတ္နဲ ့)

ဝတၳဳထဲ က ေကာင္မေလးလဲ
ကလပ္ထဲဝင္ခ်င္တာ နဲ ့ သူ ့ ရင္ခုန္သံ ကို သူကိုယ္တိုင္ မ်က္ကြယ္ျပဳတယ္
သူေမြးထားတဲ့ ေခြးေလးေလာက္ေတာင္ မ႐ိုးသားေတာ့ဘူး...
ထင္တယ္ အဲဒီေခြးေလး က ကလပ္ထဲ ဝင္ခ်င္႐ံုနဲ ့ေတာ့ ဘာေကာင္မွေမြး မွာ မဟုတ္သလို ဘယ္လိုလူရဲ ့(ေခြးထီးရဲ ့ေပါ့ေလ) နမ္းတာကို မွလဲခံမယ္ မထင္ဘူး....

လူျဖစ္ခ်င္းရဲ ့အဓိပၸါယ္က အဲဒါပဲ ဆိုရင္ေတာ့ လူျဖစ္ဖို ့ မေကာင္းေတာ့ဘူး .... ....

မိုးထက္ေန

ပင္နီ said...

ေရးထားတာေလးက ေခတ္ကိုေရာင္ျပန္ဟပ္ေစပါတယ္...

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...