မဂၤလာပါရွင္.. ဒီဘေလာဂ္ေလးကို ၂၀၀၆ ၾသဂုတ္လမွာ စတင္ေရးခဲ႔ပါတယ္။ အခုေတာ႔ အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ေဒါ့ကြန္းမွာ စာေတြ ဆက္ေရးေနေၾကာင္းပါ...။
လာလည္ေသာ လူနည္းစု ေမာင္ႏွမမ်ားကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ရွင္။

Friday, July 13, 2007

အလွည့္

မည္သို႔ပင္ၿဖစ္ေစ၊ ေသဆုံးၿခင္း၏ တစ္ၿခားတစ္ဘက္တြင္ တစ္စုံတစ္ရာရွိေနသည္ဆိုသည့္ အေတြးကပင္ စိတ္သက္သာမႈတစ္ခုကို ဖန္တီးေပးေနသည္။
တိုင္းၿပည္၊ ခံယူခ်က္၊ အေတြးအၿမင္မ်ားအေပၚတြင္မူတည္ၿပီး ေသဆုံးၿခင္းကို ခံယူပုံမ်ားက ကြဲလြဲတတ္ႀကသည္။ ကုိယ္ေနတဲ႔ တုိင္းၿပည္တြင္ သခ်ိဳင္းမ်ားကို ပန္းၿခံမ်ားဟု ေခၚႀကသည္။ အမွန္ပင္ ပန္းၿခံမ်ားကဲ႔သို႔ လွပ သန္႔ရွင္း ေသသပ္လြန္းေနသည္။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းမွ ကိုယ္ႀကည္ညိဳရေသာ ရခုိင္ေက်ာင္းထိုင္ဘုန္းႀကီး ေၿပာဘူးသည့္ စကားကို သတိရမိသည္။
“ညေနတိုင္း လမ္းေလွ်ာက္ထြက္တယ္..။ ဒီနိုင္ငံက သခ်ိဳင္းေတြက လွလြန္းလို႔ ေသခ်င္စိတ္ေတာင္ေပါက္တယ္”


ေသဆုံးၿပီးေသာသူမ်ား၏ ခႏၵာသို႔မဟုတ္ အရိုးၿပာမ်ားကို ထားေသာ ေနရာမ်ားကိုလဲ အၿမဲလွပစြာ ထားေလ႔ရွိသည္။ တနယ္တေက်းမွလာေသာ ေဆြမ်ိဳးမ်ားကလဲ ေသဆုံးသူ၏ ေနရာကို သြားေရာက္ ဂါ၀ရၿပဳေလ႔ရွိသည္။
နံနက္ခင္းအခ်ိန္၊ ညေနေစာင္းခ်ိန္မ်ားတြင္ ဆီမီး၊ ပန္းရနံ႔မ်ားနွင့္ ေမႊးထုံေနတတ္သည္။ ကေလးေလးမ်ား စက္ဘီးစီးတတ္သလို၊ ကိုယ္၀န္သယ္မ်ားလဲ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္တတ္သည္။ ေသဆုံးသူ၏ ေမြးေန႔၊ နွစ္လည္ရက္မ်ားတြင္၊ ေရာင္စုံေဘာလုံးမ်ား၊ ပန္းမ်ား၊ ဆီမီး မ်ားနွင့္ ေဆြမ်ိဳး၊ မိတ္ေဆြ၊ သူငယ္ခ်င္းမ်ားက ထမင္း၊ ဟင္းမ်ားနွင့္ ေပ်ာ္ပြဲစား ထြက္သကဲ႔သို သူတို႔ ခ်စ္သူမ်ား၏ ခႏၵာကိုယ္ရွိသည့္ ေနရာတြင္ တစ္ေနကုန္ေအာင္ အခ်ိန္ေပး ေနႀကသည္။ ေသဆုံးသူ၏ ေနာက္ဆုံးခရီးကိုလဲ “celebration of life” ဟုေခၚဆိုႀကသည္။


**********
ေအာ္… တစ္ေယာက္ေသာသူ ထြက္ခြာသြားၿပန္ၿပီ။
ၿမန္မာၿပည္ရဲ႕ ထင္ရွားေက်ာ္ႀကား လူႀကိဳက္မ်ားတဲ႔ သူတစ္ဦး ထြက္ခြာသြားတယ္ဆိုေတာ့လဲ သူ႔တြက္ နႈတ္ဆက္တဲ႔အေနနဲ႔ ေနရာအနွံ႔မွာ သတင္းေတြနဲ႔ ဓာတ္ပုံေတြ ေတြ႔ေနရသည္။

ငယ္ငယ္က လသာညေတြရဲ႕ အိပ္ေနာက္ေဘး ကြပ္ပ်စ္ေပၚမွာ အေဖေၿပာေနႀက စကားေလး သြားသတိရမိသည္။
“ေဟာ.. အခု တစ္ေယာက္ေမြးၿပန္ၿပီ။ ေဟာ အခု တစ္ေယာက္ဆုံးၿပန္ၿပီ” ဆိုတာေလးကို။
လူေတြဟာ စကၠန္႔တိုင္းမွာ ေမြးဖြား၊ ေသဆုံးေနႀကတာ အဆန္းမဟုတ္ေပမယ့္ မိမိကိုယ္ကို ကိုယ္လဲ သြားရမွာပါလို႔ ေမ႔ေနတတ္ႀကသည္္။ လူတစ္ေယာက္ဟာ အသက္ ၈၅နွစ္ထိ ေနတယ္ဆိုရင္ေတာင္ ရက္ေပါင္း သုံးေသာင္းေက်ာ္ေက်ာ္ေလးပဲ ေနႀကတယ္ဆိုတာကိုလဲ ေမ႔ေနတတ္ႀကသည္္။

တစ္ကယ္ေတာ့ ေဒြးသည္ ေကာင္းမြန္တဲ႔ ဘ၀တစ္ခုကို သူအတတ္နိုင္ဆုံးထဲက ေလွ်ာက္လွမ္းခဲ႔သည္္။ ႀကားရသေလာက္ သူသည္ ေၿပာင္ေၿမာက္ေသာ အနုပညာရွင္၊ အနုပညာၿဖင့္ လူေတြကို အက်ိဳးၿပဳသြားသူ၊ လူေကာင္းတစ္ဦးမို႔ သူ႔၀ိညာဥ္အတြက္ စုိးရိမ္စရာ မရွိဟုထင္မိသည္။ က်န္ေနရစ္ခဲ႔ သူေတြကသာ လြတ္ေၿမာက္လမ္း၊ ဒါမွမဟုတ္ သင္ယူစရာေတြ သင္ယူလို႔ ဘ၀ခရီးကို ဆက္ေလွ်ာက္ႀကရဦးမည္ၿဖစ္သည္။

တိုက္ဆိုင္လြန္းေနသည္။ ဟုိတစ္ေန႔က ကိုဒီ၀ုိင္း၏ သုဘရာဇာကို ေရးဖြဲ႔ထားေသာ စာစုေလးကို ဖတ္ၿပီး ကိုယ္လဲ ေသဆုံးၿခင္းနွင့္ ပတ္သက္ေသာ အေႀကာင္းအရာတစ္ခု ေရးဖြဲ႔ဦးမည္ဟု စိတ္ကူးေနမိေသးသည္။ သည္ေန႔ ကိုစစ္အိမ္၏ ဘေလာ့ဂ္တြင္ သူေရးထားေသာ အေႀကာင္းကိုဖတ္မိၿပီး ႀကက္သီးေမြးၿငင္းမ်ား ထသြားမိသည္။ ေႀကာက္ရ်္မဟုတ္၊ ေသဆုံးၿခင္း၏ အၿခားတစ္ဖက္တြင္ တစ္စုံတစ္ရာရွိေနသည္မွာ ေသခ်ာသြားသလိုခံစားလိုက္ရေသာေႀကာင့္ပင္။
ေဒြး.. ကိုစစ္အိမ္ကို နႈတ္ဆက္သြားသည္ပဲ။

Victoria Safford ၏ Walking toward Morning က စိတ္ထဲကိုေရာက္လာသည္။ မနက္ခင္းေစာေစာမွာ သုသာန္ထဲမွာ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္လာတဲ႔ သူမဟာ နွစ္ေတြႀကာလို႔ သစ္ၿမစ္ေတြထိုး၊ အမည္နာမပ်က္ေနၿပီၿဖစ္တဲ႔ ေက်ာက္ၿပားေပၚက စာေလး တစ္ပိုင္းတစ္စကို ၿမင္လိုက္သည္။ “She attended well and faithfully to a few worthy things” ဟု ထြင္းထားသည့္ စာေလး။ အေရးႀကီးတဲ႔ အရာအနဲငယ္ကိုသာ သူမ သစၥာရွိစြာ လုပ္ေဆာင္ခဲ႔တယ္ ဟုဆိုေသာ စာေလးကိုဖတ္ၿပီး သူေတြေ၀သြားသည္။ သူမ ေသဆုံးသြားရင္ေကာ ဘယ္လို သူကို စာတမ္းတတ္ႀကမလဲဟု စဥ္းစားလိုက္မိသည္။
“She attended frantically and ineffecturally to a great many unimportant, meaningless details” လို႔ထြင္းႀကမလား။ အေရးမႀကီးတဲ႔၊ အရာမေရာက္တဲ႔ အရာေပါင္းမ်ားစြာကို အိေၿႏၵမရစြာ အငမ္းမရ ေလွ်ာက္လုပ္ေနခဲ႔တယ္ ဟုဆိုေသာ စာတမ္းမ်ားလား။

အၿခားသူေတြလဲ မိမိအုတ္ဂူမွာ ဘယ္လိုေရးဖြဲ႕ခ်င္ႀကလိမ္႔မလဲဟု သူဆက္စဥ္းစားမိသည္။

“ဒီအိမ္ေထာင္သယ္ ေယာကၤ်ားတစ္ေယာက္ဟာ သူ႔ရဲ႕ကေလးေလးေတြကို အခ်ိန္ေပးၿပီး ညေနခင္း ၿခံထဲမွာ မကစားခင္ အိမ္က ပန္းကန္ခြက္ေယာက္ေတြကို အၿမဲေဆးေပးခဲ႔တယ္”

“ဒီအမိ်ဳးသမီးဟာ ေငြစာရင္းေတြကိို တိက်စြာကိုင္တြယ္ခဲ႔လို႔ ေငြေႀကးေတြက အၿမဲ စာရင္းအင္းတိက်ခဲ႔တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီေငြေတြေနာက္လိုက္ေနခဲ႔လို႔ လွပတဲ႔ ဆည္းဆာေပါင္းမ်ားစြာရယ္နဲ႔ ခ်စ္ၿခင္းေမတၱာတရားေတြကို လြဲခဲ႔ရတယ္”

“ဒီအမ်ိဳးသမီးဟာ တယ္လီဖုန္း၊ အီးေမးလ္၊ ဗိုက္စ္ေမးလ္ ေတြအားလုံးကို တိက်စြာ ၿပန္ခဲ႔ေပမယ့္ ခြင့္လႊတ္ၿခင္း၊ သနားတတ္ၿခင္းေတြကိုေတာ့ ေမ႔ေလ်ာ့ခဲ႔တယ္”

ထုိသို႔ေသာ စာလုံးေတြ အုတ္ဂူေပၚမွာ အထြင္းမခံရေပမယ့္ ကိုယ္ဘာအထြင္းခံလိုက္ရလဲ သိၿပီး ထြက္ခြာသြားရတဲ႔သူေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ားလိုက္မလဲ။

ေသဆုံးၿခင္းေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ ႀကဳံခဲ႔ရဖူးတဲ႔ကိုယ္။ ေသခ်င္းတရားနဲ႔ အလြန္ နီးစပ္တဲ႔ကိုယ္၊ ခံစားေနရမွာကို ေႀကာက္ေပမယ့္ ေသဆုံးရမွာကို လုံး၀မေႀကာက္ဘူးဆိုတာကို လူေတြက ယုံႀကလိမ္႔မည္မဟုတ္။ ေဒြးကို တစ္ခုအားက်မိသည္။ အိပ္ေပ်ာ္ေနရင္း ၿငိမ္းခ်မ္းစြာထြက္ခြာသြားခြင့္ရခဲ႔သည္ေလ။


သည္ဓာတ္ပုံထဲက လူနွစ္ေယာက္ ဒီကမၻာႀကီးထဲတြင္ မရွိႀကေတာ့။ သူတို႔ထြက္ခြာသြားႀကခ်ိန္မွာ အသက္သုံးဆယ္ေက်ာ္ရုံေလးေတြသာ ရွိေသးသည္။ ဒီလိုပဲ မေမွ်ာ္လင့္ပဲ ကုိယ့္ဘ၀ထဲမွ ကိုယ္သိပ္ခ်စ္သူေတြ ထြက္ခြာသြားသည္ကို ႀကဳံရဖန္မ်ားလားေတာ့လဲ ေသဆုံးၿခင္းသည္ ကိုယ့္အတြက္ မဆန္းေတာ့။ အမွန္ေတာ့ ထြက္ခြာသြားသူေတြထက္ က်န္ခဲ႔သူေတြကသာ တနင့္တပိုးခံစားခ်က္မ်ားနွင့္ က်န္ခဲ႔ရသည္မ်ားသာ။

ေသဆုံးၿခင္း၊ ေသၿခင္း၏ တစ္ၿခားတစ္ဖက္မွာ အရာမ်ားစြာ၊ စာအုပ္ေပါင္းမ်ားစြာနွင့္ ေဆးရုံ သုေတသန စာတမ္းေပါင္းမ်ားစြာကို ကိုယ္ဖတ္ရႈခဲ႔ဖူးသည္။ အမွန္ေတာ့ ေသဆုံးၿခင္းသည္ ဘ၀၏ အစိတ္အပိုင္း တစ္ခုသာၿဖစ္သည္။ အခ်ိဳ႕က လူ႔ကမၻာကို နမ္ေလာကသားမ်ား၏ တကၠသီလာဟု ယူဆႀကသည္။ နမ္ေလာကသားေတြ ခႏၵာကိုယ္ထဲ၀င္ၿပီး အာရုံငါးပါး၏ ဆြဲေဆာင္မႈမ်ားကို ခံစား သို႔မဟုတ္ ေက်ာ္လႊားရင္း တစ္ဦးနွင့္ တစ္ဦးထံမွ ေလ႔လာသင္ယူစရာမ်ားကို သင္ယူၿပီး စာေမးပြဲေအာင္သြားသည့္ တစ္ေန႔၊ တာ၀န္ၿပီးဆုံးတဲ႔ တစ္ေန႔ နမ္ေလာကသို႔ ၿပန္လည္ထြက္ခြာသြားသည္ဟု ယူဆႀကသည္။ စာေမးပြဲမေအာင္မၿခင္း သို႔မဟုတ္ ပရိုဂ်က္မၿပီးမၿခင္း အဖန္ဖန္လည္ေနႀကရသည္ဟု ယူဆႀကသူမ်ားလဲရွိသည္။ မိမိကိုယ္ကို အဆုံးစီရင္သူမ်ားကေတာ့ ဒီpattern, paradigm ကုိပဲ အဖန္တလဲလဲ မေအာင္ၿမင္မခ်င္း ေက်ာ္ၿဖတ္ႀကရသည္ဟု ယူဆႀကသည္။

လူ႔ေလာကသို႔ မလာမွီကလဲ ကိုယ္ဘယ္လို ပုံစံယူမည္ကို နမ္ေလာကမွ အႀကီးအကဲမ်ားနွင့္ နွစ္ဦးသေဘာတူ ေရြးႀကသည္ဟုဆိုသည္။ ဥပမာ၊ ပဲရစ္ဟီလတန္ ဘ၀ကိုယူမလား၊ လဗီန္းဘ၀ကိုယူမလား၊ အိမ္႔ခ်မ္းေၿမ့ ဘ၀ကို ယူမလား ေရြးပိုင္ခြင့္နွင့္ အႀကမ္းဖ်င္း ေရွ႕ၿဖစ္၊ ရင္ဆိုင္ရမည့္ အခက္အခဲ ေကာင္းမႈ၊ ဆိုးမႈမ်ားကိုလဲ မွန္သားၿပင္ေတြေပၚမွာ ၿပသည္ဟုဆိုသည္။ လက္ရွိကမၻာမွာ ရွိႀကသည့္ လူအမ်ားစုသည္ ၀ိညာဥ္ေရးရာ ေအာက္ဆုံးအဆင့္ရွိသူမ်ားဟုဆိုသည္။ ကုိယ္႔ရဲ႕ ၿငင္းခုံလိုမႈကေတာ့ နမ္၊ ၀ိညာဥ္ေလာကက အေတြးေခၚ၊ ခံယူခ်က္ (spirituality) ပိုမၿမင့္သင့္ေပဘူးလား၊ က်င့္ႀကံၿခင္း (spirituality) ေပၚတြင္မူတည္ၿပီး အခ်ိဳ႔ နမ္မ်ားက တစ္ခ်ိန္ထဲမွာ ၂ေနရာ၊ ၃ေနရာ၊ ေနရာတိုင္းမွာ ရွိေနနိုင္သည္ဟုဆိုေသာ္လဲ၊ က်န္ နမ္ေလာကသားမ်ားကေတာ့ မၿမင့္တာေသခ်ာလို႔ လူကုိယ္ခႏၵာယူၿပီး တစ္ဦးနွင့္ တစ္ဦးထံမွ ေလ႔လာသင္ေနႀကရသည္ဆုိသည္မွာ အနဲငယ္ေတြးစရာၿဖစ္ေနသည္။

ကေလးေလးမ်ားကို သုေတသနၿပဳသည့္ ေဆးရုံစာတမ္း တစ္ခုတြင္ေတာ့ ကေလးေလးမ်ားသည္ ဘာသာေရးခံယူခ်က္ ရုိက္သြင္းၿခင္းမခံရေသးသည့္အတြက္ ေမ်ာေနစဥ္ကာလအတြင္း အလြန္လင္းလက္ၿပီး ေမတၱာမ်ား စီးဆင္းေနေသာ အလင္းတန္းႀကီးနားသို႔ ေရာက္သြားတတ္သည္ဟုဆိုသည္။ ဘာသာေရးခံယူခ်က္ တစ္စုံတစ္ရာ ရွိေနသူလူႀကီးမ်ားကဲ႔သို႔ အလင္းတန္းထဲတြင္ ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္မ်ားကို မၿမင္တတ္ႀကပဲ အလင္းကိုသာ ၿမင္သည္ဟုဆိုႀကသည္။ တစ္ခါက ေၿခာက္နွစ္အရြယ္ ကေလးတစ္ေယာက္ အၿပင္းအထန္ေနမေကာင္းၿဖစ္ၿပီး ေမ်ာသြားစဥ္ ထုိအလင္းတန္းက ထိုကေလးကို ၿပန္သြားခိုင္းသည္။ ကေလးေလး၏ မိခင္တြင္ နလုံးေရာဂါနွင့္ ေနာက္ကေလးတစ္ေယာက္ေမြးလာမည္၊ ထိုကေလးကို ၀ိုင္းကူ ႀကည့္ေပးရမည္ဟု ထုိအလင္းတန္းက ဆိုသည့္အတြက္ ဆရာ၀န္မ်ားနွင့္ သုေတသီမ်ားက ေစာင္႔ႀကည့္ေနရာ ေနာင္ငါးနွစ္အႀကာတြင္ နွလုံးမွာ အေပါက္ပါသည့္ ဒုတိယကေလး ေမြးဖြားလာခဲ႔သည္ဟုဆိုသည္။

မည္သို႔ပင္ၿဖစ္ေစ၊ ေသဆုံးၿခင္း၏ တစ္ၿခားတစ္ဘက္တြင္ တစ္စုံတစ္ရာရွိေနသည္ဆိုသည့္ အေတြးကပင္ စိတ္သက္သာမႈတစ္ခုကို ဖန္တီးေပးေနသည္။
တိုင္းၿပည္၊ ခံယူခ်က္၊ အေတြးအၿမင္မ်ားအေပၚတြင္မူတည္ၿပီး ေသဆုံးၿခင္းကို ခံယူပုံမ်ားက ကြဲလြဲတတ္ႀကသည္။ ကုိယ္ေနတဲ႔ တုိင္းၿပည္တြင္ သခ်ိဳင္းမ်ားကို ပန္းၿခံမ်ားဟု ေခၚႀကသည္။ အမွန္ပင္ ပန္းၿခံမ်ားကဲ႔သို႔ လွပ သန္႔ရွင္း ေသသပ္လြန္းေနသည္။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းမွ ကိုယ္ႀကည္ညိဳရေသာ ရခုိင္ေက်ာင္းထိုင္ဘုန္းႀကီး ေၿပာဘူးသည့္ စကားကို သတိရမိသည္။
“ညေနတိုင္း လမ္းေလွ်ာက္ထြက္တယ္..။ ဒီနိုင္ငံက သခ်ိဳင္းေတြက လွလြန္းလို႔ ေသခ်င္စိတ္ေတာင္ေပါက္တယ္”

ေသဆုံးၿပီးေသာသူမ်ား၏ ခႏၵာသို႔မဟုတ္ အရိုးၿပာမ်ားကို ထားေသာ ေနရာမ်ားကိုလဲ အၿမဲလွပစြာ ထားေလ႔ရွိသည္။ တနယ္တေက်းမွလာေသာ ေဆြမ်ိဳးမ်ားကလဲ ေသဆုံးသူ၏ ေနရာကို သြားေရာက္ ဂါ၀ရၿပဳေလ႔ရွိသည္။
နံနက္ခင္းအခ်ိန္၊ ညေနေစာင္းခ်ိန္မ်ားတြင္ ဆီမီး၊ ပန္းရနံ႔မ်ားနွင့္ ေမႊးထုံေနတတ္သည္။ ကေလးေလးမ်ား စက္ဘီးစီးတတ္သလို၊ ကိုယ္၀န္သယ္မ်ားလဲ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္တတ္သည္။ ေသဆုံးသူ၏ ေမြးေန႔၊ နွစ္လည္ရက္မ်ားတြင္၊ ေရာင္စုံေဘာလုံးမ်ား၊ ပန္းမ်ား၊ ဆီမီး မ်ားနွင့္ ေဆြမ်ိဳး၊ မိတ္ေဆြ၊ သူငယ္ခ်င္းမ်ားက ထမင္း၊ ဟင္းမ်ားနွင့္ ေပ်ာ္ပြဲစား ထြက္သကဲ႔သို သူတို႔ ခ်စ္သူမ်ား၏ ခႏၵာကိုယ္ရွိသည့္ ေနရာတြင္ တစ္ေနကုန္ေအာင္ အခ်ိန္ေပး ေနႀကသည္။ ေသဆုံးသူ၏ ေနာက္ဆုံးခရီးကိုလဲ “celebration of life” ဟုေခၚဆိုႀကသည္။





ေသဆုံးသူ၏ မိသားစု ၀င္မ်ားကို ဘယ္လို စကားမ်ိဳးေၿပာရမည္။ ဘယ္လိုဆက္ဆံၿပဳမႈရမည္ဆိုေသာ စာအုပ္မ်ားကိုလဲ စနစ္တက် ထုတ္ေ၀ထားသည္။
ဖတ္ဖူးသမွ် ေသဆုံးသြားသူ၏ အနီးဆုံးသူမ်ားကို မေၿပာရမည့္ စကားလုံးမ်ားအခ်ိဳ႕ကို ေ၀မွ်လိုက္ပါသည္။ ေစတနာအရင္းခံနွင့္ နွစ္သိမ္႔ႀကသည္ၿဖစ္ေသာ္လည္း ၀မ္းနဲပူေဆြးေနသူမ်ား၏ ခံစားခ်က္ကို သည္အခ်ိန္တြင္ ဦးစားေပးထားရမည္ၿဖစ္သည္။ အဘယ္ေႀကာင့္ဆုိေသာ္ တခိ်န္ခ်ိန္တြင္ ငိုေႀကြးေနသူမ်ား၏ ေနရာတြင္ ကိုယ့္အလွည့္ ေရာက္လာမည္ၿဖစ္ေသာေႀကာင့္တည္း။

“ဘယ္လိုခံစားရလဲနားလည္တယ္”
“ကိုယ္ခ်င္းစာတယ္”
အၿခားသူတစ္ဦးတစ္ေယာက္၏ ခံစားခ်က္ကို နားလည္သည္၊ ကိုယ္ခ်င္းစာသည္ ဆုိသည္မွာ မၿဖစ္နိုင္။ ဖခင္ဆုံးသြားလို႔ ခံစားေနရေသာ မိခင္နွင့္ ထုိဖခင္၏ သားသမီးမ်ား၏ ခံစားခ်က္ပင္ မတူႀကဟု စိတ္ပညာရွင္မ်ားက ဆိုသည္။ မိခင္က ေယာက်ာၤးဆုံးၿခင္းၿဖစ္သလို၊ သားသမီးမ်ားက ဖခင္ဆုံးၿခင္းၿဖစ္သည္။ အရင္းႏွီးဆုံးအိမ္သားမ်ားပင္ ခံစားခ်က္မတူသည့္အတြက္ သူစိမ္းမ်ားအေနနွင့္ နားလည္သည္ဆိုသည္မွာ မၿဖစ္နိုင္ဟုဆုိသည္။

“တရားနဲ႔ေၿဖပါ”
မည္သူကမွ် တရားမရွိေနၿခင္းမဟုတ္။ ၀မ္းနဲငိုေႀကြးေနၿခင္းသာၿဖစ္သည္။ ငိုေႀကြးၿခင္းသည္ ရွိထားခဲ႔သည့္ ေမတၱာတရားကို ေနာက္ဆုံးအေနနွင့္ အသိအမွတ္ၿပဳၿခင္း လုပ္ရပ္တစ္ခုၿဖစ္သည္ဟု ကၽြန္မထင္သည္။ ငိုေႀကြးၿခင္းသည္ အၿပစ္မဟုတ္။ငိုေႀကြးၿခင္းသည္ တရားမရွိၿခင္းမဟုတ္။

“ေမ႔လိုက္ေတာ့”
သည္စကားသည္ အလြန္၀မ္းနဲ ငိုေႀကြးေနသူကို ႀကင္နာရာမေရာက္သည့္အၿပင္ ငိုေနတာ မၿမင္ခ်င္လို႔ စိတ္ေပါက္ေပါက္နဲ႔ အငိုတိတ္ေအာင္ေၿပာသည့္ အႀကင္နာမဲ႔ စကားလုံးၿဖစ္သည္။

“မငိုနဲေတာ့”
၀မ္းနဲပူေဆြးၿခင္း၊ စိတ္၏ထြက္ေပါက္ဖြင့္ေပးၿခင္းတြက္ မ်က္ရည္ကို programmed လုပ္ထားသည့္ သည္ခႏၵာ၏ စိတ္ထြက္ေပါက္ကို အဘယ္ေႀကာင့္ တားၿမစ္လိုပါသလဲ။

တစ္ခါက ဖခင္ ဆုံးပါးသြားလို႔ ေခ်ာင္တစ္ေခ်ာင္မွာ တိတ္ဆိတ္စြာနွင့္ ၀မ္းနဲပက္လက္ငိုေႀကြးေနေသာ ဆယ္ေက်ာ္သက္ရြယ္ ကေလးတစ္ေယာက္ကို စ်ာပနလာပို႔သည့္ အန္တီႀကီးတစ္ေယာက္က အနားကပ္ၿပီး ေၿပာေနခဲ႔သည္ကို စိတ္မခ်မ္းသာစြာ ႀကားေနခဲ႔ရသည္။
“နင္မငိုနဲ႔၊ နင့္ေအာက္မွာ ေမာင္ေတြ၊ ညီမေတြရွိတယ္။ အခုနင္႔အေဖဆုံးၿပီ။ နင့္ပခုံးေပၚမွာ တာ၀န္ေတြပိႀကလာေနၿပီ။ နင္အႀကီးဆုံး။ နင္ကမွ စိတ္မထိန္းနိုင္ရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ”

ကေလးက အခုမွ ၁၂နွစ္ခန္႔သာရွိေသးသည္။ အန္တီႀကီးက ေစတနာနွင့္ေၿပာေနေသာ္လည္း ဆူပူ အၿပစ္တင္ေနသလိုၿဖစ္ေနသည္။ ကေလးမွာ ၀မ္းနဲလြန္းလို႔ အသံေတာင္ မထြက္ေတာ့။ ထုိအန္တီႀကီး အားရေအာင္ တရားခ်ထြက္ခြာသြားမွ ကိုယ္လဲ သက္ၿပင္းႀကိတ္ခ်မိသည္။

ကုိယ္ေလ႔လာႀကည့္မိသည္။ ဒီကလူေတြ ဘယ္လိုစကားေရြးေၿပာသလဲဟု။
တစ္ကယ္ေတာ့ သူတို႔ေၿပာေနႀကစကားေလး၂ခြန္းခန္႔သာရွိသည္။
“အရမ္း ၀မ္းနဲေႀကကြဲပါတယ္”
“ဘာစကား ေၿပာရမွန္းေတာင္ မသိေတာ့ပါဘူး”

တစ္ကယ္ေတာ့ က်န္ရစ္သူမိသားစု၀င္ေတြအတြက္ ရိုးသားသည္႔ သည္စကားေလး၂ခြန္းေလးက စကားလုံးေပါင္းမ်ားစြာထက္ လုံေလာက္ပါသည္။ က်န္ရစ္သူမိသားစုမ်ားအတြက္ စကားလုံးမ်ားထက္ လုပ္ရပ္မ်ားနွင့္ ကူညီအားေပး၊ ကိုယ္ခ်င္းစာနိုင္ႀကပါေစ။

6 comments:

hninhnin said...

မမေရ
သိုးေလးက မမအဆိုကို လက္မခံတာမဟုတ္ပါဘူး။ သိုးေလးလည္း ပုထုဇဥ္လူသားေပမို႔လားေတာ့မသိဘူး။ တကယ္ေတာ့ ကိုယ္တိုင္ က်န္ရစ္သူမိသားစု၀င္ျဖစ္ခဲ့ရင္ ... သိုးေလးက က်န္ရစ္သူမိသားစု၀င္ျဖစ္ဖူးတယ္ေလ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဘယ္လိုတရားစကားေတြမွ နားမ၀င္ခဲ့ပါဘူး။

ဂ်စ္တူး - gyit_tu said...

မေလးေရ.. ဂ်စ္ဆိုရင္ေတာ့ ဘာစကားမွ မေျပာတတ္လို့...

တခါ သူငယ္ခ်င္းအေဖေသတာ သြားဖူးတယ္ ။ သူငယ္ခ်င္းနဲ့ကလည္း သိပ္မရင္းနွီးေတာ့.. တကယ္ပဲ ဘာေျပာရမွန္းမသိ.. တရားနဲ့ေျဖပါဆိုေတာ့လည္း သူက ဗုဒၶဘာသာမဟုတ္.. ဒီလိုျဖစ္ၾကတာပါပဲ ဆိုေတာ့လည္း.. ကိုယ္က သူ ့အေဖေသတာကို ေယဘူယ်လို လုပ္ပစ္လိုက္သလို.. ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဂ်စ္ ဘာမွမေျပာပဲ သူေျပာတာပဲ နားေထာင္ေနခဲ့တယ္ ထင္တယ္ ။ ေတာ္ေသးတယ္ သူငယ္ခ်င္းက မငိုေနလို့ ။

Kay said...

မအိမ့္ခ်မ္းေျမ႕..အရမ္းေကာင္းတဲ့..အဆင့္ျမင့္တဲ့.အေတြးေခၚစာစုေလးပါ..
ဘာလို႔လဲမသိ..ေသျခင္းတရားကို..မအိမ့္ခ်မ္းေျမ႕ခ်ျပတာေလးေတြဟာ..
အရမ္းစိတ္သက္သာရာ ရေစတာပဲ..
လာလည္တဲ့အတြက္..ဂုဏ္ယူ၀မ္းသာမိပါတယ္..သူ႕စာေတြအရမ္းၾကိဴက္တယ္..
( နံမယ္မသံုးေတာ့ဘူးေနာ္.. ) တို႔ထင္တယ္..ဗမာျပည္မွာေရာင္းတမ္းလုပ္ရင္..ဂ်ဴးကိုေတာင္ယွဥ္နိုင္တဲ့..ရသစာစဥ္ေတြပါ..သိရတာ၀မ္းသာပါတယ္

တၿပည္သူ အိမ့္ခ်မ္းေၿမ့ said...

သိုးမေလးေရ.. သိုးမေလးဆိုလိုတာကို အမ နားလည္တယ္..
အဲဒီအခ်ိန္မွာ က်န္ရစ္သူေတြရဲ႕ ခံစားခ်က္ကသာ အခရာပါ..
က်န္ရစ္သူေတြ၊ ဘယ္လိုခံစားရခံစားရ.. အဲဒီအခ်ိန္မွာက
သူတို႔ေၿပာေနႀကစကားလို “It’s not about them at that time, it’s about you” ပါကြယ္..

ဂ်စ္ေရ…
မငိုတာ ပိုဆိုးတယ္ထင္တယ္.. အထဲမွာ အစြမ္းကုန္ ေပါက္ကြဲေနတာလားမသိေနာ္..

မေကရယ္..
အားေပးတာေက်းဇူးပါ.. ဂ်ဴးေၿခဖ်ားေလာက္ပဲ မွီတာၿဖစ္မွာပါ မေကရယ္..

May Nyane said...

မေလးေရ..
အဲဒီ သိပ္ပံေဆာင္ေနာက္ခံနဲ႔ ေလးေယာက္ကို အမစိတ္ထဲ ျမင္ဖူးေနသလိုလို..။၀န္းက်င္တူေတြမဟုတ္လား..ဒီပို႔စ္ကို ဘယ္ႏွခါမွန္းမသိ..ဖတ္မိျပီး..သတိရစရာေတြ..တသီတန္းၾကီးထဲ..
ခုမွပဲ ေကာ္မင့္ေရးႏိုင္ေတာ့တယ္...

တၿပည္သူ အိမ့္ခ်မ္းေၿမ့ said...

ဟုတ္…မ း)
အဲဒီေနရာေတြက ခုေတာ႔လဲ ပ်င္းေၿခာက္ေၿခာက္နဲ႔ လြမ္းစရာႀကီးေတြ ၿဖစ္ကုန္ၿပီေနာ္..
ကၽြန္မ လြန္ခဲ႔တဲ႔ ငါးနွစ္ေလာက္က ၿပန္ေရာက္တယ္..
ဘယ္သူမွ မရွိေတာ့ဘူး ဆရာမ..ေက်ာင္း၀င္းတခုလုံး က်ီးအာသံေတြ၊ စာကေလးငွက္သံေတြနဲ႔
ေၿခာက္ကပ္တိတ္ဆိတ္သြားခဲ႔ၿပီ ဆရာမရယ္..

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...