မဂၤလာပါရွင္.. ဒီဘေလာဂ္ေလးကို ၂၀၀၆ ၾသဂုတ္လမွာ စတင္ေရးခဲ႔ပါတယ္။ အခုေတာ႔ အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ေဒါ့ကြန္းမွာ စာေတြ ဆက္ေရးေနေၾကာင္းပါ...။
လာလည္ေသာ လူနည္းစု ေမာင္ႏွမမ်ားကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ရွင္။

Friday, May 25, 2007

သီေရတာနံပါတ္ ၁၄၁၅ (ဒုတိယပိုင္း)

ေအာ္၀ဲလ္ရဲ႕ ဆင္ပစ္ၿခင္း စာစုေလးကို အတန္းသားေတြနဲ႔ ေ၀မွ်ရန္ သင့္၊ မသင္႔ ကၽြန္ေတာ္ အႀကီးအက်ယ္စဥ္းစားခန္း၀င္ၿပီး ေနာက္ဆုံး ေ၀မွ်ရန္ ဆုံးၿဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္သည္။ အမွန္ေတာ့ ေအာ္၀ဲလ္၏ စာမ်ားကို လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ဖတ္ရႈၿပီးသားၿဖစ္သည္။ သူ၏ Animal Farm က လူေတြပါးစပ္ဖ်ားမွာ ေရပန္းစားေနတာလဲ ႀကာခဲ႔ၿပီ။ ဆင္ပစ္ၿခင္းကိုဖတ္အၿပီး ကၽြန္ေတာ္နွင့္ ကၽြန္ေတာ့လူမ်ိဳးုအေပၚမွာထားမည့္ အတန္းသားေတြ၏ အၿမင္ေတြ၊ အေတြးေတြကိုလဲ ကၽြန္ေတာ္ သိလိုသည္။ အၿမင္သည္ အၿမင္သာၿဖစ္သည္။ ဆိုးသည္ပဲၿဖစ္ၿဖစ္ ေကာင္းသည္ပဲၿဖစ္ၿဖစ္ ကၽြန္ေတာ္သိလုိသည္။

ထိုေန႔က တစ္တန္းလုံး ထူးထူးၿခားၿခားၿငိမ္ခ်က္သားေကာင္းေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ေမြးဖြားႀကီးၿပင္းခဲ႔ရာ တိုင္းၿပည္အေႀကာင္းၿဖစ္လို႔လဲ သူတို႔ ပိုလို႔စိတ္၀င္စားေနႀကသည္။ စိတ္၀င္တစားဖတ္ေနေသာ အတန္းသားေတြ၏မ်က္နွာကို တိတ္တဆိတ္ေလ႔လာေနမိသည္။ သီယာကေတာ့ သူ႔စားပြဲမွာ ထိုင္ရင္း စာအုပ္တစ္အုပ္ကို ဖတ္ေနသည္။
“မင္းတို႔တစ္မ်ိဳးသားလုံးကို ေစာ္ကားခံထိတယ္လို႔ “မင္း” မခံစားရဘူးလား”
ေဘးနားက အာမခံရုံးမွ အရပ္ေထာင္ေထာင္ေမာင္းေမာင္း အမ်ိဳးသမီးက ခပ္တိုးတိုးလွမ္းေမးသည္။
“ခံစားရတာေပါ့၊ သိပ္ခံစားရတယ္”



စာစုေလးကို မိနစ္၂၀ေလာက္အတြင္းမွာ သူတို႔ဖတ္ၿပီးသြားႀကသည္။ ေဆြးေႏြးပဲြေပါင္း မ်ားစြာထဲတြင္ သည္ေဆြးေႏြးပြဲက အထူးၿခားဆုံးၿဖစ္သည္။
ေတာ္ရုံေဆြးေႏြးပြဲေတြမွာ လွပ ေတာက္ေၿပာင္တဲ႔၊ ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႕တဲ႔၊ အထက္တန္းစား စကားလုံးေတြနဲ႔ အေလ်ာ႔အတင္း ေစာင္းႀကိဳးညွင္းသကဲ႔သို႔၊ ေၿပာတတ္၊ ဆိုတတ္၊ ေထာက္တတ္၊ ဖြင့္တတ္၊ ပိတ္တတ္တဲ႔ Mid-Career Generation X ေတြ၊ ထိုေန႔က ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႕ၿခင္း ၀တ္ရုံေတြ ကြာက်ခဲ႔ႀကသည္။

“ဒီရြာေလးရဲ႕ ေသနတ္ကိုင္ထားတဲ႔ ေခါင္းေဆာင္တစ္ေယာက္ လမ္းလဲြသြားတာကို ဘာမွ အက်ယ္တ၀င့္ေၿပာေနစရာ မလိုပါဘူး။ ေသနတ္ကိုင္ၿပီးထြက္လာတာ တစ္ကယ္ေတာ့ သူ႔အမွားပဲ”

“ေသနတ္မကိုင္ဘဲ အေၿခအေနကို ေလ႔လာရုံသက္သက္ ထြက္လာေတာ့ေကာ ဘာၿဖစ္မွာမို႔လို႔လဲ”

“ရြာသားေတြက ေသနတ္ၿမင္တာနဲ႔ ဆင္သားပဲၿမင္ေတာ့မွာေပါ႔။ သူတို႔ မိသားစုေတြ ငတ္ေနႀကတာကိုလဲ ထည့္စဥ္းစားႀကဦးေလ”
သူ႔ရဲ႕ ဘိုးဘြားေတြကို အဂၤလိပ္ေတြက ကူလီလို႔ ေခၚလို႔ နာေနတဲ႔ ရဲအရာရွိေပါက္စက ၀င္ေထာက္သည္။

“အာဏာရွိတာနဲ႔ လႊမ္းမိုးႀကီးစိုးနုိင္တာနဲ႔ သူ႔ကိုယ္သူ ေခါင္းေဆာင္လို႔ထင္လိုက္တာ သူမွားသြားတယ္။ ဆင္ေလးကို မသတ္ခ်င္ေပမယ့္ ရြာသားေတြရဲ႕ တြန္းအားေႀကာင့္ရယ္၊ သူ႔ကိုရြာသားေတြ နဲနဲမ်ား ခင္မင္လာမလားဆိုတဲ႔ အေတြးေႀကာင့္ရယ္ ဆင္ကို သတ္လိုက္တယ္ထင္တယ္။ ေနာက္ၿပီး ဆင္နင္းခံရတဲ႔ ကူလီေနရာမွာ အဂၤလိပ္ကေလးမေလး တစ္ေယာက္ၿဖစ္ေနမယ္ဆုိရင္ေကာ ဆိုတဲ႔ အေတြးလဲ ကၽြန္ေတာ္ေတြးမိတယ္”
ကၽြန္ေတာ္ ခပ္ေအးေအးပဲ ေၿပာလိုက္သည္။

“ဒီလူေရးထားတာ အပိုေတြပါ။ ကိုယ့္အၿပစ္ကိို၊ ကိုယ္ေပ်ာ႔ညံ႔တာကို၊ ဒီဆင္ေလးဟာ ရြာသားေတြအတြက္ အလုပ္လုပ္ေပးေနတဲ႔ ဆင္ေလးဆိုတာကို္၊ သတ္စရာမလို္ေႀကာင္း ရြာသားေတြ နားလည္ေအာင္ ရွင္းၿပနိုင္မႈ အရည္အခ်င္းမရွိတဲ႔၊ ခပ္ညံ့ညံ့ၿဗိတိသွ် စစ္ဗိုလ္တစ္ေယာက္ရဲ႕ မိမိကိုယ္ကို အရွက္ခြဲမိလုိက္ၿခင္းဘဲ”
“ႀကည့္ပါဦး နယ္ခ်ဲ႕ေတြက နယ္ခံေတြကို ၀ါးႀကိမ္လုံးနဲ႔ တင္ပါးကိုရိုက္မွေတာ့ သူလာရင္ ရြာသားေတြက တံေတြးမေထြးလို႔ ဘာလုပ္ရမွာလဲ”
ရုပ္ရည္အလြန္သန္႔ၿပန္႔တဲ႔ မ်က္လုံးၿပာၿပာ ရွာလိမ္းဆိုသူ အိုင္းရစ္မေလးက ၀တၳဳထဲက အဂၤလိပ္စစ္ဗိုလ္ကို ၿပင္းထန္တဲ႔ စကားလုံးေတြနဲ႔ ေ၀ဖန္လိုက္သည္။

တစ္ခန္းလုံး လႈပ္လႈပ္ရြရြၿဖစ္သြားသည္။ သီေရတာ ညာဖက္ အေပၚေထာင့္မွာ အၿမဲထိုင္ေနက် ဆက္သြယ္ေရးရုံးက စာရင္းကိုင္ အဂၤလိပ္မေလးက ေခါင္းငု႔ံထားသည္။

“ဟာ..ရွာလိမ္း သိပ္သတၱိရွိတယ္ေနာ္”
ကၽြန္ေတာ့ေဘးမွာ ထိုင္ေနတဲ႔ လန္ဂါရာေကာလိပ္ marketing assistant ၿဖစ္သူ ဂ်ပန္မေလးက ခပ္တိုးတိုးလာေၿပာသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ႀကားထဲက မ်က္နွာအရမ္းပူေနသည္။

“ေရးထားတဲ႔ အသုံးအနႈန္းေတြကိုလဲ ႀကည့္ပါဦး။ လူ၀ါေတြတဲ႔။ ၁၉၃၀ ပတ္၀န္းက်င္က အသုံးအနႈန္းေတြမို႔ ေတာ္ေတာ့တယ္။ ခုေခတ္မွာ ဒါမိ်ဳးလာသုံးလို႔ကေတာ့ ဘယ္ရမလဲ”
လူ၀င္မႈႀကီးႀကပ္ေရးမွ အမ်ိဳးသားတစ္ဦးက ေၿပာသည္။

“ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ တစ္ခါမွ လူ၀ါလို႔မထင္ဘူး။ လူညိဳလို႔ပဲထင္တယ္။ ေအာ္၀ဲလ္က လူ၀ါဆိုေတာ့ အံ႔ႀသသြားမိေသးတယ္။ ေနာက္မွသတိရတယ္္။ ေမာ္လၿမိဳင္ဆိုေတာ့ အဲဒီအရပ္ကလူေတြက လူ၀ါေတြေပါ႔။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ လူညိဳပါပဲ။ ဘယ္လိုပဲၿဖစ္ၿဖစ္ ခင္ဗ်ားတို႔မ်က္စိထဲမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အာရွတိုက္သားေတြကို တစ္ပုံစံထဲ တစ္ေရာင္ထဲလို႔ၿမင္တာ ကၽြန္ေတာ္သိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လဲ ခင္ဗ်ားတို႔ အၿဖဴေတြအားလုံးကို တစ္ပုံစံထဲ တစ္ေရာင္ထဲပဲၿမင္တယ္”
ႀကိဳးစားၿပီး ရယ္စရာေၿပာလိုက္ေပမယ့္ မည္သူမွ် မရယ္ႀက။

“ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဒါ သက္သက္ အာဏာၿပတာလို႔ထင္တယ္။ မင္းတို႔ နားေထာင္ရင္ေထာင္ မေထာင္ရင္ ေသနတ္နဲ႔ ပစ္မယ္ဆိုတဲ႔ သေဘာပဲ” စိတ္တိုေနပုံရသည့္ ေဟာင္ေကာင္ဇာတိ တရုပ္အမ်ိဳးသားတစ္ဦးက ၀င္ေထာက္သည္။
“ေအာ္၀ဲလ္ဟာ နယ္ခ်ဲ႕စနစ္ကုိ အလြန္မုန္းတယ္။ သူကိုယ္တိုင္ကလဲ မတြန္းလွန္ မကန္႔ကြက္နိုင္ဘူး။ ၿမန္မာၿပည္မွာေနရတာလဲ မေပ်ာ္ဘူး …..” အစခ်ီတဲ႔ အပိတ္ မွတ္ခ်က္ေတြကို သူမက ထိန္းၿပီး ေၿပာသြားသည္။

ထိုေန႔က သီေရတာထဲမွာ အိုင္းရစ္ေတြနဲ႔ အဂၤလိပ္ေတြႀကားက မသိမသာ တင္းမာမႈကို ကၽြန္ေတာ္ ခံစားေနခဲ႔ရသည္။


ဆက္ရန္……

(ကၽြန္မ သီေရတာကို ေစာင့္ေနသူမ်ားကို ေရးၿပီးသမွ် ေ၀ငွပါတယ္။ အထူးသၿဖင့္ ၿမန္မာၿပည္မွ ေကာနက္ရွင္ မေကာင္းတာေတာင္ လာတဲ႔သူမ်ားကို အထူးအားနာလို႔ ရုိက္ၿပီးသမွ် တင္ၿခင္းၿဖစ္ပါသည္။ အခန္းဆက္ ၀တၳဳဟုသာ သတ္မွတ္ေပးႀကပါရန္ ေမတၱာရပ္ခံပါသည္ရွင္။ တစ္ကယ္လို႔ ဆန္႔တင႔ံၿဖစ္လို႔ အားလုံးရုိက္ၿပီးမွ တင္ေစခ်င္လဲ ေၿပာႀကပါေနာ္္)

2 comments:

Yan said...

အာဏာရွိတာနဲ႔ လႊမ္းမိုးႀကီးစိုးနုိင္တာနဲ႔ သူ႔ကိုယ္သူ ေခါင္းေဆာင္လို႔ထင္လိုက္တာ သူမွားသြားတယ္။

အဲဒီ႔စာသားေလးက ကၽြန္ေတာ္႔ကုိ အေတြးတစ္ခ်ိဳ႔ ဆက္ေတြးေစခဲ႔ပါတယ္. ခုလည္းေတြးေနတုန္းပဲ. အခ်ိန္တစ္ခုရဲ႔ တုိက္စားမႈေအာက္မွာ ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႔ အေတြးေတြ ေျပာင္းလဲခဲ႔တယ္. ခု မေလးေရးျပထားတဲ႔ စာေၾကာင္းကုိ ငယ္ငယ္တုန္းက အေတြးနဲ႔ေရာ ခုလက္ရွိေရာက္ရွိေနတဲ႔ အသက္အရြယ္ရဲ႔ အေတြးအေခၚနဲ႔ေရာ ယွဥ္ျပီး ဆက္ေတြးေနတုန္းပဲဗ်ာ. အေျဖေတာ႔မထြက္ေသးဘူး. ထြက္လာရင္ ျပန္လာျပီး ေရးေပးပါဦးမယ္...

ေနာက္ထပ္ ဆက္လာမယ္႔ အခန္းေလးေတြကုိ စိတ္ရွည္ရွည္နဲ႔ ေစာင္႔ေမၽႊာေနပါမယ္...

mgthantzin said...

စိတ္ခ်မ္းသာသလုိသာ ေရးပါ။ ေစာင့္ဖတ္ေနပါတယ္... ခင္ဗ်ာ။

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...