မဂၤလာပါရွင္.. ဒီဘေလာဂ္ေလးကို ၂၀၀၆ ၾသဂုတ္လမွာ စတင္ေရးခဲ႔ပါတယ္။ အခုေတာ႔ အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ေဒါ့ကြန္းမွာ စာေတြ ဆက္ေရးေနေၾကာင္းပါ...။
လာလည္ေသာ လူနည္းစု ေမာင္ႏွမမ်ားကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ရွင္။

Sunday, April 29, 2007

ဆန္းစစ္ၿခင္း

ကၽြန္မတို႔ ဘေလာဂ္႔ေလာကရဲ႕ ဒီတစ္ခါ ripple effect က ေပ်ာ္စရာလဲေကာင္း၊ တစ္ဦးနဲ႔ တစ္ဦးလဲ ပိုမိုခင္မင္ဖို႔ၿဖစ္ေစတဲ႔ အရာေလးတစ္ခုပါ။ အေပၚယံႀကည့္ရင္ေတာ့ ကိုတက္စလာစေပးလိုက္တဲ႔ အေပ်ာ္ကစားတဲ႔ ကစားနည္းေလးတစ္ခုလို႔ ၿမင္နိုင္ေပမယ္႔ တစ္ကယ္တမ္း ဆန္းစစ္ႀကည္႔ရင္ေတာ့ မိမိကုိယ္ကို ပုိေႀကညက္ေအာင္ စာဖတ္ခိုင္းလိုက္တဲ႔ တိမ္မေယာင္နဲ႔ နက္တဲ႔ကစားနည္းေလးတစ္ခုလို႔ ထင္မိတယ္။

ကိုယ့္အေႀကာင္းေၿပာရေတာ့မယ္ဆိုရင္ မိမိကိုယ္ကို အရင္ဆုံးဆန္းစစ္လိုက္မိႀကမွာပဲ။
ကၽြန္မႀကိဳက္တဲ႔ စာေရးဆရာ Ruggiero ဆိုသလိုပဲ အနည္းဆုံး ေတာ့ အေၿခခံက်တဲ႔ေမးခြန္းေလးေတြေတာ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ေမးလိုက္မိမွာပါ။
ကိုယ္ဟာ စကားမ်ားတဲ့သူလား၊ စကားနဲတဲ႔သူလား။
အဆိုးၿမင္၀ါဒီလား၊ အေကာင္းၿမင္တတ္သူလား။ အလုပ္က်ိဳးစားသူလား၊ အလုပ္ပ်င္းသူလား။
သတိၱရွိသူလား၊ သူရဲေဘာေႀကာင္သူလား။ အရာရာကို အေလးအနက္ထားသူလား၊ ခပ္ေပါ့ေပါ႔ေတြးတတ္သူလား။ နိွမ္႔ခ်တတ္သူလား၊ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အထင္ႀကီးတတ္သူလား။ သူစိမ္းေတြႀကားထဲမွာ စိတ္လႈပ္ရွားသူလား၊ ေႀကာင္ေနတတ္သူလား၊ ဒါမွမဟုတ္ လိုက္ေလ်ာညီေထြ ဆက္ဆံေၿပာဆိုတတ္သူလား။ ဘ၀မွာ အခက္အခဲစိတ္လႈပ္ရွားစရာေတြနဲ႔ ႀကဳံတဲ႔အခါတိုင္းမွာ ၿပသနာတစ္ခုကို တည္ၿငိမ္စြာေၿဖရွင္းတတ္သူလား၊ ေဒါသေရွ႕ထားတတ္သူလား။ စိတ္တည္ၿငိမ္သူလား၊ စိတ္အတက္အက်ၿမန္သူလား။ အရာရာမွာ မိမိကိုယ္ကို ယုံႀကည္မႈရွိသူလား။ ေက်ာင္းမွာ၊ ရုံးမွာ၊ အစည္းအရုံးေတြမွာ ကုိယ့္ထက္စာေတာ္တဲ႔သူ၊ လူႀကိဳက္မ်ားတဲ႔သူ၊ နာမည္ႀကီးတဲ႔သူေတြကို မနာလို ၀န္တိုစိတ္ရွိတတ္သူလား။

ကိုယ္ဟာဘယ္အတိုင္းအတာအထိ ယုံႀကည္ရတဲ့သူလဲ။ နႈတ္လုံတဲ႔သူလား၊ ေန႔မဆိုင္းပဲ တဆင့္အတင္း ၿပန္ေၿပာတဲ႔သူလား။ သူငယ္ခ်င္းေတြအေပၚမွာ ဘယ္အတိုင္းအတာအထိ သစၥာရွိတဲ႔သူလဲ။ လူေတြကို အသုံးခ်တတ္တဲ့သူလား။ သူမ်ားကိုကိုယ္ခ်င္းစာနာတတ္သူလား။ တမင္သက္သက္ နာက်င္ေအာင္ရည္ရြယ္ၿပီး လူေတြကို နႈတ္အားၿဖင္႔ ၿဖစ္ေစ၊ ကုိယ္ထိလက္ေရာက္ၿဖစ္ေစ နစ္နာေစတဲ႔သူလား။ ကိုယ့္ေႀကာင္႔လူေတြၿပသနာၿဖစ္ရင္ ႀကိတ္ေပ်ာ္တတ္သူလား။ ခင္မင္ေနတဲ႔ လူနွစ္ဦးႀကားမွာ မိတ္ေဆြပ်က္ေအာင္ ကုန္းေခ်ာတတ္တဲ႔သူလား။ အတင္းေၿပာသူ၊ မနာလိုတတ္သူလား။ ကိုယ့္ ဂုဏ္တက္ခ်င္လို႔ တပါးသူကို နွိမ္႔ခ်ၿပီးေၿပာတဲ႔သူလား။ ဂတိသစၥာတည္တဲ႔သူလား။ တပါးသူေတြ အမွားလုပ္မိရင္ ခြင့္လႊတ္သည္းခံနိုင္တဲ႔သူလား စသၿဖင့္ မိမိကိုယ္ကို ေမးလိုက္မိႀကမွာပါ။

တစ္ခါတစ္ရံေတာ့လဲ အေကာင္းခ်ည္းပဲ ၿမင္ေနတာၿဖစ္ၿဖစ္၊ ေနရာတစ္ကာ သတိၱသိပ္ရွိေနတာၿဖစ္ၿဖစ္၊ အရာရာကို အၿမဲအေလးအနက္ထားလြန္းေနတာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ သိပ္တစ္ဖက္စြန္းေရာက္လြန္းေနရင္ေတာ့လဲ မၿဖစ္ေသးဘူးလို႔ ထင္ပါတယ္။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ရွိသင့္တာထက္ပိုၿပီး ယုံႀကည္မႈလြန္လို႔ စာေမးပြဲက်တာတို႔၊ အမွတ္နည္းသြားတာတို႔၊ အလုပ္အင္တာၿဗဴးမွာ က်တာတို႔ ၿဖစ္တတ္ပါတယ္။ စကားေတြအမ်ားႀကီးသိပ္ေၿပာရင္လဲ အရိုအေသတန္သလို၊ သိပ္နဲလြန္းရင္လဲ ေႀကာက္တတ္သူ၊ အရာရာကို အေလ်ာ႔ေပးတတ္သူလို႔ အရိုအေသတန္တတ္ႀကတယ္။ အခ်ိဳ႕ေနရာေတြမွာ အေလးအနက္ထားသင့္တဲ႔ ေနရာရွိသလို၊ အခ်ိဳ႕ေနရာမွာ ခပ္ေပါ႔ေပါ႔နဲ႔ ႀကီးတဲ႔အမႈကို ငယ္ေစတတ္တဲ႔ သူတစ္ေယာက္လဲၿဖစ္သင့္ပါတယ္လို႔ကၽြန္မထင္မိတယ္။

ကိုယ့္အေႀကာင္းဆန္းစစ္ၿပီးၿပီဆိုရင္ မိမိရဲ႕ ဘယ္ပုံစံကို အမ်ားနဲ႔ ေ၀မွ်မလဲလို႔လဲ ထပ္မံဆန္းစစ္ႀကည့္မိႀကမွာပါ။ လူေတြဟာ ပုံစံအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ အသက္ရွင္ႀကတယ္။ ဥပမာ..(ပထမေတာ့ ကိုၿဖဴေနရာမွာ ကိုရန္ သို႔မဟုတ္ မဂ်စ္ထည့္ လိိုက္ဦးမလို႔)။ အြန္လိုင္းေပၚက ကိိုၿဖဴ၊ အေမ့သားကိုၿဖဴ၊ ခ်စ္သူရဲ႕ ကိုၿဖဴ၊ ေက်ာင္း၀င္းထဲက ကိုၿဖဴ၊ ၿမန္မာအသိုင္းအ၀ိုင္းက ကိုၿဖဴနဲ႔ အၿဖဴေတြႀကားက ကိုၿဖဴရဲ႕ ပုံရိပ္ေတြက တစ္ခုနဲ႔ တစ္ခု ဘယ္လိုမွ မတူသလို တူေနဖို႔လဲ မသင့္ပါဘူး။ ဒီလိုပဲ ကၽြန္မလဲ အြန္လိုင္းေပၚမွာ ရုံးစာေရးသလိုသြားေရးမိရင္၊ ရုံးစာေတြကို ၀တၳဳေရးသလို သြားေရးေနရင္၊ ရုံးက အစည္းေ၀းေတြမွာ နႈးညံ႔သိမ္ေမြတဲ႔ ၿမန္မာမေလးတစ္ေယာက္လို သြားေၿပာေန၊ ဆိုေနမယ္္၊ ဘာမွမေၿပာပဲ အားလုံးကို သေဘာတူၿပီး ေခါင္းပဲ ၿငိမ္႔ေနမယ္ဆိုရင္၊ ဒါမွမဟုတ္ ၿမန္မာေတြႀကားမွာ ဘိုလာဆန္ၿပေနမိမယ္ဆိုရင္….။ ဇာတ္ေကာင္စရိုက္ ေရာယွက္မႈေတြနဲ႔အတူ ဆိုးက်ိဳးေတြၿဖစ္နိုင္ပါတယ္။ မိဘေတြနဲ႔ ဆက္ဆံေၿပာဆိုေနတဲ႔ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အၿပဳအမႈ(role)၊ အထက္အရာရွိနဲ႔ဆက္ဆံေနတဲ႔အၿပဳအမႈ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ဆက္ဆံေနတဲ႔ထုိသူရဲ႕ အၿပဳအမႈေတြဟာ ဘယ္လိုမွမတူနိုင္ပါဘူး။ (ဒီေနရာမွာ ဘိုဆန္ၿခင္း၊ ၿမန္မာဆန္ၿခင္းကို အက်ယ္တ၀င့္ အဓိပယ္ဖြင့္ဆိုနိုင္ပါေသးတယ္။ ၿမန္မာဆန္တယ္ဆိုတာဘာလဲ။ ၿမန္မာစိတ္ဓာတ္ရွိတယ္ဆိုတာဘာလဲ စသၿဖင့္ပါ။ ၿမန္မာအစားအစာႀကိဳက္တာလား၊ ၿမန္မာလို၀တ္စားဆင္ယင္တာကို ႀကိဳက္တာလား၊ ဘယ္လိုၿပဳမႈေၿပာဆိုေနထုိင္မႈမ်ိဳးကို၊ စိတ္ဓာတ္မိ်ဳးကို ၿမန္မာဆန္တယ္။ အေရွ႕ဆန္တယ္၊ အေနာက္ဆန္တယ္၊ အေရွ႕အလယ္ပိုင္းဆန္တယ္၊ အာဖရိကန္ဆန္တယ္၊ အင္းဒီးယန္းဆန္တယ္္လို႔ ဒီဖိုင္းလုပ္ႀကသလဲဆိုတာေတြလဲ ဆက္ေတြးနိုင္ပါတယ္)။

ဒီလိုပဲ အေတြးအေခၚ အယူအဆဆိုတာလဲ တစ္ခုတည္းဘယ္ေတာ့မွ မရွိသလို၊ တစ္ခုတည္းလဲ ရွိမေနသင့္ပါဘူး။ တစ္ခုတည္းေသာ အေတြးအေခၚ၊ အယူအဆကပဲ မွန္ကန္တယ္ဆိုတာလဲ ဘယ္လိုနည္းနဲ႔မွ မၿဖစ္နိုင္ပါဘူး။ လူေတြအားလုံး တစ္ခုတည္းေသာ ခံယူခ်က္၊ ယုံႀကည္ခ်က္၊ ယူဆခ်က္ကိုပဲ လက္ခံမယ္ဆိုရင္ ရွိေနတဲ႔ ဦးေနွာက္ကို အနားေပးလိုက္ဖုိ႔ပဲရွိပါေတာ့တယ္။ ဟုိတစ္ခါ ကိုတက္စလာရဲ႔ ကဗ်ာေလးတပုဒ္ေအာက္မွာ ကၽြန္မရဲ႕ ထင္ၿမင္ခ်က္တစ္ခုေရးခဲ႔သလို ကၽြန္မတို႔လက္ခံက်င္႔သုံးေနတဲ႔ အေတြးေတြ၊ ခံယူခ်က္ေတြက ကိုယ္တိုင္တီထြင္ဖန္တီးထားတာေတြ မဟုတ္ပဲ၊ သူမ်ားေတြ ဖန္တီးၿပီးသား ခံယူခ်က္ေတြကို လက္ဆင္႔ကမ္းသယ္လာၿပီး အမွန္တရားရယ္လို႔ လက္ခံက်င္႔သုံးေနႀကၿခင္းပဲၿဖစ္ပါတယ္။ အေတြးအေခၚသစ္တစ္ခုကို ဖန္တီးနိုင္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ ရာစုနွစ္တစ္ခုမွာ တစ္ေယာက္ေတာင္မေပၚႀကပါဘူး။ ကုိသန္႔ဇင္ ဟုိတစ္ေလာေလးက ေရးသြားသလို စံနႈန္းေတြဘယ္လိုမွ မတူတဲ႔ မတူညီတဲ႔ေလာကႀကီးထဲမွာ သူတပါးေတြကို မိမိစံနႈန္းအတိုင္း တူေအာင္လိုက္လုပ္ဖို႔ ေ၀ဖန္၊ ေမွ်ာ္လင့္ႀကိဳးစားေနမိတာထက္္..မတူညီမႈေလးေတြကို နားလည္မႈနဲ႔ႀကည့္ၿပီး ဟာမိုနီနဲ႔ ေနႀကမယ္ဆိုရင္ ပိုၿပီးသာယာတဲ႔ ေလာကတစ္ခုကို တည္ေထာင္နိုင္ႀကမယ္လို႔ ထင္မိပါတယ္။

ဆိုကေရးတီးေၿပာတဲ႔ Know thyself ဆိုသလို၊ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ညက္ညက္ကေလး စာဖတ္တတ္ဖို႔၊ တိမ္မေယာင္နဲ႔ နက္တဲ႔ ဒီကစားနည္းေလးအၿပီးမွာ ကိုယ့္အေႀကာင္းေတြးမိရာကစၿပီး အေတြးနယ္ခ်ဲ႕မိသြားတဲ႔ စာစုေလးတစ္ခုပါ…။


No comments:

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...