ေနစိမ့္သူ

အလြမ္းႏွင္းပြင့္ေတြက
ေတာင္တန္းႀကီးတ၀ိုက္မွာ..
ရုတ္ရုတ္သဲသဲနဲ႔
အိေျႏၵမရ တိုက္ခတ္ေနတာေတာင္မွ..
ဒီေက်ာက္ေဆာင္ေက်ာက္သားဆိုင္ႀကီးက..
ေနႏိုင္လြန္းစြာ မ်က္လႊာခ်ေနရက္တယ္ကြယ္...

ေမာင္....
ေနႏိုင္ရက္တယ္...

က်မ...
ဒီတစ္ညေတာ႔...
အသိတရားေတြကို ေျခနဲ႔နင္းၿပီး
ခပ္ျပင္းျပင္းေလး လြမ္းပါရေစေတာ႔... ေမာင္....။

အင္းလ်ား

ဒီည........ ဘာကို လြမ္းမွန္း မသိဘူး...

သြန္းခ်ျပန္ေသာ္

 

Will Smith's After-the-rain

မိုးေတြ ညိဳေတာ႔..
အလြမ္း ပိုပါတယ္...။

အလြမ္းဆိုရာ၀ယ္...
ပူေလာင္မႈနဲ႔ တြဲတဲ႔ အလြမ္း...
ေနမထိလို႔ ထိုင္မရတဲ႔ အလြမ္း....
ေလွကားတက္ဆင္း၊ နင္းရတဲ႔ အလြမ္း...
သစ္ရြက္ေျခာက္ကိုကန္၊ ခပ္ထန္ထန္အလြမ္း...
အိပ္ရာထဲ လူးလွိမ္႔ ငိုေၾကြး၊ ေဆြးရတဲ႔ အလြမ္း...
သူငယ္ခ်င္း စကားသံေတြ ၾကား၊ ခါးခါးသီးသီး လြမ္းရတဲ႔ အလြမ္း..
အဲသလို မဆန္း၊ လြမ္းတဲ႔ အလြမ္းေတြ ရွိတတ္သတဲ႔..။

မိုးေတြ သြန္းေသာ္
လြမ္းရည္ စြန္းတယ္...။


မွန္ျပဴတင္း မိုးစက္.. တလက္လက္ အနားထိုင္
ေဆြးေဆြး ေလး မိႈင္တယ္..။
ျပဴတင္းကိုဖြင့္ မိုးပြင့္ေလးေတြကို ထိတယ္..။
မိုးၿပိဳေတြေအာက္.. ေခါက္ထီးမဲ႔စြာနဲ႔
တစ္ေယာက္တစ္ထီးထဲ ေလွ်ာက္ၿပီးသြားတယ္..။
မိုးပြင့္ေလးကို ဆြတ္ခူး၊ ယဥ္ယဥ္ေလး ရူးတယ္။
မိုးပန္းေလးကို နမ္း၊ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း ရယ္ေမာတယ္..။
တစ္ကိုယ္လုံး စိုတဲ႔မိုး... ညိဳတဲ႔ မိုး....
ခ်စ္တယ္။

ညိဳ႕မိႈင္းတဲ႔ မိုး၊ စိတ္ကူးေလး နဲ႔  ခုိးလို႔ နမ္းေတာ႔..
အလြမ္းေတြက ပန္းေတြေမ်ာတဲ႔ စမ္းေရေၾကာႏွယ္..။

အို....
လွလိုက္တာ.. မိုးရယ္..။

Painting: “Morning on the Seine in the Rain” by Claude Monet

ေမာင္...
က်မ ေသသြားလိုက္ခ်င္တယ္...

အလြမ္းကေ၀ ရဲ႕ ပန္းစည္းေၾကြသံ

စမ္းေခ်ာင္းေလးက တိတ္ဆိတ္ျငင္သာစြာ စီးဆင္းလို႔ေနသည္။ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ငွက္ကေလးေတြရဲ႕ ေအာ္ျမည္သံကလြဲလို႔ အရာအားလုံးက ျငင္သာသိမ္ေမြ႔ေနသည္။ စမ္းေခ်ာင္းေလးထဲမွာ ေက်ာက္တုံးေတြကို ေရစီးပြတ္တိုက္သံ၊ သစ္ရြက္ေမ်ာပါသြားသံ.. ကုန္ကုန္ေျပာရရင္ ေပါေလာေမ်ာပါလာတဲ႔ ပူစီေပါင္းကေလးေတြ ေဖာက္ ကနဲ ေပါက္သြားသံေတာင္ ၾကားရေတာ႔ မေလာက္ တိတ္ဆိတ္ေနသည္။

စမ္းေခ်ာင္းေလးေဘးက လမ္းကေလးအတိုင္း သူမ ေလွ်ာက္လာခဲ႔သည္။ ရြက္ေၾကြေတြကို ျဖတ္နင္းလိုက္တိုင္း ရြက္ေျခာက္ေၾကမြသံေတြက သူမေျခေထာက္ေအာက္မွ ခပ္တိုးတိုး တိုးထြက္လာေနသည္။ ေျခဖမိုးအနားထိ ၀ဲက်ေနသည္႔ ဂါ၀န္အနားစမွာ ရြက္ေျခာက္ အစအနတို႔ေတာင္ ကပ္ပါလာေနသည္။ 

သူမလက္ထဲမွာ လွပတဲ႔ ပန္းစည္းကေလး တစ္စည္း။ ပန္းစည္းေလးထဲမွာ ႏွင္းဆီပန္းအ၀ါေတြလည္း ပါသည္၊ အမည္မသိ ပန္းျဖဴျဖဴေတြလည္း ပါသည္၊ ရိုးတံသြယ္သည္႔ အစိမ္းေရာင္ပန္းေတြလည္း ပါသည္။ ပန္းစည္းကေလးကို သူမ ငုံ႔ၾကည္႔လိုက္သည္။ ၿပီးေတာ႔ တိုးတိုးေလး ေျပာလိုက္သည္။

"မင္းကို သူ ႏွစ္သက္လိမ့္မယ္ထင္တယ္.. ပန္းစည္းကေလးရယ္.."

ေတာင္ကုန္းကေလးအတိုင္း သူမ ဆက္ေလွ်ာက္လာခဲ႔သည္။ သူ႔ဆီ ေရာက္ေတာ႔မည္။ 

သူႏွင့္သူမ သိပ္ခ်စ္ခဲ႔ၾကသည္။ သိပ္ခ်စ္ခဲ႔ၾကသေလာက္ စကားေျပာအေပါက္အလမ္းေတာ႔ တစ္ခါမွ မတည္႔ခဲ႔ၾက။ သူမက စကားေျပာသိမ္ေမြ႔သေလာက္ သူက မာေက်ာေက်ာႏိုင္လြန္းသည္ဟု သူမထင္သည္။ စကားေျပာ မႏူးညံ႔ေသာ သူသည္ ပုဆိုးရွည္ရွည္၀တ္ၿပီး ညင္သာစြာေတာ႔ လမ္းေလွ်ာက္တတ္ေလသည္။

"အၿမဲတမ္း ပုဆိုး၀တ္ပါလားဟင္"

"အၿမဲတမ္းေတာ႔ မ၀တ္ပါရေစနဲ႔၊ ကို္ယ႔္ကိုကိုယ္ၾကည္႔ရတာ ၀ါးျခမ္းျပားနဲ႔ တူလြန္းလို႔ပါ"

သူက ဆံပင္ေတြကို သပ္ၿပီး ရယ္သြမ္းေသြးခဲ႔သည္။

ေတာင္ကုန္းေလးေပၚက ၀က္သစ္ခ်ပင္ႀကီးကို လွမ္းျမင္လိုက္ရသည္။ အရင္တုံးကဆိုလွ်င္ ဒီသစ္ပင္ႀကီးကိုမွီရပ္ၿပီး သူမကို ေစာင့္ေနတတ္သည္။ သူမကို ေတြ႕လိုက္တိုင္း သူ႔ႏႈတ္ခမ္းမွာ အၿပဳံးတစ္စက တိတ္တခုိးလက္သြားသည္။

"က်ေနာ္ေစာင့္ေနတာ"

"လြမ္းတယ္ မ.. ရယ္"

'က်ေနာ္ မ နဲ႔ မခြဲႏိုင္ဘူး'

သူ႔အသံေတြကို ပဲ႔တင္ထပ္ကာ ၾကားေနရသည္။

သူ.. သူမကို ေစာင့္ေနရာ ၀က္သစ္ခ်ပင္ႀကီးဆီကို သူမ အၿမဲေရာက္သည္။ အထူးသျဖင့္ သူ၏ ေမြးေန႔ေတြမွာ မပ်က္မကြက္ေရာက္ေလ႔ရိွသည္။ ဒါေပမယ္႔ ဒီႏွစ္ေမြးေန႔မွာ သူ႔ဆီကို သူမ ေရာက္ေအာင္ မသြားႏိုင္ခဲ႔။ မသြားႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ကိစၥေတြက ေပၚလာခဲ႔သည္။ ဒါကို သူခြင့္လႊတ္လိမ့္မည္ဟု သူမ ေမွ်ာ္လင့္ေနမိသည္။

ေတာင္ကုန္းေလးေပၚကို သူမ တျဖည္းျဖည္း ေရာက္လာခဲ႔ၿပီ။ ၀က္သစ္ခ်ပင္ႀကီးနားကို ေရာက္လာသည္ႏွင့္အမွ် သူမ ရင္ေတြ ခပ္တိုးတိုး ခုန္ေနသည္။

"သူနဲ႔ ေတြ႔ရေတာ႔မယ္.."

"ဒီႏွစ္ ေမာင့္ေမြးေန႔ က်မ ေနာက္က်သြားတယ္ ေမာင္ရယ္"

၀က္သစ္ခ်ပင္ႀကီး ေအာက္ကို ေရာက္လာခဲ႔ၿပီ။ သစ္ပင္ႀကီးနဲ႔ မလွမ္းမကမ္းမွာ သူ႔ကိုလွမ္းေတြ႔လိုက္ရသည္။ 

သူရွိရာသို႔ သူမ ေျခလွမ္းသြက္သြက္ျဖင့္ ေလွ်ာက္သြားလိုက္သည္။ အနားကို ေရာက္လာေတာ႔ သူမ မ်က္လုံးကို သူမ မယုံႏိုင္။

"ဟင္..."

"ဟင္.... ဒါ... ဒါ.. ဘယ္က ပန္းေတြလဲ"

"ဘယ္သူေပးတာလဲ"

သူမလက္ထဲက ပန္းစည္းက ေျမျပင္ေပၚကို လြတ္က်သြားသည္။ သူမ သူ႔အနားကို ရုတ္တရက္တိုးကပ္လိုက္မိ၍ သူမပန္းစည္းကို သူမ ျပန္တက္နင္းမိလိုက္သည္။ သူမ ယူလာတဲ႔ ပန္းေတြက သူမေျခေအာက္မွာ ေၾကမြသြားသည္။ ပတ္၀န္းက်င္ကို ေ၀႔၀ဲၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ အရာအားလုံးဟာ တိတ္ဆိတ္ေျခာက္ကပ္ေနသည္။ သစ္ရြက္တစ္ရြက္ ေၾကြက်သြားသံကိုေတာင္ ၾကားလိုက္ရသလိုလို။
သူမ... အရင္ေရာက္ႏွင့္ေနေသာ ပန္းစည္းကို ေကာက္ကိုင္ၾကည္႔လိုက္သည္။ ပန္းစည္းထဲမွ ကဒ္ျပားေလးတစ္ခု။

"ေကာင္းေသာေမြးေန႔ေတြ အျမန္ဆုံး ေရာက္ပါေစကြယ္"

ကဒ္ျပားကေလး ေအာက္ကို လြတ္က်သြားျပန္သည္။ သူမ လက္ေခ်ာင္းေတြ တုန္ေနသည္။ သူမ သူ႔ေျခရင္းမွာ အင္အားခ်ည္႔နဲ႔စြာ ထိုင္ခ်လိုက္သည္။

"ဘာေတြလဲ.... ဟင္... ဘာေတြလဲ ေမာင္ရယ္..."

"ေမာင္.... ေမာင့္မွာ အျခားတစ္ေယာက္ ..."

"အို... "

"ရက္စက္လိုက္တာ.. ေမာင္ရယ္၊ က်မကို အစကတည္းက ဘာလို႔ မေျပာျပခဲ႔သလဲကြယ္.."

သူမ မ်က္ရည္ေတြ ရစ္၀ဲလာမိသည္။ သူမ သူ႔ကို အရုတ္ႀကိဳးျပတ္မွီတြယ္ေနမိသည္။ သူမ ေက်ာျပင္မွာေတာ႔ သူလွဲေလ်ာင္းရာ အုတ္ဂူျဖဴျဖဴေလး၏ ေအးစက္စက္ အထိအေတြ႔သာ။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ေကာင္းကင္မွာ ညိဳ႕တက္လာကာ လွ်ပ္ပန္းတို႔ လက္ေနၾကေပၿပီ။ မၾကာခင္ မိုးသည္းထန္စြာ ရြာသြန္းေတာ႔မည္။ တုန္ယင္ေနေသာ ႏႈတ္ခမ္းေတြကို ဖိကိုက္ထားရင္ ညိဳ႕မိႈင္းေနေသာ ေကာင္းကင္ျပင္ကို ေမာ႔ၾကည္႔ေနခဲ႔မိသည္။ သူမ ေကာင္းကင္ႀကီးကို ေၾကကြဲစြာ ေမာ႔ၾကည္႔ေနခ်ိန္တြင္ ၀က္သစ္ခ်ပင္ႀကီးေနာက္မွာ သြယ္ႏြဲ႔ေသာ အရိပ္တစ္ခုက ေတာင္ကုန္းေအာက္သို႔ ေျဖးညွင္းစြာ ဆင္းသြားခဲ႔ပါေတာ႔သည္။

( အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ )

++++++

ဓာတ္ပုံေလးေတြကို အင္တာနက္က ယူပါသည္ရွင္။

တိတ္တခိုး

မျမင္ဖူးခင္ ကတည္းက

ၾကင္ဖူးသူရင္.....နဲ႔

ခင္တြယ္စူးနစ္

ၾကည္ႏူးစိတ္နဲ႔

တိတ္တိတ္ေလး ခ်စ္ခဲ႔ရသူပါ.... ေမာင္.......

ထြက္မသြားပါနဲ႔ကြယ္..

Gregorian - Moment Of Peace


ထြက္မသြားပါနဲ႔ကြယ္...

နတ္ဆိုးေတြရယ္..
အတၱေတြရယ္..
သိတတ္ခါးသီးမႈေတြကို ခ၀ါခ်လို႔...
နူးည႔ံမႈတစ္ခုကို ဆက္လက္ေထြးေပြ႕ထားပါရေစ...

ေအးခ်မ္းၿငိမ္သက္ျခင္းေတြဟာ..
လက္ေတြ႕မက်ဘူးလို႔ ခံယူထားတဲ႔ ဒီကမၻာႀကီးထဲမွာ..
အဲဒီအရာေတြက..
တစ္ေန႔ေတာ႔ လက္ေတြ႕က်လာရမွာပါ...

 ျပန္လာပါ...
ကိုယ္႔ အၾကည္ဓာတ္ကေလးရယ္...

မငိုပါနဲ႔ အိမ္႔ခ်မ္းေျမ့

ဆရာဦးထြန္းလြင္ (မိုး/ဇလ)က စာေပေဟာေျပာပြဲေတြမွာ “မငိုပါနဲ႔ ဧရာဝတီ” ကိုေခၚေဆာင္သြားခဲ႔တယ္။ က်မရဲ႕ ေကာ႔မန္႔ထဲကဟာေတြပါ ထပ္ထည္႔ထားတာေတြ႕တယ္။ (က်မရဲ႕ ေကာ႔မန္႔ေတြကို စာသားေတြအျဖစ္ထပ္ထည္႔ထားတာပါ)။

ဆရာဦးထြန္းလြင္ဟာ ဆရာေမာင္စိန္၀င္း(ပုတီးကုန္း)ရဲ႕ ကဗ်ာနဲ႔ ဖြင့္ထားပါတယ္။ ဆရာေမာင္စိန္၀င္းရဲ႕ အမည္ကို ကဗ်ာေလးေအာက္မွာ ေရးထားတယ္။ ေဟာေျပာပြဲ အေခြကို ၾကည္႔ရသူတစ္ဦးကလည္း ေျပာပါတယ္...။

"ဆရာဦးထြန္းလြင္ ကိုယ္တိုင္ အစ္မေရးထားတဲ့စကားလုံးေတြကို ပရိုဂ်က္တာထိုးျပတယ္၊ စာသားေတြကိုပါ ပရိုဂ်က္တာနဲ႔ျပပါတယ္။ စကားလုံးေတြကို မ်က္လုံးထဲျမင္ေနရေတာ့ ပိုျပီးသိသာတယ္ ပါးစပ္က အလြတ္ေျပာရင္ေတာင္ မွတ္မိမွာမဟုတ္ဘူး..." လို႔ ဆိုပါတယ္။

ဆရာဦးထြန္းလြင္ရဲ႕ ေဟာေျပာခ်က္ေတြအေနနဲ႔လည္း ကိုယ္႔ရင္တြင္းျဖစ္ စာသားေတြကို အျခားဆိုက္ဒ္ေတြမွာ ဆက္လက္ေ၀မွ်ထားတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ .. အိမ္႔ခ်မ္းေျမ့ ဆိုတဲ႔ အမည္ကို လုံး၀ မေတြ႔ရပါဘူး။

ဘာဆက္လုပ္ရမလဲ

စိုးလြင္လြင္ ဆိုတုန္းကလည္း အရမ္းႏွစ္သစ္ခဲ႔တယ္.. 

မ်ိဳးေက်ာ႔ၿမိဳင္ ျပန္ဆိုေတာ႔ ပိုေတာင္ ႏွစ္သက္ပါတယ္.. 

မ်ိဳးေက်ာ႔ျမိဳင္ အသံက ေနာက္ခံဂီတနဲ႔ တစ္ထပ္တည္း ျငိမ္ၿပီး ထြက္လာတာ...

ဟိုး...........

က်န္ခဲ႔တဲ႔ အတိတ္ေတြထဲကို....

က်မအား...

ျပန္လည္ဆြဲေခၚသြားခဲ႔ပါတယ္...

ဒီတစ္ညေတာ႔...

အတိတ္ကို အရိပ္ဖမ္း

ခပ္ရမ္းရမ္းနဲ႔..

ပက္စက္စြာ လြမ္းတယ္...

ခ်စ္ေသာ ဖခင္သို႔...

ထူးထူးျခားျခား
သတိရမိတယ္ ေဖေဖ...


ေဖေဖမွာခဲ႔တယ္..
လူေတြကို ၾကင္နာစိတ္ရွိရမယ္...တဲ႔..
လူေတြကေကာ... ျပန္ၾကင္နာၾကမွာလား..ေဖေဖ။


လူေတြကို နားလည္တတ္ရမယ္..တဲ႔..
သူတို႔ကေကာ ျပန္လို႔ နားလည္တတ္ၾကမွာလား ေဖေဖ။


လူေတြကို သနားတတ္ရမယ္....တဲ႔
သူတို႔ကေကာ ျပန္သနားတတ္ၾကမွာလား..ေဖေဖ။


လူေတြကို ကူညီတတ္ရမယ္.. တဲ႔
သူတို႕ကေကာ ျပန္ကူညီၾကမွာလား ေဖေဖ။


လူေတြကို ခြင့္လႊတ္ေပးရမယ္...တဲ႔
သူတို႔ကေကာ ခြင့္လႊတ္ၾကမွာလား ေဖေဖ။


လူေတြက ေျပာေသးတယ္...
ေမြးတုန္းကလည္း တစ္ေယာက္ထဲ...
ေသသြားေတာ႔လည္း တစ္ေယာက္ထဲ...တဲ႔
သမီးျဖည္႔ခ်င္ေသးတာ..
ေနေနတုန္းလည္း တစ္ေယာက္တည္း ပါပဲ ေဖေဖရယ္...။


တစ္ေယာက္တည္းပါပဲ..
သမီးႏွလုံးသားကို ဘာသာတူးဆြလို႔ေတာင္
နက္ေနတုန္း.. အဆုံးမေရာက္ ေတာက္ေလွ်ာက္ႀကီးပါလား ေဖေဖ။



တစ္ခါတစ္ရံ..
လူအုပ္ႀကီးေဘးမွာ
တစ္ေယာက္တည္း အထီးက်န္ရပ္ရင္း
ေဖေဖသြားႏွင့္တဲ႔လမ္း
ေမွ်ာ္ရည္မွန္းလို႔..
လြမ္းတယ္ ေဖေဖ........


သမီး..
သိပ္လြမ္းတယ္..။


ေပ်ာ္ရႊင္ေသာ ေမြးေန႔ကို ေကာင္းကင္ဘုံမွာ ဆင္ႏႊဲေနပါ ေဖေဖ။


ေဖေဖ႔အေၾကာင္းေလးပါ

လွ်ပ္ပန္း

ေမ႔မွာစိုးလို႔...
ျမတ္ႏိုးတြယ္ငယ္၊ သံေယာဇဥ္ဖြဲ႕
ျမင္ၾကည္႔လွဲ႔ေလ.. သိေစခ်င္သည္။

ေ၀းမွာစိုးလို႔...
ေႏွာင္ႀကိဳးပတ္ရစ္၊ ထပ္ထပ္သစ္ခ်ည္
နားလည္ငဲ႔ညွာ၊ မခြာရက္ရဲ
မခြဲနဲ႔ေနာ္.... ေခၚလိုက္ခ်င္သည္။

လြမ္းမွာစိုးလို႔...
ျမတ္ႏိုးမိျခင္း၊ ေႏွာင္ရစ္တင္းသည္႔
ခ်စ္ျခင္းတစ္စ၊ သမုဒယအပူ
သူ႕မွသူဆိုသည္႔အစြဲ၊ ရင္ထဲျမစ္ကၽြမ္း
ကိုယ္ပဲ လြမ္းမယ္.......
တမ္းတ ၿမိဳက္ဆူ..
ကိုယ္ပဲ ယူမယ္...


သူမသိေစ.. ၊ ရွိပါေစေတာ႔
ၾကာေလေလေ၀း.. ေ၀းေလေလေမ႔
ေမ႔ေလေလေပ်ာက္၊ အိပ္မက္ေလာက္သာ
ထင္ပါေစကြယ္.. တစ္ကယ္ဆိုက
တစ္ဘ၀တစ္လမ္း၊ ခဏလမ္းႀကဳံ
လွ်ပ္ျပက္ရုံမွ်...
ပုံျပင္ကေလးပဲ မွတ္လိုက္ေနာ္...။

ေမာင္.. ဖတ္လိမ္႔မယ္ မဟုတ္ေသာ..

ေမာင္စိန္၀င္း ပုတီးကုန္းရဲ႕ ကဗ်ာေလးပါ...
(က်မကို ေမ႔၍....
ထာ၀ရ ေပ်ာ္ရႊင္ေနပါေစ...ေမာင္)

ေျပာျပတာပါရွင္..

•  အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ ကေလာင္ကလြဲၿပီး အျခား ဘာကေလာင္ခြဲမွ မရွိပါ။
• ဒီကေလာင္တစ္ခုထဲနဲ႔ပဲ ရသ စာမ်ားကို ဦးစားေပး ေရးပါသည္။

(ေႏြဦးပန္းဆိုၿပီး ကဗ်ာေလးေတြ ေရးခဲ႔ဖူးေပမယ္႔ ခု ေႏြဦးပန္း အိပ္ေမာက်သြားပါၿပီ။)

• မေလးရဲ႕ အိမ္လိပ္စာကိုလည္း ဂ်ာနယ္၊ မဂဇင္းတိုက္ အခ်ိဳ႕ႏွင့္ **မေလးႀကိဳက္လို႔ ရိုးသားစြာ** ခေရပန္းေပးဖူးသူတစ္ဦးကလြဲၿပီး ဘယ္သူမွ မသိပါ။ ဖုန္းနံပါတ္ကိုလည္း ဘယ္သူကမွ မသိပါ (ဘယ္သူကမွလည္း မေမးဘူးေလ…. :p) -- ေမးလည္း ေပးဘူးရယ္.. (ကေနဒါကိုဆက္ရင္ သူတို႔ ပိုက္ဆံကုန္မွာ စိုးလို႔ပါ…)
• Tapyaythu2000@gmail.com တစ္ခုသာ public life အတြက္ သုံးပါသည္။
• အြန္လိုင္းေပၚမွာ ခ်စ္ခင္ႏွစ္သက္သူမ်ားကို ကပ်ာကသီ ႏႈတ္ဆက္ရုံမွလြဲၿပီး မည္သူႏွင့္မွ် လိုတာထက္ပိုၿပီး ခ်က္ လုပ္ျခင္း မရွိပါ (တစ္ကယ္ကို မအားလို႔ပါ -- အျခားဘာေၾကာင့္မွ မဟုတ္ပါ)
• ၂လုံးကြဲေအာင္ ေျပာမိသည္ဆိုရင္ေတာင္မွ... အလြန္သိုသိပ္တတ္သူျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ကိုယ္႔အေၾကာင္းကို မေျပာပါ။ အျခားသူအေၾကာင္းေတြလည္း သူတို႔ေျပာျပသေလာက္ပဲ နားေထာင္ပါသည္။
• အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ identity အစစ္အမွန္ကို မည္သူမွ် မသိပါ (ေဆြမ်ိဳးေတြေတာင္ အကုန္ မသိပါ -- ဦးေလးေတြထဲကေတာင္ အိမ့္ခ်မ္းေျမ့က ဘယ္သူလည္းေမးရင္ ညီအစ္မေတြ အကုန္လုံးက ခပ္တည္တည္နဲ႔ မၾကားဟန္ေဆာင္ေနေသာ လူထူးလူဆန္းမ်ားျဖစ္ပါတယ္)
• ေ၀ေ၀၀ါး၀ါး ဓာတ္ပုံမ်ားမွလြဲလို႔ အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ကို ျမင္ဖူးသူ မရွိပါ။
• ယဥ္ေက်းေသာ စကား/ (ရံဖန္ရံခါဆိုလွ်င္) ေရွးက်လြန္းေသာ ျမန္မာစကားကိုေတာင္ သုံးပါသည္။
• ဗဟုသုတ၊ အျမင္မ်ားႏွင့္ အႏုပညာမ်ားကို ဖလွယ္ျခင္း၊ ေ၀မွ်ခံစားရုံကလြဲၿပီး အြန္လိုင္းေပၚမွာ အျခားကိုယ္ေရးကိုယ္တာ ကိစၥမ်ားကို လုံး၀ စိတ္၀င္စားမႈ မရွိပါ။
• စာဖတ္ေဖာ္ စာေရးဘက္ ဘေလာဂါမ်ားအေပၚတြင္.. အရိုးသားဆုံးဆက္ဆံပါသည္။
• မေလးကို ခ်စ္ေသာ (အထူးသျဖင့္) ညီမမ်ားကို မေလးကလည္း တန္ျပန္ေမတၱာထားပါသည္။
• ညီအစ္မေတြၾကားထဲက ခ်စ္ျခင္းကို မနာလိုတတ္သူေတြကိုလည္း လူသားေတြပဲမို႔ စာနာစြာ နားလည္ေပးပါသည္ ;))

မေလးကို လူၾကဳံႏွင့္ လက္ေဆာင္ေပးပို႔လာသူမ်ားကိုလည္း ဒီေနရာမွ အႏူးအညြတ္ေတာင္းပန္အပ္ပါသည္။

မေလး ေပးပို႔လာသူေတြရဲ႕ ေစတနာကို ေစာ္ကားတာ မဟုတ္ပါရွင္...

အေနာနမတ္စ္ အေနနဲ႔ပဲ တစ္သက္လုံး ေနသြားခ်င္လို႔ပဲျဖစ္ပါတယ္ရွင္။

ဖဘမွာ တင္ထားတာေလးပါ...။

အထူးသျဖင့္ မေလးကို ခ်စ္ေသာ အစ္မေတြ ညီမေတြ လူႀကဳံနဲ႔ လက္ေဆာင္ေတြ ပို႔ေပးတာကို မ်က္ရည္လည္တဲ႔ထိ ၾကည္ႏူးေသာ္လည္း သြားမယူတာကို ခြင့္လႊတ္နားလည္ေပးၾကမယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ ဘယ္လိုေျပာရမွန္းမသိပဲ စဥ္းစားေနတာနဲ႔ ခုလို ဒီမွာေရးျခင္းပါ။ မေလး အစ္မတို႔ကို ခ်စ္ပါတယ္။ အစ္မတို႔ခ်စ္တာကိုလည္း သိပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ မေလး အေနာနမတ္စ္အေနနဲ႔ပဲ ေနခ်င္ေသးလို႔ပါေနာ္...

ေနာက္တစ္ခုက မေလး ရသကို ပဲ ဦးစားေပးေရးပါတယ္။ ခဏခဏစာေတြလာပါတယ္။ သတင္းေထာက္လား.. ဘာလား... ရယ္လို႔....

မေလးဘာမွကို မဟုတ္ပါဘူး။ ကေနဒါဗင္ကူးဗားမွာေနေသာ ေလာင္းႀကီးေပါက္ေခါင္းပုတီးကုန္းေပါင္းတလည္ (အဲ႔နားေတြ တ၀ိုက္ပဲ... မွတ္မိသမွ်ေရးလိုက္တာ) ဇာတိ ျမန္မာမ တစ္ဦးျဖစ္ပါတယ္။

ပြင့္လင္းစြာေျပာရရင္ ၀ိနည္းလြတ္စာေတြကို ႀကိဳးစားေရးပါတယ္။ အျခားနာမယ္ခ်င္း ဆင္တာဟာလည္း နာမယ္ဆင္ျခင္းသာျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာ လမင္းရိႈက္သံဆိုတဲ႔ ေပါင္းခ်ဳပ္စာအုပ္တစ္အုပ္ထြက္ရွိထားျခင္းမွ တပါး အျခားဘာစာအုပ္မွ အျခားကေလာင္ခြဲနဲ႔ မထြက္ပါလို႔ ... အျခားဆင္တူရိုးမွားကေလာင္ခြဲႏွင့္လည္း ဘာစာကိုမွ် ဘယ္ဆိုက္ဒ္မွာမွ မေရးပါလို႔ ေျပာလိုပါတယ္ရွင္။

ဘေလာဂါေတြ ဒါမ်ိဳးရွင္းရတာ ခဏခဏၾကဳံရတယ္..

ကိုယ္႔အလွည္႔ေရာက္လာလိမ့္မယ္ မထင္ခဲ႔မိဘူးရယ္...

မေလး ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ရသ စာေလးေတြကိုပဲ ေရးခ်င္ပါတယ္....

ဘယ္သူလာဖတ္မလည္းေတာ႔ မသိဘူး။

စိတ္ညစ္မိတာေတာ႔ အမွန္ပါပဲရယ္...

အေတြးပန္းခ်ီ

ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ အျမင့္ဆံုးထက္မွာ

အသည္းထဲ လႈိက္လွဲ ေတာင္းဆုရည္္
သာယာပါေစ ထာ၀စဥ္္ ေမာင့္ဘ၀အတည္
ေၾကြပါေစေလ ေျခြျပီးခဲ့ရင္
ျပံဳးစႏႈတ္ခြန္းမဆက္နဲ႔ရွင္..
ေနရာမွန္မွာ အနည္ထိုင္ပါေစေတာ့ အခ်စ္ေရ

ၾကံဳလာသူတို႔ႏွစ္ေယာက္ကံ
ျဖစ္သမွ်အေၾကာင္းေျပာင္းလဲ အသစ္တဖန္
သံသရာနယ္ က်င္လည္လို႔မဆံုးျပီ
ႏွလံုးသားထဲ အရံွဳးအျမတ္မတြက္သူ
ျပံဳးရခက္္အဆံုးရဲ႔တဘက္မွာ
ငိုရည္မလြယ္ အခ်စ္ရဲ႔နန္းအျပန္ဆီ....

ခ်ဳိုလြင္သာယာ အခ်စ္ဆံုးေတးသံ
လိႈက္ခတ္ ဆိတ္သုဥ္း မတိုးတိတ္မီ
က်န္ေနပါေစ အေဖာ္ကြာ

တစ္ေယာက္တည္း
အေတြးသီ

♫ ♥●••·˙ ˙·••●♥♫

ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ အျမင့္ဆံုးထက္မွာ
အသည္းထဲ လႈိက္လွဲ ေတာင္းဆုရည္္
ေနရာမွန္မွာ အေဖာ္ကြာ တစ္ေယာက္တည္း
အေတြးပန္းခ်ီ

♫ ♥●••·˙ ˙·••●♥♫♫ ♥●••·˙ ˙·••●♥♫♫ ♥●••·˙ ˙·••●♥♫

ခင္ေမာင္တိုးရဲ႕ သီခ်င္းကို နဲနဲေလးဖ်က္ထားမိတယ္ရွင္..

ပုံကိုလည္း အင္တာနက္ကပဲ ယူပါတယ္ရွင္...

ဒီသစ္ရိပ္

က်မ ဒီေလာက္ေတာင္ပဲ ေပ်ာ႔ညံ႔တတ္ေနၿပီလား ေမာင္..။

ညေနေစာင္းၿပီမို႕ က်ီးကန္းေတြေတာင္ အိပ္တန္းတက္ဖို႔ ျပင္ဆင္ေနၾကၿပီ။
ညိဳ႕မိႈင္းတဲ႔ ေကာင္းကင္မွာ လျခမ္းေကြးကေလးက ကေလးေလးလို အိပ္ေတာ႔မလို႔ေပါ့။
ဒါကို ေလေျပေလးက ခပ္တိုးတိုးတိုက္ခတ္လို႔ ေခ်ာ႔သိပ္ဖုိ႔ ႀကံေနတယ္။
အဲဒီအခ်ိန္မွာ....
မခ်င့္မရဲ လွမ္းေနတဲ႔ ေျခလွမ္းေတြကို ဦးေႏွာက္က ခပ္တိုးတိုး က်ိန္ဆဲသံက
........ေလေျပထဲမွာ ခုန္ေပါက္ေနေလရဲ႕ကြယ္။

ဆက္မသြားနဲ႔... 
ဆက္မသြားပါနဲ႔ေတာ႔လား..

ေျခလွမ္းေတြက မၾကားဟန္ျပဳလို႔ ဆက္သြားေနခဲ႔တယ္။

စမ္းေခ်ာင္းကေလးကို လွမ္းျမင္ေနရျပန္ၿပီ။
ေနာက္ျပန္လွည္႔ရင္ေကာင္းမလား...
အေဟာင္းေတြ အသစ္ျဖစ္ဦးမွာလားကြယ္..။

လျခမ္းေကြးေလးကို ေမာ႔ၾကည္႔မိတယ္။
မသာလည္း တ၊ သာ လည္း တ တဲ႔...။ ဟုတ္သလားကြယ္..။
လမင္းက ခပ္တိုးတိုးၿပဳံးတယ္၊ စမ္းေခ်ာင္းေလးက တိတ္တခိုးေလွာင္တယ္။

က်မ.. ေမာင့္ကို..
မျမင္လည္းလြမ္း၊ ျမင္လည္းလြမ္းတယ္။

ဆံပင္ေတြ ေလမွာလြင့္ေနတာကို လက္နဲ႔အသာစုသိမ္းၿပီး သစ္ပင္ေဘးက ခုံတန္းကေလးမွာ ထိုင္လိုက္မိတယ္။

က်မ ဒီေလာက္ေတာင္ပဲ ေပ်ာ႔ညံ႔တတ္ေနၿပီလား ေမာင္..။
ေမာင္နဲ႔ ထိုင္ေနက် သစ္ပင္ရိပ္ကို က်မ တစ္ေခါက္ျပန္ေရာက္ရျပန္ၿပီ..ေမာင္။

ဒါေပမယ္႔ ေမာင္ ရွိ မေနဘူး မဟုတ္လား..
ေမာင္ ရွိေနလိမ့္မယ္လို႔လည္း က်မ မယုံၾကည္တာ ၾကာခဲ႔ပါၿပီေမာင္..။
ဒါေပမယ္႔... ဒီသစ္ရိပ္ကို က်မ ႏွလုံးသားက
မြတ္သိပ္ေနတယ္..
တမ္းမက္ေနတယ္..
ေတာင့္တေနတယ္...

မိုက္မဲလွတဲ႔ ဒီႏွလုံးသားဟာ
ဒဏ္ရာေတြကို အသစ္ျပန္မြလို႔..
ေက်နပ္ေနခ်င္ေသးသတဲ႔ေလ။

ေမာင္...
မခ်စ္တတ္တဲ႔ က်မကို ခ်စ္တတ္ေအာင္သင္ေပးၿပီးကာမွ
ေပ်ာက္ဆုံးသြားခဲ႔တဲ႔ ေမာင့္ကို က်မ ဘယ္မွာ လိုက္လို႔ ရွာရမွာလဲ..ေမာင္ရယ္...

အခုေတာ႔ ဒီသစ္ရိပ္ေအာက္မွာ စမ္းေရစီးသံကို နားေထာင္ရင္း..
ေမာင္ေပးဖူးခဲ႔တဲ႔ အိပ္မက္ေတြကို ေမွ်ာ္လင့္ေနရင္း....
လျခမ္းေကြးကေလးကို ေငးရင္း...
ေမာင့္ ကတိေတြကို.... မယုံၾကည္ေပမယ္႔ ေစာင့္စားရင္း....
အခုထိ ခ်စ္ေနဆဲပဲ...ေမာင္။


ေဟာ...
ဟိုးအေ၀းမွာ သီခ်င္းသံ သဲ႔သဲ႔ ၾကားလိုက္ရတယ္ေမာင္...
 ေမာင္.. မွတ္မိဦးမယ္ဆိုရင္ေပါ့.. ေမာင္ရယ္..

black magic woman

ေဖေဖ သိပ္ႀကိဳက္တဲ႔ သီခ်င္းပါ.. ေဖေဖက လိဒ္ တီးေတာ႔ သံစဥ္ကိုႀကိဳက္တယ္ထင္တယ္။ စာသားကေတာ႔ ဘာမွ အနုပညာသိပ္မေျမာက္ပါဘူးလို႔ ထင္မိတယ္။ "ငါ့ကုိျပဳစားေနတယ္.. ေအာက္လမ္းမရယ္" အဲသလိုမ်ိဳးႀကီးပါပဲ..။ ခံစားခ်က္ေတြကို ေတးသံထဲမွာ ေပါက္ကြဲထားတာ..
ကေလးဘ၀ထဲက ေဖေဖနားေထာင္ေတာ႔ (ေဖေဖက အဲတုန္းက ကိုယ္႔မ်က္စိထဲ သိပ္အိုတယ္ ထင္ေပမယ္႔ ၃၂ ေလာက္ပဲ ရွိပါေသးတယ္ :P) ကိုယ္တိုင္လည္း အဲသလို လိဒ္တီးၾကည္႔ခ်င္လို႔ ငယ္ငယ္က က်င့္ခဲ႔ဖူးေပမယ္႔....

ေအာက္က မိန္းကေလးေလာက္ေတာ႔ မကၽြမ္းက်င္ခဲ႔ပါဘူး...။
ဒီေလာက္တီးႏိုင္ဖို႔ကို တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ဒါကိုပဲ စိတ္၀င္တစားက်င့္ထားတယ္ဆိုတာ ကိုယ္တိုင္တီးဖူးေတာ႔ သိပါတယ္.. ~~ unless she's totally gifted!! :)



ေအာက္ကေတာ႔ ေအာ္ရီဂ်င္နယ္လ္..

ရုပ္ေသးရုပ္

အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ရဲ႕ ဆိုရင္...

Sandra Bullock ရယ္..

Gwen Stefani ရယ္...

ဂ်ပန္ကို ေဒၚလာတစ္သန္းစီ လွဴသလို....

တာခ်ီလိတ္ ကိုလည္းလွဴမယ္ဆိုရင္…



ကမၻာႀကီးထဲက လူေတြကလည္း အုန္းအုန္းၾကြက္ၾကြက္

ဂ်ပန္ကိုသနားသလို…

မ်က္ႏွာမြဲ ကိုယ္တို႔ကို စကားထဲ ထည္႔ေျပာၾကမယ္ဆိုရင္...



လွဴရင္လည္း ယူမယ္ဆိုရင္…..

ယူျပန္ရင္လည္း မႏူ ဘူးဆိုရင္…

မယူျပန္ရင္လည္း မစူၾကဘူးဆိုရင္….…



ေပးခ်င္တ႔ဲလက္ေတြ တြန္႔ဆုတ္သြားေအာင္…

မေရာက္ႏိုင္ဘူးဆိုတဲ႔ သတင္းေတြ မလႊင့္ၾကဘူးဆိုရင္..



ဒီသတင္းေတြဟာလည္း ဟုတ္သင့္သေလာက္ ဟုတ္ မေနဘူးဆိုရင္….

ငုတ္တုပ္ထုိင္ရင္း … ေလထဲမွာ (အခုလို) ေသနတ္ပစ္

ကုိယ္႔လည္ပင္း ကိုယ္ႀကိဳးကြင္းစြပ္မိ မေနၾကဘူးဆိုရင္….



ကုိယ္႔လည္ပင္း ကိုယ္ႀကိဳးကြင္းစြပ္မိ မေနၾကဘူးဆိုရင္….



ကုိယ္႔လည္ပင္း ကိုယ္ႀကိဳးကြင္းစြပ္မိ မေနၾကဘူးဆိုရင္….



ဆိုရင္….။

ေနာက္ဆုံးအိပ္မက္

စိမ္းျမ သစ္ရြက္တို႔ ေၾကြေနဆဲ....
ငါ့မ်က္ရည္ စိုေနဆဲေပါ့...
တစ္ခ်ိဳ႕ေတြ ေနႏိုင္လြန္းတယ္...

တစ္ေရးမွ မေပ်ာ္တဲ႔ည ေမွာင္လြန္းေနဆဲ..
တစ္ေယာက္ထဲငါ ငိုေနတုန္း
ရင္ထဲမွာ..............

ရဲရင့္ေက်ာက္ခတ္တို႔ ၿပိဳေနဆဲ..
ငါ့အတြက္ အေျဖရွာေနတုန္းေပါ့...
အခ်ိဳ႕ေတြ ေနႏိုင္လြန္းတယ္...