မဂၤလာပါရွင္.. ဒီဘေလာဂ္ေလးကို ၂၀၀၆ ၾသဂုတ္လမွာ စတင္ေရးခဲ႔ပါတယ္။ အခုေတာ႔ အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ေဒါ့ကြန္းမွာ စာေတြ ဆက္ေရးေနေၾကာင္းပါ...။
လာလည္ေသာ လူနည္းစု ေမာင္ႏွမမ်ားကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ရွင္။

Monday, September 10, 2007

ရနံ႕မပ်ယ္ေသးတဲ႔ ပန္းႏြယ္ခေရ

ပန္း ရနံ႔ေတြကုိသယ္ေဆာင္လာတဲ့ ညေလေျပက ျပဴတင္းေပါက္က တိတ္တဆိတ္၀င္ေရာက္လာတယ္္္။ အိမ္ေရွ႕လမ္းတစ္ဘက္ ေရကန္ႀကီးဆီမွာ လိႈင္းၾကက္ခြပ္ေလးေတြ လေရာင္ေအာက္မွာ တဖ်တ္ဖ်တ္နဲ႕လက္ေနၾကတယ္။ ကန္ေဘာင္တစ္ေလွ်ာက္အုံ႕ဆိုင္းေနတဲ့ သစ္ပင္ေတြေၾကာင့္
လေရာင္ကေတာ့ ခပ္ေရးေရးေလးပဲ။ ညေနေစာင္းေတြမွာ ဒီကန္ရိုးတစ္ေလွ်ာက္လူစည္ကားေနက်။ ဟိုစဥ္တုန္းကေတာ့ ညနက္လာၿပီဆိုရင္ေတာ့
သူနဲ႔သူ႕သူူငယ္ခ်င္းတို႔ အဲဒီကန္ရိုးေပၚမွာ စုတတ္ၾကတယ္။


သူတို႔သူငယ္ခ်င္းတစ္စု အုပ္စုဖြဲ႔စကားေျပာသံသဲ့သဲ့ေတြ ေအးျမတဲ့ ညေလနဲ႔အတူ ကိုယ္စာက်က္ရာျပဴဴတင္းေပါက္ဆီကို ေရာက္ေရာက္္လာတတ္တယ္။ တစ္ခါတစ္ရံေတာ့ သီခ်င္းသံ၊ စကားေျပာသံေတြမၾကားရပဲ ေဆးလိပ္မီးနီနီေလးေတြပဲေတြ႕ရတတ္တယ္။
အရင္ကလိုအခန္းမီးကိုပိတ္လို႔ သူရွိေနတတ္ခဲ့ရာေနရာေလးကို အေမွာင္ရိပ္ထဲက ႀကည့္ေနမိတယ္္။

အခုေတာ့လဲ ကန္ရိုးတစ္ေလွ်ာက္ တိတ္ဆိတ္ေျခာက္ကပ္ေနလိုက္တာ...
ပုရစ္ေအာ္သံ သဲ့သဲ့ကိုေတာင္္ၾကားေနရတယ္။

လေရာင္နဲ႔ လွပလြန္းတဲ့ညရဲ့ ဆြဲေဆာင္မႈေၾကာင့္ ကန္ရိုးေပၚကိုထြက္လာခဲ့မိတယ္္။
လုံၿခဳံေအးခ်မ္းတဲ့ပတ္၀န္းက်င္မွာ ေမြးဖြားႀကီးျပင္းခဲ့ေပမယ့္္လည္း ဒီကန္ရိုးေပၚကို
ညအခါမွာ တစ္ခါမွ် မေရာက္ဖူးခဲ့၊ သြားခြင့္လဲမရွိခဲ့။
လေရာင္က ဖိတ္ဖိတ္ေတာက္သာေနလိုက္တာ ကိုယ့္အရိပ္ကိုေတာင္ ျပန္ျမင္ေနရတယ္။ ေလာေလာလတ္လတ္ က်င္လည္ခဲ့တဲ႔ နီယြန္ၿမိဳ႕ျပအလွက ဒီသဘာ၀အလွကို
လွပစြာရႈံးနိမ့္သြားၿပီေပါ့ကြယ္။

ညေလေအးေအးမွာ၀ဲလြင့္သြားတဲ့ ဆံႏြယ္ေတြကိုစုသိမ္းလိုက္ၿပီး ကန္စပ္မွာထိုင္ခ်လိုက္တယ္..။ ကန္စပ္ကမ်က္ရွည္ပင္ေတြနဲ႔ ကန္တြင္းက ေဗဒါပင္ေတြက အစိမ္းနုေရာင္လြင္ျပင္ႀကီးလိုပဲေပါ့။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ပုရစ္ေအာ္သံေတြနဲ႔အတူ သစ္ရြက္ေျခာက္ေၾကြနင္းသံကိၾုကားလိုက္ရတယ္္။
မသိမသာတုန္ရင္ေနတဲ့ ရင္ခုန္သံကို ဘာသာအံ႔ၾသေနမိခဲ့တယ္္္။
ဒီေျခသံနဲ႔ မရင္းနွီးဖူးခဲ့ေပမယ့္ သူ႔ေျခသံမွန္း ဘာေၾကာင့္သိေနခဲ့ပါလိမ့္။

ဟိုတုန္းကလို ရွပ္အျဖဴေရာင္္၊ အညိဳေရာင္္ပုဆုိးကြက္နဲ႔ ျမန္မာဆန္ဆန္ ပုံစံေလးက မၿမင္ေတြ႔ရတာနွစ္ေတြသိပ္ၾကာလို႔ မ်က္စိထဲမွာ ပိုလို႔ညံ့သက္္ေနတယ္။

“----- ” ျပန္ေရာက္ေနၿပီေနာ္...

လွပဆဲအၿပဳံးတခုနဲ႔ ကိုယ့္ေဘးခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ သူ၀င္ထိုင္လိုက္တယ္။
ငယ္စဥ္ကေလးဘ၀ထဲက ေက်ာင္းအတူတူ၊ က်ဳရွင္အတူတူတက္ခဲ႔ၾကေပမယ့္ ေမးထူးေခၚေျပာအဆင့္ထက္မပိုခဲ႔ ၾကတဲ့ကိုယ္တို႔ .. အဲဒီိညက ပထမဆုံးအႀကိမ္အျဖစ္
စကားေတြအမ်ားႀကီးေျပာျဖစ္ခဲ႔ၾကတယ္္။
ညေလေတြၾကားက သစ္ရြက္သံတရွဲရွဲ၊ လေရာင္မရဲတရဲေအာက္မွာ သူ႕ဆံႏြယ္ေခြေခြေလး
နဖူးမွာလြန္႔လူးသြားတာကိို၊ သူ႔အက်ီ ၤအေပၚဆုံးႀကယ္သီးတစ္လုံးျပဳတ္ေနခဲ့တာကို ကိုယ္ခိုးႀကည့္ခဲ့မိတယ္္။

*******

ေထာင့္ကိုးရာကိုးဆယ္ခုနွစ္ေတြရဲ့ ပူေလာင္အိုက္စပ္တဲ့ သႀကၤန္ရက္တစ္ရက္တုန္းက
ၿခံေနာက္ဖက္ေထာင့္ ေရတြင္းနားက ကံ့ေကာ္ပင္မွာ ကံ႔ေကာ္ပန္းေတြ အဆုပ္လိုက္ပြင့္ေနခဲ့ၾကတယ္။ ေရခမ္းတဲ့ေႏြရက္ေတြမို႕ ပတ္၀န္းက်င္ကလူေတြ ကိုယ္တို႔ေရတြင္းကေရကို လိုသလိုသုံးဖို႔ လမ္းေလးေဘးက ၿခံေနာက္တံခါးကို ဖြင့္ထားတတ္တယ္။ ၿခံေနာက္ကလမ္းေလးက ဟိုမွာတပြင့္၊ သည္မွာတပြင့္က်ေနတဲ့ စကားပန္း၀ါ၀ါေလးေတြေႀကာင့္ အ၀ါေရာင္လမ္းေလးၿဖစ္ေနေတာ့တယ္။

လူေတြေပ်ာ္ေနၾကခ်ိန္ သႀကၤန္ရက္ေတြမွာ ကိုယ္တို႔ညီအမေတြကေတာ့ ဘယ္မွသြားေလ့မရွိၾကဘူး။ အဲဒီေန႕က ပ်င္းရိလြန္းလို႔ ေရတြင္းထဲက်ေနတဲ့ ဖားတစ္ေကာင္ကို ကယ္ဖို႔အႀကံထုတ္ရင္း ေရတြင္းထဲကိုငု႔ုံၾကည့္ေနတဲ့ ကိုယ့္နားကို မေမွ်ာ္လင့္ပဲ ေငြဖလားခြက္နဲ႔ သူေရာက္လာခဲ့တယ္။ ကိုယ့္ကို ေရေလာင္းဖို႔ခြင့္ေတာင္းေတာ့ အလြန္အမင္းရွက္ရြံ႕ၿပီး ေခါင္းငုံ႔ထားခဲ့မိတယ္။ သူနဲ႔ကိုယ္ နီးကပ္ေနလို႔သူ႔ကိုယ္သင္းနံ႔ံကို ပင့္သက္ရိႈက္မိလိုက္တယ္။
ကံ့ေကာ္ရနံ႕သင္းပ်ံ႕တဲ့ ေရေအးေအးကို ပုခုံးေပၚမွာခံစားလိုက္ရခ်ိန္၊ ကံ့ေကာ္၀တ္ဆံမႈန္ေလးေတြ လက္ေမာင္းမွာတြယ္ၿငိသြားခ်ိ္န္မွာေတာ့
ကိုယ့္ဘ၀ရဲ့ ပထမဆုံးေသာ ရင္ခုန္သံကိုု ခံစားခဲ့ရတယ္္။

***********

ၾသကာသေလာကႀကီးတစ္ခုလုံး တိတ္ဆိတ္စြာအိပ္္ေမာက်ေနတဲ့ နံနက္ခင္းေလးတစ္ခု၊
လမ္းမီးေရာင္ေအာက္မွာ စကၠဴပန္းရြက္ေတြ၊ ပု႑ရိတ္ရြက္ေတြ အေရာင္တဖိတ္ဖိတ္ ေတာက္လက္ေနခဲ့တယ္။ စာက်က္ရင္းအိပ္ခ်င္ေျပ၊ ၿခံထဲမွာ လမ္းဆင္းေလွ်ာက္ေနရင္း
လက္က နာရီသံပတ္ေလးခ်က္တီးသံံႀကားလိုက္တယ္။
“ဟင္..”
အိမ္ေရွ႕ၿခံတံခါးေပၚမွာ ထူးဆန္းစြာတြဲလြဲေလးတင္ေနတဲ့ လွပတဲ့ ခေရပန္းကုံးေလးတစ္ကုံး…

ခေရကုံးေလးကိုလက္ကကုိင္လို႔ စာက်က္ခန္းရွိရာအေပၚထပ္ကို ၿပန္လာခဲ့တယ္။ အခန္းထဲေရာက္ေတာ့ အခန္းမီးကိုပိတ္လို႔ ကန္႔လန္႔ကာေနာက္ကရပ္ၿပီး ကန္ႀကီးဘက္ကို လွမ္းႀကည့္လိုက္မိတယ္။
လေရာင္ေရးေရးေအာက္က ကန္စပ္ျမက္ပင္ရွည္ေတြနားမွာ အျဖဴေရာင္အရိပ္ေလးတစ္ခု....
ဘယ္ေလာက္ပဲအလင္းေရာင္နဲနဲ သူ႔အရိပ္ကိုေတြ႔တာနဲ႔ သူဆိုတာကိုယ္အၿမဲသိခဲ့ပါတယ္..
ေနာက္ရက္ေတြမွာေတာ့ မၿဖစ္နိုင္တဲ့ ဇာတ္လမ္းေလးတစ္ပုဒ္ကို ေမွ်ာ္လင့္ၿခင္းေတြ မေပးခ်င္လို႔ ၿခံတံခါးေပၚက အထီးက်န္ ခေရကုံးေလးေတြကို ကန္႔လန္႔ကာေနာက္ အေမွာင္ရိပ္အတြင္းကပဲ ရပ္ႀကည့္ေငးေမာေနခဲ့ပါတယ္္။

************

ညေနေစာင္းထမင္းစားၿပီးခ်ိန္ အိမ္ေနာက္ဘက္ ကြပ္ပ်စ္ေပၚမွာ မိသားစု
လက္ဖက္ရည္ႀကမ္း၀ိုင္းထိုင္ေနႀကတဲ့တစ္ရက္၊ ဦးၿမင့္က ကြမ္းတၿမဳံ့ၿမံ့ဳနဲ႔
ေရွ႕ေနာက္ မၾကည္႔ဘဲ ထံုးစံအတိုင္းစကားေတြေဖာင္ဖြြဲ႔ေနခဲ့တယ္။

“မနက္မနက္၊ ဘယ္က ခေရကုံးအိမ္ေရွ႕ေရာက္ေရာက္ေနလဲမသိဘူး”
“ဒီအိမ္မွာ မိန္းမေတြေတာ့အမ်ားႀကီးပဲ။ ေမေမနဲ႕ ေဒၚသန္းကေတာ့ အသက္ႀကီးၿပီ”
ေဒၚႀကီးသန္းကသူ႕ေယာက်ၤားကို မ်က္ေစာင္းထုိးၾကည့္လိုက္တယ္။
ဦးျမင့္ကေတာ့ အာေဘာင္အာရင္းသန္သန္နဲ႕ဆက္ေၿပာတယ္္။
“မလြင္တို႔ မေကတို႕့က ဧည့္သည္ေတြ၊ ငယ္ငယ္ကလဲ ငါးတန္းပဲရွိေသးတယ္ဆိုေတာ့
ဒီပန္းကုံးကဘယ္သူ႔အတြက္လဲမသိဘူး”

အားလုံးရဲ့မ်က္လုံးေတြက ကုိယ့္ဆီေရာက္လာတယ္။ ကိုယ့္မ်က္နွာတစ္ခုလုံးရွိန္းထေနတယ္္။
ေနာက္ရက္ေတြမွာ သူ႔ကိုကာကြယ္လိုစိတ္နဲ႔ ၿခံတံခါးေပၚကခေရကုံးေလးေတြကိုယူၿပီး ယြန္းဗူးေလးထဲမွာ သိမ္းဆည္းထားခဲဲ့တယ္။ မတုံ႔ျပန္နိုင္မယ့္အခ်စ္တစ္ခုမို႔ ရက္စက္စြာျငင္းပယ္ရမယ္ဆိုတာ ႀကိဳသိထားခဲ့လို႔လဲ ခေရကုံးနဲ႔အတူ ေနာက္ထပ္ထူးထူးဆန္းဆန္း တစ္ခုခုရလာမွာကိိုေတာ့ သိပ္ေၾကာက္ခဲ့တယ္။
ခေရေလးေတြေကာက္ဖို႔ ရွွိတဲ့မုန္႔ဘုိးနဲ႔ ဖေယာင္းတိုင္၀ယ္ၿပီး ေက်ာင္း၀င္းႀကီးထဲက ခေရပင္ေအာက္မွာ မနက္သုံးနာရီထဲကေရာက္ေနခဲ့တဲ့ သူ႔အေၾကာင္းေတြကိုေတာ့ အၿမဲၾကားခဲ့ရတယ္္။

ဒီလိုနဲ႔ ကိုယ္ဆယ္တန္းေအာင္တဲ့ေန႔အထိ တစ္ရက္မွမပ်က္ခဲ့တဲ့ ပင္ေျခမွာေဖြး၊ ညွာတံနဲ႔ေ၀းေပမယ့္၊ ေမႊးေမႊးပ်ံ႕ပ်ံ႕၊ သင္းပ်ံ႕ယဥ္ေက်းတဲ့ ခေရအတြက္ သူ႔ကိုေက်းဇူးတင္ခဲ့ပါတယ္္။

ကိုယ္တကၠသိုလ္တက္ေနတဲ႔ နွွစ္ေတြမွာေတာ့ အမွတ္တမဲ့နဲ႔ ေတြ႔ေနက်၊ သစ္ရိပ္ထူတဲ့ ကန္နားတ၀ိုက္မွာ၊ စိန္ပန္းပင္တန္းနားက မုန္႔ဟင္းခါးဆိုင္နားမွာ၊ လမ္းဟုိဘက္ထိပ္က လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ေတြနားမွာ သူ႔ကိုသိပ္မေတြ႔ရေတာ့ဘူး။ ရွစ္တန္းမွာ ဂုဏ္ထူးငါးခုအတူတူရခဲ့ၾကေပမယ့္ သူဆယ္တန္းမေအာင္ခဲ့တဲ့အတြက္အားငယ္စိတ္နဲ႔ ေရွာင္ပုန္းေနခဲ့တယ္လို႔ထင္မိတယ္။
ဒါေပမယ့္ လွပတဲ့ ေန၀င္ရီေရာအခ်ိန္ေတြမွာေတာ့ သူရွိတတ္ရာေရကန္ႀကီးဘက္ကို ကုိယ္ေငးၾကည့္တတ္သလို၊ သူကလဲ ကိုယ္ရွိေနတတ္ခဲ့ရာ ကုိယ့္ရဲ႕စာက်က္ခန္းေလးဆီကို
ေငးၾကည့္ခဲ့ရင္း ကိုယ္တို႔ရဲ႕အခ်ိန္ေတြကုန္ဆုံးခဲ႔ၾကတယ္။

နံနက္ခင္းေလးတစ္ခုမွာေတာ့ ျခံတံခါးၾကားမွာ ခေရကုံးေလးနဲ႔အတူ ကိုယ္သိပ္ေၾကာက္တဲ့ အျဖဴေရာင္စာရြက္ေခါက္ေလးကို ရရွိခဲ့တယ္။ အေတြ႔အၾကံဳမရွိဖူးသူတစ္ေယာက္လိုပဲ စာေခါက္ေလးကိုျဖန္႔ေနတဲ့လက္ေတြတုန္ခါေနခဲ့တယ္။

“မဂၤလာရွိတဲ့နံနက္ခင္းလို႔ဆိုရေအာင္ေနာ္...ေႏြး..”
ပထမ၀ါက်အဆုံးမွာေတာ့ ျပဴတင္းေပါက္ဘက္ ေလွ်ာက္သြားၿပီး ေစ့ေနၿပီးသား ကန္႔လန္႔ကာကို ပိုေစ့ေအာင္ပိတ္ပစ္လိုက္တယ္။
“ေမာင္”လို႔ ဆိုင္းထိုးထားတဲ့ သူ႔စာအဆုံးမွာ စာဆက္မက်က္္ျဖစ္ေတာ့ပဲ အခန္းေထာင့္က
ဖုန္တက္ေနတဲ့ ၾကင္စုဂစ္တာေလးကို မလႈပ္မရွက္ေငးၾကည့္ေနခဲ့မိတယ္။

ေပးခဲ့တဲ့ခေရရဲ႕ မ်က္နွာကိုေတာင္မေထာက္၊ တမင္တကာနႈတ္မဆက္ပဲ ျမန္မာျပည္က ထြက္ခြာလာတဲ့ကိုယ့္ကိုခြင့္လႊတ္နိုင္ပါေစ...။

သူဆယ္တန္းေအာင္သြားတယ္ဆုိတဲ့အေၾကာင္း၊
သူဆယ္တန္းေအာင္သြားတဲ့အတြက္ ကိုယ့္ကိုေက်းဇူးတင္တဲ့အေႀကာင္း၊ သူ႔ရည္းစားေတြရဲ့နာမည္ေတြမွာ “ေႏြး” ပါတဲ့အေႀကာင္းေတြ ကိုယ္သိခဲ့ရတယ္။

***********

ကိုယ္ျပန္ေရာက္ေနလို႔ ဟိုတုန္းကလိုပဲ ေမာင္ႏွမ၀မ္းကြဲေတြစုၿပီး ၿခံေနာက္က မန္က်ည္းပင္ေအာက္က ကြပ္ပ်စ္မွာ ဂစ္တာစုတီးၿဖစ္ႀကတဲ့တစ္ေန႔... သူတုိ႔ဆိုေနတဲ့ ေကာ္ပီသီခ်င္းေတြကို ဘယ္လိုမွခံစားလို႔႔မရေတာ့တာ ကိုယ့္ကိုကိုယ္သတိထားမိလိုက္တယ္။
“ငါ့အေဖနားေထာင္တာဟဲ့”လို႔ သူငယ္ခ်င္းေယာက်ၤားေလးေတြကို ေလွာင္ရယ္ခဲ့တဲ့ကိုယ္ဟာ တြံေတးသိန္းတန္တို႔ စိုင္းထီးဆုိင္တို႔ကို တရႈိက္မက္မက္နားေထာင္ေနတတ္ၿပီ္။

အဲဒီအေၾကာင္းေလးေတြကို လေရာင္ရႊမ္းတဲ့အဲဒီညက ကန္ႀကီးကိိုမ်က္ႏွာမူရင္း သူနဲ႔ေျပာျဖစ္ခဲ့တယ္။ သူနဲ႔ သူ ့့သူငယ္ခ်င္းေတြ အၿမဲဆိုေနက်
ျခေသၤ့လည္ျပန္ နဲ႔ ရင္ခတ္အလြမ္းအေၾကာင္း ေျပာျဖစ္ခဲ႔ၾကတယ္။ သူကိုယ့္ရဲ့့လက္ကို လွမ္းၾကည့္လိုက္တယ္။
“ဂစ္တာမတီးေတာ့တာ ႀကာၿပီမို႔လား”
ခပ္တိုးတိုး သူေမးခဲ႔တယ္္္။

ပူအိုက္လြန္းတဲ့ရန္ကုန္ည၊ လွပလြန္းတဲ့လေရာင္နဲ႔၊ ကိုယ့္ရဲ႕ကဗ်ာဆန္မႈ (သို႔မဟုတ္) ရုးသြပ္မႈတစ္ခုေၾကာင့္ ၿခံေထာင့္ကေရတြင္းေလးမွာ၊ ညညလူေျခတိတ္ခ်ိန္ ကိုယ္ေရသြားခ်ိဳးေလ့ရွိတယ္။ အေရာင္ေတာက္ေနတဲ့သစ္ရြက္ေတြ၊ ညေလမွာလြန္႔လူးေနတဲ့အုန္းရြက္ေတြ၊ ပန္းရနံ႔သင္းတဲ့ညေလ၊ ေအးျမတဲ့တြင္းေရ...
ခံစားၾကည့္လုိက္ၾကပါ...ဒီလိုအခြင့္အေရးမ်ိဳးျမန္မာျပည္မွာပဲရနိုင္တာေလ

“ဟဲ့..ဘာလုပ္ဦးမလို႔လဲ...ၿပန္လာခဲ့..အိမ္ထဲမွာပဲခ်ိဳး” ေမေမမသိေအာင္္္္ ႀကိတ္ၿပီးဆူတဲ့ေဒၚႀကီးသန္းကို မနဲေတာင္းပန္ၿပီး ေရတြင္းေလးဆီထြက္လာခဲ့တယ္။

“အို......”

ခေရႏြမ္းေလးေတြ၊
ေျမေပၚမွာလြင့္၊ အပင္မွာမ၀င့္ေပမယ့္
ေၾကြတဲ့ဘ၀၊ ႏြမ္းတဲ့ဘ၀မွာေတာင္၊ လွပေအာင္ႏြမ္းလို႔ေၾကြ.....
ေရႊဒါးေမာင္ေလးရည္ရဲ့ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ထဲကလို....


လွလိုက္တဲ့ခေရကုံးေလးေတြ..ကန္ေဘာင္ေပၚမွာ၊ ေရခြက္ေလးထဲမွာ၊ ေရတြင္းေဘာင္တစ္ေလွ်ာက္မွာ၊
မႏြမ္းပါဘူး...လန္းလန္းဆန္းဆန္းနဲ႔ အမ်ားႀကီးပဲ...
ယုယုယယကိုင္ၿပီးပတ္၀န္းက်င္ကို ေ၀့၀ဲၾကည့္လိုက္ေတာ့ တိတ္ဆိတ္ေနလိုက္တာ ညေလတိုးသံေတြပဲၾကားေနခဲ႔ရတယ္...
အဲဒီညက အုတ္ကန္ထဲက လ၀န္း၀ိုင္း၀ိုင္းေလးရဲ႕ အရိပ္ေလးကို လက္နဲ႔အသာထိလိုက္ၿပီး
ကိုယ္အၾကာႀကီးငိုင္ေတြေနခဲ့မိတယ္...

********

အဲဒီတစ္ႀကိမ္က သူနဲ႔ကၽြန္မ ေနာက္ဆုံးေတြ႔ခဲ့ၾကျခင္းပဲျဖစ္ပါတယ္...
ဒီတစ္ႀကိမ္ျမန္မာျပည္ကအထြက္မွာ သူအရူးႀကီးျဖစ္ၿပီးက်န္ခဲ့တယ္လို႔ သူ႔မိခင္က
ကၽြန္မမိခင္ကို ေျပာရင္းငိုတယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္းေတြ ကၽြန္မနွစ္ေတြအမ်ားႀကီးၾကာမွ သိခဲ့ရပါတယ္...

ရန္ကုန္ကိုဘယ္နွစ္ႀကိမ္ျပန္ေရာက္ေရာက္ သူ႔ကိိုဘယ္ေတာ့မွ ကၽြန္မ မေတြ႔ေတာ့ပါဘူး။
ဒီကန္ႀကီးနားတ၀ိုက္မွာ၊ ဒီလမ္းေပၚမွာ၊ ဒီပတ္၀န္းက်င္မွာ သူမရွိေတာ့ဘူး။
သူေနခဲ့တဲ့အိမ္ႀကီးေပၚမွာလဲ လူသစ္ေတြေရာက္ေနၾကၿပီ....
သူဘယ္ကိုေၿပာင္းသြားလဲဆိုတာလဲ စုံစမ္းလို႔မရေတာ့ပါဘူး..

တကယ္ေတာ့ငယ္ငယ္က စာက်က္ရင္းအၿမဲၾကားခဲ့ရတဲ့
သူသီဆိုခဲ့တဲ့ ကိုမြန္းေအာင္ရဲ႕ “ရင္ခတ္အလြမ္း” ထဲကလို
မေခၚနိုင္မွန္းသိလို႔ တိတ္တဆိတ္လွမ္းသြားသူဟာ.......
ဘယ္သူဘယ္၀ါလဲဆိုတာကို ေနာင္တမ်ားစြာနဲ႔ အေျဖရွာေနရင္း...
ခေရပန္းမ်ားကိုသစၥာရွိေနရင္းနဲ႔ .....


(အိပ္မက္မွာတင္ခဲ႔တဲ႔ ကၽြန္မ၏ ၀တၳဳတိုမ်ားကို ျပန္လည္စုစည္းျခင္းပါရွင္။)

11 comments:

ဒီဝိုင္း said...

မေလး.... ဒီဝတၱဳေလးကို အရမ္းႀကိဳက္ပါတယ္...
ညရဲ့အလွအပေတြ
ခေရပန္းရနံ႔ျပင္းျပင္းေတြနဲ႔
အရမ္းအသက္ဝင္ပါတယ္....
ဇာတ္သိမ္းကေတာ့ တေျမ့ေျမ့ျဖစ္ေစတာေပါ့...

eithu said...

ဖတ္ရတာ ေဆြးေဆြးေလး နဲ႕ ခံစားရပါတယ္ ....
ေရးထားတာေလးေတြက ေတာ့ သိပ္လွတာပဲ ..

ေကာင္မေလးရဲ႕ နာမည္ ကို ေရွ႕ပိုင္း မွာ "---" ထား ျပီး
စာဖတ္တဲ့ ေနရာေရာက္မွ နာမည္ေလး ထုတ္ေျပာတာကို သေဘာက်မိပါတယ္။ .. =)

pandora said...

မေလးရယ္ ခေရပန္းနံ႔ေတြရလာတယ္ လေရာင္ေအာက္က ညင္သာေလတုိက္တာကို ေအးကနဲ ခံစားလိုက္ရတယ္.. ရင္ထဲမွာ လိႈက္ၿပီး က်န္ခဲ့တယ္..

Layma said...

မေလး…သူသနားပါတယ္ေနာ္…မေလးရယ္….သူ ့ကို သနားလိုက္တာ…။

ဂ်စ္တူး - gyit_tu said...

မေလး.. ဒီဇာတ္လမ္းေလးကို အိပ္မက္မွာဖတ္တုန္းက သိပ္ခံစားလိုက္ရတယ္.. ခုလည္း ထပ္ခံစားသြားတယ္ ။ မေလးရဲ့ ၀တၳဳတိုေလးေတြက ရင္ကို သိပ္ကိုင္လႈပ္နိုင္တာပဲ မေလးရယ္ ။

ponyate said...

ရင္ထဲမွာ လြမ္းျပီး က်န္ခဲ့တယ္ မေလး။

Chit Lay Pyay said...

မေလး အရမ္းႀကိဳက္တယ္၊ ၀တဳတိုေလးေတြ ဖတ္ရတာ အားမရဘူး၊ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ မေလးအားရင္ေပါ့ေနာ္၊ အခန္းဆက္ ၀တဳရွည္ေလးေတြကို ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရြင္ရြင္နဲ႕ ဇတ္သိမ္းတဲ့ ဇတ္လမ္းေကာင္းေကာင္း တစ္ပုဒ္ေလာက္ အေရးအသားလွလွ ေလးေတြနဲ႕ ဖြဲ႕ႏြဲ႕တတ္တဲ့ မေလးကို ပူဆာခ်င္ပါတယ္။ အဆင္ေျပမွပါေနာ္ မေလး၊ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ မေလးရဲ႕ စာေတြကို အားေပးေနပါတယ္

hninhnin said...

အရင္တုန္းက မေလး ဆိုတဲ့နာမည္ကို အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ ဆုိတာနဲ႔ မတြဲမိဘူး။ ေနာက္ေတာ့ မေလးရဲ႕ စာေတြ ဖတ္ရင္းဖတ္ရင္းနဲ႔ တြဲမိသြားတယ္။ မေလးေရ... မေလးရဲ႕စာေတြက ဖတ္ရင္ တစ္ခုမဟုတ္တစ္ခု ရင္ထဲမွာ က်န္ခဲ့တာ မ်ားတယ္။ ခုလည္း...

ကလိုေစးထူး said...

ပုိ႔စ္အသစ္တင္ခဲလွတဲ့ တျပည္သူရဲ့ ဒီ၀တၳဳကို လာဖတ္သြားတယ္။ ၀တၳဳဖတ္ၿပီးေတာ့ က်ေနာ္စဥ္းစားမိတာက က်ေနာ္လဲ ဒီလို ရသေလးေတြ သိပ္ေရးခ်င္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အခုတေလာ အဲဒါေတြ မေရးျဖစ္ဘူး။ ေရးဖုိ႔လည္း အေျခအေနမေပးသလို ျဖစ္ေနတယ္။ တျပည္သူ ဘေလာ့ဂ္မွာကေတာ့ ရသ စာေလးေတြနဲ႔ ေအးခ်မ္းေနသလုိပဲ။ ၀တၳဳကို သေဘာက်ပါတယ္။

Mr.Pooh said...

Wonderful Creation ! I love it so much.

မွ်ားျပာ said...

လြမ္းလိုက္တာဗ်ာ ဖတ္ျပီးေတာ့

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...