မဂၤလာပါရွင္.. ဒီဘေလာဂ္ေလးကို ၂၀၀၆ ၾသဂုတ္လမွာ စတင္ေရးခဲ႔ပါတယ္။ အခုေတာ႔ အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ေဒါ့ကြန္းမွာ စာေတြ ဆက္ေရးေနေၾကာင္းပါ...။
လာလည္ေသာ လူနည္းစု ေမာင္ႏွမမ်ားကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ရွင္။

Sunday, May 20, 2007

သီေရတာနံပါတ္ ၁၄၁၅

ေအးစက္ေသာ မီးမွိန္မွိန္ သီေရတာထဲတြင္ ေ၀ေ၀၀ါး၀ါး အရိပ္တို႔ ထုိင္ေနႀကသည္။ ေလေအးစက္၏ အရွိန္ေႀကာင့္ ဂ်ာကင္အက်ီ ၤကို ဆြဲေစ႔လိုက္သည္။ ပတ္ပတ္လည္ စပီကာမ်ားမွ Cheryl Wheeler ၏ သာယာ ျငိမ္႔ေညာင္းသည့္ Alice က ၿငိမ့္ၿငိမ့္ေလး လြင့္ေမ်ာေနသည္။ မ်က္လုံးမ်ားကို မွိတ္ထားရင္း သီခ်င္းစာသားေတြထဲ အာရုံကို ပို႔လႊတ္ထားလိုက္သည္။

And she said “The more I travel the more I wanna see
My kids want some settled life for me……

မ်က္လုံးေတြကို မွိတ္ထားရင္း သီခ်င္းစာသားေတြထဲမွ “ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းတစ္ေယာက္၏ အရည္အခ်င္း” ဆိုသည့္ အရာတစ္ခုခုကို ရွာေဖြဖို႔ ဦးေနွာက္ကို အလုပ္ထားေပမယ့္ အၿမင္အာရံုေတြထဲတြင္ သူမပုံစံကိုသာ ၿမင္ေနမိသည္။

အညိုနုေရာင္ဆံႏြယ္ေတြ၊ အနက္ေရာင္ရွပ္အက်ီ ၤ၊ ေခါက္ရုိးမက်ိဳးတဲ႔ ေဘာင္းဘီရွည္၊ ေၿပာင္လက္ေန႔တဲ႔ ရႈးဖိနပ္၊ သြယ္လွ်တဲ႔ပုံစံ၊ မိတ္ကပ္မလိမ္းက်ံထားတဲ႔ သဘာ၀အလွတရားေတြနဲ႔ ၿပည့္စုံေနတဲ႔ ၿပဳံးေနတဲ႔မ်က္နွာ၊ သီေရတာထဲက ပရိုဂ်က္တာေရွ႕မွာ ေခါက္တုန္႔ေခါက္ၿပန္ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း ယုံႀကည္ခ်က္တစ္ခုကို သိမ္ေမြ႔ယဥ္ေက်းတဲ႔ အဆင့္အတန္းၿမင့္တဲ႔ အသုံးအနႈန္းေတြနဲ႔ အာေဘာင္အာရင္းသန္သန္ ေၿပာေနတတ္တဲ႔ သူမ၏ ပုံရိပ္ေတြက ညံ႔သက္တဲ႔အေရာင္မဲ႔ ေတးသြားေတြနဲ႔အတူ အာရုံထဲမွာ လူးလာေခါက္တုန္႔။


သူမနွင့္ ရင္းနွီးေနခဲ႔တာေတာ့ႀကာပါၿပီ။ ယခုအခ်ိန္မွာ ထပ္မံၿပန္ေတြ႔ရေတာ့ ဟိုအရင္အခ်ိန္ေတြကလိုပဲ ခံစားေနရဆဲပင္။ ကၽြန္ေတာ့ရင္ထဲက အေရာင္ပ်က္ကာစ ခံစားခ်က္ေတြ ဒီေန႔ တဖန္ ၿပန္နိုးထလာမွာကိုေတာ႔ ေႀကာက္ေနမိသည္။ မၿဖစ္နိုင္ခဲ႔တဲ႔ ဇာတ္လမ္းတစ္ခုကို ဘယ္တုန္းကမွ ေရွ႕ဆက္တိုးဖို႔ မႀကိဳးစားခဲ႔တာ ေပ်ာ႔ညံ႔ခ်က္တစ္ခုေတာ့မဟုတ္ဟု ကၽြန္ေတာ္ထင္သည္။

သီခ်င္းဆုံးေတာ့ ပေရာ္ဖက္ဆာနဲ႔ ေက်ာင္းသားေတြရဲ႔ ေဆြးေႏြးပြဲေလးထဲမွာ မႀကားတစ္ခ်က္ ႀကားတစ္ခ်က္၊ သီေရတာထဲက မီးေရာင္ကေတာ့ ၿပာလဲ႔လဲ႔ဆက္ၿဖာေနဆဲ။

“ကဲ..လုပ္အားေပးတစ္ေယာက္လုိတယ္။ Technical ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းတစ္ေယာက္နဲ႔ adaptive ေခါင္းေဆာင္းေကာင္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ ကြာၿခားခ်က္ကုိ လက္ေတြ႔သရုပ္ေဖာ္ၿပေပးခ်င္လို႔္၊ “မင္း” ထြက္ခဲ႔ပါလား”
သူမရွိရာ သီေရတာေအာက္ဘက္ကို ဆင္းသြားလိုက္သည္။
“country ကနည္းတစ္ခုသင္ေပးမယ္။ အဲဒီနည္းအတိုင္း ဖြင့္ေပးမယ့္ သီခ်င္းနဲ႔ လုိက္ဖက္ညီေအာင္ မင္းနဲ႔ကိုယ္ ကမယ္။ ကုိယ္ကသင္ေပးရမယ့္သူဆိုေတာ့ ေယာက္်ားေလးေနရာမွာေနမယ္။ မင္းကေတာ့ မိန္းကေလးေနရာမွာေနေပါ႔”
ရယ္သံအခ်ိဳ႕ထြက္လာသည္။

သူမရဲ႕ညာလက္သြယ္သြယ္ေလးေတြက ခါးကုိ ထိသည္ဆိုရုံထိ္လိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ္႔ဘယ္လက္ကလဲ သူမရဲ႔ ညာပုခုံးစြန္းကို ထိသည္ဆုိရုံေလး။ ကၽြန္ေတာ့ရဲ႕ညာလက္ကေတာ့ သူ႔မရဲ႕နႈးညံ႔တဲ႔ ဘယ္လက္ဖ၀ါးထဲမွာ အမိန္႔နာခံတဲ႔ ကေလးငယ္တစ္ေယာက္လို။ သီခ်င္းသံကထြက္လာသည္။ ညာဘက္ကို သုံးလွမ္း၊ ၿပီးေတာ့ ဘယ္ဘက္ကို နွစ္လွမ္း၊ ေနာက္ကိုနွစ္လွမ္း၊ ကိုယ္ကိုလွည့္။ သည္လိုနွင့္ အကနည္းနဲ႔ ယွဥ္ပါးလာေတာ့ သီခ်င္းနွင့္ လိုက္ဖက္ညီေအာင္ ကႀကဖို႔က တၿဖည္းၿဖည္း ပိုလြယ္ကူလာသည္။ သူမရဲ႕မ်က္နွာကို ခုိးႀကည့္လိုက္မိသည္။ သူမနားသယ္စပ္က ေမႊးညွင္းနုေလးေတြကို ခိုးႀကည့္မိလို႔ ခပ္တိုတိုး ရင္ခုန္ေနမိသည္။ သီေရတာ ခုံေတြေပၚမွာ ထိုင္ေနႀကတဲ႔ ရုံး၀တ္ရုံးစားေတြနဲ႔ Mid-Career Generation X ေတြကို ကၽြန္ေတာ္ တစ္ခ်က္ေမ႔ေလ်ာ့သြားသည္။ သူမပုခုံးစြန္းမွာ ေခါင္းမွီလိုက္ခ်င္သည့္စိတ္က ဘယ္ကေပၚလာမွန္းမသိ။ မလုံမလဲနွင့္ သူမမ်က္နွာကို ထပ္မံခုိးႀကည့္လိုက္မိသည္။ သူမကေတာ့ ဘာမွခံစားရသည့္ပုံမရွိ။



သူမက အနားက စားပြဲေပၚမွ အေ၀းထိန္းခလုတ္ကိုလွမ္းယူၿပီး သီခ်င္းကို ရုတ္တရက္ေၿပာင္းၿပစ္လိုက္သည္။ ၿငိမ္းေၿငာင္းေသာ country ေတးသံမွ ဟစ္ေဟာ့ပ္ေတးသံသို႔ ရုတ္တရက္ ကူးေၿပာင္းသြားသည္။ ေတးသြားနွင့္ ကကြက္က လုံး၀မလိုက္ဖက္ေတာ့။ ေတးသြားေၿပာင္းသြားလို႔ ကကြက္ေတြပုံပ်က္သြားသည္။ ဟန္ခ်က္ေတြလြဲသြားသည္။ တစ္ေယာက္နွင့္တစ္ေယာက္ အေပးအယူေတြ မတည့္ႀကေတာ့။
သူမက သီခ်င္းကိုပိတ္လုိက္သည္။
“ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ “မင္း” ကိုယ့္ေနရာကိုယ္ၿပန္ထိုင္လို႔ရပါၿပီ”

ကၽြန္ေတာ့္ေနရာၿပန္ေရာက္ေတာ့ ထုံးစံအတိုင္း ဆရာမနွင့္ အတန္းသားေတြ၏ ေဆြေႏြးပြဲက အရွိန္ၿပန္ၿမင့္လာသည္။

“အဖြဲ႔အစည္းတစ္ခုခုမွာၿဖစ္ေစ၊ မိမိအိမ္အတြင္းထဲမွာပဲၿဖစ္ေစ၊ တိုင္းၿပည္တစ္ခုခုမွာပဲၿဖစ္ေစ၊ ပတ္၀န္းက်င္၊ အေၿခအေန တစ္စုံတစ္ရာေၿပာင္းလဲသြားတာနဲ႔ ဟန္ခ်က္လဲြသြားႀကတဲ႔အခါ
adaptive ေခါင္းေဆာင္းေကာင္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ အရည္အခ်င္းေတြကို ထုတ္သုံးတတ္ရမယ္။ တစ္သက္လုံး ဒီလိုပဲလုပ္ခဲ႔လို႔ ဒီနည္းပဲ တစ္သက္လုံးဆက္သုံးရမယ္ဆိုတဲ႔ အေတြးအေခၚေတြ ခတၱဖယ္ထားနိုင္ရမယ္၊ ဒီေတးသြားနဲ႔ ဒီလို ကနည္းအတိုင္း တစ္သက္လုံးကခဲ႔လို႔ ေတးသြားဘယ္လိုေၿပာင္းေၿပာင္း ဒီကနည္းနဲ႔ဘဲ ဆက္သြားလို႔မၿဖစ္နိုင္ဘူး၊ ကြဲလြဲသြားတဲ႔ အေၿခအေနေတြေပၚမွာ မူတည္ၿပီး ေခါင္းေဆာင္နဲ႔ေနာက္လိုက္ နွစ္ဦးလုံးက အေပးအယူညီတတ္ရမယ္”

“ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းဆိုတာ ေမြးလာတာ၊ လုပ္ယူလို႔မရဘူး”

“လုပ္ယူလို႔မရဘူးဆုိၿပီး ေခါင္းေဆာင္ၿဖစ္ဖို႔ ဘယ္ေတာ့မွ မႀကိဳးစားႀကေတာ့ဘူးလား”

“ဒါေပမယ့္ ေမြးရာပါ ေခါင္းေဆာင္နိုင္မႈ အရည္အခ်င္းေတြ ပါမလာတဲ႔ သူတစ္ေယာက္ဆိုရင္ေကာ”

“တစ္ခါတစ္ရံ ကိုယ္တိုင္ေတာင္ မသိတဲ႔ အရည္အခ်င္းေတြဟာ အေၿခအေနေပၚမွာ မူတည္ၿပီး ေပၚလာတတ္ႀကတာပဲေလ”

“ေခါင္းေဆာင္ေကာင္း တစ္ေယာက္ဟာ ေနာက္လိုက္ေကာင္းတစ္ေယာက္လဲၿဖစ္ရမယ္၊ ပတ္၀န္းက်င္က ကိုယ့္ေနာက္လိုက္ေတြအေပၚမွာ ယုံႀကည္စိတ္ခ်မႈ၊ မိမိရဲ႕ ေနာက္လိုက္ေတြအၿပင္ မိမိကိုယ္ကိုပါ အမွားလုပ္ခြင့္နဲ႔ ဒီအမွားေတြက သင္ခန္းစာယူခြင့္ ေေပးနိုင္တဲ႔သူလဲ ၿဖစ္ရမယ္”

“ေခါင္းေဆာင္ ဆိုရင္ နိုင္ငံေခါင္းေဆာင္၊ နုိင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္၊ စစ္တပ္ေခါင္းေဆာင္၊ အဖြဲ႔အစည္းတစ္ခုရဲ႕ေခါင္းေဆာင္ေတြကိုမွ ေခါင္းေဆာင္လို႔ ပုံေသသတ္မွတ္ႀကတတ္တာ လူေတြရဲ႕သဘာ၀ပဲ။ ကိုယ့္မိခင္၊ ကိုယ့္ဖခင္၊ ကိုယ့္အိမ္ေထာင္ဘက္၊ ကုိယ့္သူငယ္ခ်င္း၊ ကိုယ္႔သားသမီးေတြေတာင္ ကိုယ္႔ရဲ႕ေခါင္းေဆာင္ တစ္ခါတစ္ရံမွာ ၿဖစ္ေနတတ္တာကိုလဲ မေမ႔သင့္ႀကဘူး”

*********

အတန္းလႊတ္ေတာ့ သူမက သူမရုံးခန္းကို ခဏလိုက္ခဲ႔ဖို႔ေခၚသည္။ ရင္ထဲမွာ အနည္းငယ္စိုးရိမ္သြားသည္။ ဟိုတစ္ပတ္က တင္ထားတဲ႔ ေပပါ အမွတ္နဲလို႔မ်ားလား။ ရင္တထိတ္ထိတ္နွင့္ သူမရုံးခန္းထဲေရာက္ေတာ့ စာရြက္တစ္ရြက္ ထုတ္ၿပသည္။ Shooting an Elephant by George Orwell စာစု။
“ဒီစာစုကို အတန္းသားေတြနဲ႔ ေ၀မွ်ခြင့္ၿပဳဖို႔ “မင္း”ဆီက ခြင့္ေတာင္းတာပါ၊ “မင္း”ဖတ္ၿပီးၿပီမို႔လား”
“ငယ္ငယ္ကတည္းက ဖတ္ဖူးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အတန္းသားေတြနဲ႔ ေ၀မွ်ဖို႔ သင့္မသင့္ ကၽြန္ေတာ့ကို စဥ္းစားခြင္႔ၿပဳပါ”
“ရပါတယ္။ “မင္း”လူမ်ိဳးေတြအေပၚမွာ အတန္းသားေတြ ထားနိုင္တဲ႔ အၿမင္ေတြကို ႀကိဳသိလို႔ “မင္း”ဆီက ခြင့္ပန္တာပါ”
“ကေလးဘ၀တုန္းကေတာ့ ေအာ္၀ဲလ္ရဲ႕ ဘားမိစ္ေဒးစ္ ကိုဖတ္ၿပီး ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ လမ္ေဘးစာအုပ္ဆိုင္ေတြက ဘားမိစ္ေဒးစ္ေတြကို အကုန္မီးရိႈ႕ပစ္ခ်င္စိတ္ေတာ့ ေပါက္ဖူးခဲ႔တယ္.. သီ..သီယာ”
သူမ နာမည္ကို ထိပ္က အဖ်ားဆြတ္ေခၚဖို႔ နွစ္ေတြအမ်ားႀကီးႀကာခဲ႔တာေတာင္ မ၀ံ႔မရဲၿဖစ္ေနဆဲပင္။ တစ္ကယ္ဆို အခုခ်ိန္ထိ သူနွင့္ ကၽြန္ေတာ္က ဆရာတပည့္ အေၿခအေနထက္ မပို။ ဘယ္တုန္းကမွလည္း မပိုခဲ႔။ ဘယ္ေတာ့မွလည္း ပိုမည္မထင္။

“အဟင္း”
သူမ မပြင့္တပြင့္ရယ္လိုက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္အံ့ႀသသြားမိသည္။
“ဟုတ္တယ္.. ဒါေပမယ့္ သမိုင္းဟာ သမိုင္းပဲေလ။ ဘယ္သူမွ ဖုံးဖိထားဖို႔မသင့္ပါဘူး၊ ဒါမွလဲ ၿဗိတိသွ်ေတြ ကိုယ္႔အေပၚမွာ ဘယ္လိုၿမင္ခဲ႔တာ၊ ဘယ္လိုဆက္ဆံေၿပာခဲ႔တာေတြ၊ တၿခားလူေတြကိုလဲ ကန္႔လန္႔ကာ လွစ္ၿပရမွာေပါ့”
သူမေရွ႕မွာ စကားလုံးေတြေပ်ာက္ေနလို႔ ေၿပာမိေၿပာရာ ေၿပာခဲ႔လိုက္သည္။

******

သူမနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ေတြ႕ခဲ႔တဲ႔ ေနရာေလးက ဒီသီေရတာေလးထဲမွာပင္ၿဖစ္သည္။ ပထမေတာ့ ကိုယ့္ရဲ႕ဆရာမ တစ္ေယာက္ထက္ မပိုခဲ႔၊ အဲဒီတုန္းက ကၽြန္ေတာ္က ဒုတိယနွစ္၊ သူမကေတာ့ ေအာင္ၿမင္မႈေတြရွိၿပီးသား တကၠသိုလ္က ဆရာမတစ္ေယာက္။ ေအးေဆးတည္ၿငိမ္တဲ႔၊ ၿပတ္သားတိက်တဲ႔၊ ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႔တဲ႔၊ လူေတြကို စာနာစိတ္ရွိတဲ႔ စတဲ႔ အရည္အခ်င္းေတြၿပည့္စုံတဲ႔ သူမကို အတန္းသူ၊ အတန္းသားေတြအားလုံးက ခင္မင္ေလးစားႀကသည္။

အခ်ိန္ႀကာလာေတာ့လဲ သူမရဲ႕ အိေၿႏၵရတဲ႔ ၀တ္စားဆင္ယင္ပုံ၊ အေႀကာင္းအရာတစ္ခုခုကို စိတ္ပါလက္ပါ ေဆြးေႏြးေၿပာဆိုတတ္ပုုံမ်ားနဲ႔ သူမရဲ႔ဦးေႏွာက္ကို ကၽြန္ေတာ္ ခ်စ္သြားခဲ႔မိသည္။ မိန္းမတစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္တည္း တိတ္တဆိတ္ခ်စ္ေနရတာ အတၱကင္းသည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ထင္သည္။ သူမထံက ဘာကိုမွ မေမွ်ာ္လင္႔။ ေမွ်ာ္လင့္ေနလို႔လဲ ဘာမွၿဖစ္မလာမည္ကို ႀကိဳသိထားေနလို႔ မိမိရည္မွန္းခ်က္ပန္းတိုင္ကိုသာ အာရုံၿပဳထားလိုက္သည္။ ဒါေပမယ့္ သူမနဲ႔ အေႀကာင္းတခုခုေႀကာင့္ နီးကပ္ေနလွ်င္ပဲၿဖစ္ၿဖစ္၊ သီေရတာေရွ႕မွ လက္ခ်ာေပးေနတဲ႔ သူမကိုေငးႀကည့္ေနစဥ္ပဲၿဖစ္ၿဖစ္ ကၽြန္ေတာ္ တိတ္တဆိတ္ရင္ခုန္ေနခဲ႔မိသည္။ ေယာက္်ားေလးတစ္ေယာက္၏ ရင္ခုန္မႈက မိန္းကေလးတစ္ေယာက္၏ ရင္ခုန္တတ္မႈနွင့္ တူညီနိုင္ပါ့မလား။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ နွလုံးခုန္သံ အခ်က္ေက်ာ္သြားတတ္သည္။ လက္ဖ်ားေၿခဖ်ားေတြ ေအးခ်င္လာသည္။ ေနမေကာင္းခ်င္သလိုလိုၿဖစ္လာတတ္သည္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့ခံစားခ်က္ကို ကၽြန္ေတာ့ဘာသာပဲ နွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ သိမ္းထားဖို႔ ဆုံးၿဖတ္ထားသည္။

ဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာင္းတက္ေနတဲ႔ နွစ္ေတြမွာ ကၽြန္ေတာ့္ဖခင္ ရုတ္တရက္ဆုံးသြားသည္။ အားကိုးရာ ၿမင့္မိုရ္ေတာင္ၿပိဳပ်က္သြားခဲ႔ၿပီ။ အေၿခအေနအေႀကာင္းေႀကာင္းေႀကာင့္ ဖခင္ရဲ႕ စ်ာပနကိုေတာင္ မတက္ေရာက္နိုင္ခဲ႔တဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ၿမစ္ကမ္းစပ္တစ္ခုမွာ သြားထိုင္ၿပီး ေႀကကြဲမႈကို ေၿဖသိမ္႔ခဲ႔ရသည္။ ပေရာ္ဖက္ဆာေတြ၊ အတန္းသားေတြရဲ႔ ပန္းၿခင္းေတာင္းေလးေတြ၊ ဂရုဏာသက္တဲ႔ စာေလးေတြနဲ႔ ကပ္ၿပားေလးေတြထံမွ ရသမွ်ခြန္အားေလးယူၿပီး ေက်ာင္းဆက္တက္ခဲ႔သည္။ တစ္ခါတစ္ရံ မနက္ေလးနာရီေလာက္္ေတြမွာ ကားကိုၿပင္းၿပင္းေမာင္းၿပီး တတိယေရလက္ႀကားကို ၿဖတ္တဲ႔ တံတားမွတဆင့္ ကၽြန္ေတာ္ထိုင္ေနက်ေနရာေလးဆီ သြားၿဖစ္သည္။ အဲဒီေန႔ကေတာ့ ထိုင္ေနက် ေက်ာက္ေဆာင္နားေရာက္ေတာ့ မနက္ငါးနာရီထိုးေနၿပီ။

လေရာင္က နီယြန္မီးေတြကို အားမၿပိဳင္နိုင္လို႔ ပစိဖိတ္ပင္လယ္ေရၿပင္ေပၚကို ခြန္အားမဲ႔စြာ ေဖ်ာ့ေဖ်ာ႔ေလး သြန္းက်ေနသည္။ ခပ္ေ၀းေ၀းက ေတာင္တန္းၿပာေတြနဲ႔ ထင္းရႈးပင္ေတြက ညိဳ႕မိႈင္းေနသည္။ ပင္လယ္ေလၿပင္းေအာက္မွာ ေဆးလိပ္က မီးမစြဲနိုင္လို႔ ေက်ာက္ေတာင္နဲ႔ကြယ္ၿပီး မီးၿငိလိုက္သည္။ ေဆးလိပ္ကို နႈတ္ခမ္းမွာေတ႔ၿပီး ရိႈက္သြင္းလိုက္သည္။ ၿပီးေတာ့ မႈတ္ထုတ္လိုက္သည္။ မီးခုိးေငြ႔ေတြ ဦးတည္ရာမဲ႔ ကစင့္ကလ်ားေရြ႕လ်ားသြားတာကို ေငးႀကည့္ေနမိသည္။ ပင္လယ္၀မွာ ေက်ာက္ခ်ထားတဲ႔ ကာဂိုသေဘၤာေတြကို ေငးႀကည့္ရင္း ေနာက္မွ ေၿခသံကိုႀကားလုိက္သည္။
ေၿခသံက ေနာက္တည့္တည့္မွာ ရပ္သြားသည္။

“မင္း”
ရင္းနွီးကၽြမ္း၀င္ေနတဲ႔ အသံရွင္ကို လွည့္ႀကည့္လိုက္သည္။ ထရက္ဆုနဲ႔ မတ္တပ္ရပ္ေနတဲ႔ သူမဆံႏြယ္ေတြ ပင္လယ္ေလထဲမွာ ေ၀႔၀ဲေနသည္။
“အိုး….ဟိုင္း..သီယာ”
“ဟိုင္း..မင္း ဒီမွာဘာလာလုပ္ေနတာလဲ၊ ထုိင္ခြင့္ၿပဳပါ”
သူမ ေဘးမွာ၀င္ထိုင္လိုက္သည္။
“သီယာ ဒီနားမွာေနတာလား၊ ကၽြန္ေတာ္မသိခဲ႔ဘူး”
“ဟုတ္တယ္.. “မင္း”ေရာ.. ဒီနားမွာေနတာလား”
“ဟင္းဟင္း… အထက္တန္းလႊာေတြေနတဲ႔ ဒီလိုေနရာမ်ိဳးမွာေနဘို႔ ကၽြန္ေတာ္မတတ္နိုင္ပါဘူး သီယာရယ္”
“အို..အဲလိုလဲမဟုတ္ဘူးေလ”
“ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ညစ္လို႔ လာထိုင္ေနတာ.. ေခါင္းရွင္းေအာင္လို႔၊ ဒီေနရာက ဒီၿမိဳ႔မွာ ကၽြန္ေတာ႔ကို စိတ္ခ်မ္းသာမႈေပးနိုင္တဲ႔ေနရာေလ၊”
“မင္း ေဆးလိပ္ေသာက္လား”
“၃နွစ္တစ္ခါေလာက္ ေသာက္တယ္ေလ၊ ဟားဟား”
ေလာကႀကီးကို အရြဲ႕တိုက္လို႔ ေၿခာက္ကပ္အက္ကြဲစြာ ရယ္ေမာလိုက္မိသည္။
“မင္း ဘယ္လိုခံစားေနရမလဲဆိုတာ နားလည္ပါတယ္။ ကိုယ့္မွာလဲ အေမမရွိေတာ့ဘူးေလ”
အဲဒီေန႔က ကၽြန္ေတာ္ သူမကို ဘာေတြေၿပာလို႔ ေၿပာခဲ႔မိမွန္း မသိေတာ႔။ လူတိုင္းသြားႀကရမွာပါ။ ေမ့ေနႀကတာပါ၊ အလြန္ဆုံးေနရ ရက္ေပါင္း သုံးေသာင္းတစ္ေထာင္နဲ႔ နွစ္ဆယ့္ငါးရက္ေပါ႔၊ အသိတရားေတြထားထားရင္းေတာင္ အနာဂတ္အတြက္ စိုးရိမ္ပူပန္မႈမ်ား၊ အခ်စ္ဆုံးဖခင္ကို လြမ္းဆြတ္တမ္းတမႈမ်ားနဲ႔အတူ မ်က္ရည္စအခ်ိဳ႕လိမ္႔ဆင္းက်လာသည္။
မ်က္နွာတစ္ၿပင္လုံးကို လက္ဖ၀ါးႀကမ္းႀကမ္းနဲ႔ မညွာမတာပြတ္ပစ္လိုက္သည္။
ေဆးလိပ္ကို သဲထဲ ထိုးေၿခၿပီးထည့္လိုက္သည္။ သက္ၿပင္းရႈိက္လိုက္သည္။ သူမ သူမရဲ႕႔လက္ဖ၀ါးေလးကို ကၽြန္ေတာ႔ ပခုံးေပၚ အသာတင္လိုက္သည္။

“..မင္းကို hug လုပ္လို႔ရမလား၊ တို႔ သြားေတာ့မယ္”
ေၿပာေၿပာဆိုဆို သူမ ကၽြန္ေတာ့ကို နွစ္သိမ္႔တဲ႔အေနနဲ႔ ဖက္လိုက္သည္။ သူမတို႔ ယဥ္ေက်းမႈမွာ ဒါေတြဟာ လက္ဆြဲနႈတ္ဆက္သေလာက္ပဲၿဖစ္မည္ထင္သည္။ ကၽြန္ေတာ္သူမကို အလိုက္သင့္ၿပန္ဖက္လိုက္သည္။
“သြားၿပီ”
ကုိယ့္ကိုကိုယ္သိလိုက္သည့္ အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ေနာက္က်သြားခဲ႔ၿပီ။ သူမ ကို တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ဖက္ထားလိုက္မိသည္။ သူမဆံႏြယ္ေတြထဲမွာ မ်က္နွာကိုအပ္ထားမိသည္။ သူမလည္ပင္းကို နႈတ္ခမ္းနဲ႔ ဖိထားလိုက္မိသည္။ ပင္လယ္ေလေတြက တ၀ုန္းဒိုင္းဒိုင္းတိုက္ခတ္ေနသည္။ သူမနွင့္ ကၽြန္ေတာ့ ဆံပင္ေတြ လြင့္ေမ်ာေနသည္။ ကိုယ့္ ရင္ခုန္သံ ကိုယ္ၿပန္ႀကားေနရသည္။ ၿဖစ္နိုင္ရင္ သူမကို တစ္သက္လုံး အခုလိုဖက္ထားလိုက္ခ်င္သည္။ သူမထံက ပင့္သက္ရိႈက္သံႀကားမွ အထိတ္တလန္႔နဲ႔ ၿပန္လႊတ္လိုက္မိသည္။

“ကၽြန္ေတာ္ အနႈးအညြတ္ေတာင္းပန္ပါတယ္၊ မရည္ရြယ္ပါဘူး”
ကၽြဲခ်ီးပဲ..ကုိယ့္ကိုကိုယ္ တိတ္တိတ္ေလး က်ိန္ဆဲလိုက္သည္။ ဘာလို႔မရည္ရြယ္ရမွာလဲ။ မင္း၀န္ခံရဲတဲ႔ သတၱိမရွိဘူးလား။ သူမကို ခ်စ္တဲ႔စိတ္နဲ႔ လုပ္လိုက္တယ္လို႔၊ ဒါေပမယ့္ စည္းဆိုတာ မေက်ာ္သင္႔တဲ႔ အရာတစ္ခုမဟုတ္ဘူးလား။ တကၠသိုလ္က ဆရာမတစ္ေယာက္ကို အိေၿႏၵပ်က္ေစမႈနဲ႔ အနည္းဆုံးေတာ့ ေက်ာင္းမွ ေခတၱရပ္ဆိုင္းခြင့္ ႀကဳံရနိုင္တယ္ ဆိုတာမင္းမသိဘူးလား။

“ရပါတယ္”
ကၽြန္ေတာ့အေတြးစတို႔ ပ်က္သြားသည္။ ပညာရွိတုိ႔ရဲ႕ လွည့္ကြက္လား။ သူမကိုႀကည့္ရတာ ဘာမွ မၿဖစ္လိုက္တဲ႔ပုံစံမ်ိဳး၊ သိပ္ဟန္ေဆာင္ေကာင္းတာမ်ားလားကြယ္။

“သီယာ..ကၽြန္ေတာ္ေတာင္းပန္ပါတယ္” ေၿပာရင္းသူမ မ်က္နွာအရိပ္အကဲကို လိုက္ဖမ္းႀကည့္ေနမိသည္။ သူမ ကၽြန္ေတာ့လို နဲနဲေလးမွ မခံစားေတာ့ဘူးလား။
“အိုး..ဘာမွမၿဖစ္ပါဘူး။ ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ ဂရုစိုက္ပါ၊ ဒီလိုပဲ အားလုံး မေသမခ်င္း ေရွ႕ဆက္လမ္းေလွ်ာက္ႀကရမွာပဲ။ မင္း စိတ္ညစ္ရင္ ႀကိဳက္တဲ႔အခ်ိန္ စကားလာေၿပာေနာ္၊ ကိုယ္မင္းအတြက္ရွိေနမယ္”

သူမ လာရာလမ္းအတိုင္း ၿပန္လည္ထြက္ခြာသြားသည္။
“ခ်စ္တယ္ သီယာရယ္..”
သူမေက်ာၿပင္ကို ႀကည့္ၿပီး ပဲ႔တင္ထပ္ေနတဲ႔ ကၽြန္ေတာ့ရင္ထဲက စကားသံေတြကိုေတာ့ သူမဘယ္ေတာ့မွ ႀကားလိမ္႔မည္မဟုတ္။ အဲဒီေန႔က ေက်ာက္ေဆာင္နားမွာ တစ္ေနကုန္သည္အထိ ကၽြန္ေတာ္ ဆက္ထိုင္ၿဖစ္ခဲ႔သည္။


****

ဆက္ရန္……

6 comments:

ဂ်စ္တူး - gyit_tu said...

ဇာတ္လမ္းကိုခိုက္တယ္ မေလးရယ္.. ဆက္ရန္ကို ေစာင့္ေနပါတယ္

ပုထုဇဥ္ said...

မအိမ့္ခ်မ္းေျမ႕၊ Shooting an elephant ကို ျမန္မာလို ဘယ္သူျပန္ထားဖူးလဲ သိလား။ ကၽြန္ေတာ္ ဟိုတေလာကမွ ဖတ္ဖူးတယ္၊ ဘယ္သူမွ မျပန္ရေသးရင္ တေယာက္ေယာက္ေတာ့ ျပန္သင့္တယ္။

(CBox မွာ ခ်န္ထားတဲ့ မွတ္ခ်က္က လူေျပာမ်ားရင္ ေပ်ာက္သြားမွာ စိုးလို႔ ဒီမွာ ျပန္ၿပီး ကူးထည့္ေပးထားတယ္။ ဒီမွတ္ခ်က္ကို ေတြ႔မိသူ မည္သူမဆို Shooting an Elephant ကို ဗမာလို ဘာသာျပန္ထားတာ ေတြ႔ဖူးရင္ လက္တို႔ၾကပါဦး။)

mgthantzin said...

ဆက္ပါ.. အစ္မ..

pandora said...

ဇာတ္လမ္း ဆက္ပါဦး မေလးရဲ႕၊ ေစာင့္ဖတ္ေနတယ္။

ကလိုေစးထူး said...

တျပည္သူေရ။ မဆုံးေသးတဲ့ ၀တၳဳကို လာဖတ္သြားတယ္။ မွတ္ခ်က္ကေတာ့ အေပၚကလူေတြ ေျပာတဲ့ အတုိင္းပဲေနာ္။ :D

MyTH59 said...

မအိမ့္ခ်မ္းေျမ့ေရ။ ဆက္ပါဦးခင္ဗ်။

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...