မဂၤလာပါရွင္.. ဒီဘေလာဂ္ေလးကို ၂၀၀၆ ၾသဂုတ္လမွာ စတင္ေရးခဲ႔ပါတယ္။ အခုေတာ႔ အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ေဒါ့ကြန္းမွာ စာေတြ ဆက္ေရးေနေၾကာင္းပါ...။
လာလည္ေသာ လူနည္းစု ေမာင္ႏွမမ်ားကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ရွင္။

Tuesday, December 19, 2006

ေရဆန္ငါး

သံလြင္အိပ္မက္ အမွတ္(၈) မွာ ပါလာတဲ့ ကၽြန္မရဲ့ မေတာက္တေခါက္
ရင္တြင္းၿဖစ္ ေလးပါ။
ငါးေလးေတြလို အိမ္ၿပန္ခ်င္ႀကတဲ့ အၿဖစ္ေလးေတြကို ေရးသားထားၿခင္းၿဖစ္ပါတယ္…

အိမ့္ခ်မ္းေၿမ့

Sunday, December 17, 2006

Blood Diamond



နိုင္ငံတစ္နိုင္ငံဟာ သံယံဇာတတစ္ခုခုထြက္တယ္ဆိုရင္ တစ္စုံတစ္ရာကိုေႀကာက္ဖို့ သင့္တယ္လို ့
Dr. Joy Brown - American Radio Psychologist ကဆိုပါတယ္။
နိုင္ငံေလးတစ္နိုင္ငံဟာ ေရနံ၊ ဆင္စြယ္၊ ကၽြန္း၊ ဓာတ္သတၱဳတစ္ခုခုထြက္ၿပီဆိုရင္ၿဖင့္
တခ်ိဳ ့နိုင္ငံႀကီးေတြရဲ့မ်က္စိအႀကီးအက်ယ္က်တာကိုခံရပါေတာ့မယ္တဲ့။
တစ္စုံတစ္ရာဆိုတာ ကၽြန္မထင္တာကေတာ့ ဥာဏ္ႀကီးသူေတြရဲ့ မ်ိဳးေစ့ခ်မႈတစ္ခု။
အဲဒီမ်ဳိးေစ့ကေတာ့ ၿပည္တြင္းမွာ မၿငိမ္မသက္ၿဖစ္ေအာင္၊ လူမ်ိဳးစုေတြကြဲၿပားၿပီးမၿငိမ္မသက္ၿဖစ္ေအာင္၊
ေနာက္ဆုံးၿပည္တြင္းစစ္ၿဖစ္တဲ့အထိ မ်ိဳးေစ့ဆိုးတစ္ခုကိုခ်ေပးလိုက္တာပါပဲလို့ထင္တယ္။

ကၽြန္မဖတ္ဖူးတဲ့စာတမ္းေလးတစ္ခုမွာ နိုင္ငံတစ္နုိင္ငံဟာ အမိ်ဳးဘာသာ၊ သာသနာတစ္ခုထဲဆိုရင္
တိုးတက္နႈန္းပိုၿမင့္တယ္လို့ဆိုထားပါတယ္။ အဲဒီစာတမ္းမွာ ဂ်ပန္နိုင္ငံကို ဥပမာေပးထားတယ္။
ဂ်ပန္မွာလူမ်ိဳးတစ္မ်ိဳးထဲရွိတယ္၊ ဘာသာတစ္ခုပဲရွိတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ဂ်ပန္နိုင္ငံမွာ တစ္နွစ္တစ္နွစ္
လူေတြသုံးေသာင္းပတ္၀န္းက်င္ထိ ကိုယ့္ကိုကိုယ္အဆုံးစီရင္ႀကတာေတြကို
ဘာေပတံနဲ့တိုင္းမလဲလို့ကၽြန္မေတြးမိတာေလးပါ၊
ေနာက္ၿပီး ကေနဒါ၊ အေမရိကန္စတဲ့နိုင္ငံေတြမွာ လူမ်ိဳးေပါင္းမ်ိဳးစုံ၊
ဘာသာတရားေပါင္းမ်ိဳးစုံ စုေပါင္းေနထိုင္ေနႀကတာတိုးတက္သင့္သေလာက္တိုးတက္ေနႀကတာပါပဲ။
အေမရိကန္နိုင္ငံကေတာ့ ေပ်ာ္၀င္အိုး(melting pot)ဆိုၿပီး အကုန္ေရာေမႊလိုက္လို့ထား၊
ကေနဒါကလဲ ေရာင္စုံမွန္ေက်ာက္(mosaic) ဆိုၿပီး ယဥ္ေက်းမႈေပါင္းရာခ်ီၿပီး
(အခုထိေတာ့) ၿပႆနာေတြမကင္းေပမယ့္ အဆင္ေၿပေနႀကတာပါပဲ။
ကၽြန္မခ်စ္တဲ့ေဒသေလးတစ္ခုေကာဒီလိုေနလို့မရဘူးလား လို့ေတြးမိတာေလးပါ။
အနည္းဆုံး ဒီအသားအေရာင္၊ ဒီမ်က္လုံးအေရာင္၊ ဒီဆံပင္အနက္ေတြပဲ မဟုတ္ဘူးလား။
(ဆံပင္အေရာင္မဆိုး၊ ေရာင္စုံမ်က္ကပ္မွန္တပ္မထားဘူးဆိုရင္ေပါ့)။

ဘယ္လိုပဲၿဖစ္ၿဖစ္ မိသားစုတစ္ခုစည္းလုံးညီညြတ္မႈမရွိရင္ အိမ္ေထာင္စုဖရိုဖရဲနဲ့
ေနာက္ဆုံးမိသားစု၀င္ေတြပဲဲဘ၀မွာအရႈံးထြက္ရသလို၊ နိုင္ငံတစ္နိုင္ငံထဲမွာ အားလုံး ရန္ပဲၿဖစ္ေနႀကတဲ့အခ်ိန္၊
(ကေလးဘ၀ထဲက ရန္ၿဖစ္ရတာ၊ စကားလွလွေလးေတြနဲ့အခ်င္းခ်င္းေဆာ္လိုက္၊ ကလိလိုက္နဲ့၊
ရန္ၿဖစ္ေနႀကရတာကိုက အရသာ၊ ေပ်ာ္စရာၿဖစ္ေနႀကတဲ့အခ်ိန္၊ အသက္ေတြႀကီးလာတဲ့အထိ
အက်င့္ေတြပါၿပီး ၿပႆနာတရပ္ကို ေအးေဆးတည္ၿငိမ္စြာေၿဖရွင္းနိုင္မႈအရည္အခ်င္းေတြ
တၿဖည္းၿဖည္းက်ဆင္းလာနိုင္ပါတယ္)
ဒီလိုနဲ့ ကိုယ့္ရဲ့ ေကာင္းမြန္တဲ့ အရည္အခ်င္းေတြေလ်ာ့ပါးလာခ်ိန္၊ အခ်င္းခ်င္းမတည့္ၿဖစ္ေနခ်ိန္မွာ
ဥာဏ္ႀကီးသူေတြရဲ့ နည္းမ်ိဳးစုံဂုတ္ေသြးစုတ္မႈကို ခံေနရတာကိုေတာင္မွမသိလိုက္ပဲ လုံးပါးပါးႀကရတဲ့
ဇာတ္လမ္းေလးကို လီယိုနာဒိုဒါကာပရီယိုကမင္းသားအၿဖစ္ရိုက္ထားတဲ့ ေသြးေရာင္လႊမ္းတဲ့စိန္
ဆိုတဲ့ ရုပ္ရွင္ကားေလးရုံတင္ၿပသေနၿပီၿဖစ္ေႀကာင္း ....

အိမ့္ခ်မ္းေၿမ့

Friday, December 08, 2006

ေဆာင္းမိုးတစ္ည

ေကာင္းကင္မွာတိမ္ဆိုင္တိမ္ခဲ မဲမဲႀကီးေတြညိဳ့တက္ေနသည္။
အၿမဲတမ္းလိုလိုက်ပ္ပိတ္ေနတဲ့ ၿမစ္ကူးတံတားက ဒီေန့က်မွ ကားေတြရွင္းေနသည္။
ဟိုင္းေ၀းလမ္းမတေလွ်ာက္ ကားမီးေရာင္တန္းေတြနဲပါးေနေတာ့ အရင္ေန့ေတြကလို
အလုပ္ေနာက္က်မွာ စိုးရိမ္တဲ့ ေဇာစိတ္ေလးေပ်ာက္ေနသည္။
ကားေတြက်ပ္ပိတ္ေနရင္ အလုပ္ေနာက္က်မွာစိုးရိမ္စိတ္ေလာၿပီး ေရဒီယိုေကာ၊
သီခ်င္းပါပိတ္ၿပစ္တတ္တဲ့ ကၽြန္မ အဲဒီေန့ကေတာ့ ကားေမာင္းရင္း သီခ်င္းေလးနဲ့ၿငိမ့္ၿပီး
ပတ္၀န္းက်င္ရႈခင္းေလးေတြကိုစိတ္ထဲက ကဗ်ာဖြဲ ့လို့၊ ဒီဟိုင္းေ၀းလမ္းမႀကီး
အၿမဲတမ္းဒီလိုရွင္းေနရင္ေကာင္းမွာပဲဟုေတြးေနခဲ့သည္။

အလုပ္ကို နွစ္မိနစ္သုံးမိနစ္အလိုမွ အၿမဲကပ္ေရာက္တတ္တဲ့ကၽြန္မ
အဲဒီေန့က မိနစ္နွစ္ဆယ္ေလာက္ေစာေရာက္သြားသည္။

“လာၿပီထင္တယ္”
ေန့လည္ခင္းထမင္းစားခ်ိန္ေရာက္ခါနီးမွာ ခပ္လွမ္းလွမ္းစားပြဲက
သူငယ္ခ်င္းက အၿပင္ကုိလွမ္းႀကည့္ၿပီးေၿပာသည္။
ကၽြန္မၿပဴတင္းေပါက္အၿပင္ကိုလွမ္းႀကည့္လိုက္ေတာ့ ေဆာင္းကူးရဲ ့ရြက္၀ါေတြ
ေလၿပင္းၿပင္းေအာက္မွာ ေ၀့လိုက္၊ ၀ဲလိုက္၊ လြန့္လိုက္၊ လူးလိုက္နဲ့
တသဲသဲေႀကြလြင့္ေနႀကသည္။

“အရမ္းလွတာပဲ….ဒါနဲ့ ဘာလာၿပီလဲ”
“မုန္တိုင္းေလ…မုန္တိုင္း၀င္လာၿပီ”
“ဟုတ္လား…သတင္းေတာင္နားမေထာင္မိဘူး”

ထမင္းစားခ်ိန္မွာ စာဖတ္ရုံကလြဲၿပီးမ၀င္ရဆိုတဲ့ စာႀကည့္ခန္းထဲမွာ
ကၽြန္မတို့ငွာနက မိန္းကေလးအခ်ိဳ့ ေန့လည္စာ၀င္စားႀကရင္း စကားစမည္ေၿပာေနခဲ့ႀကသည္။
အၿပင္ဘက္မွာ ေနေပ်ာက္ထိုးတဲ့ေအာက္မွာ သစ္ရြက္၀ါေတြပလူပ်ံေ၀့၀ဲ၊
မိုးစက္ႀကီးႀကီးေတြကလဲ တေဖာက္ေဖာက္က်လာေတာ့ မမေတြမ်က္နွာညိဳလာႀကသည္။

“ဘယ္လိုႀကီးလဲမသိဘူး၊ ေနပူၿပီးမိုးရြာေနတယ္”
“မုတ္သုန္ရာသီ လုိုမ်ိဳးထင္တယ္… တို့ဆီမွာ ေနပူရင္းမိုးရြာတဲ့အခါေတြရွိတယ္..
မိုးေၿပးဆိုတာလဲရွိတယ္..မိုးကေၿပးလာသလိုမ်ိဳး အေ၀းကေၿပးလာတာ”
“အိုး..မိုက္တယ္ေနာ္”
“အင္း. တကယ္တမ္းေၿပာရရင္ အဲဒီလိုမိုးမ်ိဳးကိုသိပ္ႀကိဳက္တာ၊
ေလၿပင္းထန္ၿပီးေရေတြအမ်ားႀကီးနဲ့ တ၀ိုင္းဒိုင္းဒိုင္းရြာတဲ့မိုး၊
အခုလိို ရြာေနတဲ့မိုးမ်ိဳးကေတာ့ တို့အတြက္အလကားပဲ…
ဟိုမွာက တကိုယ္လုံးတုတ္တုတ္ရႊဲေအာင္လဲ ရြာတတ္ေသးတယ္”

“အိုး..ထူးဆန္းတယ္ေနာ္” “ဟုတ္လား”… “ၿမင္ဖူးခ်င္လိုက္တာ”
စသၿဖင့္ သံေယာင္လိုက္ေထာက္ခံတဲ့ေနရာမွာ နံပါတ္တစ္ၿဖစ္တဲ့
မမေတြရဲ့ မိုးေပၚကလာတဲ့ သံစဥ္ၿမင့္ၿမင့္နဲ့ နွာေခါင္းသံေတြကို ၿပဳံးမိေသးသည္။

စိတ္ထဲမွာေတာ့ ရန္ကုန္မိုးကိုႀကိတ္လြမ္းေနမိသည္။ မိုးဦးက်စ ဖားေအာ္သံေလးေတြ၊
အေလ့က်ေပါက္တတ္တဲ့ လမ္းေဘးေၿမာင္းထဲက ကန္ဇြန္းရြက္ပင္ေလးေတြ၊
အိမ္ေနာက္ဘက္ သံစည္ပိုင္းၿပတ္ထဲက ပိုးေလာက္လန္းေလးေတြ၊
တံစက္ၿမိတ္က တေ၀ါေ၀ါက်တဲ့ေခါင္မိုးေဆးေရ၊
ေရတြင္းအၿပင္ဘက္ကိုလွ်ံက်ေနတဲ့ ေရေတြ၊

မမေတြကိုေတာ့ သံစည္ပိုင္းထဲမွာ မိုးေရကိုတိမ္ၿပီး မိုးကုန္တဲ့အခါေေသာက္ႀကတဲ့အေႀကာင္း၊
အဲဒီသံစည္ပိုင္းထဲမွာလဲ ပိုးေလာက္လန္းေလးေတြေနတဲ့အေႀကာင္း၊
မိုးၿပင္းထန္စြာရြာသြန္းလို့ မီးမလာရင္ ဖေယာင္းတိုင္ေလးေတြထြန္းၿပီး
မိသားစုေပ်ာ္ရႊင္စြာညစာစားတဲ့အေႀကာင္းေတြေတာ့ မေၿပာၿပေတာ့ပါ။

အိမ္အၿပန္လမ္းေပၚမွာ ထူးဆန္းဖြယ္ကားေတြရွင္းေနၿပန္သည္။
အိမ္ေစာေစာၿပန္ေရာက္ရင္ ထမင္းစားၿပီး မိုးေအးေအးမွာ ေကြးလိုက္မယ္ဟုေတြးရင္းေက်နပ္ေနမိသည္။
ဒီေလာက္မိုးမုန္တိုင္းေလးကို ဒီၿမိဳ့ကလူေတြဘာေႀကာင့္ေႀကာက္ေနႀကပါလိမ့္လို့ေတြးရင္း
အရင္က ေလးဆယ့္ငါးမိနစ္ႀကာေအာင္ေမာင္းရတဲ့ တံတားထိပ္ကို မိနစ္နွစ္ဆယ္အတြင္းေရာက္လာသည္။
တံတားေပၚေရာက္ေတာ့ ေလၿပင္းထန္ေနေသာေႀကာင့္ ကားကသိသိသာသာ ယိမ္းထိုးေနသည္။
ေမာင္းေနရင္း အၿခားဘက္ၿခမ္းကိုေရာက္သြားမည္ကိုေတာင္စိုးရိမ္ရေလာက္ေအာင္ယိမ္းထိုးေနသည္။
တံတားေက်ာ္ၿပီးကၽြန္မေနတဲ့ၿမိဳ့ထဲေရာက္ေတာ့ ေတြ့ပါၿပီ။
ကားေနာက္မီးနီနီေတြ က်ပ္ပိတ္တန္းစီေနသည္။
ကားေတြကလုံး၀မေရြ့ေတာ့ဘာမ်ားၿဖစ္ပါလိမ့္ဟုေတြးမိၿပီး
သတင္းနားေထာင္ဖို့ေရဒီယိုကိုဖြင့္လိုက္သည္။

ေရဒီယိုကိုနားေထာင္ဖို့ ကၽြန္မ၀န္ေလးရတဲ့အေႀကာင္းကေတာ့
တေနကုန္နားေထာင္လာ ရတဲ့ နွာေခါင္းသံေတြကို အိမ္အၿပန္လမ္းေပၚမွာလဲ
ဆက္လက္နားေထာင္နိုင္စြမ္းမရွိေတာ့ေသာေႀကာင့္ၿဖစ္ပါသည္။
ေရဒီယိုမွာ ဗင္ကူးဗားကိုမုန္တိုင္း၀င္လာၿပီၿဖစ္ေႀကာင္း၊ အခ်ိဳ့ေသာရပ္ကြက္မ်ားမွာ မီးပ်က္ေနေႀကာင္း၊
မီးပိြဳင့္မ်ားလဲမီးမလာေသာေႀကာင့္ ေလးဘက္ေလးတန္ဦးစားေပးစနစ္ကို အသုံးခ်ေမာင္းနွင္ႀကရန္၊ ကားထဲတြင္ အေရးေပၚဓာတ္မီး၊ စားစရာစသၿဖင့္သယ္ေဆာင္ထားရန္ေႀကာ္ၿငာေနေတာ့သည္။

အရင္ကတံတားထိပ္မွ အိိမ္အထိ ခုနစ္မိနစ္ပဲေမာင္းရေသာ ခရီးက တစ္နာရီနီးပါးႀကာသြားသည္။
ကားတန္းႀကားမွာ ကၽြန္မမြန္းႀကပ္ပိတ္ေလွာင္လာသည္။ ကားၿပဴတင္းေပါက္ကိုဖြင့္ေတာ့ လဲ
မိုးေပါက္ေတြက ေၿပး၀င္လာသည္။ ဖေရဇာဟိုင္းေ၀းကိုၿဖတ္ၿပီးခ်ိန္မွာ ပိန္းပိတ္ေအာင္ေမွာင္ေနတဲ့
ပတ္၀န္းက်င္က ဆီးႀကဳိေနေတာ့သည္။ အရင္ကလင္းထိန္ေနတဲ့ ၿမိဳ့ၿပက ႀကက္သားေႀကာ္ဆိုင္၊ ဘာဂါဆိုင္၊ ကားေရာင္းဆိုင္၊ ဆံပင္ညွပ္ဆိုင္၊ အလွၿပင္ဆိုင္၊ စတိုးဆိုင္ႀကီးေတြ
မိုးေလၿပင္းၿပင္းေအာက္မွာ မဲေမွာင္၊ တိတ္ဆိတ္၊ ငုတ္တုတ္။

ေဆာင္းကူးေလေအာက္က မိုးေရေတြကေရခဲမိုးေတြလို ခပ္ေစးေစးပ်စ္ပ်စ္သြန္းခ်ေနသည္။
အိမ္ထဲမွာလဲ လွ်ပ္စစ္မဲ့၊ တယ္လီဖုန္းလိုင္းမဲ့၊ အေႏြးဓာတ္မဲ့၊ စားစရာမဲ့။
ေရခဲ ေသတၱာထဲက ဟင္းသီးဟင္းရြက္စိမ္းေတြကို ဆလပ္ရည္ေလာင္းၿပီး
ဆာဆာနဲ့အတင္းၿမိဳခ်လိုက္သည္။ တအိမ္လုံးကေအးစက္ေနရတဲ့အထဲ အၿပင္ဘက္က
ဆည္းလည္းသံက ေလၿပင္းၿပင္းေအာက္မွာ သာယာနာေပ်ာ္ဖြယ္မရွိ၊ ေၿခာက္ၿခားခ်င္စဖြယ္။

ဒီေန့အလုပ္မွာ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ဒီလိုမိုးမ်ိဳးေတာ့အေပ်ာ့ေပါ့လို့
ေၿပာခဲ့မိတဲ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ေနာင္တရလို့မဆုံးေတာ့။
ကၽြန္မကို တခါေလာက္ေတာ့စကားမွားခြင့္ၿပဳပါေတာ့လား ကံႀကမၼာရယ္။

ပူေနေသးတဲ့ ေရေႏြးနဲ့ ေရအၿမန္ခ်ိဳးခ်ၿပီး ရွိသမွ် ေစာင္၊ အိပ္ရာလိပ္ကိုသယ္ၿပီး
အေမ့အိမ္ဘက္ အဲဒီညကကၽြန္မထြက္ခဲ့သည္။
ေနာက္တေန့ အလုပ္ဆက္ထြက္ဖို အ၀တ္အစားအၿပင္
အလုပ္မွာ ေရခိ်ဳးဖို့ ပစၥည္းေတြပါအကုန္သယ္ၿပီးထြက္ခဲ့သည္။
ထိုညက အေမွာင္ထဲမွာ အေႏြးထည္အထပ္ထပ္၊ ေစာင္အထပ္ထပ္နဲ့ ေရွးေဟာင္းေနွာင္းၿဖစ္ေတြၿပန္ေၿပာရင္း၊ ရယ္ေမာႀကရင္း
အေမ့အိမ္မွာ အေမ့ရဲ့ကေလးေတြ စုအိပ္ၿဖစ္တဲ့ည။

ထိုညက မိသားစုႀကားမွာ အင္တာနက္မရွိ၊ ရုပ္ၿမင္သံႀကားမရွိ၊
ထိုညက ဒီဗီဒီမရွိ၊ ကာရာအိုေကမရွိ၊
ထိုညက သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ့ တယ္လီဖုန္းေၿပာေနသူမရွိ၊ စာက်က္ေနသူမရွိ၊ ေငြစာရင္းရွင္းေနသူမရွိ၊
ထိုညက ….

အိမ့္ခ်မ္းေၿမ့

Saturday, November 25, 2006

ေဆာင္းရာသီလြမ္းဘြဲ ့

ေဆာင္းရာသီလြမ္းဘြဲ ့

အိပ္မက္ကမၻာထဲ လမ္းေလွ်ာက္ေနရသလိုပဲ..
နွင္းမႈန္ေတြႀကဲခ်ထားတဲ့ လမ္းႀကားအိုေတြထဲက
မီးခ်စ္ဆံပုံးေလးေတြလို အိမ္ကေလးေတြ
နွင္းေလထဲမွာ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္..
တကယ္…အိပ္ပ်က္ေနတာကေတာ့ “ေမ”ပါ.

အခ်စ္ဆုံးေရ…လွဲေလ်ာင္းရာေနရာေလးမွာ
ထိုင္ကာ “ေမ” မငိုေတာ့ဘူးေနာ္…
ပါးၿပင္ေပၚက မ်က္ရည္ေတြ
ေပ်ာ္၀င္မရ.. လွပစြာေအးခဲသြားႀကလိမ့္မယ္…

ေအးခဲက်ြတ္ဆတ္ လတ္ဆတ္တဲ့ညေလေတြအေ၀ွ ့
ေရြ ့ေလ်ာတိုးတိုက္.. ခိုက္တုန္ေ၀ခ်မ္း
ခပ္လွမ္းလွမ္းထင္းရႈးေတာထဲက
တြဲရရြဲက်ေနတဲ့ ေရခဲနွင္းေခ်ာင္းေတြကေတာ့
တေၿဖာင္းေၿဖာင္းနဲ ့ရိုက္ခတ္ေနႀကေလရဲ ့…

“ေမ”့ ထြက္သက္ေငြ ့…တေရြ ့ေရြ့နဲ့…
က်ြတ္ဆတ္ေနတဲ့ ဓာတ္ႀကိဳးေတြကိိုၿဖတ္ေက်ာ္
အေဖာ္မဲ့ ေကာင္းကင္ယံထဲ
ဆည္းလည္းသံေတြလို..
အို…
ၿမဴမႈန္ေတြႀကား ခပ္၀ါး၀ါးထဲမွာ
အလည္မ်ား ၿပန္လာေလေရာ့သလား
ေတြ့မ်ားေတြ့လိုက္မိသလား…


ဒီေနရာေလးမွာ
တခါတခါ..တိတ္တဆိတ္လာေႀကကြဲပါရဲ့
ခံစားေနရတာေတြ… အခ်စ္ဆုံးမသိပါေစနဲ ့ေနာ္..
ေတာ္ရာတေနရာမွာ..ေပ်ာ္ေနပါေစေတာ့လို့
ေ၀ေနတဲ့အလြမ္းေတြနဲ ့..
“ေမ”ဆုေခ်ြပါရဲ့ေလ…




အိမ့္ခ်မ္းေၿမ့

ဒီကဗ်ာ

အိမ္မက္ေတြလား
၀ိုးတ၀ါးနဲ့
တေရးနိုးခ်ိန္
ငါ့နွလုံးအိမ္အသံ
ၿပန္ႀကားေနရတယ္..

ရင့္က်က္ၿပီထင္ခဲ့ၿပီးမွ
ဘ၀ရဲ့လွဲ့ကြက္ထဲမွာ
ဘာသာအေၿဖရွာရင္း
အမွားကင္းပါရေစကြယ္…

မီးေရာင္ေတြလွပစြာနဲ့
ကေနႀကတဲ့ညေတြထဲ
မင္းအေႀကာင္းေတြးေနမိခဲ့တယ္..

စာသင္ခုံေတြႀကား
ေတြေ၀ေငးေမာရင္း
ဆရာေၿပာတာ
မႀကားတခ်က္ႀကားတခ်က္နဲ့
အေတြးနက္ေတြထဲမွာ
နာမည္ေလးတခု…

အနိုင္အရုံးသတ္မွတ္မယ္ဆိုရင္ေတာ့
ငါရႈံးနိမ့္သြားၿပီေပါ့ကြယ္..

မင္းကဗ်ာေတြက
တို့အတြက္မဟုတ္ေပမယ့္
ကာရန္မညီနိုင္ေတာ့တဲ့
ဒီကဗ်ာေလးကေတာ့ ….
ဒီကဗ်ာေလးကေတာ့….

အိမ့္ခ်မ္းေၿမ့

Friday, November 17, 2006

T13 မွေကာင္ေလးသို ့

ေကာင္ေလးေရ…
ေမ်ာက္ရြာေခါင္မိုးေပၚက ယိုက်လာေနတဲ့ မိုးမႈန္ေတြ မင္းေကာ္လာၿဖဴၿဖဴေပၚမွာ
မေတာ္တေရာ္ေနရာယူထားႀကတယ္…
မင္းငါ့ပါးၿပင္ေပၚက သနပ္ခါး ပါးပါးေလးကို မနာလိုၿဖစ္ေနတယ္လို ့
သူငယ္ခ်င္းေတြဆီကတဆင့္ ငါႀကားရေပမယ့္..
ငါ မင္းေကာ္လာေပၚက မိုးမႈန္ေလးေတြကို မနာလိုစိတ္မရွိခဲ့ရိုးအမွန္ပါ…

ေကာင္ေလးေရ…
အတန္းထဲ လူရွင္းခ်ိန္ေတြ.. စကၠဴ ၿမားၿဖဴၿဖဴေလးေတြကိုဖြင့္လို့
အထဲက စာတိုေပစ၊
ကဗ်ာတိုကဗ်ာစေလးေတြကိုဖတ္ေနတဲ့ ငါတို့ေတြမွာ
အရာရာကိုေလွာင္ရယ္ေနႀကတာ မဟုတ္၊
ကာရန္ေတြကို သေဘာက်ေနႀကရုံေလးပါ..

ေကာင္ေလးေရ…
သူငယ္ခ်င္းမတေယာက္က၊ ေရွ့ေနာက္မႀကည့္ပဲ
သူေတာက္ထုတ္လိုက္တဲ့၊ အခ်ဥ္ထုပ္က မရမ္းေစ့ေလး..
အေဆာင္ကင္တင္းလမ္းေလးေဘးက ၿဖတ္ေလွ်ာက္သြားတဲ့ မင္းပုခုံးေပၚ
မေတာ္တဆ က်ခဲ့တာ… မင္းအတြက္ကေတာ့ မလွပခဲ့ဖူးၿဖစ္မွာေပါ့…

ေကာင္ေလးေရ..
မိုးေတြရြာေနလိုက္တာ…အင္းလ်ားမွာ လိိႈင္းႀကက္ခြပ္ေတြ၊
ေလနဲ့အတူလြင့္တက္ေတာ့မလိုလို၊
ညိုေမွာင္တဲ့တိမ္ေတြေအာက္၊
ဦးခ်စ္လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ေနာက္က ယိုင္နဲ့နဲ့ ခုံမွာ
ငါ့ခ်စ္သူ ပုခုံးေပၚ ငါမွီလိုက္မိစဥ္က၊ ခပ္လွမ္းလွမ္းက
မီး၀င္း၀င္းေတာက္တဲ့မ်က္လုံး၊ ငါအၿပဳံးမပ်က္ခဲ့ပါဘူး။
အဲဒီေန့က မင္းေဆာင့္ခ်လိုက္တဲ့၊ လက္ဘက္ရည္ခြက္
အက္သြားတယ္ထင္ရဲ့ကြယ္…

ေကာင္ေလးေရ…
ငါမွ မင္းကိုမခ်စ္တာ၊ အခ်စ္နဲ့စစ္မွာ အမွန္တရားတဲ့..
ထားလိုက္ပါေတာ့လားငါ့ကို၊ ေရွ့ဆက္လို့မသြားနိုင္ေအာင္
အနားမွာ တရစ္၀ဲ၀ဲ၊ မင္းပဲ ပင္ပန္းမွာေပါ့ကြယ္…


ေကာင္ေလးေရ…
ပူေလာင္လိုက္တာေနာ္၊ မင္းကိုႀကည့္ရတာေလ…
ငါေတာင္တရားရေနမိၿပီ၊ မင္းငါ့ကိုမုန္းသြားၿပီတဲ့..
သူငယ္ခ်င္းေတြကေၿပာေနႀကတယ္..ဒါေတာင္ ငါ့အနားမွာ
မုန္းတယ္မုန္းတယ္နဲ့... မခြဲနိုင္တရစ္၀ဲ၀ဲ၊
မုန္းတယ္ဆိုသြားေလ…ဘာလို့ငါ့ကိုစိတ္ေတြ၀င္စား
ေန၀င္မိုးခ်ဳပ္မအား တကုပ္ကုပ္နဲ့၊ အရုပ္ႀကိဳးၿပတ္လဲ လဲဲသတဲဲ့ေလ….


ဘြဲ ့နွင္းသဘင္ေဘးက၊ ခ်စ္သူလမ္းႀကားမွာ
တစ္ခါဆုံတယ္ေကာင္ေလး၊
မင္းငါ့ကိုႀကည့္တဲ့မ်က္လုံး၊ ခံစားခ်က္ေပါင္းစုံလြန္းေပမယ့္
ငါ့ရင္ထဲမွာ၊ မင္းတစ္ေယာက္ထဲၿဖစ္ေနတဲ့ ပူေလာင္မႈေတြကို
သနားေနရုံကလြဲလို့ ဘာမွ မခံစားရတာ…
ငါ့ကိုခြင့္လႊတ္လိုက္ပါေတာ့ေကာင္ေလး…


ေကာင္ေလးေရ...
ခံစားခ်က္ဆိုတာ လုပ္ယူလို ့မွမရတာ..
ငါ...မင္းအေပၚမွာ ဘာဆိုဘာမွ...
ခံစားခ်က္မရွိ... တစ္ေလာကလုံးအသိမို ့...
ငါ့ကိုသာခြင့္လႊတ္လိုက္ပါေကာင္ေလး...


(တစ္ခါတုန္းက ေမ်ာက္ရြာက ေကာင္ေလးတစ္ဦးသို ့)


အိမ့္ခ်မ္းေၿမ့

Thursday, November 09, 2006

The Rainbow by Lagaya Evans

The Rainbow

The rainbow of colors
So merry and bright
Each color has a purpose
Even black and white

The rainbow is so full
Of radiance and gleam
It sparkles and shines
Through every little beam

After a storm
A rainbow you'll see
With all the glaring colors
A rainbow there'll be

Then at the end
Your dream will come true
A pot of gold awaiting
All just for you

Lagaya Evans


လွပတဲ့ ခုနွစ္လႊာသက္တန္ ့ေလးကိုၿမင္ခ်င္ရင္ မိုးရြာတာကို အရင္သည္းၿငီးခံႀကရမယ္..
ခုႏွစ္လႊာသက္တန့္ရဲ ့တဖက္မွာ ေရႊအိုးေလးရွိေနလိမ့္မယ္လို ့လဲ..
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြနဲ ့အသက္ဆက္ေနႀကရဦးမယ္..
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မဲ့ေနသူေတြ အတြက္ေရာ…
ဘယ္သူေတြက နားလည္ေပးႀကမလဲ

Tagore's

ကာဗူလီ၀ါလား၊ သူေတာင္းစားအမယ္ႀကီး၊ အယ္ဒီတာ၊ စသၿဖင့္
ကၽြန္မႀကိဳက္တဲ့ တဂိုးရဲ့စာေတြ ထဲက တကၠသိုလ္၀င္းမြန္ ၿပန္ဆိုထားတဲ့
ပီတိ ဆိုတဲ့စာေလးကို ေမလအထိမေစာင့္ေတာ့ပဲ စာခ်စ္သူမ်ားနဲ့ ေ၀မွ်လိုက္ပါတယ္။

ေမလ၏ေန့လည္ခင္းသည္ဆုံးစမထင္ ပူၿပင္းလွေခ်၏။
အပူရွိန္ေႀကာင့္ေၿမၿပင္သည္ ေၿခာက္လွ်က္၊ ေသြ့လွ်က္၊ ပက္ႀကားအက္လွ်က္..
ကၽြန္ပ္သည္ၿမစ္ကမ္းဘက္မွ အသံတသံႀကားလိုက္သည္။

“အခ်စ္ေရ…. လာပါ၊ လာပါ”

ထို့ေႀကာင့္စာအုပ္ကို ပိတ္ၿပီးလွ်င္၊ ၿပဴတင္းေပါက္ကိုဖြင့္လွ်က္
အၿပင္သို့ ေငးေမွ်ာ္ႀကည့္လိုက္၏။
ၿမစ္ထဲသို့ဒူးဆစ္ၿမဳပ္အထိ ဆင္းေနေသာ လူငယ္တေယာက္သည္
ၿမစ္ကမ္းစပ္တြင္ ေပကပ္ကပ္ရပ္ေနေသာ ရႊံ ့မ်ားလူးေနေသာ က်ြဲႀကီးတေကာင္ကို
ေရခ်ိဳးေပးရန္အတြက္ ေခၚငင္ေနသည့္အၿဖစ္ကို ေတြ ့လိုက္၏။

ကၽြန္ပ္သည္ အားပါးတရၿပဳံးလိုက္မိ၏။
ရင္တြင္း၌္ကား ပီတိမ်ား ၿဖာေ၀လွ်က္…

အိမ့္ခ်မ္းေၿမ့

Monday, October 30, 2006

Roller Coaster

ၿမန္မာၿပည္ေၿမေပၚမွာ ႀကီးၿပင္းလာစဥ္က လူႀကီးသူမေတြရဲ ့စကားက
၀ဋ္ဆိုတာ တပတ္လည္တတ္တယ္..တဲ့ ….

ငယ္ရြယ္စဥ္အခါ တခ်ိဳ ့သူငယ္ခ်င္းမိန္းကေလးေတြရဲ ့
ခါးပတ္နက္ကိုအားက်ခဲ့စဥ္တုန္းက အေဖနဲ ့အေမကတားၿမစ္ခဲ့ဖူးတယ္..
ဓါးကိုင္သူဟာ ဓါးနဲ ့ပဲအသက္ဆုံးရတတ္တယ္…တဲ့...

ဒီနုိင္ငံေရာက္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ အၿမဲေၿပာေနႀကစကားက
Whatever goes around, comes around.. တဲ့..

သခင္ခရစ္ေတာ္ရဲ ့စကားေလးတခြန္းကေတာ့
သင္တို ့စိုက္သည့္အတိုင္း ရိတ္သိမ္းႀကရတတ္သည္..တဲ့
အမုန္းကိုၿပစ္လႊတ္ရင္လဲ.. အမုန္းကသင့္ဆီၿပန္ေရာက္တတ္သည္္…တဲ့..

လူမမယ္ကေလးေလးတေယာက္ရဲ ့သီခ်င္းတပုဒ္ကေတာ့..
ဘ၀ဆိုတာ အေကြ ့အေကာက္ အနိမ့္အၿမင့္ေတြနဲ ့
Roller Coaster, up down, up down….
And around … and around….တဲ့

၀ဋ္ဆိုတာကို လူေတြြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေႀကာက္ႀကလိမ့္မယ္ထင္တယ္…
၀ဋ္မလိုက္ပဲ ေသသြားခ်ိန္အထိ ေကာင္းစားသြားတဲ့သူေတြကိုလဲ ၿမင္ေနရတယ္…
ဒါေပမယ့္…တကယ္လို ့ေပါ့…
ကိုယ္လုပ္ခဲ့တဲ့အရာတခု…
ကိုယ့္ဆီတေန ့ ....
တပတ္ၿပန္လည္္လာမယ္ဆိုရင္
တပတ္ၿပန္လည္လာခဲ့မယ္ဆုိရင္....

အိမ့္ခ်မ္းေၿမ့



Thursday, October 19, 2006

you're not my "maung"

Had I known You would leave
The days that you grieve,
From her you’re being away
For you, I’m just a tale.

You never shed a tear
For me though I can hear,
Your lies awaken me at night
She’d be waiting for you by the moon light.

Please just go and never turn back
Don’t think that I’ll be sad,
Sorry that I can’t call you “maung”
Coz, you don’t deserve to be my “maung”.

အိမ့္ခ်မ္းေၿမ့၏ ခပ္ညံ့ညံ့ ကဗ်ာတပုဒ္

လိပ္ၿပာ

ေသဆုံးၿခင္း၏ ေနာက္ကြယ္တြင္

ႀကည္လင္ၿပာလဲ့တဲ့ ေရကန္ႀကီးတခုထဲမွာ ေနေရာင္ၿခည္နဲ့ အလွမ္းေ၀းတဲ့ ေရကန္ႀကီးရဲ့ ႀကမ္းၿပင္ေပၚက ရႊံ့ႏြံေတြေပၚမွာ ေရပိုးေကာင္ေလးေတြဟာ ကိုလိုနီဖြဲ့ၿပီးေနထိုင္္ေနႀကတယ္၊ အဲဒီေရကန္ႀကီးထဲမွာ ႀကာၿဖဴႀကာနီပန္းေတြ လွပစြာပြင့္ေနႀကတယ္။ ေရကန္ႀကီးထဲက ေရပိုးေကာင္ေလးေတြထဲမွာ တခ်ိဳ့ေတြဟာ တခါတရံႀကာရိုးေတြအတိုင္းတြယ္တက္သြားႀကတယ္။ တြယ္တက္သြားႀကတဲ့ ေရပိုးေကာင္ေလးေတြက ေပ်ာက္ေပ်ာက္သြားႀကၿပီး ဘယ္ေတာ့မွၿပန္မလာႀကေတာ့ဘူးတဲ့။

တေန့မွာ ေရပိုးေကာင္ေလးတေကာင္အဲလိုပဲ ႀကာရိုးေပၚကိုတြယ္တက္ေနေတာ့ ေစာင့္ႀကည္႔ေနတဲ့ တၿခားပိုးေကာင္ေလးတေကာင္က
“ေဟာ.. ဟိုမွာတေကာင္ တြယ္တက္ေနၿပန္ၿပီ” လို့ေၿပာတယ္။
ေနာက္တေကာင္က “ဘယ္မ်ားသြားမလို့ပါလိမ့္” လို့ေၿပာတယ္။
ႀကည့္ေနရင္းနဲ့ တြယ္တက္သြားတဲ့ပိုးေကာင္ေလးက ၿမင္ကြင္းကေပ်ာက္သြားတယ္။
“သူ ဒီမွာ မေပ်ာ္လို့မ်ားလား” လို့ တတိယတေကာင္ကေၿပာတယ္။

ဒီလိုနဲ့ႀကာရိုးေပၚတက္သြားတဲ့ေရပိုးေကာင္ေတြ ဘယ္ေတာ့မွၿပန္မလာႀကေတာ့
ေရပိုးေကာင္အႀကီးအကဲက အားလုံးကို အစည္းအေ၀းေခၚလိုက္တယ္။ ေနာက္ထပ္တြယ္တက္မယ့္ေရပိုးေကာင္ဟာ ဘယ္ကိုေရာက္ခဲ့တယ္။
ဘာလုပ္ခဲ့တယ္ဆိုတာကိုက်န္ခဲ့တဲ့ပိုးေကာင္ေတြကိုၿပန္လာၿပီးအသိေပးေၿပာၿပဖို့သူကအႀကံေပးတယ္။ သူအႀကံေပးတာကိုအားလုံးကလဲသေဘာတူညီဂတိၿပဳလိုက္ႀကတယ္။

ဒီလိုနဲ့ လွပတဲ့ေႏြဦးရာသီတခုေရာက္ေတာ့ အဲဒီေရပိုးေကာင္အႀကီးအကဲကိုယ္တိုင္ ႀကာရိုးေပၚကို တြယ္တက္ၿဖစ္ခဲ့တယ္။
သူ့ကိုယ္သူဘာၿဖစ္ေနမွန္းမသိခင္မွာပဲ ေရမ်က္ႏွာၿပင္အေပၚ ႀကာပြင့္ထိပ္ကိုေရာက္လာခဲ့တယ္။ ႀကာပြင့္ထိပ္ကိုေရာက္ေတာ့ ရုတ္တရက္ ေရေပၚကႀကာရြက္တရြက္ေပၚကိုၿပဳတ္က်သြားတယ္။ ၿပီးေတာ့ေမာလြန္းလို့အိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္။ နိုးလာေတာ့သူကိုယ္သူမယုံနိုင္ဘူး။
ဘာၿဖစ္လို့လဲဆိုေတာ့ သူ့ကိုယ္မွာ ရွည္လ်ားတဲ့ အၿမီးႀကီးတခုနဲ့ လွပတဲ့ အေတာင္ေတြေပါက္ေနတာကိုၿမင္လိုက္ရတယ္။
သူ့အေတာင္ေတြေပၚက ေရေငြ့ေတြဟာ ေနေရာင္ၿခည္ေႀကာင့္ ေၿခာက္သြားတယ္။ သူလႈပ္လိုက္တိုင္းလဲအေတာင္ေတြက လႈပ္ရွားသြားၿပီးေနာက္ဆုံးမွာ
သူ့ကိုယ္သူ ေလထဲမွာပ်ံ၀ဲေနတာကိုသိလိုက္ရတယ္။
သူဟာ လွပတဲ့ ပုစဥ္းေလးတေကာင္ၿဖစ္ေနၿပီ။

ပုစဥ္းေလးဟာ ေကာင္းကင္ၿပာႀကီးကိုေနာက္ခံထားၿပီး ေလထဲမွာ အမ်ိဳးမ်ိဳးေတာင္ပံခတ္လို့
ေလဟုန္စီးေနရင္းသူကိုယ္တိုင္ သူ့ရဲ့မ်ိဳးႏြယ္ေရပိုးေကာင္ေတြကို ေတာင္းခဲ့တဲဲဂတိ၊
ေပးခဲ့တဲ့ ဂတိကိုအမွတ္ရလိုက္တယ္။
သူသတိရလိုက္တာနဲ့တၿပိဳင္နက္ သူဟာ ေရမ်က္နွာၿပင္ကိုခြဲၿပီး သူ့မ်ိဳးႏြယ္ရွိရာေရေအာက္ကို
၀င္ဖို့ႀကိဳးစားလိုက္တယ္။
ေရမ်က္နွာၿပင္နဲ့ထိလိုက္တာနဲ့ သူကိုယ္ဟာေလထဲကိုၿပန္ကန္ထြက္သြားတယ္။
အခါခါႀကိဳးစားေပမယ့္ သူဟာ ပုစဥ္းဘ၀နဲ့ ေရထဲကိုဘယ္ေတာ့မွၿပန္လို့မရေတာ့ ဘူးဆိုတာသိလိုက္ရတယ္။
တကယ္လို့ ေရထဲကိုၿပန္လို့ရမယ္ဆိုရင္ေတာင္မွ သူ့ကို ဘယ္သူကမွမွတ္မိႀကေတာ့မွာမဟုတ္ေတာ့ဘူး။ သူဟာ လွပတဲ့ အေရာင္စုုံတဲ့ ပုစဥ္းေလးဘ၀နဲ့ ႀကီးမားက်ယ္ၿပန့္လွတဲ့ ေကာင္းကင္ႀကီးထဲမွာ
ပ်ံ၀ဲေနနိုင္တာကို ေရပိုးေကာင္ေလးေတြကို ဘယ္လိုမွၿပန္မေၿပာၿပနိုင္ေတာ့ဘူး။ ေရပိုးေကာင္ေလးေတြကိုယ္တုိင္ သူ့လိုပုစဥ္းဘ၀ကိုေၿပာင္းမွပဲ ေပ်ာက္ေပ်ာက္သြားႀကတဲ့ ပိုးေကာင္ေလးေတြရဲ့ အၿဖစ္မွန္ကိုသိနိုင္ႀကေတာ့မယ္ဆိုတာကို စဥ္းစားလိုက္မိၿပီး က်ယ္ၿပန့္လွပတဲ့ မိုးေကာင္ကင္ႀကီးထဲကို လြတ္လပ္ေပါ့ပါးစြာနဲ့ ၿပန္တက္သြားေတာ့တယ္။
...စာအုပ္တအုပ္မွာဖတ္ဖူးတဲ့ ေနာက္ၿပီးၿဖစ္ရပ္မွန္သဘာ၀အၿဖစ္ေလးတခုပါ....




အိမ့္ခ်မ္းေၿမ့

Thursday, October 12, 2006

October 12th

ေနေရာင္ၿခည္ေရႊေရာင္သန္းေပမယ့္
မလန္းဆန္းေတာ့တဲ့ ညေနခင္းေတြပါ
ေႀကြေနတဲ့ေရာင္စုံသစ္ရြက္ေတြရယ္
ခပ္တိုးတိုးအက္ကြဲေနတဲ့
လႈပ္လီလႈပ္လဲ့ ကိုယ့္အသည္းရယ္နဲ့
အခ်စ္ဆုံးကို အၿမဲတမ္းလြမ္းမယ္..

မနက္ၿဖန္ ေသာႀကၤာေန့ ၁၃ ရက္..
မက္ေမာတဲ့အၿပဳံးေလးနဲ့
ေႏြးေထြးစြာၿပန္ဆုံရေတာ့မွာလား….
ဒီရက္ကေကာ…ကိုယ့္အတြက္မ်ားလား….

သူလာေခၚမလားလက္ခ်ိဳးရည္ရင္း
နွင္းထတဲ့လမ္း ႀကမ္းတမ္းပါေစ
သူရွိေနရာအလင္းတခုရဲ့ဟိုဘက္ထဲ
ကိုယ္လဲ….
ခပ္သြက္သြက္လွမ္းသြားခ်င္ၿပီ….

အိမ့္ခ်မ္းေၿမ့

Sunday, October 01, 2006

ငွက္တစ္ေကာင္၏အၿပံဳး

ငွက္တစ္ေကာင္၏အၿပဳံး

ဟိုးခပ္ေ၀းေ၀း၊ ေတာင္တန္းေဘးက
ေနၿခည္မွ်င္တန္း၊ လန္းဆန္းသစ္လြင္
ၿမစ္ေရၿပင္ေပၚ၊ အေဖာ္အၿဖစ္ေရာက္လာတယ္...

ၿမဴေတြဆိုင္းတဲ့၊ ၿမစ္ရုိင္းမာယာ
အသာယာစီးဆင္း၊ ေတးခ်င္းဖြဲ ့ေယာင္
၀ါးေဖာင္ေတြလဲေမ်ာေနတယ္....

ၿမစ္ကိုၿဖတ္ကူး၊ တံတားဦးရိပ္
ဓာတ္တိုင္ထိပ္မွာ
အာရုံဦးလက္၊ ငွက္တို ့စိုးစီ
ေတးသီခ်င္းေလးေတြသီေနတယ္....

ႀကိဳးမဲ့တိုင္ေအာက္၊ ေၿခာက္လမ္းတဖက္
လမ္းမႀကီးထက္
အလုယက္ေမာင္း၊ ယဥ္စီးေႀကာင္းတြင္
ငါဦးသူ ့လွ်င္၊ လုပ္ခြင္ေ၀းနီး
ကားမီးပြင့္ေတြေၿပးေနတယ္....

ေႀသာ္...
တေန ့၀မ္းစာ၊ ရွာႀကမစဲ
ေလာဘ၀ဲယက္၊ တပ္မက္ၿခင္းတူ
လူတို ့ဆႏၵ ...
နံနက္ခင္းအလွ၊ မခံစားနိုင္
ယွဥ္ၿပိဳင္ “သုခ”
“ဒုကၡ” လားလဲ
မကြဲၿပားေတာ့
အၿပံဳးတစ၊ ဓာတ္တိုင္ထိပ္မွ
ခပ္ဖြဖြေလးလြင့္လာတယ္............

♥ အိမ့္ခ်မ္းေၿမ့ ♥

Monday, September 25, 2006

ေမာင္

ေမာင္....
စိတ္မစြဲလမ္းပဲ၊ လွပတဲ့ဲညတစ္ညမွာ
ေမာင့္ကိုအိပ္မက္တယ္ေမာင္...

ႀကာခဲ့ၿပီပဲ...
မေတြ ့ရတဲ့နွစ္ေတြ၊ နွစ္ေမ်ာတသ
လြမ္းရတယ္ေမာင္....
နႈတ္ဆက္စကားေတာင္၊ ေၿပာခြင့္မရခဲ့
တမ္းတတဲ့ခေရလဲ၊ ေၿမမွာေႀကြလို ့
ေကာက္သူမဲ့ၿပီလားေမာင္...

ေမာင္ေပးတဲ့ခေရ...အနွစ္နွစ္ဆယ္ေက်ာ္ႀကာမယ္ဆိုလဲ
ကဗ်ာစာအုပ္ႀကားရွိေနဦးမွာပါေမာင္...

ေမာင္ဘယ္ၿမိဳ ့ကိုေၿပာင္းသြားလဲ
ကၽြန္မသိလိုက္ၿပီေမာင္..
အရက္ေတြလဲေသာက္တုန္းပဲဆို
ဘယ္လိုအၿငိဳးနဲ ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္နွိပ္စက္
မရက္စက္ပါနဲ ့ ေမာင္...

ေမာင့္ကိုသတိရလြမ္းတဲ့အေႀကာင္း
ေမာင္ကလြဲလို ့www တခုလုံးသာသိ
ေမာင္ဘယ္ေတာ့မွ သိလိမ့္မယ္မဟုတ္ဘူးေမာင္.......
ေႀကကြဲရပါတယ္ေမာင္ရယ္....


♥ အိမ့္ခ်မ္းေၿမ့ ♥

Friday, September 22, 2006

Okanagan လြင္ၿပင္ခရီး

လြန္ခဲ့တဲ့ long-weekend တခုတုန္းက ကၽြန္မတို့ ေမာင္နွစ္မတစု ဘီစီၿပည္နယ္အေရွ့အလယ္ပိုင္းက
သစ္သီးပန္းမာန္ေတြ၊ ေတာင္ကုန္းေတြေပါတဲ့ Okanagan ဆိုတဲ့ေနရာကို ရက္တိုခရီးထြက္ခဲ့ႀကတယ္..
ခရီးထြက္ဖို့ကၽြန္မ စေၿပာေတာ့ အားလုံးကအရွိန္တက္သြားႀကတယ္... ေနာက္ေတာ့
ရာသီကလဲေအးလာ..ေက်ာင္းေတြ၊ အလုပ္ေတြၿပန္၀င္ရမယ့္ စက္တင္ဘာလဆန္းကလဲၿဖစ္၊
ေႏြရာသီမွာသုံးခဲ့ၿဖဳန္းခဲ့ႀကတာေလးေတြကလဲရွိဆိုေတာ့ ေငြေရးေႀကးေရးကိုစဥ္းစားႀကရင္းနဲ့ သြားမလိုလို မသြားမလိုလိုနဲ့ ဆုံးၿဖတ္ရခက္ေနႀကပါတယ္။

ေနာက္ဆုံးေတာ့ အနားကပ္ၿပီးမွ ဆုံးၿဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္ၿပီး ေကာက္ထြက္ခဲ့ႀကတယ္..
မထြက္ခင္တရက္မွာမွကပ္ၿပီး ေနမယ့္ ေဒသ Okanagan Falls ဆိုတဲ့ၿမိဳ့က resort တခုမွာ
ဘြတ္ကင္တင္လိုက္တယ္.resort နာမည္ကလဲ lake view resort ဆိုေတာ့ဟုတ္ၿပီဆိုၿပီး
ယူထားလိုက္တယ္.. ေစ်းကလဲသက္သာ၊ ေရကန္နဲ့လဲနီး၊ ၿမိဳ့နာမယ္ကလဲ Okanagan Falls ဆိုေတာ့
ကၽြန္မတို့အားလုံးမ်က္စိထဲမွာ ေရတံခြန္ေတြ၊ ေတာင္က်ေခ်ာင္းေတြ၊ ကေနဒါရဲ့ ဧရာမေက်ာက္စိမ္းေရာင္၊
အၿပာေရာင္ေရကန္ႀကီးေတြၿမင္ေယာင္လို့ထြက္ခဲ့ႀကတယ္..
Okanagan Falls ကို ဟိုင္းေ၀း ၃ သို့မဟုတ္ ၅ က သြားလို့ရတယ္။
တေယာက္က ဟုိင္းေ၀း၅ကိုမႀကိဳက္ဖူးတဲ့ ၃ကပဲသြားမယ္ဆိုလို့ ၃ အတိုင္းထြက္လာႀကတယ္..
ကားႏွစ္စီးနဲ့လူကိုးေယာက္၊ တညအိပ္ေလးပဲ၊ ေနာက္ၿပီး ၄နာရီပဲေမာင္းရတယ္ဆိိုလို့
မနက္ရနာရီေလာက္မွာ စတြက္္ခဲ့ႀကတယ္၊

ဒီလိုနဲ့ ဟိုင္းေ၀း ၃အတိုင္းေမာင္းလာလိုက္တာ ရႈခင္းေတြကေတာ့အ့ံမခန္းေအာင္လွပတယ္..
ေတာင္တန္းေတြ၊ ေတာင္က်ေခ်ာင္းေတြ၊ ေက်ာက္တံုးထူတဲ့စမ္းေလးေတြနဲ့၊
လမ္းကေတာ့အဆင္းအတက္ေတြ၊ အေကြ့အေကာက္ေတြကအမ်ားသား။
ဒါေႀကာင့္ တခ်ိန္လုံးကားမူးလို့အန္ေနတဲ့လူနဲ့၊ ဓာတ္ပုံရိုက္၀ါသနာပါလို့ ဟိုနားေလးလွလို့ ရပ္ပါဦး၊
ဒီနားေလးလွလို့ရပ္ပါဦးဆိုတဲလူနဲ့၊ ၿမိဳ့တၿမိဳ့ေရာက္တိုင္းဆင္းဦးမယ္ဆိုတဲ့သူနဲ့ ေလးနာရီခရီးက
ခုနွစ္နာရီႀကာသြားတယ္..
ဒီလိုနဲ့ေန့့လည္နွစ္နာရီထုိးေတာ့ Okanagan Falls ဆိုတဲ့ၿမိဳ့ကိုေရာက္လာတယ္။
ၿမိဳ့ကတိတ္ဆိတ္ေၿခာက္ကပ္ၿပီး ၿမိဳ့အ၀င္ကေန မိုတယ္ေရာက္တဲ့အထိ ဘာေရတံခြန္မွကိုွမေတြ့ဘူး..
ဒီေလာက္နာမည္ႀကီးတဲ့ Okanagan ဆိုတာဒါေတာ့မၿဖစ္နိုင္ဘူးဆိုၿပီး အားလုံးလဲဇေ၀ဇ၀ါၿဖစ္ေနတာေပါ.

ဘြတ္ကင္တင္ထားတဲ့ေနရာေရာက္ေတာ့ မိုတယ္ေရွ့မွာ ေရကန္ေတာ့ေတြ့့ပါၿပီ
ဒါေပမယ့္ေသးေသးေလး၊ ကန္စပ္မွာကလဲ မသန့္မရွင္းနဲ့၊ တည္းခိုရမယ့္ resort ဆိုတာကလဲ
သစ္ရိပ္၀ါးရိပ္ေတြေအာက္မွာ မႈန္ကုပ္ၿပီး အိုေဟာင္းေနတယ္။ ဒါနဲ့Pentiction
ၿမိဳ့ဘက္ကိုဆက္ထြက္ႀကမလားလို့ ၀ိုင္းစဥ္းစားႀကေပမယ့္ ခရီးပန္းလို့အရမ္းေမာေနတဲ့သူေတြနဲ့
အန္တဲ့သူက ဆက္မသြားနိုင္လို့ အဲဒီမွာပဲေနလိုက္ႀကတယ္။ ေစ်းကလဲတကယ္ေတာ့ မသက္သာပါဘူး။
တခန္းကို ၁၅၀၊ နွစ္ခန္းဆိုေတာ့ ၃၀၀ ေပးလိုက္ရတယ္။
ဒါေတာင္ေလေအးစက္ကေဟာင္းလြန္းလို့မေအး၊ အိုးခြက္ေတြကလဲေဟာင္းႏြမ္းၿပီး
ၿဖစ္ခ်င္တိုင္းၿဖစ္ေနတယ္။ ကၽြန္မတို့ခရီးေတြမႀကာခဏထြက္ႀကတာ တခါမွဒီလိုမၿဖစ္ဖူးပါ။
ေနာက္ၿပီးဆားေလး၊ သြားတိုက္ေဆးေလးေတာင္မေပးဘူး။
ကၽြန္မတို့လဲ ပစၥည္းေတြခ်ၿပီး နားတဲ့သူနား၊ ေရကန္နားသြားတဲ့သူသြား၊ ၿမိဳ့ပတ္ႀကည့္သူႀကည့္နဲ့
တခုခုေတာ့မွားေနၿပီဆိုတာသိေနႀကတယ္။ ၿမိဳ့ပတ္ႀကည့္သူေတြကို
ေရတံခြန္ေတြ့ၿပီလားလို့ မိုတယ္ခန္းထဲမွာ က်န္ခဲ့တဲ့သူေတြက walky-talky နဲ့လွမ္းလွမ္းေမးရတာအေမာ..
“ဘာေရတံခြန္မွမေတြ့ဘူးေဟ့” လို့ေၿပာရင္း သြားတဲ့သူေတြအသံသာ walky-talky range
ေ၀းသြားလို့ေပ်ာက္သာသြားပါေတာ့တယ္။ ညေနေစာင္းေတာ့ ေရတံခြန္ရွာတဲ့သူေတြစိတ္ပ်က္ပ်က္နဲ့
ဘာေရတံခြန္မွမေတြ့ပဲၿပန္ေရာက္လာႀကတယ္။

စားစရာကလဲမရွိ၊ ဗိုက္ကလဲဆာဆာနဲ့ နီးရာဆိုင္က အသားနဲ့အသီးအရြက္ေတြ၀ယ္ၿပီး ညစာကို
မီးကင္နဲ့ပဲၿပီးလိုက္ႀကတယ္္။ မိုတယ္ေရွ့ပန္းၿခံ၊ ထီး၀ိုင္း၀ိုင္းေလးေအာက္က
Barbequeစားတဲ့ခုံေလးေတြမွာစုထိုင္စားႀကတယ္။ ပန္းၿခံေလးနဲ့ ေရွ့ကရႈခင္းေလးနဲ့သိပ္ေတာ့မဆိုးပါဘူး။
ညရနာရီေလာက္မွာေတာ့ေရွ့မွာၿမင္ေနရတဲ့ေရကန္ထဲဆင္းခ်ိဳးရင္လဲ ကေနဒါမွာ၀ဲေပါက္ပါတယ္လို့
လူႀကားမေကာင္းမွာစိုးလို့ို့ ဆိုၿပီး မုိတယ္ေနာက္ ကေရကူးကန္မွာပဲတခ်ိဳ့ကေရဆင္းကူးလိုက္ႀကတယ္။
အဲဒီညက ေကာင္းကင္ေပၚက“လ”က ထူးဆန္းလြန္းစြာေသြးနီေရာင္ၿဖစ္ေနတယ္၊

ညေရာက္လာေတာ့ ကၽြန္မေႀကာက္လာတယ္။ ထူးထူးဆန္းဆန္းေသြးနီေရာင္ၿဖစ္ေနတဲ့“လ”ရယ္၊
မရယ္မၿပဳံးမိုတယ္ပိုင္ရွင္ ဧည့္ႀကိဳအမ်ိဳးသမီးႀကီးရဲ့ မ်က္လုံးၿပဴးၿပဴး၊ ဆံပင္နီနီကိုၿမင္ေယာင္လာၿပီး
တခါးေတြခ်က္က်ရဲ့လားလို့ ထစစ္တာကို အေရွ့က hide-a-bed ေပၚမွာအိပ္ေနတဲ့ ကၽြန္မေမာင္ေတြက ေလွာင္တယ္။
“ေအး...ရုပ္ရွင္ေတြထဲက စိတၱဇ ၿဖစ္ေနတဲ့ မိုတယ္ပိုင္ရွင္တေယာက္ ဒီလိုပဲ လာတည္းတဲ့သူေတြကို လိုက္သတ္တာႀကည့္ရတယ္မို့လား” လို့ကၽြန္မေၿပာၿပီး ၀င္အိပ္လိုက္တယ္။
အိပ္မေပ်ာ္ခင္မွာ အိပ္ေရွ့က ခ်ိဳးခ်ိဳးခၽြတ္ခၽြတ္ႀကားေတာ့ ကၽြန္မထႀကည့္တယ္။ ကၽြန္မကိုေလွာင္တဲ့
ေမာင္ေတြြ ကၽြန္မစစ္ၿပီးသားတံခါးေတြကိုထပ္စစ္ေနႀကတာကိုေတြ့လိုက္ရတယ္
ကၽြန္မကိုေတြ့ေတာ့ “ဟီး..ဟီး”ဆိုၿပီး မလုံမလဲနဲ့ ရယ္ေနႀကေလရဲ့...

ေနာက္တေန့မနက္ခင္းက်ေတာ့ အားလုံးမေက်မနပ္နဲ့ ဒါ နာမည္ႀကီးတဲ့ Okanagan မၿဖစ္နိုင္ဘူး၊
မေက်နပ္ဖူး ဆိုၿပီး ေၿမာက္ဘက္ကိုသြားတဲ့ဟုိင္းေ၀းလမ္းမႀကီးအတိုင္း Kelowna ၿမိဳ့ကိုထြက္ခဲ့ႀကတယ္။
Kelowna မေရာက္ခင္ Pentictionၿမိဳ့ကိုၿဖတ္ရပါတယ္။ Pentictionၿမိဳ့အ၀င္မွာ ေတြ့ရပါၿပီ...
လွလိုက္တဲ့ ေရကန္ေတြဆိုတာ၊ ပင္လယ္၀ႀကီးေတြလိုပဲ..
ေက်ာက္ေတာင္နဲ့ကပ္ေနတဲ့ ကားလမ္းရဲ့ ညာဘက္က ေတာင္ေစာင္းစိုက္ခင္းေတြေပၚမွာ လူတရပ္ပဲရွိတဲ့ ပန္းသီးပင္ေတြ။ plum ပင္ေတြမွာ အသီးေတြဆိုတာ ၿပြတ္သိပ္သီးေနႀကတယ္။
ေရကန္စပ္နားကစိုက္ခင္းေတြရဲ့ေအာက္မွာလဲ ေသာင္လွလွေတြနဲ့ ၿမစိမ္းေရာင္ Okanagan ေရကန္ႀကီး၊
ေရကန္ကဘယ္ေလာက္ႀကီးလဲဆိုတာ ၿမိဳ့နွစ္ၿမိဳ့သာကုန္သြားတယ္
ေရကန္ႀကီးကလမ္းတေလွ်ာက္ေဘးကေၿပးလိုက္ေနသလိုပါပဲ...

Kelowna ၿမိဳ့ေရာက္ေတာ့ မေက်နပ္ႀကတဲ့သူေတြက တညဆက္အိပ္မယ္ဆိုၿပီး မိုတယ္၊
ဟိုတယ္ရွာႀကၿပန္တယ္။ ေႏြအကုန္ေနာက္ဆုံး long-weekend မို့ Kelownaၿမိဳ့ေပၚက
ေတာ္ရုံတည္းခုိခန္းေတြက ၿပည့္ေနတာပဲ။ မိုတယ္တခုေတာ့ေတြ့တယ္။ လူကိုးေယာက္ဆိုေတာ့
သုံးခန္းယူရမယ္တဲ့ တိုတိုေၿပာရရင္ သုံးခန္းလုံးကို၄၈၀ ဆိုလားနဲ့ေပးမယ္တဲ့။ ေစ်းေတာ့အတိအက်ကၽြန္မ
မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ေနရာကမႈန္ကုပ္ကုပ္နဲ့ မနက္စာေတာင္ေကၽြးပုံမရဘူး။
ဒါမ်ိဳးကႀကိဳတင္ဘြတ္ကင္တင္ရတာ၊ အနားကပ္မွဆိုရင္ ေစ်းႀကီးလုပ္ရတာကိုး။ ကၽြန္မတို့မယူပဲ
လွပတဲ့ကမ္းစပ္ေတြပတ္ပတ္လည္၀ိုင္းေနတဲ့ ၿမိဳ့ကိုတပတ္ေမာင္းရင္း သင့္ေတာ္တာရွာႀကတယ္။
ေနာက္ဆုံးေတာ့ Manteo Resort ဆိုတဲ့ခမ္းခမ္းနားနားဟုိတယ္ႀကီးတခုဆီေရာက္သြားပါေတာ့တယ္။

ဟိုတယ္ထိပ္ေရာက္ေတာ့ “ရိတ္မယ္ေနာ္ႀကည့္လိုက္ဦး၊ နဲတာႀကီးမဟုတ္ဘူး” ဆိုၿပီး တခ်ိဳ့က
မ၀င္ခ်င္ႀကဘူး။ “ဆက္မရွာနိုင္ဘူး၊ ေတာ္ၿပီ၊ နီးရာသာ၀င္ကြာ” ဆိုၿပီး ဆက္မရွာနိုင္ႀကေတာ့တဲ့
အမေတြညီမေတြေႀကာင့္ အနဲဆုံးေစ်းေတာ့၀င္ေမးႀကမယ္ဆိုၿပီး သုံးေရာက္က၀င္သြားႀကတယ္။
က်န္တဲ့သူေတြကားထဲမွာေစာင့္ေနႀကတာေပါ့။ တိုတိုေၿပာရရင္ သေဘာေကာင္းတဲဲ့့ ဧည့္ႀကိဳ
မမေခ်ာေလးေတြက ေမာပန္းၿပီးႏြမ္းနယ္ေနတဲ့ကၽြန္မ တို့ကိုိုႀကည့္ၿပီး တညကို အခြန္မပါပဲနဲ့ေတာင္ ၆၀၀
ေလာက္တန္တဲ့ lake-side villa အခန္းကို ပရိုမိုရွင္းနႈန္းနဲ့ ၃၈၀ နဲ့ေပးလိုက္ပါတယ္။
villa ကတကယ္ေတာ့ ခမ္းနားတဲ့ town-house ဒီဇိုင္းပါပဲ။ ကားဂိုေဒါင္နွစ္ခုနဲ့ အထဲမွာေတာ့ ထုံးစံအတိုင္း
ပ်ံေနတာေပါ့ေလ။ အေကာင္းစား entertainment system ေတြ၊ အ၀တ္ေလွ်ာ္စက္ကအစ၊
မီးဖိုထဲမွာလဲ ဆား၊ သႀကားကအဆုံး အကုန္ၿပည့္ၿပည့္စံုစုံပါ္ပဲ။

ေရာက္တာနဲ့ထုံးစံအတိုင္းပစၥည္းေတြခ်ၿပီး အိမ္ေရွ့ေလွကားအဆင္းမွာကို
ကူးလို့ရတဲ့ကန္ထဲကၽြန္မတို့ေရကူးဖုိ့ၿပင္ႀကတယ္။ ကန္ပတ္ပတ္လည္၀ိုင္းၿပီး ေရဘဲေလးေတြ၊
ငွက္ကေလးေတြနဲ့၊ ခပ္လွမ္းလွမ္းက ေတာင္ၿပာေတြနဲ့ သိပ္လွတဲ့ၿမိဳ့ေလးပါ၊
ဒီၿမိဳ့က သစ္သီးေတြသိပ္ထြက္ေတာ့ ၀ုိင္အလွ်ံပယ္ထြက္တဲ့ၿမိဳ့ေပါ့၊
ကၽြန္မကေတာ့ခပ္တုံးတုံးဆိုေတာ့ ၀ိုင္ေတာင္မေသာက္တတ္ပါဘူး။
ေရေႏြးႀကမ္းကပိုအရသာရွိတယ္လို့ထင္တယ္။

ထုံးစံအတိုင္းBarbeque ၀ါသနာပါသူ ေယာက်ၤားေလးေတြက ညစာခ်က္မယ္ဆိုၿပီး
ေစ်းထြက္၀ယ္ႀကတယ္။ ဒီေလာက္အေပ်ာ္ခရီးမွာ ဟင္းမခ်က္ရရင္မေနနိုင္သူေတြကလဲပါေသးတယ္။
အေရးထဲမွာ ေရကူး၀တ္စုံပါမလာလို့ဆိုၿပီး ကၽြန္မညီမတေယာက္ကို ၿမိဳ့တပတ္ေရကူး၀တ္စုံလိုက္ရွာ
၀ယ္ေပးရေသးတယ္။ ပထမ ညီအစ္မတစု တိုးရစ္ေတြသြားတဲ့နားတ၀ဲလည္လည္ၿဖစ္ေနေတာ
့ထုံးစံအတိုင္း ေရကူး၀တ္စုံေလးတခုကို ရာနဲ့ခ်ီေစ်းေတာင္းတယ္။
“မတတ္နိုင္ဘူး၊ Wal-Mart ဒီၿမိဳ့မွာရွိကိုရွိရမယ္”ဆိုၿပီး Wal-Mart ကိုရွာႀကတယ္။ ကားထဲမွာ
အဖိနွိပ္ခံဆင္းရဲတဲ့တိုင္းၿပည္အခ်ိဳ့နဲ့ အေနာက္နိင္ငံက မခ်မ္းသာသူေတြကို မိနီၿပဴလိတ္လုပ္တဲ့
Wal-Mart မွာေစ်း၀ယ္သင့္မသင့္ utilitarianism နဲ့ပတ္သက္ၿပီး ၿငင္းေနႀကတဲ့သူေတြကရွိေသးတယ္။
“ေအး..တို့ေတြလဲမခ်မ္းသာဘူးေနာ္...ၿငင္းမေနႀကနဲ့ဒီမွာ၀ယ္ရင္၀ယ္..မ၀ယ္ရင္လဲၿပန္ေတာ့” လို့
အမတေယာက္ကေအာ္မွပဲ ၂၅ေဒၚလာတန္ေလာက္နဲ့ အဆင္ေၿပလာႀကတယ္။

ဗစ္လာကိုၿပန္ေရာက္ေတာ့ အခ်ိဳ့ေသာေမာင္ေတြက ကမ္းစပ္ကို ကားေမာင္းၿပီး ထြက္သြားႀကတယ္။
ခ်က္တဲ့သူကခ်က္ေပါ့၊ ကၽြန္မနဲ့အမ၊ ညီမေတြကေတာ့ ဟိုတယ္အၿပင္က heated pool
မွာညမွာဆင္းႀကတယ္။ ေရကူးအၿပီး အဲဒီညကအနီးအနားတ၀ိုက္မွာလမ္းထြက္ေလွ်ာက္ႀကတယ္။
လကထုံးစံအတိုင္းနီေနၿပန္တယ္။ အသက္ရႈရလဲနဲနဲက်ပ္သလိုလိုပဲ။ ေန့လည္ကလဲ “လ”တင္မက
ေကာင္းကင္ “ေန” ကပါနီနီႀကီးၿဖစ္ေနတယ္။

ေနာက္ေန့မွာ ကၽြန္မတို့ ဟိုင္းေ၀း၅ကိုသုံးၿပီးၿပန္လာႀကတယ္။ အၿပန္ခရီးကလဲၿဖစ္၊
ဟိုင္းေ၀းကလဲေကာင္းေတာ့ ၄နာရီေလာက္နဲ့ Vancouver ကိုၿပန္ေရာက္လာႀကတယ္။
လႀကီးနီေနတာဘာေႀကာင့္လဲဆိုတာ အိမ္ေရာက္မွသိရတယ္။ U.S. Washington State
မွာေတာမီးအႀကီးအက်ယ္ေလာင္ေနတာ ေလပင့္ၿပီး Canada ဘက္ကိုမီးခုိးရိုက္တာၿဖစ္ေႀကာင္း။
ကေနဒါဘက္ကိုပါမီးကူးၿပီး အလာတုန္းက ၿဖတ္လာတဲ့ Manning Park
ဘက္အထိေလာင္ေနတာၿဖစ္ေႀကာင္း သိတင္းေတြမွတဆင့္သိရပါတယ္။

ဒီခရီးေလးထြက္တာတခုကၽြန္မသင္ခန္းစာရပါတယ္။
ၿမိဳ့ၿပနဲ့ေ၀းရာ ေတာထဲမွာဆိတ္ဆိတ္ၿငိမ္ၿငိမ္မေနခ်င္ဘူးဆိုရင္ ဟုိတယ္ခ်ိန္းႀကီးႀကီးေတြရွိတဲ့ၿမိဳ့ကိုသြားဖို့ပါ။
ႀကိဳတင္ မစီစဥ္ပဲေကာက္ထြက္ခဲ့တဲ့ ဒီခရီးေလးက ေပ်ာ္ဖို့ေတာ့ေကာင္းပါတယ္ရွင္။


RockYou slideshow | View | Add Favorite

♥ အိမ့္ခ်မ္းေၿမ့ ♥

Wednesday, September 20, 2006

Foolhardy

The man who shuns and fears everything and stands up to nothing becomes a coward, the man who is afraid of nothing at all, but marches up to every danger, becomes foolhardy.
..Aristotle..

Friday, September 15, 2006

Adario

****** ရယ္...
မင္းအလွမွာယစ္မႈး၊
မင္းအသံမွာ၊ မခ်စ္ဖူးလို ့အရႈအမႈးနဲ့
မင္းမာယာႀကား၊
အဖြဲ့အႏြဲ့ကင္းတဲ့ငါ့နွလုံးသား အစအန
အသနားခံေနတဲ့ႀကားက
မင္းလွလွပပယူသြားခဲ့တယ္....

****** ရယ္...
ငါ့အခ်စ္ေတြကို...ငါၿပန္လိုခ်င္လို့
ရို့ႀကိဳးစြာေတာင္းပန္ခဲ့...ေပးတဲ့အခါေပး
မေပးတဲ့အခါလဲ...ဖြဲစကြဲလို ေနရာအနွ့ံ
အေရာင္ေတြဆိုးလို့ လိုက္ႀကဲၿဖန့္ခဲ့တယ္...

****** ရယ္...
မင္းကိုအၿပစ္မယူေပမယ့္
တစစီႀကဲၿပန့္ခံရတဲ့ ငါ့အခ်စ္ေတြ
ဟိုကေပၚ..ဒီကေပ်ာက္နဲ့
ဘယ္ေနမွန္းမသိ ငါလုိက္ရွာမႀကည့္နိုင္တဲ့အဆုံး
မၿပဳံးနိုင္ေတာ့တဲ့ငါ..
ေမာလွ်စြာပင္ပန္းေနခဲ့တယ္...

နွေမ်ာမိပါတယ္****** ရယ္...
ဒီေလာကမွာ မက်င္လည္ဖူးတဲ့ငါ..
အရာရာကို လွလွေလးၿမင္ခဲ့တာေပါ့...
တကယ္တမ္းက်ေတာ့
ဒီေလာကရဲ့ အေမွာင္ဘက္ၿခမ္းမွာ
ေယာင္၀ါး၀ါးနဲ့
အားနာတတ္သူငါ တေယာက္ စမ္းေလွ်ာက္ေနခဲ့တယ္...

****** ရယ္...
တရားနဲ့ငါ ေၿဖေပမယ့္
လန့္သြားတဲ့ပြဲမွာ...ေၿပလည္ရာေၿပလည္ေႀကာင္းထက္
အေပ်ာ္သေဘာနဲ့ ဖ်ာရြဲ ့ခင္းလာသူတခ်ိဳ့ေႀကာင့္
ေနာက္ဆုံးေတာ့ငါဟာ...
ငါ့အခ်စ္ေတြအတြက္..
အစေတးခံခဲ့ရတဲ့
မင္းနဲ့ငါ့ရဲ့ ခင္မင္မႈေတြကို အမွတ္ရေနခဲ့ပါမယ္...

♥ အိမ့္ခ်မ္းေၿမ့ ♥

Thursday, August 31, 2006

ရုံးကမမမ်ား


RockYou slideshow | View | Add Favorite

Travel & Leisure မဂၢဇင္းမွာ ကၽြန္မတို့ၿမိဳ့ကေလးက ေၿမာက္အေမရိကတိုက္ရဲ့
Tourist Destination ၿမိဳ့ေတြထဲမွာ နံပါတ္ ၆ စြဲတယ္လို့ဆိုထားပါတယ္...
Majestic Mountain ေတြနဲ့ Pacific Playground ေတြေႀကာင့္အလြန္လွတဲ့ၿမိဳ့ေလးပါ...
အရင္ကေတာ့ဒီၿမိဳ့ရဲ့အလွကိုဘယ္လိုမွခံစားလို့မရခဲ့ပါဘူး...
ဆယ္စုနွစ္တခုနီးပါးႀကာမွဒီၿမိဳ့ရဲ့အလွကို ွခံစားတတ္ခဲ့တာ..စြဲလန္းတတ္မႈေႀကာင့္လား၊ ကုိယ့္တိုင္းၿပည္ကမွလွတယ္ဆိုတဲ့ bias ၿဖစ္မႈေႀကာင့့္ပဲလားမသိပါဘူး...
ဒီၿမိဳကသဘာ၀အလွေတြသိပ္မ်ားေတာ့ Hollywood ကလူေတြရုပ္ရွင္လဲတခ်ိန္လုံးလာရိုက္ႀကတယ္။ ေနရာတကာသူတို့ခ်ည္းပဲ..
အလုပ္မွာလဲတခ်ိန္လုံးသူတို့ခ်ည္းပဲ.. memo ေတြမႀကာခဏရတယ္.. ဘယ္ေန့ဘယ္အခ်ိန္ ဘယ္တံခါးေပါက္ကမ၀င္ပါနဲ့... movie crews ေတြရုပ္ရွင္ရိုက္ႀကမလို့ပါဆိုၿပီး
.. cafetaria, gym, underground parking ေတြမွာလဲသူတို့ခ်ည္းပဲ...
တေန့တာရိုက္ကြင္းအတြက္နဲ့ကို္ ကၽြန္မတို့ ကုမၼဏီကိုေသာင္းနဲ့ခ်ီလႈပါတယ္...
ကၽြန္မတို့ကုမၼဏီကလဲရတဲ့အလႈေငြကို ကေလးေဆးရုံႀကီးကိုဆက္လႈတာမ်ားပါတယ္..

သူတို့နိုင္ငံက ရုပ္ရွင္မင္းသားေတြကဒီေလာက္ႀကီးလဲမထြားက်ိဳင္းႀကပါဘူး
မင္းသမီးေတြကို တမင္ေသးေသးေလးေတြေရြးထားတာ..ပိန္ပိန္ပုပုေလးေတြ
အထူးသၿဖင့္ TV ဇာတ္လမ္းေတြထဲကမင္းသမီးေတြအမ်ားစုဆိုရင္ ငါးေပေလာက္ပဲရွိတယ္..
ဒါမွ သူတို့မင္းသားေတြကို အရပ္ၿမင့္ၿမင့္၊ ထြားထြားက်ိဳင္းက်ိဳင္းပုံစံၿဖစ္ေအာင္လို့ု့ သိရပါတယ္..

တခါက Ben Affleck တို့ David Duchovny တို့ ရုပ္ရွင္လာရိုက္တာ ကၽြန္မတို့ငွာနကမမေခ်ာေတြ..အလုပ္ကိုမလုပ္နိုင္ႀကေတာ့ပဲ... မိန္းကေလးအခန္းထဲသြား..နႈတ္ခမ္းနီဆိုး၊ မိတ္ကပ္ဖို့နဲ့ အလုပ္ကိုရႈပ္ေနႀကတယ္...ႀကံဳရင္ဓာတ္ပုံတြဲရိုက္ဖို့တဲ့...
ဟိုကလဲအရိုက္ခံပါတယ္. ၿပီးေတာ့ဓာတ္ပုံေတြကိုအႀကီးခ်ဲ့ၿပီး နံရံမွာခ်ိတ္ထားႀကတယ္..
အဲဒီအထဲမွာ ကၽြန္မေတာ့မပါဘူး..စိတ္မ၀င္စားတာလဲပါတယ္..ရွက္တာလဲပါပါတယ္..

ကၽြန္မတို့ငွာနမွာ မိန္းမေခ်ာမိန္းမလွေတြေတာ္ေတာ္မ်ားတယ္
ေနာက္ဆုံးေပၚအသုံးအေဆာင္ေတြနဲ့...ငွာနမွာ Nicole Kidman, Meg Ryan စသၿဖင့္တူတဲ့လူေတြလဲရွိတယ္ဆိုေတာ့ ဘယ္ေလာက္ေခ်ာႀကမလဲစဥ္းစားႀကည့္ႀကပါ..
တခ်ိဳ့အပ်ိဳေတြကလဲ တနွစ္တခါကားလဲစီးတယ္..ကားေဟာင္းသြားလို့..အသစ္ပဲစီးခ်င္လို့တဲ့..
ပိန္လိုက္ရတာလဲ ခမ်ာေတြမွာ အရိုးေပၚအေရတင္ပါပဲ.. တေန့လုံးမွပန္းသီးတလုံးပဲစားတဲ့လူနဲ့
ဒိန္ခ်ဥ္တဗူးပဲစားတဲ့လူနဲ့...
Facial, microdermabrasion အဲဒါေတြလဲအၿမဲလုပ္ေနႀကတာ..
ေသာႀကၤာေန့ညေနခင္းေတြဆိုရင္ အိမ္ေထာင္သည္မမေတြက
သူတို့ေယာက်ၤားေတြကိုခေလးထိန္းခုိင္းၿပီး ဘားသြားတဲ့သူကလဲရွိေသးတယ္...
မိန္းကေလးေတြမ်ားေတာ့ ပိုးပန္းတဲ့လူေတြလဲမ်ားတာေပါ့ေလ..
အထူးသၿဖင့္ I.S. နဲ့ Transportation Dept. ကလူေတြအၿမဲလာလာၿပီး ေခ်ာ့ကလက္ေတြဘာေတြစားပြဲေပၚလာလာတင္သြားႀကတယ္..

ေက်ာင္းၿပီးကာစ အခ်ိဳ့ေသာမိန္းကေလးေတြကေတာ့ အရာရာကိုပိုၿပီးအေလးအနက္ထားတတ္ႀကတယ္..
အ၀တ္အစားကလဲအဖြားႀကီးေပါက္စေလးဒီဇိုင္းနဲ့..စည္းကမ္းလဲအရမ္းလိုက္နာတဲ့
မိန္းကေလးတေယာက္ တလေလာက္နဲ့အလုပ္ထြက္သြားတယ္.. အလုပ္မထြက္ခင္ အစည္းအေ၀းမွာကို
ဒီေနရာက ဘုရားတရားမရွိတဲဲ့ေနရာလို့ထူးထူးဆန္းဆန္းလဲေၿပာသြားတယ္... မမေတြအားလုံးတေယာက္မ်က္နွာ တေယာက္ႀကည့္ရင္းက်န္ခဲ့ႀကတယ္..
အခုေတာ့ အဲဒီမိန္းကေလး ၿမိဳ့ထဲကဆင္းရဲသားရပ္ကြက္တခုမွာ လူေတြကိုထမင္းဟင္းခ်က္ေကၽႊးတဲ့ non-profit organization တခုမွာ အနိမ့္ဆုံးလခနဲ့အလုပ္လုပ္ေပးေနတယ္...ခ်ီးက်ဳးမိပါတယ္..အရမ္းလဲအံ့ႀသမိတယ္..
ကိုယ္မွန္တယ္ထင္တာကိုလုပ္တဲ့သတၱိကို...
ဒါေပမယ့္ကၽြန္မေတာ့အဲေလာက္အထိကိုယ္က်ိဳးမစြန့္နိုင္ေသးပါဘူး...


ကၽြန္မက နဲနဲေတာ့သိုသိပ္တတ္တယ္ထင္တယ္.. ဒီကုမဏီမွာ လုပ္တာႀကာလွၿပီ..ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္အေႀကာင္းသိပ္ေၿပာေလ့မရွိဘူး၊ ရုံးကလူေတြလဲအိမ္ကိုတခါမွမေရာက္ဖူးႀကပါဘူး..
တခ်ိဳ့ဆိုရင္ကၽြန္မကိုတေကာင္ႀကြက္လို့ထင္ႀကတယ္..အဲဒီေလာက္အထိသိုသိပ္တတ္တယ္..တခ်ိဳ့ကလဲ ကၽြန္မ ပစိဖိတ္သမုဒၵရာကိို ေလွနဲ့ၿဖတ္လာတယ္လို့ထင္ႀကတယ္...အဲဒီလိုအထင္ခံရတာကိုေတာ့ေတာ္ေတာ္
သေဘာက်မိတယ္..ကၽြန္မကိုေတာ္ေတာ္ေလး strong ၿဖစ္တဲ့မိန္းမတေယာက္လို့သတ္မွတ္လို့ဒီလိုထင္တယ္လို့ယူဆပါတယ္...
သမုဒၵရာကိုေလွနဲ့ၿဖတ္လာတာလားလို့ေမးခံထိတဲ့အခါ ကၽြန္မ မပြင့္တပြင့္လုပ္ေနလိုက္တာ မေကာင္းဘူးဆိုတာေတာ့သိပါတယ္.. တကယ္ေတာ့ဒီၿမိဳ့မွာကၽြန္မတို့ေဆြမ်ိဳးအုပ္စု အေယာက္သုံးဆယ္ေက်ာ္သြားၿပီ..
ဘယ္လိုပဲၿဖစ္ၿဖစ္ဒီအလုပ္ေလးမွာေပ်ာ္ပါတယ္..

♥ အိမ့္ခ်မ္းေၿမ့ ♥

Wednesday, August 30, 2006

ကၽြန္မေနတဲ့ေတာင္ေပၚၿမိဳ့ကေလး



ဒီေနရာေလးက တိတ္ဆိတ္လြန္းေနတာ ငွက္သံေတာင္မႀကားရဘူး....
အေ၀းက snow capped ေတာင္ႀကီးကေတာ့ U.S. ဘက္က Mt. Baker ေတာင္ပါ..
ကၽြန္မ သစ္ပင္ေတြရဲ့ထိပ္ဖ်ားမွာေရာက္ေနသလိုပဲခံစားရတယ္္...
ငယ္ငယ္က ေမာင္နွမေတြစုၿပီး ကတက္ပင္ေပၚတက္ရသေလာက္ေတာ့ေပ်ာ္စရာမေကာင္းပါ..
ကၽြန္မတို့ၿမိဳ့ေလးကိုအလည္အပတ္ေခၚပါတယ္ရွင္...

Tuesday, August 29, 2006

ရခုိင္တန္ေဆာင္

သိဂၤေရာင္သန္း
ေရႊပုံသြန္းသို့
လန္းလန္းလတ္လတ္
လိုက္ဖက္တင့္ေမာ
မေခ်ာစရာ ေခ်ာစရာလွ်င္
ေကသာဆံလွ
ထုံးေနာက္စနွင့္
ခ်ဳပ္ညရီတြင္
ၿဖဳတ္ခ်ည္းၿမင္သည္
သွ်င္သာ ရခိုင့္တန္ေဆာင္ေလာ...

<အရွင္ေတေဇာသာရ>

သက္တန္ ့နဲ ့ပိန္းရြက္

ပင္လယ္ကမ္းစပ္က သဲၿဖဴၿဖဴမြမြေလးေတြေပၚမွာ ကေလးေလးတေယာက္ သဲအိမ္ကေလးေဆာက္ေနတယ္။
ခပ္ေ၀းေ၀းက အုန္းပင္တန္းေတြႀကားထဲကိုေတာ့ ေနေရာင္ၿခည္ေတြက ၿဖာက်ေနတယ္၊ ေဆာက္ၿပီးခါစ သဲအိမ္ကေလးကိုထားၿပီး ကေလးမေလးက ရုတ္တရက္
ေသာင္စပ္ကေန အုန္းပင္တန္းေတြဆီကို အားကုန္ေၿပးသြားေတာ့ ပူေႏြးတဲ့ သဲၿပင္မြမြမွာေၿခရာေသးေသးေလးေတြက်န္ေနခဲ့တယ္။
အုန္းပင္တန္းထဲေရာက္ေတာ့ ကေလးမေလးကေနေရာင္ၿခည္တန္းေတြကို လိုက္လို့ဖမ္းေနတာေပါ့။
အဲဒီအခ်ိန္မွာ မိုးေကာင္းကင္ေပၚက ငွက္ေမႊြးေလးတခု ေ၀့၀ိုက္လို့က်လာတယ္။
ကေလးမေလးကငွက္ေမႊးေလးကို ခုန္ဖမ္းလိုက္တယ္။
အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဂါ၀န္လွလွေလးက ေလထီးေလးလို၀ဲပ်ံသြားတယ္။
ငွက္ေမႊးေလးက သူ့ကို ကလူက်ီစယ္လို့ ခပ္ေ၀းေ၀းကို ေ၀့၀ဲေ၀းလြင့္သြားတယ္။
ကေလးမေလးက ေ၀းလြင့္သြားတဲ့ ငွက္ေမႊးေလးကို ၀မ္းပန္းတနဲေငးႀကည့္ရင္း ပင့္သက္ရိူက္လိုက္တယ္။
ဒါေပမဲ့ အနီးနားကေရေၿမာင္းေလးထဲမွာ ခပ္စုစုေပါက္ေနတဲ့ ပိန္းရြက္စိမ္းစိမ္းေတြကိုေတြ့လိုက္ေတာ့ သူ့မ်က္နွာေလးက ခ်က္ခ်င္းၿပန္ၿပဳံးသြားတယ္။
ပိန္းရြက္ေတြေပၚမွာ ေရစက္ႀကည္ႀကည္လုံးလုံးေလးေတြတင္ေနတယ္။
ပိန္းရြက္တစ္ရြက္ကို ေရစက္ေလးေတြက်မသြားေအာင္
ညွာတံကေန သူေသေသခ်ာခ်ာခ်ိဳးယူလိုက္တယ္။
ေရစက္လုံးလုံးေလးကလႈပ္လီလႈပ္လဲ့နဲ့၊ ေရစက္ေလးထဲမွာသူ့အရိပ္ေလးေပါ့
လႈပ္လီလႈပ္လဲ့ေရစက္ေလးတင္ေနတဲ့ ပိန္းရြက္ေလးကိုေသေသခ်ာခ်ာကိုင္ၿပီး
သူ့ေမေမနဲ့ေဖေဖကိုၿပဖို့အိမ္ကိုေၿပးၿပန္လာခဲ့တယ္။
လမ္းမွာ သူ့ေၿခေထာက္နဲ့သဲမြမြနဲ့မထိဘူး။
ႀကည့္လိုက္ေတာ့ သူဟာ သက္တန့္ေတြေပၚမွာေရာက္ေနတယ္။
ခုနွစ္လႊာသက္တန့္ရဲ့အလင္းေရာင္ေႀကာင့္သူ့မ်က္စိေတြက်ိမ္းစပ္သြားတယ္။
မ်က္စိေလးကိုပြတ္လိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ သက္တန့္ေပၚက ေၿခေခ်ာ္လို့ ၿပဳတ္က်သြားတယ္။
ပိန္းရြက္ေလးထဲကေရစက္ေလးလဲ ခုန္ထြက္သြားတယ္
ပိန္းရြက္စိမ္းေလးကလဲ တပတ္လည္ၿပီးေအာက္ကိုက်သြားတယ္။
သူ့ကိုယ္ကလဲတပတ္လည္ၿပီးသက္တန့္ေပၚက က်သြားေတာ့
သူ့ရင္ထဲမွာ အသဲနွလုံးေတြမရွိေတာ့သလို ေအးကနဲၿဖစ္သြားတယ္။
သူသတိရလို့ႀကည့္လိုက္ေတာ့ ေနရာေဒသတခုကို ေရာက္ေနတာကိုသိလိုက္ရတယ္။
အဲဒီေဒသမွာ ယွဥ္ၿပိဳင္မႈေတြ၊ အယူအဆအမိ်ဳးမ်ိဳးေႀကာင့္ ခြဲၿခားမႈေတြ၊ ကြဲၿပားမႈေတြ၊
ေဒါသေတြ၊ ေမာဟေတြ၊ အတၱေတြ၊ မာနေတြ၊ စစ္မက္္ေတြ၊ တေန့စာတေန့စားရဖို့ ရုန္းကန္ေနႀကရတဲ့သူေတြ၊

အေရၿပားရဲ့လွပမႈကုိ ပိုမိုမက္ေမာမႈေတြ၊ လစဥ္ေပးရမယ့္ bill ေတြ၊ ညွင္းပန္းနွိပ္စက္မႈေတြ၊ ေဒါသအမ်က္ေခ်ာင္းေခ်ာင္းထြက္ေနတဲ့ လူအုပ္ႀကီးေတြ။ ေသလုေမ်ာပါးေ၀ဒနာရွင္ေတြရဲ့ အနားမွာ၀ဲေနတဲ့ ယင္မဲအုပ္ႀကီးေတြ။ ဘ၀ဆိုတာ ဒုကၡဆင္းရဲပါလားလို့ေအာ္ဟစ္ေနႀကသူေတြ၊ တခ်ိန္ထဲမွာ လူ့ဘ၀ဆိုတာရေတာင့္ရခဲ၊ လုပ္စရာေတြအမ်ားႀကီးပဲလို့ေအာ္ေနသူေတြ။
မ်က္ရည္ေတြ၊ ဒုကၡဆိုတာမသိပဲ ေရႊဇြန္းကိုက္လို့ေမြးဖြားလာသူေတြ၊ ေနာက္ဆုံးေပၚအသုံးအေဆာင္ေတြနဲ့အတူ ပူေလာင္မႈေတြ။

အဲဒီေဒသကေနလြတ္ေၿမာက္ၿပီး သူလာခဲ့ရာ အရင္ေနရာကို ၿပန္သြားခ်င္လို့ သူတဆင့္ၿဖတ္ေက်ာ္ခဲ့တဲ့ ခုနွစ္လႊာသက္တန့္ကိုေမာ့ႀကည့္လိုက္တယ္။
သက္တန့္ေလးက ဟုိးမိုးအၿမင့္ေပၚမွာ။ သူမမွီနိုင္တဲ့ မိုးၿမင့္ေပၚမွာ လွပစြာနဲ့သူ့ကိုငုံႀကည့္လို့ေနတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္မွာ ရုတ္တရက္ေကာင္းကင္က အေရာင္ေၿပာင္းသြားတယ္။
ေန့ကေန ညကုိ ရုတ္တရက္ကူးေၿပာင္းသြားတယ္။
ႀကည္လင္တဲ့ ္အေရာင္မဲ့ေကာင္းကင္မွာ လွပတဲ့ေငြလ၀န္းက ရႊမ္းရႊမ္းစိုစုိသာေနတယ္။ ညေလေလးက တၿဖဴးၿဖဴးနဲ့၊ အုန္းရြက္စိမ္းေတြကလဲ ေလမွာ ညင္ညင္သာသာလြန့္လူးေနတယ္။ တိတ္ဆိတ္တဲ့ေလက ခပ္္လွမ္းလွမ္းက ပုရစ္ေအာ္သံကို သယ္ေဆာင္လာတယ္။ ေနာက္ၿပီးသာယာၿငိမ့္ေၿငာင္းတဲ့ ဂီတသံတခု။
သာလြန္းတဲ့ အရင္ညကေမာင့္လၿပည့္၀န္း
အေမွာင္ညကို စြန့္သြားတဲ့ ..ေမာင့္...
ရုတ္တရက္ ႀကိဳးေတြေပၚမွာ ခရီးသြားေနတဲ့ ဂီတသံက ကေလးေလး သက္တန့္ေပၚကေၿခေခ်ာ္က်သလို ေခ်ာ္ထြက္သြားတယ္။

အိပ္မက္ရွင္လဲ အိပ္္မက္ကရုတ္တရက္လန့္နိုးလာတယ္၊ သူနိုးလာခ်ိန္မွာ လေရာင္ကသစ္ရြက္ႀကိဳ သစ္ရြက္ႀကားက ၿဖတ္သန္းၿပီး သူ့ကိုယ္ေပၚကို က်ေနတယ္။ အိပ္မက္ရွင္ရဲ့ေပါင္ေပၚမွာ ေမွာက္ခုံေလးအိပ္ေနတဲ့ Roy ရဲ့ The God of Small Things ဆီကေဟာက္သံသဲ့သဲဲ့ေလး ႀကားေနရတယ္။ ပက္လက္ ကုလားထိုင္လက္ရမ္းေပၚမွာ ညပိုးေကာင္ေလးတေကာင္ ခရီးသြားေနတယ္။ စံပယ္ပန္းန့ံေတြသင္းပ်ံ့တဲ့ညေလက က်ီစယ္လို့တုိက္ခတ္သြားတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္မွာခပ္္ေ၀းေ၀းကသီခ်င္းရွင္က သံစဥ္တပိုင္းတစကို ႀကိဳးစားပမ္းစား ၿပန္ရွာေဖြေနသံႀကားတယ္။ ငယ္စဥ္က ကေလးတို့ဘ၀မွာ... သာယာၿငိမ့္ေၿငာင္းတဲ့ ဂီတသံတဖန္ၿပန္ေပၚလာတယ္။

အိပ္မက္ရွင္ကေတာ့ သူ့ဘ၀ရဲ့သံစဥ္တပိုင္းတစကို ဆက္လက္ရွာေဖြဖို့ႀကိဳးစားေနဆဲပဲ။

Monday, August 28, 2006

ခ်စ္သူ ့အိမ္

ေက်ာက္စရစ္ခဲေလးေတြ ခင္းတဲ့ လမ္းေလးထဲမွာ ခ်စ္သူရဲ့အိမ္ေလး ရွိတယ္။ အဲဒီ လမ္းေလး တဖက္တခ်က္မွာေတာ့ ၀ါးရုံပင္တန္းေလးေတြ၊ ညေနေစာင္းၿပီဆိုရင္ ခ်စ္သူေနတဲ့ လမ္းေလးထိပ္က
ပုဇြန္ကြက္ေက်ာ္သုတ္ဆိုင္၊ လၻက္ရည္ဆိုင္၊ ႀကံရည္ဆိုင္ေလးေတြမွာ လူစည္ကားတတ္တယ္ ။
မီးေရာင္လဲ့လဲ့ စာအုပ္အငွားဆိုင္ေလးေတြ၊ ဆိုက္ကားသံေတြနဲ့လဲ အသက္၀င္ေနတယ္။ ဒါေပမယ့္ ခ်စ္သူေနတဲ့ လမ္းေလးထဲမွာကေတာ့ လူေၿခတိတ္ဆိတ္ေနတတ္တယ္။

ခ်စ္သူရဲ့ အိမ္ပတ္ပတ္လည္မွာ သရက္ပင္ေတြ၊ မန္က်ည္းပင္ေတြ တန္းစီေနတယ္ ။ တခါတရံ သရက္ကင္းေလးေတြက လမ္းေလးေပၚကို က်ေနတတ္တယ္၊ ၿပဴတင္းေပါက္ ၿဖဴၿဖဴေလးေတြမွာ ကန့္လန့္ကာ အၿပာေလးက ေလမွာ လြင့္ေနတတ္တယ္။ ၿခံ၀င္းေလးကေတာ့ သစ္ရြက္ေတြ ကင္းစင္လို့ အၿမဲတမ္း ေၿပာင္စင္ေနတတ္တယ္။ ၿခံေလးရဲ့ေထာင္႔မွာ အရိပ္ေကာင္းတဲ့ ေရတြင္းေလးနဲ ့ တြဲရရြဲက်ေနတဲ့ သစ္ခြပန္းေတြရွိတယ္၊

ညေနေစာင္းေတြမွာ ၿခံ၀င္းေလးထဲမွာ တခါတရံ ခ်စ္သူ တံၿမက္စည္းလွဲေနတာကို ပု႑ရိတ္ပင္ေတြႀကားက ၿမင္ရတတ္တယ္။ ခ်စ္သူကို ခ်စ္မိသြားတဲ့ အေႀကာင္းေတြထဲမွာ အဲဒါတခုလဲပါတယ္။ တခါတရံ တံၿမက္စည္း လွဲၿပီးသား သစ္ရြက္ေၿခာက္ ေလးေတြကို မီးရႈိ့ေနလို ့ မီးခိုးေငြ့ေတြ ဟိုး၀ါးရုံပင္ထိပ္ဖ်ားကို လြင့္တက္ သြားတယ္။ တခါတရံေတာ့လဲ ခ်စ္သူက သူ့သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ့ လၻက္ရည္ဆိုင္ ေရာက္ေနလို့ ခ်စ္သူမရွိတဲ့ အိမ္ေလးကို အဲဒီေတာ့မွ ရဲရဲ၀င့္၀င့္ ႀကည့္မိတယ္။ ေယာက်ၤားေလးေတြ အမ်ားႀကီးရွိတဲ့ လၻက္ရည္ဆိုင္ ဆိုေတာ့ ခ်စ္သူရွိေနမလားလို့ လွမ္းမႀကည့္ရဲလို့ သူငယ္ခ်င္းေတြကို အကူအညီေတာင္းေတာ့လဲ အားမကိုးရတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြက နင္ႀကည့္ေပးလိုက္၊ ငါလဲမႀကည့္ရဲဘူး။ နင္ႀကည့္ပါလား ဆိုၿပီး သူႀကည့္ငါႀကည့္နဲ့ သူတို ့အခ်င္းခ်င္း ၿငင္းခုံေနခဲ့ႀကေသးတယ္။

မိုးအုံ့ေနတဲ့ ညေနေလး တခုမွာေတာ့ ခ်စ္သူၿခံ၀မွာထြက္ရပ္ေနတယ္။ သူငယ္ခ်င္းမေတြရဲ့ လွပနက္ေမွာင္တဲ့ ဆံေကသာေတြေနာက္မွာ ပုန္းကြယ္ရင္း ေနာက္ၿပန္လွဲ့ႀကရင္ေကာင္းမလားလို့ ခ်ီတုံၿခတုံ ၿဖစ္ေနခဲ့တယ္။ ကခ်င္ ပုဆိုးကြက္နဲ့ ခ်စ္သူက ေခါင္းငုံ့ၿပီး ေၿမေပၚကတစုံတရာကို(သို့) ဘာမွမရွိတာကုိ ဖိနပ္ဦးနဲ့ တုိ့ကစားေနတယ္။ ကုိယ္ခ်စ္တဲ့လူ တေယာက္ေရွ့က ၿဖတ္ေလွ်ာက္ရတာ ေတာ္ေတာ္ခက္တဲ့ အလုပ္တခုဆိုတာ အဲဒီေန့က သိခဲ့ရတယ္္။ ခ်စ္သူရဲ့မ်က္လုံးက အားလုံးထဲမွာမွ ကုိယ့္ဆီေရာက္လာတယ္။ ရုိလ္းနံပါတ္ နွစ္မဟုတ္လားတဲ့၊ ကၽႊန္ေတာ ္ “ . . . ” ပါတဲ့၊ တအုပ္လုံးႀကီးက ေခါင္းၿငိမ့္ႀကတယ္။ ဒါ ကၽႊန္ေတာ့အိမ္ပါတဲ့၊ တအုပ္လုံးက တခါ ေခါင္းထပ္ၿငိ္္မ့္ႀက ၿပန္တယ္။ အားတဲ့အခါ လဲလာလည္နိုင္ပါတယ္တဲ့။ အားလုံး ေခါင္းေတြ ၿငိမ့္ႀကၿပန္ေရာ။ အဲဒီညေနက ေခါင္းၿငိမ့္တဲ့ အလုပ္နဲ့ပဲ ၿပီးသြားႀကတယ္။

ခ်စ္သူအတြက္ ကဗ်ာေလးေတြကို စြယ္ေတာ္ရြက္ေလးေတြေပၚမွာ စပ္ဖူးတယ္။ ခ်စ္သူနဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ ၿဖစ္သြားၿပီးတဲ့ေနာက္ သူအတြက္ စပ္ထားတဲ့ကဗ်ာတပုဒ္ကို ခ်စ္သူကို လက္ေဆာင္အၿဖစ္ ေပးလိုက္ရတယ္။ ခ်စ္သူ စိတ္၀င္စားေနတဲ့ အရပ္ပုပု ဆံပင္ရွည္ရွည္နဲ့ ေကာင္မေလးကို ေပးဖို့အတြက္ေပါ့။ သူငယ္ခ်င္းမေတြကေတာ့ နွစ္ေမ်ာတသနဲ့ ၿမည္တြန္ေတာက္တီး ေနခဲ့ႀကတယ္။

နွစ္ေတြအႀကာႀကီးမွာ ခ်စ္သူရဲ့အိမ္ေလးေရွ့ကို တခါၿပန္ေရာက္တယ္။ အရင္လိုပဲ သစ္ရြက္ေတြ ရွင္းလင္းၿပီးစ ၿခံ၀င္းေလးက သန့္ရွႈင္းေနတယ္။ ခ်စ္သူကို တံၿမက္စည္းေလးကိုင္လို့ ေတြ့လိုက္ရတယ္။ ခ်စ္သူေဘးမွာ ဂါ၀န္အ၀ါေလးနဲ့ ပါးေဖာင္းေဖာင္း ကေလးေလးတေယာက္က သရက္သီးေလး ကိုင္လို့ ရပ္ႀကည့္ေနတယ္။ သစ္ရြက္ပုံေလး နားမွာေတာ့ အရပ္ပုပု ဆံပင္ကိုတပတ္လွ်ိဳတြဲခ်ထားတဲ့ မိန္းကေလးတေယာက္။ ခ်စ္သူတို ့ မိသားစု လုပ္လက္စ အလုပ္ေတြကို ထားၿပီး အိမ္ေပၚမွာ သစ္သီးမ်ိဳးစုံနဲ့ ဧည့္ခံႀကတယ္။

ညမီးေလးေတြ လက္လာေတာ့ ၿခံ၀အထိ ခ်စ္သူက လိုက္ပို့တယ္။ နင့္ရဲ့ ကဗ်ာတပုဒ္အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္လို့ ခ်စ္သူကေၿပာတယ္။ ညေလအတိုးမွာ ၀ါးရုံပင္ေတ ြတရွဲွွရွဲၿမည္သြားတယ္။
ခ်စ္သူအိမ္ကို ေက်ာခိုင္းေလွ်ာက္ေနေပမယ့္ ခ်စ္သူကိုယ့္ကို ၿခံ၀က ရပ္ႀကည့္ေနဆဲပဲဆိုတာ သိေနခဲ့တယ္။

ဒါေပမယ့္ေလ...ခ်စ္သူေရွ့မွာ လမ္းေလွ်ာက္ရတာ သိပ္ခက္ခဲတဲ့ အလုပ္တခုေတာ့ မဟုတ္ေတာ့ပါ။

Wednesday, August 16, 2006

Why?

I walked today through the slums of life,
Down the dark streets of wretchedness, and of pain.
I trod today where few have trod
and as I walked I challenged God.

I saw the sots in the bar rooms.
I saw the prostitutes in the dance halls.
I saw the thieves as they picked pockets.
I saw men and women devoid of life,
living in a world of sin,
and above the din I whispered, "Why God, Why?"

I walked today down the lanes of hate,
Hearing the jeers of bitter men,
Hearing the names as they cursed and spat
"Dago, Nigger, Kike, jap."
I saw the defected men they stoned.
I felt the anguish of their cries.
I saw them as they slapped the lonely,
as they turned their backs on human needs.
Snarling, growling were the fiends of hell.
These, God called his sons!
Gasping for air, I cried "Why God, Why?"

I walked today through wars of grim dregs...
over graveless men.
I saw the dead, the crucified, the headless,
the limbless, the pleading, the crying.
I saw the pain, the waste.
I smelled the odor of rotted flesh.

I saw the children gathered round..watching naked, hungry, weeping, diseased, dirty....
The baby trying to nurse from a dead mother.
The ruins...the agony...the despair!
Disaster..........diaster............all around!

Blinded with tears, I fled down these streets.
I stumbled, then stopped.
I shouted "Why God, Why?"
Why do you let man sin, hate and suffer?
Unmerciful Father! God, are you blind?
Are you wicked and cruel?
God, can you watch and do nother?
Why must this be?

The world grew slient.
I awaited reply.
The slience was heavy.
I started to tremble.
I waited long..haft rebuking, half fearing,
Then I heard from close behind me
"Why.....Man.........Why?"

Anonymous..

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...