မဂၤလာပါရွင္.. ဒီဘေလာဂ္ေလးကို ၂၀၀၆ ၾသဂုတ္လမွာ စတင္ေရးခဲ႔ပါတယ္။ အခုေတာ႔ အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ေဒါ့ကြန္းမွာ စာေတြ ဆက္ေရးေနေၾကာင္းပါ...။
လာလည္ေသာ လူနည္းစု ေမာင္ႏွမမ်ားကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ရွင္။

Saturday, March 24, 2007

ပိတုန္းတုိ႔၏ သဘာ၀

ဒီလိုပဲ….
ပိတုန္းဆိုတာ အေရာင္စုုံၿပီး ခ်ိဳအီတဲ့
ပန္းသီေတြကိုပဲ စိတ္၀င္စားေလ႔ရွိသတဲ့။
ပန္းဆိုတာလဲ…
ေၿမမ“ခ” ခင္ေလးေတာ႔၊ ခ်ိဳၿမႀကရေပဦးမေပါ့။

“ဥာဏ္ရွိပါတယ္”ဆိုတဲ့ ပိတုန္းေတြေတာင္
ပန္းတစ္ပြင္႔ရဲ႔ မာယာအလွ ေတးတၿမၿမေအာက္
အဲဒီပန္းရဲ႔ “ကို”ဆိုတဲ့ စကားေလးခ်ိဳေလး တခြန္းေအာက္
မေလာက္ေအာင္ေႀကြ၊ အနားေပ်ာ္ေန
“ခ”“ယ”“၀ပ္” “တြား” ဘယ္နွစ္ေယာက္ကိုမ်ား ထိုပန္း ၿပဳစားလိုက္သလဲ…

ေဟာ..ဟိုမွာေနာက္ ပန္းစိမ္းတပြင္႔...
ဒါေပမယ့္ မလွတဲ့ပန္း… မခ်ိဳတဲ့ပန္း..
ပိတုန္းတိုင္းကိုေတာ့ … မ“ကို”နိုင္… မ“ေမာင္”နိုင္လို႔
ပန္းစိမ္းရဲ႕ ထိုပိတုန္းေလး…ဟုိပန္းရွိရာ ခပ္ေ၀းေ၀း
ပ်ံသန္းသြားရွာၿပီေလ…

ဒါေပမယ့္ ဘာသာတစ္ေယာက္ထဲ ..ပန္းစိမ္းခင္းႀကီးထဲ
ခပ္တိုးတိုး ဟုိးရြက္ႀကိဳႀကား ထိုပန္းစိမ္းအား ထားလိုက္ႀကပါ..
အနားမွာလဲ မသီႀကပါနဲ႔
ေတးေတြကမပီလို႔ပါ။

ေႀသာ္..တကယ္ေတာ့…
ဂ်ဳးေၿပာတာေတြ..မွန္သင့္သေလာက္မွန္တာပဲ။
ပန္းဆိုတာ ဥာဏ္ရွိဖိုမလို၊ ပညာတတ္ဖို႔မလို၊ ေငြရွာတတ္ဖို႔မလို။
ခ်ဲႊတတ္ဖို႔ သဲတတ္ဖို႔ ကဲတတ္ဖို႔ပဲဲလိုတယ္ထင္ရဲ႔။

တကယ္ေတာ့ ပန္းဆိုတာ ၀တ္မႈန္ကူးဖို႔ ပိတုန္းကို အသုံးခ်ေနသလို
ပိတုန္းဆိုတာလဲ အစာ၀ဖို႔အတြက္ ပန္းေတြကို အသုံးခ်ေနၿခင္းသာၿဖစ္မည္။

♥အိမ့္ခ်မ္းေၿမ့♥

No comments:

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...